Od Mandarynkowego Pióra CD. Żmijowcowej Wici

Stanęła jak wryta. Co to miało znaczyć? Sam miał swoje szkolenie, to chyba wiedział, jak to wygląda. Nie mogła teraz rozmawiać o tym przy tylu kotach. Nie mogła też zostawić Żmijowca w potrzebie. Miała dziwną słabość do niego.
— Wszyscy rozejść się! Dobierzcie sobie resztę patroli i wyruszajcie! — krzyknęła. Takim sposobem dwójka kotów zniknęła z centrum uwagi zebranych, którzy próbowali aktualnie odnaleźć jakichś kompanów na patrol (co było trudne, bo nie wszyscy byli chętni). — Co to znaczy, że nie wiesz, co zrobić ze swoją uczennicą? — zapytała, patrząc na niego, jak na mysiego móżdżka. Dla niej to było już naturalne po tylu razach. Żmijowiec popatrzył na nią trochę nerwowo. Najwyraźniej bardzo go przestraszyła i próbował się jeszcze pozbierać. — A mówiłeś, że mógłbyś więcej. Dostałeś więcej. Dostałeś uczennicę. Takiej okazji nie dostaje się często, rozumiesz? Szepnęłam o tobie miłe słówko Spienionej Gwieździe, to dała ci szansę. Nie zepsuj tego. Nie pozwolę ci. Nie dlatego, że przyjaźnię się z twoją matką. Dlatego, że to ja powiedziałam, że masz wielkie zdolności, a nie mogę ryzykować utratą reputacji.
Teraz to już bury był zupełnie skonfundowany. Nie był chyba do końca pewien czy ma być przestraszony, czy cieszyć się, że jednak mu pomoże. W końcu odezwał się:
— To, co mam zrobić?
Westchnęła głęboko.
— Idź do niej i pokaż jej jasno, że jesteś jej mentorem, a nie jakimś kolegą, który robi, to co ona chce. Potem idź, pokaż jej tereny. Resztę wytłumaczę ci później, może przy okazji wspólnych treningów. A teraz idź, bo już się spóźniasz!
Żmijowiec skinął głową, podziękował i poszedł w stronę Kropiatki. Był zdecydowanie zdezorientowany i nie była pewna czy ma odpowiedni zapał do tego, ale teraz było już za późno, żeby się wycofał. Zadba o to, żeby doszkolił Kropiatkową Łapę do końca.

* * *

Dobrowolnie brała więcej dyżurów w odbudowywaniu obozowiska. Jedyne co ją powstrzymywało od robienia tego jeszcze częściej niż teraz, to fakt, że nadal musiała mieć normalne treningi z Trzcinową Łapą. Uczennica umiała już praktycznie wszystko, aczkolwiek nadal miała problemy ze wspinaczką na drzewa. Zastępczyni bardzo się to nie podobało. Ona sama była świetna we wspinaczce. Była niska i zwinna, a do tego po schodzeniu z drzew nie musiała bardzo długo czyścić futra w przeciwieństwie do tego, kiedy pływała. To jeszcze bardziej ją zachęcało do robienia tej czynności coraz częściej. Musiała pomęczyć Trzcinkę, w końcu, jeżeli to jej uczennica, to musi być najlepsza. Aktualnie zostawiła ją obok szkieletu żłobka. Wcześniej pod jej okiem razem z Kropiatkową Łapą zbierała gałęzie i trzciny. Teraz obie koteczki wplatały je w szkielet, tworząc ściany (a raczej siłowały się z materiałami, próbując wcisnąć je pomiędzy nagie filary legowiska). Księżniczka osobiście obserwowała je co jakiś czas, podczas gdy ona razem z wieloma innymi kotami wtaczała na wyspę kłodę, w której mieli zadomowić się starsi. Jedyne co aktualnie trzymało ją przy tej trudnej pracy to myśl, że przynajmniej wujek dostanie świetne legowisko, na które zasługuje. Koty na chwile przestały napierać na kłodę stając w miejscu, by odpocząć na chwilę, wtedy Żmijowcowa Wić, który pchał kłodę obok niej i był powodem obecności Kropiatkowej Łapy, zapytał ją:
— Mandarynkowe Pióro… czy dobrze mi idzie bycie mentorem?
Popatrzyła na niego pytająco i z lekką wyższością, podnosząc wzrok znad swoich pięknie błyszczących pazurów.
— Patrząc na to, że to ja mówię ci, co masz robić, idzie ci świetnie. Powiedz mi… kiedy ostatnio trenowaliście pływanie?
Nocniak popatrzył na nią dziwnie.
— Na razie ćwiczyliśmy polowanie i trochę walki.
— Żmijowcowa Wici, szkolisz swoją uczennicę już księżyc. Jeżeli tak dalej pójdzie to nigdy nie stanie się prawdziwym Nocniakiem! Musisz rzeczywiście zacząć się starać. Nie chcesz, chyba żeby myślała o tobie tak, jak ty myślałeś o swojej mentorce?

<Żmijowiec? Chcesz być Uszatką?>

EVENT KN: Wtoczenie na wyspę pnia, mającego stanowić część nowego legowiska starszyzny, Umocnienie żłobka twardszymi gałęziami, trzcinami i patykami