Od Felixa [...]

 Uwielbiał jak go miziano. Przytulał się do swoich Domowników, nawet nie powstrzymując mruczenia, które bardzo intensywnie wydobywało się od niego. Zaprzeczyć nie potrafił. Było mu dobrze śpiąc na łożu jednego, czy drugiego Dwunożnego. Były takie 3 plus kanapa. No to 4. Jak tu nie korzystać? Na wszystkich spał, jednak ewidentnie upodobał sobie spanie u Średniej. Tak ją nazywał, bo była taka jakby po środku. Nie za duża, nie za mała. Taka niby w sam raz, jednak mocno irytowała. Zachowywała się czasem mega dziwnie, więc omijał tak jak Młodszą. Oj to ona była prawdziwym tak zwanym “żywym ogniem”. Krzyczała, powodowała dyskusje, czasem zły nastrój, a czasem była taka milutka! Uwielbiał ją w takich momentach. Wchodził często do jej Jaskini, oblepionej różowym kolorem, tylko po to by ją dotknąć. Robił to samo z Średnią, jednak u niej czasem uważał, bo wiedział, że lubi mieć komfort osobisty oraz prywatność, więc nie drapał jej po twarzy i nie chodził po niej. Najstarsi byli spoko. Byli parą, więc często okazywali sobie czułości. Czułością była również chyba kłótnia, ale to wolał odliczyć. Ogółem, lizali się po ustach, choć wyglądało to nie aż tak fajnie jak robiła to rasa kocia. On chciałby kiedyś tak mieć… Móc z partnerką wspólnie spędzać radośnie czas, opiekować się sobą, a potem? A potem kociaki! Piękne, wspaniałe oraz cudowne. 
Przechadzał się dość smętnie alejkami, pełnymi koszów z jedzeniem czyli również niemiłych kotów, dlatego uważał na każdy swój ruch. Bał się, że wyskoczą i zadrapią mu pysk. Raz się pobił, skończyło się źle. Bardzo źle. Miał dwa rozcięcia, nad którymi ubolewały jego właścicielki. Był smutny, że się musiały o niego martwić. Inne koty pewnie nie wracały w takich stanach, więc lubił zrekompensować się za taki czyn! Przynosił smakowite kąski, przepyszne myszy, ptaki, a raz jaszczurkę! Żywą! Mogli sami dokończyć, lecz wypuścili ją na wolność. Była przecież wspaniała. Bez ogona. Szukał jej jeszcze w domu, ale nie znalazł. Szkoda. Wielka szkoda.
Spojrzał na kosa przed nim. Ptaki były wścibskie. Uciekały w najmniej oczekiwanym momencie, były szybkie, lecz jakie smakowite! Potrafiło się je złapać w locie, to też plus. Piórka jedynie wpadały do nosa i było to bardzo niekomfortowe. Prychał, fukał, tylko dlatego, by pozbyć się tego czegoś z jego pyska i futra. Ten siedział sobie spokojnie. Dziobał. Szukał pewnie robali, a one były całkiem dobre. Jadł kilka razy, raz nawet żółto czarne coś, będące wcieleniem strachu Młodszej. Darła się, jak tylko to zobaczyła. Dowiedział się, że to była osa. On nie rozróżniał powoli tych stworzeń, ale kos raczej polował na dżdżownice. Wydłubywał je z ziemi, dawał do dzioba i jadł. Przyczaił się do skoku.
Raz…
Dwa…
Trzy!
- Hej, co tu robisz?- usłyszał głos, który przestraszył czarnego ptaka. Poderwał się do lotu i Varian nie zdążył go złapać.
- Spłoszyłeś go…- jęknął niecierpliwie. 

<Sigma?>

Od Papieża cd. Felixa [...]

 - No.... No odbijaj ten trawnik! Brawo! Brawo! Jesteście godni mojego wzroku! Zdolni Dwunożni! - miauczał Papież, oglądając w srebrnym pudle biegających ludzi, odbijających ogromnymi ogonami piłeczkę. Niebieski raz za razem obracał głowę to w prawo, to w lewo, ponieważ TA PIŁECZKA była magnetyzująca.
Te ruchy, obrót kuli. Wszystko sprawiało, że kocur zmieniał się w malusiego kociaka o pragnął zrobić pat pat piłce i rozpocząć gonitwę za okrągłym przedmiotem.
- Jestem tak wspaniały! Dajcie mi piłkę! Proszę, proszę, proszę, w imieniu mojego mrau mrau Pana! - miauknął głośno Papież.
Zgrabnym ruchem wskoczył na stolik, na którym Dwunogi postawiły jakieś brzydkie kwiaty. Stanął na tylnych łapach, by przednimi oprzeć się o szklaną powierzchnię.
- Czemu jesteście płascy?! Umarliście?! JANIE PAWLE, OŻYW ICH - powiedział, odwracając głowę w kierunku Polaka, unoszącego dłoń w geście katolickiego błogosławieństwa. - O! Zaczęli odbijać piłkę! Dzięki ci, Panie!
Następne minuty spędził na próbie złapania piłki tenisowej. Oczy biegały mu po pikselowym korcie, łapy raz po raz uderzały w tor poruszania się kuli. Kręcił głową jak w transie, chciał tylko zdobyć piłkę. Ruszające się przedmioty są takie wspaniałe. Przykuwają wzrok, przyspieszając bicie serca.
Okrągłe słońce pojawiło się w środku rozrywki, kort zniknął pod głosem: "Przerwa na reklamy".
- Nie! Nie wyrażam zgody! Macie włączyć ludziów... Ludzi z powrotem! Oddajcie mi moją, MOJĄ piłeczkę! Piłkę, piłeczkę, piłuchnę. - Papież zrobił ultra słodkie oczka w kierunku ekranu. W odpowiedzi uzyskał tylko reklamę rabatu sześciopaku piwa w pobliskim sklepie sieciowym.
Zauważył drącego mordę kota za oknem. Spojrzał na jegomościa, z piękną, błyszczącą obróżką. Przekrzywił głowę, zastanawiając się nad dokładnym powodem wzburzonego miauknięcia nowego.
Wyszedł na dwór za pomocą klapki w drzwiach, cudu techniki. W starej jamie Dwunogi nie zrobiły mu takiego czegoś i wymykał się z czterech ścian za pomocą okna. Wysłuchiwał potem masy narzekań opiekunów odnośnie chorób, zabijania wymierających gatunków ptaków i tak dalej, ale... Czuł się wolny na dworze. Ile można siedzieć bez jedzenia w domu? Krótko!
- Eeeee.... Hej? - przywitał się z wystawiającym ku niemu język rudzielcowi. - Ładny... jęzor... taki... różowy.. ja chyba też taki mam. Zobacz! - dodał, chcąc przełamać pierwsze lody.
Wysunął z pyska najbardziej ruchliwy mięsień ciała i wykręcił nim kilka kółek, aby zademonstrować całą piękność własnego wnętrza przybyszowi. Rudzielec skrzywił się dziwnie.
- Ej, nie przesadzaj. Sam mi pokazałeś język, więc... Eeeee... - zawahał się niebieski. Nie znał towarzysza, więc nie do końca wyczuwał charakter jegomościa. Janie Pawle II, dodaj mi swojej mocy, bym mógł głosić chwałę kremówek! - Oko za oko, język za język - skomentował, wypinając pręgowaną pierś w zadumie. - Jak się zwiesz? Jam jest Papież, najbardziej szanowany kaznodzieja okolicy. Kaznodzieja to taki fajny ziomek, głoszący kazania. A ty to kto? I czemu chwalisz się językiem? Jesteś językologiem? A może Obcinaczem w kociej formie?

<Felix?>