Od Księżycowej Łapy CD. Barszczowej Łodygi

dawno, dawno temu 

Drgnął, słysząc nowy głos. Co, jak? Dopiero po chwili rozpoznał Barszcza, uspokajając się nieco, zainteresowany zabawkami. W końcu jakie kocię nie lubi nowych rzeczy które w dodatku dostaje za darmo? I jeszcze sensorycznie ładnie się sprawdzają? 
— Jakich? — całkowicie pochłonięty zapomniał się aż przywitać, niewiele myśląc. Ale kto by się tym przejmował? Miał teraz tyle ważniejszych spraw na głowie! Jak chociażby ta, którą właśnie musiał rozwikłać. Barszcz podszedł do niego dużo bliżej, kładąc przed nim oba przedmioty. 
— Tuż przed sobą masz wiewiórczy ogon, a za nim jest kawałek kłody. Wydaje mi się że będzie świetny do zabawy!
— Puchata —  uśmiechnął się, tuląc do siebie rudy ogon. Lubił puchate rzeczy, były takie przyjemne w dotyku... — Jak wygląda wiewiórka? Trochę szkoda, że straciła ogon... 
— Wiewiórki są chude, bardzo szybkie i puchate. Mieszkają na drzewach. — wyjaśnił starszy, w momencie w którym Księżyc pochłaniał każde jego słowo jak najświętszą wiedzę. — Wiesz, ktoś ją zjadł sobie na obiad, a ja zabrałem dla Ciebie ogonek. Wiewiórka zjada owady, a my wiewiórki. Tak to już jest.
— A, to tak jak Kołysanek — zauważył na wzmiankę o ogonie. Tylko, że ogon brata był większy i bardziej puchaty. —  Tylko, że on nie mieszka na drzewach. A koty mogą zjeść owady?
— Ależ oczywiście! — entuzjastyczne miauknięcie obiło mu się o uszy — Są bardzo smaczne. Niektóre są chrupiące, inne obślizgłe, a na przykład motyle są bardzo delikatne i malutkie i ledwo czuć smak.
— Fuuu — zaśmiał się podczas napadu obrzydzenia, gdy wyobraził sobie obślizgłego robaka na języku. Jedno go tylko martwiło — Ale nie można jeść owadów... pewnie im jest smutno bo może mają rodziny a tak to zje się czyjegoś brata.
— Robaki nie mają uczuć bo nie myślą — wyjaśnił. — Tak jak my czy nasza zwierzyna. Możesz je śmiało chrupać. Przynieść Ci kilka?
— A skąd wiesz — spytał, a w jego tonie dało się wyczuć nutkę sprzeciwu. Nie podobało mu się to stwierdzenie, zaraz pokręcił więc głową na odmowę. To bardzo niesprawiedliwe by tak zakładać. To, że nie znają języka ani nie wkręcają się w świat owadów, nie studiują ich zachowania i nie myślą wiele nad ich istnieniem, nie koniecznie oznaczało, że robaki nie myślą. Bo niby skąd taka pewność? Tylko dlatego, że tak to wygląda przez pryzmat "wyższego organizmu"? — Znaczy, my też nie myślimy? Zwierzyna też? Ale ja myślę, króliki pewnie też bo my też.
— Nie, nie! — odparł — My myślimy, ale robaki już nie. Widziałeś kiedyś owada? Ma za małą głowę żeby myśleć! A zające pewnie mają jakieś swoje myśli, bo w końcu umieją robić tunele i wiedzą, że przed drapieżnikiem trzeba uciekać.
— Chodzi o to, że my myślimy dużo i często, a zające nie. One mają proste życie, jeść, uciekać przed drapieżnikiem i wychować potomstwo. A robaki? Schować się pod kamieniem. Jest różnica, prawda?
— A skąd wiesz — upierał się przy swoim, coraz bardziej niezadowolony z braku spojrzenia przez starszego na drugą perspektywę. Może Księżyc ją rozumiał, bo sam przez swój ubytek na wzroku czuł się często jak zwierzyna? ,,Jakieś swoje myśli" na pewno nie były wystarczające i pewnie zające myślały podobnie do nich. W końcu nawet nie różniły się aż tak wielkością, więc nie było jak odwołać się nawet do małych umysłów! Otworzył więc zaraz pysk, by zaoponować. — Króliki mają tylko inny kształt ciała ale widziałem jusz jednego i wcale nie są bardzo mniejsze od nas i mają mniej więcej takie same głowy i na pewno mają swoje rodziny i plany, tylko po prostu o nich nie wiemy. Tak samo jak oni nie wiedzą o naszych bo muszą ciągle uciekać. I to trochę nie miłe że ich jemy.
Barszcz uśmiechnął się troszkę zakłopotany, jakby złapany na gorącym uczynku. 
— Ah...Może masz rację Księżycu. Jednak więksi zjadają mniejszych, tak jak my zjadamy zające, tak niektóre koty padają ofiarą borsuków czy lisów. A zające są pyszne, prawda? I mają takie fajne futerko! Idealne na zabawkę.
Z jednej strony się zgadzał, ale z drugiej...? Jeśli było coś już martwe to fajnie jest sobie wziąć futerko albo pióra... albo jeśli skończyło jako jedzenie. Ale przez myśl kocurka przeszła jeszcze wizja, w której zabija się takiego królika tylko dla futra.... i jakoś mu się przykro zrobiło. Sfrustrował się do końca! A frustracja kocięca naprawdę nie zna granic. 
— Smutno trochę — przyznał w końcu — Fajne ale smutne. Na pewno inne wiewiórki też są smutne, że mamy teraz ogon jej siostry... Ale jest milutkie. Ja bym nie chciał, żeby jakiś inny kot miał jako zabawkę ogon mojego brata. 

<Barszcz?>

[728 słów]

[przyznano 15%]

Od Barszczowej Łodygi CD. Księżyca (Księżycowej Łapy)

Dawno, dawno temu, kiedy Księżyc był jeszcze mały…

Wojownik zachichotał.

– A jakże! Wujków nigdy za wiele! – Odpowiedział z uśmiechem. – Mogę się z Tobą pobawić?

– A w co się pan umie bawić? ... Pan wujek..? – spytał lekko zmieszany.

– Możesz mówić do mnie wujku Barszczu – podpowiedział widząc, że kocurek ma problemy ze zwracaniem się do niego.

Rozejrzał się po kociarni. Niewiele tu było zabawek, chociaż Barszcz dostrzegł kulkę mchu bez właściciela. Leżała w kącie, sama i smutna, tak więc wstałby ją wziąć. Rzucił ją w stronę jasnego kocurka.

– Łap, Księżycu! – miauknął wesoło.

– Dobra – odparł twierdząco.

Gdy poleciała w jego stronę kulka mchu, ten zdołał jedynie unieść skonfundowany łapę, gdy zielony kłębek odbił mu się o czoło

– Uch, przepraszam – mruknął nieco zawstydzony, że nie potrafił jej złapać, chociaż wcale nie ze swojej winy. Zaraz spróbował też łapą wymacać kawałek mchu, żeby go poturlać w stronę kocura.

– Na Klan Gwiazd! Przepraszam, KOMPLETNIE ZAPOMNIAŁEM, ŻE JESTEŚ NIEWIDOMY! – miauknął przejęty starszy, podbiegając do kocurka. Sprawdził, czy ta kulka mchu nic mu nie zrobiła.

– Wszystko w porządku? Nic się nie stało! To moja wina – oznajmił. Przysunął kocurkowi kulkę mchu pod łapki. – Możemy ją pokulać do siebie nawzajem, okej?

– Ow. Po...co? – Otrzepał się, nie zmiatając z czoła żadnych resztek ani nic. – Nie, nic się nie stało. – Zaraz spróbował starszego kocura uspokoić. – To tylko mech... – dodał nieśmiało, wciąż zawstydzony. – I takie popychanie go ku sobie będzie ok, myślę…

Barszcz posłał młodemu łagodny uśmiech, ale on i tak nie będzie mógł go zobaczyć.

– Uśmiecham się teraz do Ciebie – oznajmił wojownik.

Odszedł krok w tył i przyjął pozycję do zabawy, by przyjąć kulkę mchu od jasnego.

– Dalej, śmiało, popchnij kulkę do mnie!

Księżyc popchnął, uśmiechając się pod nosem, żeby ów uśmiech oddać. Barszcz złapał mech łapką. Poleciał ciut zbyt w bok, więc doskoczył do zabawki.

– Świetnie! – pochwalił kocurka. – Łap!

I popchnął kulkę z powrotem.

Kocur na słowo "łap" wzdrygnął się nieco i spodziewając się kolejnego rzutu mchem w czoło, wyciągnął łapki w górę, próbując zrobić zamach chroniący jego czoło.

Barszcz zachichotał, widząc starania kociaka.

– Tym razem pamiętam i kulka toczy się po ziemi – zaśmiał się. – Możesz położyć łapki na spokojnie.

– Ach... – Znów nieco zawstydzony położył łapy na ziemi, wymacując kulkę, która wcale nie była szczególnie daleko, by popchnąć ją znów w stronę Barszcza.

Bawili się tak dłuższą chwilę, kiedy to Barszcz zauważył, że futerko kociaka jest brudne po wcześniejszym upadku.

– Hej, pomóc Ci wyczyścić futerko? Bo zostało troszkę trawy i mchu z wcześniej – zaproponował łagodnie, wchodząc w rolę opiekuńczego wujaszka.

– Nie, nie tszeba – Pokręcił głową – Dam sobie radę.

~*~

Minęło trochę czasu, nim Barszczowa Łodyga odwiedził ponownie żłobek. Tym razem jednak niósł prezenty. Coś ciekawego dla swojego niewidomego kolegi. Ogon wiewiórki oraz fajny (na Barszczowe oko) kawałek kłody. Zajrzał do środka, szukając wzrokiem Księżyca.

Kocię bawiło się w tym czasie resztką barwników, które pozostały, robiąc gęstą papkę ze wszystkiego, co się dało, maczając w tym łapy i robiąc ślady. Barszcz dojrzał kocurka, który ubrudził sobie piękne jasne łapki. Westchnął cicho, pokręcił głową z uśmiechem i podszedł do niego. Jaki słodki widok, kociak, który cieszy się życiem. Taki beztroski.

– Dzień dobry! – miauknął. – Mam dla Ciebie kilka zabawek, które pomyślałem, że będą fajne.

<Księżycu?>

Od Księżyca do Barszczowej Łodygi

 – Dzień dobry  – Gdzieś w tle odezwał się nowy głos, którego nigdy wcześniej nie dane było Księżycowi słyszeć.  – Czy jest tutaj ktoś?
Nie odezwał się, a jedynie "słuchał" przybysza. Jego kroki, ciężar, nawet oddech. Jeśli tu po coś przyszedł, to pewnie żeby odwiedzić starsze, gwiezdne kociaki albo zadać pytania mamie. Siedział więc cicho, wracając do swojego rozrywania suchych liści pazurami. Wydawały przy tym naprawdę przyjemny dźwięk.
– No dzień dobry! Piękny dzień dzisiaj, prawda? – Nowy głos zjawił się bardzo blisko, zapalając w głowie malca czerwoną lampkę. Same kroki też się zbliżały i dzięki temu kociak mógł się bardziej im wsłuchać i zapamiętać jak brzmią. Brzmiały... żywo. Tylko trochę staro. 
– ... Że... że ja? – Kocię wydawało się być nieco zdezorientowane, odpowiadając dopiero po chwili, gdy nikt inny wojownikowi nie odpowiedział. Z resztą, głos zdawał się być wystarczająco blisko, by uznać, że zwracał się do Księżyca. Chyba, że ktoś siedział jeszcze obok, Księżyc go nie wyczuł i przez to teraz wyszedł na idiotę. 
– Tak, dokładnie Ty! - Odpowiedział czekolad z entuzjazmem, siadając obok kociaka. – Jak masz na imię?
– Księżyc – Przedstawił się, przełykając niezręczne uczucie. Zazwyczaj to mama mówiła innym, jak mieli na imię. Jakie to było głupio krępujące! I to całkiem bez powodu! 
– Oh, jakie ładne imię! - Skomplementował kocurka. – Takie bardzo dźwięczne. Ja jestem Barszczowa Łodyga! Miło mi Cię poznać, Księżycu! Posłał mu łagodny uśmiech.
– Dzień dobly – Skinął głową, chociaż nie całkiem w kierunku Barszcza, a w jakimś losowym, najbliższym źródła dźwięku – A czemu ma pan takie imię?
– Czemu pytasz...? - Spytał tamten, jakby zaskoczony. – Cóż, nadali mi takie imię tutaj w Klanie. Tobie Twoje nadała mamusia, prawda? – Nie było to wyjaśnienie, a jedynie wprowadzenia kocięcia w jeszcze większe zmieszanie. Co ma jedno do drugiego?
– Ale co to Barszcz... – wymamrotał nieco ciszej, pytająco.
Wojownik wydał z siebie zdziwione "aaaaaah!", zdaje się, że orientując się, o co chodziło kociakowi w pierwszej kolejności. 
– To taka roślinka zielona. Można ją znaleźć niedaleko siedlisk dwunożnych, wiesz? Podobno jest jadalna, ale nigdy nie próbowałem. 
– Aha – Zaakceptował przedstawioną mu prawdę. Nigdy owej roślinki nie widział. Znaczy, no, w ogóle nie widział. Ale też wcale nie słyszał! Znał mak, wrzosy, wrzośce, stokrotki i inne takie, najbardziej popularne, które mógł pomacać i powąchać, szczególnie jeśli chodzi o mlecze, gdyż tych było teraz sporo. Dodatkowo nauczył się, że kiedy za bardzo się w nie wwącha, to zostawiają żółty ślad na pyszczku.  – A co to dwunożni? – Kolejne pytanie opuściło jego głowę. Jaka śmieszna nazwa, wcale mu się nie podobała. Nie brzmiała ładnie w jego głowie. 
– To takie istoty, które mogą być dla nas niebezpieczne. Czasami łapią jakieś koty, innym razem wchodzą na nasze tereny! - Opowiedział. - Raczej rzadko można je spotkać, bo ich Siedlisko jest daleko stąd, więc nie masz się co bać!
– Jak lisy? – Spytał, poruszając uszami. Łapią koty, to okropne. Ciekawe czy po to, by ich potem zjeść. – Ale czemu się nazywają dwunożni?
– Tak, trochę jak lisy! –- Odpowiedział jeszcze starszy na pierwsze pytanie. - Oh, nazywają się dwunożni, ponieważ mają tylko dwie nogi! I na nich chodzą!
– I nie upadają?
– Wygląda na to, że nie. Może u nich inaczej działają te nogi. Jak u ptaków, one też chodzą na dwóch łapkach.
– Tesz potrafią latać jak ptaki? – Skoro chodzą na dwóch nogach…? Kiedyś wymacał ptaka, jak przyniesiono go dla karmicielek a potem wyjaśniono, że te pierzaste części wcale nie służą do chodzenia, tylko do latania. Jak się wtedy zdziwił! I strasznie popadł w zazdrość. On miał tylko cztery łapy i brak skrzydeł i chociaż próbował, okazało się, że machanie łapkami nie zapewni mu wystarczającej siły żeby wzbić się w powietrze. Podobnie jak powtykanie pierza w futro i kocurek nie mógł sobie uzmysłowić, dlaczego jego próby nie działają. 
– Tego nie wiem – odparł. – Masz bardzo ładne futerko, wiesz?
– Nie wiem – Odpowiedział zgodnie z prawdą, niezbyt szczęśliwy ze zmiany tematu, ale obawiał się dopytywać. Nie chciał naciągać cierpliwości kocura, którego nawet nie znał.
– Hmm? Naprawdę? Nie widziałeś go jeszcze? Cóż, może kiedy podrośniesz to zobaczysz swoje urocze pręgi! – Miauknął z entuzjazmem.
– Nie, raczej nie – Pokręcił głową – Nie mogę łapami zobaczyć tekstury pręg, a medycy mówią, że mi mgła pokryła oczy... czy coś takiego. Nie wiem.
– Ojej, wybacz mi – oznajmił czekolad ze skruchą. – Nie wiedziałem, że jesteś niewidomy. Bardzo dobrze sobie radzisz bez wzroku, aż mnie zmyliłeś, haha!
– Tylko siedzę... – Zauważył nieco nieśmiało, speszony, zauważając prawdę. Jak na razie jedynie płaszczył zadek i rozmawiał, a do rozmowy wzrok nie był potrzebny. Nie trzeba było nikomu patrzeć w oczy... z jakiegoś powodu zdawało się być to nieco krempujące, chociaż przecież nie miał prawa tego doświadczyć.
– Ah tam, niczym się nie przejmuj! – Miauknął starszy, pozwalając sobie dotknąć kocurka łapą w plecy. – Wujek Barszcz Ci we wszystkim pomoże!
– Jest pan moim wujkiem? – Spytał, jakby ożywiony. Nigdy o wujku nie słyszał... znaczy podobno miał wujka, nawet dwóch... albo trzech? Chociaż szczerze miał to gdzieś, niezbyt interesowały go koty z rodziny, nawet tej bliższej. Równie dobrze mogły dla niego nie istnieć, nie były w końcu tak blisko jak reszta. 

<Barszcz?>