Od Zachodzącej Łapy (Zachodzącego Marzenia)

 No i dalej była uczniem. Robiła to co uczeń ma obowiązek robić. I co? Nic. Po prostu czekała, aż w końcu będzie mogła być wojownikiem. Nawet nie dla własnej satysfakcji, ale by pokazać innym, że nie jest byle kim. Falka ukończył szkolenie szybciej od niej, lecz to nic nie znaczy. I tak była lepsza tylko… tak jakoś wyszło. Codziennie z zazdrością patrzyła na brata, niedowierzając, że ona nie może być na jego miejscu. Choć szczerze, nie chciałaby być tak naiwna jak on. Ona była mądra, troskliwa… Wścibska. No ale co z tego! Była wystarczająco dobra. Jeszcze pomoże klanowi! Będzie taka, jak mama by chciała. W końcu ktoś ją zauważy. Będzie… Kimś! Nie będzie kryć się w cieniu. Będzie walczyć o ich dom gdy zajdzie potrzeba, będzie zdobywać pożywienie… Będzie… Tak serio to chyba wiele się nie zmienia. Trochę średnio, ale i tak poczuje się lepiej jak zostanie tym wojownikiem. A mało zostało! Mentorka patrzyła się na nią już inaczej. A ostatnio robili test. Wyszła chyba dobrze. Czy to znak, że będzie w końcu pełnoprawnym członkiem klanu?

***

Tak! Była na tyle inteligentna by to przewidzieć. Szczypiorek obwieściła jej to dzień później. Jej radości nie było końca! W końcu, będzie świetnie! Już nie będzie spała w legowisku uczniów! Tak bardzo chciała powiedzieć to Cis, ale wiedziała, że ta się tylko wkurzy. Eh, tak to z rodzeństwem! Zazdroszczą! Nie potrafią wykazać się empatią, tylko od razu narzekają. Ona też taka była, ale wiadomo. Falka to tylko głupie dziecko! A ona? Nie była taka jak on. Była bardziej dojrzała… I wogóle. Na jej ceremonię powinni się ucieszyć. 
Zresztą, co miała im mówić. Sami się domyślili! Była taka szczęśliwa w końcu. Od rana myła futro bo w końcu, musiała wyglądać dobrze! A nie jak jakiś obdartus. Musi być piękna… Kiedyś nie przykładała do tego zbytnich starań, lecz teraz wypada! Dziś w końcu wielki dzień! Aż się uśmiechała na samą myśl. Będzie wspaniale. Po prostu idealnie! Bo w końcu nadeszła ta chwila. Wyczekiwana od dzieciństwa.
Niech się dzieje wola Klanu Gwiazdy. Powinno być dobrze, co nie?

***

Tak wyczekiwała tego zawołania, a w końcu go usłyszała. Wszystkie koty zgromadzone w jednym miejscu, a w środku ona! W centrum zainteresowania. Przepełniona dumą ze swoich czynów. Ale szczerze, to trochę zestresowana. Jeśli się wywróci… To wszyscy będą się śmiać. Wygłupi się i wogóle… Lecz nie może się bać! Był to przecież tak ważny dzień… Nie mogła zawieść!
Szczerze, słowa Zajęczej Gwiazdy zlewały jej się z resztą. Nie mogła dosłyszeć wszystkiego. Zbyt była szczęśliwa. To był ten moment!
- Ja, Zajęcza Gwiazda, przywódca Klanu Burzy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika.
Zachodząca Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
To był ten moment. Już za chwilę!
- Przysięgam!- powiedziała głośno, by każdy usłyszał o jej męstwie. 
- Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Zachodząca Łapo, od tej pory będziesz znana jako Zachodzące Marzenie.
No i w końcu mogła popatrzeć dumnie na swojego brata. Niby dalej był w teorii lepszy… Ale każdy wiedział, kto tu był górą. Mogła przedrzeźniać Cis.
No i może w końcu matka ją zauważy.

Od Zachodzącej Łapy Cd Kamiennej Agonii

Nie mogła powiedzieć, żeby jej się to podobało. Szanowała Kamienną Agonię, okej? Była dla niej jakimś wzorem do naśladowania. Szczerze, choć zastępczyni za nią nie przepadała, to nic straconego! To Szczypiorek była głupia! Nazywanie kogoś plebsem było… Naprawdę niemiłe. Kto niby lubił niemiłe, brzydkie oraz zadziorne koty? Nikt! Więc na pewno ona nie mogła lubić swojej mentorki. Ale co to da? Dla Kamień dalej będzie tylko córką Splotki. Ah ta jej matka, przez nią miała tylko kłopoty! Tak, to by może zastępczyni ją lubiła. Choć tak szczerze?
- T-to nie jest fajne…- wymamrotała zmieszana, patrząc się w oczy szylkretce. Co miała dalej mówić? Myśl, myśl…
- Przesuń się. Co ty w niej widzisz?- prychnęła Szczypiorek, popychając ją na bok, dalej mierząc wzrokiem czarną. Dlaczego się tak nienawidziły? Przecież były podobne do siebie. Inaczej myślały, ale podobne. Wszystko było pełne jakichś zagadek. Nie zakradnie im się do łbów by się dowiedzieć.
- J-jesteś… N-nie fajna…- powiedziała do mentorki, lekko kuląc się sama w sobie. Nie chciała się zbytnio narazić. A tutaj aż wrzało… Bała się gniewu obu kotek, lecz chciała ich częściowej zgody. Do tego pewnie nigdy nie dojdzie… Dlaczego nie mogli być sobie równi? Po prostu nie oceniać się po futrze? Czy rudzi dalej będą zadzierać nosy? Niedorzeczne…

 

***

Kolejny trening, kolejne zmęczone oddechy. Czasami miała naprawdę dość. Dość mentorki, dość życia w klanie, dość… Wszystkiego. Byle móc położyć się wygodnie na legowisku. Odpocząć. Móc sobie w spokoju pomyśleć. Z jednej strony nie narzekała na ten żywot, a z drugiej… Jakoś jej przeszkadzało to, że była tylko uczennicą z głową zawaloną treningami. A nawet jeśli nie, to jeszcze długo po treningach myślała jaką tragiczną mentorkę dostała. Co ona sobie myślała? Że dalej czasy Piaskowej Gwiazdy? Że dalej rudzi są… Lepsi? Niedorzeczne, niedorzeczne i jeszcze raz niedorzeczne. A dalej nie nawiązała dłuższej rozmowy z Kamień bo ta była obrażona na jej matkę.
A tak bardzo chciała z nią porozmawiać…
Gdyby jej się udało. Podejść bez strachu do zastępczyni i powiedzieć, że to nie jej wina, że jest córką Splotki. Że przecież jest inna! Lepsza! No i, że bardzo ją lubi i chciałaby ją poznać czy jakoś tak. Mogłoby się udać. Gdyby nie ten strach i niepewność, bo przecież kotka mogła źle zareagować. Niby raz kozie śmierć, ale… Dalej jakoś nie sądziła, by był to dobry pomysł. Choć to tylko przekonania Kamień ją trzymały w ryzach. Gdyby nie była obrażona na Splątane Futro… Wiedziała, że chodzi o coś poważnego. Bardziej niż jakieś głupoty. Słyszała historie różne o tym co się stało z Króliczym Susem, ale niezbyt się przejmowała przeszłością. A powinna?
Nagle zauważyła ją. Kamień. Oh, jak bardzo chciała z nią rozmawiać! Kotka była przecież mądra, pewna siebie i w ogóle… Chciała być taka jak ona. Wspaniała tak jak zastępczyni. Wzór dla każdego… A jedyne co potrafiła zrobić, to nawiązywać kontakt wzrokowy. Niech to! Kamień na pewno by się nie bała podejść…

<Kamieniu idolu daj autograf>

Od Zachodzącej Łapy Cd Wrzosowej Łapy (Wrzosowej Rzeki)

 Bez sensu. Wrzosowa Łapa NIE MIAŁ fajnego mentora. Miał najgorszego, jakiego mógł sobie wyobrazić. Falująca Łapa przynosił wstyd, zawsze pojawiał się tam, gdzie nie powinien. Był tak irytujący, że miała go dość. Całkowicie. Ona sobie rozmawiała z kolegą, znajomym, no jak tam ktokolwiek chciał to nazwać, i on musiał się wtrynić i wszystko zepsuć tymi słowami. Poczuła się tak głupio, bo nie chciała by nagle Wrzosowa Łapa myślał, że jest za rudymi i tak samo popiera ideę rasistowskiej pani Piaskowej Gwiazdy. Te jej pomysły były tak głupie, że aż śmieszne. 

Po prostu teraz nie wiedziała co robić, była w kropce niewiedzy. Nie chciała by ktokolwiek zaczął siać plotkę, że skoro jej brat jest takim rasistą to i ona też. To by było straszne, gdyby oni patrzyli na nią jak na jakąś złą bądź dziwną. Do tego nie chciała mieć jakiegokolwiek związku z Piasek. Liderka śmierdziała, była zestarzała oraz jej futro było brzydkie.
- Nie, jego mentor nie jest fajny. Zasługuje na kogoś lepszego- wymamrotała tylko, zaczynając ciągnąć brata poza teren legowiska uczniów. Mimo wrzasków tego naiwnego dzieciaka, zmrużyła oczy. Szykowała się dyskusja. Nie mogła w końcu dopuścić do takiego zachowania. 

***

Dobrze, czuła się źle. Jednak sama by nie poszła do medyków, tylko oczywiście pani mentorka postanowiła się wtrącić i odesłała ją by zażyła zioła. Nie lubiła za bardzo Szczypiorek, była zbyt brzydka oraz głośna, by w jakimkolwiek stopniu ją zaakceptować. Ta kotka myślała, że była najważniejsza, co było najgorszym nastawieniem jakie można było mieć w jej przypadku. Była tak bardzo niefajna, że aż żal się Zachód robiło na myśl, jak mentorka zmarnowała swoje możliwości. Z lepszym nastawieniem miałaby lepszą pozycję w klanie. Byłaby może kimś, bo nie same umiejętności są ważne, tylko również charakter, a Szczypior miała go na bardzo słabym poziomie. Wręcz zerowym. Jednak te wszystkie złe cechy w żadnym przypadku nie wpływały na uczennicę. Wręcz przeciwnie, wiedziała, że jeśli nie zachowuje się tak jak ona, to jest bardzo dobra. A ona chciała taka być. Chciała być idealna. 
Irytowało ją to, że musiała ciągle smarkać. Kichała ile wlezie, gluty jej z nosa ciekły. Trochę miała rozpaloną głowę. Ale to nie było aż takie przeszkadzające, nawet w bardzo słabym stanie mogła trenować. Chciała osiągnąć swój szczyt, a nie obijać się. Jednak przewianie to przewianie, nikt ci nie odpuści, nawet jeśli to jest zwykłe przeziębienie. Była może troszeczkę bardziej zmęczona niż zwykle, lecz wypełniałą ją ta niezmierzona energia. 
Wystarczyło wejść, poprosić o zioła. Poprosiła, ale na sam widok miała ochotę iść. Szczerze, obawiała się, że to trucizna, więc dopytała się Jeżowej Ścieżki, czy na pewno leczą jej dolegliwości, bo nie chciała być w gorszym stanie. Otrzymała odpowiednią odpowiedź i przełknęła to coś. Smakowało bardzo dziwnie, ale czuła się teraz lepiej, bo nie ciążył nad nią strach o chorobę. Dostała lekarstwo, miała wyzdrowieć. I kropka. Było wszystko okej. 
- Cześć!- usłyszała głos dobiegający gdzieś z boku. Obróciła głowę w stronę Wrzosa. Nawet jeśli on był wojownikiem, nie czuła się z tym gorzej. W swoim czasie. Choć nie mogła powiedzieć, że gdy Falka też obrał to stanowisko, to była spokojna. Wręcz przeciwnie.
- Hej. Szkoda, że nie jestem jeszcze wojowniczką. Byłabym o niebo lepsza od mojego brata. Bardziej zasługuję na to- burknęła zniesmaczona, pociągając nosem.- To niesprawiedliwe! On jest taki nieodpowiedzialny...

<Wrzos?>

Wyleczeni: Zachodząca Łapa

Od Zachodzącej Łapy

 Lubiła patrole. Przypominały jej o tym, że należała do grupy i mieli własny kąt. Zmierzanie granicami, to z Klanem Wilka, Kilfu czy Nocy a czasem zahaczając o dawne tereny Klanu Lisa, było niezwykle ciekawe i rozwijające. Choć niby to było tylko i wyłącznie chodzenie oraz oznaczanie drzew, to lubiła obserwować wszystko dookoła. Narzekała oraz cieszyła się. Miała odmienny charakter. Również dbała o rozwijanie swojej wyobraźni, próbowała porównywać do czegoś kształty drzew i krzewów. Niektóre pamiętała, na przykład dąb o wygiętej gałęzi która wraz z drugą sprawiała wrażenie jakiegoś pozwijanego bluszczu. Tam zawsze wpychała się pierwsza, by oznaczyć swoim zapachem, zapachem Klanu Burzy drzewko, będące na granicy z Klanem Wilka. Kiedyś próbowała na nie wejść, ale mentorka jej zakazała, zdziwiona jej tak "nieodpowiedzialnym, lekkomyślnym i wręcz głupim " wybrykiem. A jej się po prostu to drzewo podobało, przez tą swoją inność. 
Był również krzak jagód. Sprawiał wrażenie, jakby był zrobiony z obłoków, więc prześmiewczo nazywała go "czymś brudnym z nieba". Lubiła wyobrażać sobie coś co nie jest realne, ale jeszcze bardziej właśnie pokazywać, że świat tu i teraz też jest piękny. Dlatego nie lubiła gadania o nierudych. Niektórzy bez powodu nazywali ich brzydkimi, głupimi i tak dalej. Każde stworzenie choć trochę było okej, potrafiła znaleźć dobre cechy nawet w matce! W końcu, Splątane Futro była odważna, nikt jej nie podskakiwał…
Zachód chciała być taka jak ona chociaż w kilku kwestiach, bo dyskryminacja nierudych była okrutna. Nikt na to nie zasłużył, a jeszcze zważając na to, że kolor futra niczego nie zmieniał. Był po prostu kolorem futra. 
Ona po części była ruda, choć wolałaby się urodzić normalna. Całkowicie czarna. Co z tego, że miałaby problemy, nikt nie próbował by jej mówić o wyższości nad innymi kotami. To rudzi byli głupkami a nie. Bezsens. Piaskowa Gwiazda to była naprawdę zła istota. I szczerze, ciekawiło ją dlaczego zrzuciła Orlikowy Szept z roli zastępcy, skoro był okej. Byłby od niej o wiele lepszy, mógłby doprowadzić ich do sukcesu, gdzie Klan Burzy byłby najlepszym Klanem ze wszystkich. Byłby gwiazdą, świecącą jasno przed innymi. Mogli być potęgą, ale miejsce lidera zajęło to coś. Zniechęcając połowę populacji grupy, robiła samo zło. 
Powinni się nawzajem wspierać, a niektórzy nie znali najwyraźniej tego słowa. 

Od Zachodzącej Łapy

 Zachodzenie słońca zawsze było magiczne. Nawet gdyby nie miała na imię jak to zjawisko i tak by lubiła te mieniące się na bezkresnym obszarze nieba kolory. Tu na wrzosowiskach tego widoku nie zasłaniały jej drzewa. Byli bliżej Klanu Gwiazd. 
Wiara w przodków była czymś niezbyt stałym. Dało się ją stracić, przy trudnym momencie nagle poczuć, że nieee… Jednak nie wierzę. A jednak? Ona sądziła, że oni muszą istnieć. Gwiazdy jaśniały na sklepieniu, to nie mogło od tak sobie istnieć. To wszystko było zbyt piękne, a czasem zbyt straszne. Istniały przepowiednie, znaki. Nie dało się chwycić gwiazd, bo gdyby taka była możliwość, zwątpiłaby. Jeżeli coś jest tajemnicze, to i również ciekawe. 
-Co robisz? - podszedł do niej mały Falka. Albo mały gnojek, bo tak go też nazywała. Był po prostu mały i głupi, więc nie powinien się obrazić. 
- Patrzę. Myślę. A ty tylko bezmyślnie gapisz się na mnie, jakbym robiła coś debilnego… - podniosła jedną brew, sprawiając, że rudy zmieszał się lekko. 
- Przecież to jest… codziennie. Nie idziesz już spać? - miauknął do niej zaciekawiony. 
- Nie, nie. Może sobie na spacer pójdę. Nikt nie zobaczy. Ale wtedy ani mru mru nikomu, spoko? - mruknęła do niego, powoli podnosząc się z ziemi. 
- Nie możesz! Bo jeszcze coś cię zje. Pójdziesz wraz ze mną do legowiska uczniów- nie chciał ustąpić Falka. Westchnęła cicho. No jak z nim żyć można? Był taki w tym momencie uparty. 
- Zostaw mnie w spokoju. Nikt mnie nie zabije. Jestem dzielna i zdolna. Sam sobie idź, bo jakiś potężny ssak czy inny śmieć cię pożre. Łaaaaaaaaaa- zaczęła wydawać dźwięki, które miałyby odzwierciedlać jakiegoś stwora. Rudzielec lekko sie uśmiechnął, jednak było widać, że jest deczko zdezorientowany. 
- P-przecież nic mnie nie zje. Na pewno. 
- Chyba. Nie możesz powiedzieć, że na pewno. 
- Nie mów tak! Nic mnie nie zje. Rozżarzony Płomień mnie obroni! Naprawdę! Jest taki odważny. 
- Odważny? Ja jestem odważna. Uratowałabym cię, gdyby mi się chciało. A co gdyby mi się nie chciało, a Żar był u medyka bo dostał rozwolnienia? 
- Uhmmm… Na pewno by mnie uratował. 
- Nie wiem, ale ja nie chciałabym, by coś ci się stało. 

Od Zachodzącej Łapy

 Musiała jak zawsze wstać rano. Umyć się. Czasem potrafiła nie zdążyć by coś zjeść.
I trening. 
Już się przyzwyczaiła. To tak, jakby ktoś zarzucił czynność. U niej raczej były te same, ale pora. Oh, nie lubiła tak wcześnie się budzić. Jednak… Nabrała wprawy. Coraz częściej nie potrzebowała pomocy mentorki, by samej się obudzić. Potrafiła sama prawilnie się otrząsnąć ze snu. Zazwyczaj śniła o spokoju. O czymś, czego jej brakowało. Chciałaby, żeby było spokojnie. Żeby te opowieści o wydarzeniach sprzed jakiegoś czasu były tylko legendą, choć nawet słyszała, że jej ciocia została zabita przez tego tajemniczego mordercę. Zresztą, z opowieści wynikało jedno- Pszczeli Pyłek była głupia. Opowieści mówiły naprawdę wiele.
Mentorka nie chciała o tym mówić, ale również też opowiadała, kiedy Zachód poprosiła. Inspirowało ją to do działania, by w razie jakiejś nieprzewidzianej sytuacji, być przygotowana. Chciała być zabezpieczona na każdą sytuację. Czy gdyby nagle z nieba zaczęły spadać ptaki tak jak podobno na ostatnim Zgromadzeniu, czy jakby ktoś chciał ją zabić. Celowo przedłużała treningi, wmawiając mentorce, że jeszcze nie umie jednego ruchu. Ona się nie bała, ona chciała się wykazać, by ktoś mógł jej powiedzieć, że dobrze walczy.
- Naucz mnie jeszcze jednej pozycji, proszę!- miauknęła błagalnie w stronę Szczypiorek, robiąc najsłodsze oczy jakie potrafiła.
- Dobrze. Ale tylko jedna. Popatrz- powiedziała, po czym skoczyła na nieprzygotowaną uczennicę. Młoda próbowała zamachnąć ją, więc szybko podniosła się. W tym samym momencie kiedy stanęła, poczuła jak upada na ziemię. Skuteczne podcięcie nóg, sprawiło że straciła równowagę. Zirytowana zmrużyła oczy. 
- Uda mi się to powtórzyć! Dam sobie radę, na pewno. Żaden morderca mnie nie pokona! - krzyknęła, atakując kotkę, która przygotowała już się do ataku i stanęła tak jak Zachód wcześniej. Czarna tortie spróbowała wykonać ten sam ruch, jednak niezbyt jej się udało. Niby kotka prawie wyrżnęła, ale jednak nie. Utrzymała równowagę i upadła na cztery łapy. 
- Musisz to robić precyzyjnie. I nie lekceważ zabójcy. Zabił wiele doświadczonych kotów, a ty jesteś zaledwie młodą uczennicą! - prychnęła kotka, przybierając ten irytujący wyraz pyska, w którym pokazywała całą swoją arogancję. 
- Walczyłabym do końca i w końcu by się poddał. Skąd wiesz jaki był lub jest ten zabójca? Może atakował z zaskoczenia i dlatego przegrywali? Właśnie, muszę być zawsze czujna- przypomniała sobie, wyostrzając wszystkie zmysły. 
- Po prostu uważaj. Nie zaatakuje cię od tak w obozie albo na treningu. 
- Tego ucznia medyka tak zabił! W obozie! Zatruł! Muszę sprawdzać swoje jedzenie? 
- Sama już nie wiem co ja mam z tobą zrobić. Daj spokój sobie i innym. Mogłabyś też się na chwilę zamknąć? - mruknęła kotka, grzebiąc łapą w żwirze. Było tak sucho. 
- Nie wiem! Może nie potrafię! - zaśmiała się kotka, zaczynając stroszyć futro. - Aghrrr... jestem złym zabójcą, porwę małe kociaki... Haha... Zabije cię w nocy... 
- Zachowujesz się jak kociak. Może powinnaś zostać w żłobku? 
Jednak Zachód- nie, Zachodząca Łapa, dalej bawiła się w najlepsze, skacząc od kępki trawy do drugiej, skradając się w wysuszonych zaroślach i suchych źdźbłach.

Od Zachód (Zachodzącej Łapy) Cd Rozżarzonego Płomienia

 Zaczęła szybko mrugać. Albo inaczej, powieka jej drgała. Po prostu nie wierzyła w to co widzi. W te tak głupie zachowanie. Wrzała ze wściekłości. Powieka dalej drgała. Miała ochotę tak wrzeszczeć, tak drzeć się, że… Aż mogłaby to zrobić. Właśnie, czemu by nie? Chociaż, gdyby Piasek się dowiedziała… Nie chciała ryzykować, ale nie mógł przeczyć od tak bez konkretnych dowodów!
- Mogłabym iść sama na granice! Dałabym sobie radę! A ty to nie sądzę, żebyś kiedykolwiek cokolwiek pożytecznego zrobił. Ha! Obszedł sobie tereny wokół, powąchał kwiatki.- dodała w myślach “A może byś spróbował od spodu”, ale uspokoiła się trochę.- Nie robisz niczego dobrego dla innych! Żyjesz dzięki temu, co upolowały koty tobie równe. Nie widzisz, że to jest złe?- warknęła. Zaczęła chodzić w kółko, nerwowo potrząsając ogonem.
- Zachód, Rozżarzony Płomień naprawdę ma rację…- powiedział do niej cicho Falka, jednak ona go zignorowała.
- Oh, bracie kochany, nie słuchaj się go. On mówi same brednie, chcąc w ten twój łatwo dostępny oraz o ograniczonym zasobie mózg wpoić same złe informacje. To się źle skończy! Posłuchaj, a gdyby u władzy był nierudy, który mówiłby jak to głupi są rudzi?- zapytała się go, ostro mierząc wzrokiem. 
- Ah… Ten…- próbował się tłumaczyć Falka, jednak po chwili zrezygnował. Natomiast Żar wszedł do akcji. 
- A póki co u władzy jest Piaskowa Gwiazda, czego nie zmienisz. I nie mówię bredni. Mówię tylko i wyłącznie samą prawdę na ten temat. A ty tego dalej nie rozumiesz, chociaż tłumaczę i tłumaczę. Brat najwyraźniej jest od ciebie mądrzejszy- uciął temat. Ona prawie zachłysnęła się powietrzem. Ona? Ona głupia? Jak? Jak? JAK PO PROSTU, NIE MOGŁA BYĆ GŁUPIA!
- Ja mam większy mózg u niego, i odpowiedni dla mojego gatunku a nie taki jak jego, mysi. Może to mysza w przebraniu. A ty…  Ty… Jesteś głupi!- wrzasnęła mu w pysk, młócąc wściekle ogonem podłoże. Już tak bardzo chciała to kończyć, ale jej ego oraz przekonania tak mocno były deptane przez kota, który nie powinien w ogóle istnieć! BYŁ GŁUPI. Lisie łajno, gdyby nie on, Falka byłby lepszy. Nie zostałby rasistą. 
- Małym wpajać tak głupią wiedzę? Czemu? Powinieneś za to słono zapłacić. To jest… Takie niefajne! Nie jesteś dobry! Sam se myśl jak chcesz, ale nie mówi tak mojemu bratu! On jest zbyt dziecinny, nierozważny i łatwo nim zmanipulować!

<Żarze?>

Od Zachód (Zachodzącej Łapy) Cd Wrzosowej Łapy

 Jego uśmiech był bardzo… Dziwny. Taki radosny. Wydawał się taki szczęśliwy z życia. Miała tylko jedno pytanie. Dlaczego się z nią bawił? Mógł porobić jakieś bardziej dorosłe rzeczy. Ona za niedługo miała również być uczniem. Wtedy nie będzie się bawić. Będzie robić bardzo dorosłe rzeczy. Jej mama… Ah, niefajnie jej było przy niej. Zachód nie potrafiła się przy niej dogadać. Wydawała się zbyt odległa, a tortie często wyrażała swoje emocje krzykiem. Czy kiedykolwiek była w jakimś stopniu szczęśliwa? Tak. A czy narzekała na wszystko nawet jeśli była szczęśliwa? Również. Mocno się wdała w swoją matkę, obie miały buntowniczy charakter. To była zła czy dobra cecha? Równie dobrze mogła powiedzieć, że ani to ani to. 
Ostatni raz spojrzała na niebieskiego. Wydawał się taki radosny i energiczny. A może pozory myliły? Może był inny? Gorszy? Nie chciała mu ufać zbyt wcześnie. 
- Idziesz?- powiedziała do niej Splątane Futro, chcąc jak najszybciej wrócić do żłobka, by tam opiekę przejął Ziemniaczek. Czemu nie chciała z nimi spędzać czasu?
- Mhm…- mruknęła niezadowolona, powoli przesuwając się do przodu. Nawet nie chciała podnosić ogona. Chciała spać.
Ironicznie powtórzyła słowa Splotki, śmiejąc się pod nosem. 

***

Bycie uczniem było ciężkie. Trzeba było odwalać dużo roboty, starać się przy wszystkim, by inni mogli o tobie powiedzieć, że się starasz… Konkurowało się z innymi o pozycję, by uchodzić za zdolnego oraz fajnego. To było trudne, w szczególności, że miała nieznośne rodzeństwo. Uwielbiała się sprzeczać z Cis tak jak teraz. Wyzywały się wtedy trochę, Zachód chichrała się zawsze, a druga wrzała ze złości. 
A tortie dalej chciała się dowiedzieć, co było jej największym lękiem. Obserwowała ją. Krzyczała wiele razy. 
Oh, krzyki. Jej nieodłączna część. Lubiła to robić. Lubiła rozkazywać. Ahh… Uwielbiała to robić.
- CIS! CO SIĘ DRZESZ!- zaczęła wrzeszczeć na siostrę, szczerze z byle powodu.
- JA SIĘ NIE DRĘ, TO TY SIĘ DRZESZ- warknęła czarna szylkretka do Zachód, już będąc całkowicie zirytowaną jej zachowaniem.
- NIE, BO TY MYSI MÓŻDŻKU. JEŚLI NIE PRZESTANIESZ SIĘ DRZEĆ, TO KOMUŚ POWIEM, ŻE JAK OPUŚCIŁAŚ ŚMIETNISKO TO CUCHNĘŁO JAKBY SKUNKS UMARŁ
- Co?- Cis zmrużyła zdezorientowana oczy i po prostu sobie poszła. Kotka zaczęła się mocno uśmiechać.
- I dobrze, że sobie poszła- mówiła do siebie, śmiejąc się z zaistniałej sytuacji. Usłyszała nagle czyjeś kroki. Spojrzała na wejście do legowiska uczniów. To same niebiesko-białe futro. Oh, tylko nie on. Ciekawe czy słyszał ich całą kłótnię, wyglądał jakby tak. Zresztą, tak na siebie krzyczały. To było niesamowite. Czuła się taka fajna. Nie wiedziała dlaczego. 
- Następnym razem, bądź troszkę ciszej…- powiedział do niej Falka, który również wszedł akurat do środka.
- Przecież nie byłam taka głośna!- miauknęła, spoglądając na Wrzosową Łapę.- Prawda? Przecież, to było… E… Bardzo ciche!- zaprzeczyła ostro. 

<Wrzosik? xD>

Od Zachodzącej Łapy

 Dawno nie patrzyła do żłobka. To był pewien symbol. Przypominały jej się lata dziecięce, nie aż takie dalekie a zarazem oddalone wiele mil stąd. Zdawało się, jakby te wydarzenia, te bójki między kociakami, te zazwyczaj jej wrzaski działy się tak niedawno. Ich miejsce zajął ktoś inny. Ona zajęła czyjeś miejsce w legowisku uczniów. Ile kotów już przeszło ten sam proces? Okres bycia dzieckiem, młodym społeczeństwem trwał dalej, ale w innym sensie. Teraz nie było zabaw i spania ile wlezie. Teraz trzeba było wziąć się do roboty, a czasem nie było łatwo. Obecnie przez karę od Szczypiorek musiała posprzątać u bachorów. One dalej załatwiały się pod siebie! Czemu? 
A to tylko dlatego, bo zaczęła się drzeć, że rudzi są momentami gorsi i już miała zwyzywać Piaskową Gwiazdę. A może jednak za to, że się po prostu darła? D9 rzeczy, raczej chodziło o tą teorię. Pani wielka liderka. Niech łaskawie da władzę komuś lepszemu. Niech się baba uspokoi, odreagowuje na ziółkach, pomizia z partnerką. Niech wszystko będzie dobrze.
To były jej pragnienia. Mówienie komuś, że jest gorszy nie było fajne. Łączyła się z bólem do tej całej grupy wyzywanych kotów. Wiele razy widziała, jak rudzi postanowili się poznęcać nad słabszymi. Bezsens. No i rudzi nie muszą harować. Jakiś szacunek tym, którzy robią całą robotę. 
Koty były głupie. Wszyscy byli głupi.
Dlaczego ciągle powtarzała to slowo? Głupi, głupek. Chyba z racji, że sama sądziła o jej braku winy w wielu kwestiach a zwalała ją na innych. Lubiła to. No i według niej dużo kotów się zachowywało dziwnie. Co jeszcze było w niej złe? Sądziła, że wszyscy są przeciwko niej. Wszyscy w jakimś stopniu chcieli ją zniszczyć. Może nie? Może w wzroku Splątanego Futra była miłość, a to tylko Zachód sobie wymyślała? 
To wiedziała tylko jedna istota, ona sama. 
Ona zdawała sobie sprawę z tego, jak bardzo przesadzała w wielu momentach. 
Jak teraz patrząc się na kocięta, widziała praktycznie tylko rudzielce, nawet jeżeli były tu inne kociaki. Jej pozycja w przysiadzie zaczęła jej przeszkadzać. Zrezygnowana weszła. 
Zbyt dużo myślała. 
Myślenie nie było fajne. 
Nie było zabawne. 
W środku było słychać piski maluchów. Nie potrafiła policzyć ile ich było. Za dużo. Zdecydowanie za dużo. Szybko wyprosiła karmicielki, by móc łatwiej posprzątać to miejsce. 
Jedno dziecko nie wyszło. Siedziało sobie. Ten dzieciak sobie siedział i się na nią patrzył zaciekawiony. Machał ogonkiem tak szybko, że nie potrafiła skupić na nim wzroku. Po prostu popatrzyła się na dziecko. 
-Mógłbyś iść? I mam coś na futrze? - zapytała kontrolnie, patrząc się na swoją sierść. 

<Klonik?>

Od Zachodzącej Łapy

 - Nie chce mi się iść na trening…- jęczała do mentorki, która niestrudzenie szła dalej. 
- Nie pyskuj, idziemy. Nauczysz się czegoś, a nie narzekasz. Chcesz skończyć jak nierudzi?- mruknęła kotka idąc. Zachód czuła, że z każdym krokiem oddalali się od obozu. Co ona chciała robić? Mogli być bliżej. Szybciej by wrócili. 
- A jak skończyli? Przecież są normalni!- wrzasnęła wściekła. 
- Nie trzymaj ich strony. To zwykłe darmozjady, których nic nie naprawi. Są głupi. Rudzi są potęgą naszego klanu zapamiętaj. To są bardzo ważne słowa.- próbowała spokojnie jej tłumaczyć Szczypiorek, jednak powoli widać było, że się cała gotowała.
- Aha. I tak w to nie wierzę…- zaczęła mówić, co skończyło się jedynie następnymi durnymi teoriami.
“Rudzi są potęgą”
“To zwykłe darmozjady”
Ona chciała być potęgą. Nie mogła być nią cała grupa kotów. W końcu, ona posiadała wszystkie odpowiednie cechy. Odważna, mężna, mądra… Chciała być potęgą, choć do końca nie wiedziała co to mogło oznaczać.

***

Wróciła cała brudna. Dlaczego? Pani mentorka postanowiła zrobić trening walki! Nie była dobra z walki. Co chwilę upadała na ziemię, a teraz z futrem pełnym piasku, przeklinała w myślach tą przeklętą kotkę. Dlaczego ona? Nie mogła dostać lepszego nauczyciela? W końcu, jakikolwiek bardziej wyrozumiały, a byłoby o wiele lepiej.
Zmierzyła ostro wzrokiem Splątane Futro, wychodzącą z obozu. Za co ją nienawidziła. Były do siebie podobne z charakteru, a Zachód po prostu nie lubiła teorii o wyższości rudych! Bez sensu! Jak tak można. Nie powinno się dopuszczać do rozrodu takich kotów. Wścibskich i niemiłych.
Jej uwagę przykuła czarna kotka. Znała ją. Jej matka jej nie lubiła. Bardzo. Zawsze robiła się wściekła na jej widok. Czyli miała jakieś szanse u tej groźnie wyglądającej kotce? I była nieruda. Może zachowywała się normalnie. Całkowicie okej. Chciałaby poznać kogoś na poziomie. Zatrzęsła wąsami i szybciutko podeszła.
Nie chciała się przewrócić i nie zrobiła tego. Wszystko było dobrze. Niesamowite.
- Witaj…- miauknęła cicho, spoglądając na osobniczkę.- Ładne masz futro. I wyglądasz na kogoś fajnego. Nie jesteś taka głupia jak inni, co?- zapytała się cicho, nie chcąc irytować kotki.

<Kamień?>

Od Zachodzącej Łapy

 Szybko, szybko. Nikt nie poganiał, to coś samo pędziło. Gdy słyszała słowo “prędkość” wyobrażała sobie królika. Widziała je, jednak jeszcze nie potrafiła ich złapać. Były wcieleniem wszystkiego co szybko znika. A co pędziło?
Czas.
Leciał coraz dalej. 
Aż w końcu się kiedyś wykolei. Wywali.
Treningi może i były nudne, nie chciało jej się wcześnie wstawać, ale lubiła się przechwalać rodzeństwu na temat nabytych umiejętności. W końcu, potrafiła coraz więcej. Wystarczyło na nią spojrzeć. Stała się inna. A jej mentorka próbowała wciskać w nią te przekonania. Rudzi nie byli lepsi. Byli czegoś częścią, tak jak wszystko. Zwykłymi pionkami. Mogłaby niby uwierzyć w ich teorie, ale oni chcieli dręczyć niewinnych. Rudzi byli głupkami. Większość zachowała się naprawdę niefajnie. To było bardzo słabe. Chcieli swój brak jakichkolwiek fajnych cech, nadrabiać takim czymś.
Z drogi usuwała się matce. Była jej znienawidzonym dzieckiem. Czuła się, jakby wraz z momentem wyjścia z łona, przerwało się zrozumienie, jakakolwiek chęć więzi. To wszystko się zatraciło w krzykach. Lubiła Splątane Futro w pewnych kwestiach, a tamta niczego nie tolerowała w Zachód. Zdarzyło jej się po kłótni płakać. Wtedy pomagał tata. On nie był aniołem, raczej naiwnym dzieckiem ale… Dało się rozmawiać. Spoko, może to ona czasem zawalała. Ale oni byli tacy głupi.
Oni wszyscy.
Westchnęła cicho, siedząc przed wejściem do legowiska medyków. Powinna wchodzić? Szczerze, nie miała powodu. W końcu, co mogła robić tam? Wdychać.
Tak, wdychać ten smród ziół. Tych śmierdzących ziół. Może znalazłaby coś ciekawego?
Weszła, tłumiąc jakikolwiek rozsądek. Nikogo nie było, więc zaczęła obchód. Wąchała przeróżne ziółka. Nie znała ich nazw. Nie znała właściwość. Po co je znać? Czy to miało jakiś sens oprócz leczenia nieostrożnych kotów? Można było wywołać różne reakcje.
O tak.
Mogła coś zrobić matce. Albo bratu. Wsadzić do jedzenia jakiegoś zielska, by obudzili się ze sraczką albo zwymiotowali cokolwiek. Byle poczuli zawstydzenie. Byli tacy głupi… Nie mogli tak mówić o nierudych! A ona szczerze, nie mogła im robić krzywdy.
Z frustracją rozsypała jakąś kupkę ziółek. Zaczęła syczeć. Dlaczego? Dlaczego miała wyrzuty sumienia? To byłby fajny żart.
Aż za dobry.

<Wiśnio? Możesz ją nakryć czy coś xD>

Od Zachodzącej Łapy

  Czas tak szybko mijał. Była już uczniem! Matka jeszcze jej nie utopiła! To było naprawdę niezwykłe. Kto by się spodziewał? Z małego bachorka stała się już coraz bardziej dorosłym kotem! Dalej niby była podobna, ale swoje przekonania już wyrażała trochę ciszej. Może i dobrze, przynajmniej była mniejsza możliwość, że oberwie od matki. Oh matka. Dziwny punkt w jej życiu. Cała jej rodzina była dziwna. Bycie rudym, nie oznaczało niczego, oprócz wyglądu zewnętrznego.

Debile.

Skończeni debile.
Niestety wraz z wiekiem, uświadomiła sobie, że jest coś nie tak. Na ostatnim zgromadzeniu podobno spadała krew oraz martwe ptaki. Trochę się bała szczerze tego czegoś, ale ten dreszczyk strachu był również trochę fajny. Czuła ekscytację i entuzjazm. Z każdym dniem gdy wstawała na trening, patrzyła czy rodzeństwo przypadkiem żyje. Dobrze, że żyli, bycie jedynakiem jest okropne. Nawet jak siostra była okropna a brat naiwny, to dobrze było czuć tą więź. Niezwykłą oraz wspaniałą, pełną magii. 
Jej mentor był całkiem spoko. Patrzyła na niego dość krytycznie, jednak on po prostu wzdychał za każdym razem, gdy zadała głupie pytanie. Chciała się wszystkiego dowiedzieć! Być NAJLEPSZA z całej trójki bachorów Splątanego Futra. Chciała pokazać swoje “ja”. W końcu, była mega fajna. Nawet jeżeli ktoś ją przewyższał w czymś, to mogła pobić jego rekord. Przynajmniej tak sądziła. Bo co innego sądzić? Była najładniejsza, najczystsza…
- Zachód?- niecierpliwe mruknięcie przecięło ciszę. Na razie był tylko poranek, więc trochę zdziwiona spojrzała do tyłu.
- Coś nie tak?- podnosząc jedną brew, spojrzała krytycznie na siostrę.
- Zsuwaj się. Idę- zirytowana szylkretka zmierzyła ją ostro wzrokiem. Tortie obruszyła się nieco.
- Czemu? Gdzie idziesz? Chcesz z kimś romansować?- zaśmiała się z kpiną w głosie.
- Debilu, idę do śmietniska. Możesz łaskawie ruszyć swój szlachetny tyłek?- sycząc już nieco, odezwała się Cis. Zachód przesunęła się nieco i tylko patrzyła, jak siostra wychodzi z legowiska. 
Teraz mogła tylko patrzeć jak sylwetkę przed wejściem przeszywa lekki dreszcz.
Jeszcze kiedyś odkryje jej strach.
I wszyscy się dowiedzą. 
Niech ma za swoje. 
***

- Po co mam ćwiczyć walkę akurat dzisiaj?- prychnęła spoglądając na mentorkę, która po raz chyba setny, próbowała jej wytłumaczyć po co ma niby uczyć się odpowiednich ruchów bitewnych. Nieugięta stała i nie chciała powtarzać tego wszystkiego. Po co walczyć? Jaki to miało sens?
- A gdyby samotnik cię napadł…
- Umarłabym. I co?
- Mogłabyś mieć szansę wygrać z nim.
- Wyrąbane. I tak bym sobie poradziła.
- To powtórzę jeszcze raz…

***

To był niesamowicie nudny trening. Wolała polować! A inne koty rude tego nie robiły. Z nienawiścią wpatrywała się w kuzyna, obok którego ciągle siedział Falka. Czemu? Co niby takiego niesamowitego ten głupek zrobił. Irytowało ją to. Siedział tylko na tyłku, wygrzewał się jak tylko jakieś słońce było, jak nie to się ukrywał w ciepłych miejscach a inni co? Musieli odwalać za niego robotę.
Tak nie mogło być.
- Nie przeszkadzam?- przesłodzonym głosem, zapytała się pogrążonych w rozmowie członków jej rodziny.
- Skądże. Rozmawiamy sobie tutaj- z wielkim uśmieszkiem odezwał się młodszy rudzielec. Prychnęła cicho.
- To dobrze. Drogi Żarze, dlaczego siedzisz tylko na dupie i nic nie robisz? Czemu inni robią coś za ciebie? Polują? A ty w ogóle? Tłumacz się!- warknęła, strzepując ogonem. Szykowała się awantura.
Nie była w humorze.

<Rozżarzony Płomieniu?>

Od Zachód

 niedługo po urodzinach Zachód bbb nadrabiam
Zachód. Skąd wzięło się jej imię? Niby miała futro poprzetykane rudymi, nieregularnymi plamami oraz żółte, dość intensywnie żółte oczy a poza tym? Nic. Totalnie nic. Nie była aż tak promieniejąca dobrem jak zachodzące słońce, które zwiastowało początek nocy czyli odpoczynku. 
To kim w końcu była? 
Gówniakiem Splątanego Futra, tak samo jak rodzeństwo. Rodzeństwo to w ogóle inna bajka. Musiała ich kochać, taka była zasada a poza tym? Gapa i dureń. Falka był naiwny oraz głupi a Cis bardzo toksyczna, niemiła oraz… Też głupia. Dlatego automatycznie została ona. Najlepsza z całej trójki! W końcu, coś takiego się miało. Najładniejsze futro, klasę… Jak tu jej nie podziwiać? Ale szczerze? Nie kładła nacisku na koty, miała wyrąbane czy im się podobała czy nie, niech po prostu słuchają jak coś mówi. Chciała zostać zauważona, a szło jej źle, bo matka kazała jej zostać w żłobku. Fuczała wściekła, krzywiąc pysk w niewytłumaczalnym grymasie. Wiele razy taki widok widziała u Cis, lecz u niej był o wiele mocniejszy i miał wytłumaczenie. Zachód doczepiła się do niej i… Tamta była wściekła. Bardzo. Bo Zachód potrafiła być takim irytującym futrzkiem jakich mało. 
Nie rozumiała jednej rzeczy. Choć nie była aż tak duża, to słyszała, że rude koty sa lepsze. Czemu? Futro nic nie dodawało. Debile były wśród rudych (jej matka, brat, siostra, ojciec może nie, Piaskowa Gwiazda i ten ich kuzyn jakiś, Pszczeli Pyłek...) no i pośród nierudych tyle, że żadnych nie znała oprócz kociąt Króliczego Susu. Oni byli spoko, ale na potrzebę wielkiego wyliczania debili, mogli zostać zatwierdzeni do tej grupy. 

***

Troszkę później 
Zachód zrobiła coś na wzór fikołka, zataczając ciałko prosto przed siebie. Zaśmiała się cicho, gdy klapnęła mocno na powierzchni. Otrzepała szybko futerko z pyłu i postanowiła teraz pobawić się w coś innego. Zmrużyła oczy. Ale w co? Było tu tak nudno… Cis nie chciała gadać a Falka poszedł szukać pana kuzyna debila. Czemu oni wmawiali im, że są lepsi? Z JAKIEJ TO KURCZE RACJI? Nieładnie było przecież kłamać. Spod na wpół przymkniętych powiek, spojrzała na matkę, która przyczajała się do wyjścia ze żłobka. Nie nie. Ona nie chciała zostać z ojcem. Niby był spoko ale nieeee… 
Podreptała powoli na łapkach, chwiejąc się trochę. W ogóle, skąd ona znała słowo debil? Chyba mama tak mówiła. Zresztą, nie ważne. 
-Miamo tepilu, pobaf siem ze mnom!- miauknęła do kotki, machając ogonkiem we wszystkie strony. Musiała uchodzić za pewną siebie! Nie mogła okazywać swoich wątpliwości! Mama MUSIAŁA się z nią pobawić, bo inaczej czekała ją salwa płaczu… 

<Splotka? hihi>