Od Nocnej Burzy C.D. Spopielonej Paproci

Widząc siostrę, zaplątaną w ciernie porzuciłam zdobycz. Zaniepokojona podeszłam i syknęłam cicho na widok ilość małych zadrapań po jej bokach.
- Pomóż mi, zamiast syczeć. To ja wpadłam do chaszczy, a nie ty! - prychnęła rozbawiona siostra przez lekko zaciśnięte zęby.
- Wybacz, ale nie mogę się powstrzymać, widząc, jak zostały potraktowane te biedne roślinki — odpowiedziałam, uspokojona jej pogodnym tonem.
- Serio. Pomóż, bo za chwilę ty też tutaj wylądujesz — syknęła przez zęby, ni to zła, ni to rozbawiona.
- Dobra, dobra — mruknęłam, po czym zaczęłam rozplątywać skomplikowaną plątaninę małych igiełek — Ale mogłabyś okazywać trochę, więcej współczucia igiełeczkom przygniecionym przez OLBRZYMA — rzuciłam z wyrzutem, żeby odwrócić uwagę niebieskiej od wyszarpywania igieł z jej futra. Spopielona obróciła na to tylko elegancko oczami. Uśmiechnęłam się dwa razy szerzej. Pomogłam jej wstać, po czym powoli zaprowadziłam ją do medyczek. Poprzednie troski minęły z wiatrem, jakby nigdy ich nie było i nawet cały las cierni, nie mógł ich teraz przywrócić.

*akcja dzieje się przed odejściem Leśnego Strumienia*

Siedziałam na drzewie i patrzyłam z przerażeniem na małego kociaka leżącego bez życia pod sąsiednim drzewem. „Nie zdążyłam” powtarzał sobie w myślach niczym mantrę. Serce nadal mi biło po szaleńczym biegu przez korony drzew, a krew szumiała w uszach. Wiedziałam, że nie zdążę. Byłam za daleko obozu, by zdążyć po usłyszeniu pisku. To i tak był cud, że usłyszałam ten krzyk z tak daleka. Jednak teraz to się nie liczyło. Drugi kociak zginął, a ja nie zdążyłam go uratować. Mój mózg z otchłani pamięci wyciągnął wspomnienie małej samotniczki plującej krwią. Myślałam, że dawno o niej zapomniałam, ale nie. Przypomniałam sobie rozmowę siostry i jej wątpliwości. Jakiś mściwy głosik z tyłu głowy przypominał mi teraz je wszystkie. Uradowany, że w końcu znalazł sytuację, w której nie pryskam optymizmem. Potrząsnęłam mocno głową jak zawsze, kiedy chciałam się z niej pozbyć natrętnych myśli. To zbieg okoliczności.
Dwa kociaki umierają, bo nie umiesz ich ocalić, a za nie długo prawdopodobnie masz dostać ucznia? Ty uważasz to za zbieg okoliczności. Uważaj, bo pęknę ze śmiechu — odezwał się znowu cichy, ale wyraźny głosik.
Wyciągnęłam pazury, jakbym szykowała się do ataku, ale szybko je schowałam z powrotem. „Przecież to ty, mysi móżdżku, to sobie wmawiasz” - zganiłam się w myślach. Jakiś kociak właśnie umarł, a ja kłócę się sama ze sobą. Naprawdę piękna ze mnie wojowniczka.
Przygnębiona spojrzałam w dół. Widząc wśród zbierających się kotów Leśny Strumień, poczułam, jak bolesna igła kłuje mnie w serce. Zresztą prawdziwa Igła też tam siedział. Przygarbiłam się jeszcze bardziej, po lamentach nie trudno było się domyślić, jak skończyła Czeremcha. Gdybym się nie oddaliła bardziej na polowanie, może przybiegłabym na czas.
Może.
Z wysiłkiem odwróciłam wzrok i spojrzałam na przestraszoną, brązową kulkę przylepioną do pnia drzewa. Maluch, chyba nawet mnie nie zauważył. Dwoma susami znalazłam się na drzewie, złapałam kocurka za luźną skórę na karku i zdecydowanym ruchem spróbowałam odczepić od konaru. Odpowiedzią był tylko paniczny pisk. Powstrzymałam się od westchnięcia. Oddaliłam się bliżej końca gałęzi, tak żeby mógł mnie zobaczyć. Złote oczy powoli oraz niepewnie się otworzyły. Tym samym powolnym ruchem cała głowa została zwrócona w moim kierunku, a falowane wąsiki poruszyły się, w poszukiwaniu mojego zapachu. Spróbowałam uśmiechnąć się pokrzepiająco, podchodząc bliżej czekoladowego.
- Falek, rozluźnij się — powiedziałam cicho, ale stanowczo. W odpowiedzi dymny kiwnął główką znowu, zaciskając oczy.
- Dalej, puść — mruknęłam uspokajająco.
Kiedy w końcu wylądował w moim pyszczku, zeszłam jak najszybciej, nie zważając już na jego piski. Odłożyłam malucha na ziemi obok Igły i na pożegnanie jeszcze liznęłam martwe ciało koteczki. Z jej nosa leciała krew. Nie wiem czemu, ale na ten widok podniosłam się trochę na duchu. Przynajmniej nie umarła w taki makabryczny sposób jak Lampart. Czepiając się tej myśli, powoli się wycofałam do legowiska, by zostawić w spokoju rozpaczające królowe. Gdy już stałam w wejściu do legowiska wojowników, mój wzrok skrzyżował się z tym byłej mentorki. Było to spojrzenie smutne, ale też pokrzepiające i wdzięczne. Uśmiechnęłam się niemrawo, znikając w cieniu, choć wątpliwości znowu zaczęły mnie nachodzić w ciszy.

<Spopielona Paproć?>

Od Nocnej Burzy C.D Igły

Niepewnie włożyłam głowę do żłobka. Nigdy nie czułam się zbyt dobrze wśród tych delikatnych kulek, a słodki zapach ciepłego mleka przyprawiał mnie o mdłości. Sama nie wiedziałam jakim cudem dałam się namówić siostrze na tę wyprawę. Przynajmniej było tutaj ciepło, no... i podczas drogi tutaj dostałam cały obraz psycho-zachowawczy (jak zwał tak zwał) każdego kocięcia z osobna. Połowę pewnie już zapomniałam, ale co tam.
Z zaciętą miną, jakbym prowadziła cały klan do bitwy, weszłam cała do żłobka. Przy okazji odkryłam jeden z niewielu plusów tego miejsca. Ciepło. Jednak niedane było mi się nim rozkoszować zbyt długo. Ledwo zrobiłam kilka kroków do przodu, a naskoczyła na mnie jakaś kulka nieszczęścia.
— P-plose pani... Ona jest dla-dla mnie niemiła... — zasepleniła, wskazując moją siostrę, po czym prawie z płaczem wtulił się w moje przednie łapy.
Zdziwiona spojrzałam na małego kocurka. Miał jedno z piękniejszych i ciekawszych umaszczeń, do tego jeszcze niebieskie oczy, które chyba odziedziczył od swojej babki oraz szorstkie futerko. Przechyliłam główkę na bok i przyjrzałam mu się dokładniej, próbując przypomnieć sobie monolog Popiołku. To był chyba... Kolec? Coś ostrego i małego. Róża? Nie...
Moje przemyślenia przerwało dziwne mokre uczucie. Szybko wróciłam na ziemię i spojrzałam na przestraszoną kulkę, która właśnie płakała.
- O-ona jest źłaaaa... - zapiszczał przeciągle i oparł się o moje tylne łapy. Nieporadnie spróbowałam sięgnąć go językiem, co wymagało nie lada gimnastyki. W końcu udało mi się go jakoś dosięgnąć (o mało nie fikając przy tym koziołka). Spojrzałam kątem oka na siostrę. Na jej pyszczku malowało się zaskoczenie i niedowierzanie, a równocześnie oburzenie, choć na widok mojej miny szybko zmieniło się w rozbawienie. Zmarszczyłam brwi, po czym jeszcze raz liznęłam pocieszająco kociaka. Nie mogłam powstrzymać wrażenia, że zapomniałam o jakiejś ważnej informacji. Spojrzałam nieufnie na siostrę i na malucha. W końcu, po chwili główkowania, doznałam olśnienia.
- Ciii... spokojnie malutki. Powiedz, jak się nazywasz? - szepnęłam do niego równocześnie, liżąc go po główce. Liliowy wzdrygnął się pod dotykiem mojego języka, a przez pyszczek przeszedł mu wyraz obrzydzenia. Jednak szybko to zamaskował.
- I-igla - wyszeptał cichutko, kątem oka patrząc na moją siostrę, która nie mogła ukryć małego uśmiechu. Wymieniłyśmy się spojrzeniami, a mnie naszło już drugie tego dnia olśnienie. Skryłam podstępny uśmieszek i delikatnie chwyciłam brzdąca za luźną skórę na karku. Zdecydowanym ruchem położyłam go przed moją siostrą.
- Słucham wyjaśnień! Co zrobiłaś takiego niemiłego, że ta słodka puchata kulka o imieniu Igła jest taka przerażona. Co? - rzuciłam oskarżającym tonem, a moja rozmówczynie szybko podchwyciła pomysł.
- Odmówiłam wylizywania go. Jego futerko jest gorsze, niż krzak cierni — niebieska odpowiedziała przepraszającym tonem.
- To teraz masz go lizać! - odparłam (bardzo) dramatycznie niczym lider skazujący kogoś na wygnanie. Tak to było dobre porównanie.
Point zdezorientowany rozejrzał się, ale było za późno. Spopielona Paproć zdecydowanym ruchem sięgnęła po niego i zaczęła baaardzo starannie go wylizywać. Na co kociak zareagował źle skrywanym grymasem. Do naszej mini gromadki podeszły inne zaciekawione kociaki. Uśmiechnęłam się.
- Dość — powiedziałam stanowczym tonem — teraz już musisz ruszać na patrol — dodałam i równie dramatycznym ruchem wskazałam wyjście żłobka.
- Tak jest — odpowiedziała, wypinając się jak struna i z wielkim uśmiechem ruszyła.
Gdy już ciemna końcówka ogona zniknęła w wyjściu, pozwoliłam sobie na duży uśmiech. To pilnowanie kociąt może być ciekawsze, niż myślałam.

<Igła? (Mam nadzieję, że dobrze go opisałam)>

Od Nocnej Burzy C.D. Świetlistego Potoku

Rzeczne wiewióry to mysie wypłosze w porównaniu do reszty mojej armii monstrów — zaśmiałam się złowieszczo, powracając do roli Bagiennego Potwora — zresztą sama się przekonasz - dodałam, przygotowując się do wyścigu. Jednak Świetlisty Potok już gnała do przodu.
- Aaaaaargh! Ty kupo futro — zaryczałam i z bojowym okrzykiem pobiegłam swoją stroną strumyka. Odpowiedział mi tylko głośny śmiech. Pokręciłam głową, wyszczerzając kły w jeszcze większym uśmiechu, którego nie powstydziłby się najgorszy psychopata. „Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni” - powtórzyłam sobie jeszcze w myślach i skoczyłam na najbliższe drzewo.
Czując szorstką korę pod łapami, natychmiast przyśpieszyłam, a Świetlista wręcz odwrotnie. Powoli zaczęła zwalniać, co chwilę patrząc przez ramię na przeciwny brzeg, gdzie szukała mojego czarnego futerka. Na próżno. O mało nie zwijałam się ze śmiechu, wyobrażając sobie zszokowaną minę wojowniczki. Ignorując bóle brzucha, który wręcz krztusił się śmiechem, skupiłam się na drodze, tfu... znaczy skokach przede mną, żeby jak najszybciej dogonić zwalniającą córkę Rdzawego Ogona.
Z mściwym uśmiechem patrzyłam jak zdezorientowana kotka, zatrzymuje się i rozgląda w moim poszukiwaniu. Zwolniłam, dbając o to, żeby nie poruszyć jakiejś gałązki zbyt mocno i nie spowodować zdradzieckiego ruchu. Powolutku sięgnęłam pyszczkiem po młodą gałązkę i ostrożnie ją oderwałam. Świetlisty Potok nadal patrzyła na ziemię pode mną.
- Nocna Łapo widzę cię! Wychodź z kryjówki! - doszedł do mnie przytłumiony krzyk plamistej, która jednak ciągle patrzyła na dół. Zakręciłam głową, żeby wziąć zamach. Spryciula mnie nie nabierze. Kątem oka zlokalizowałam mój cel i machnęłam gwałtownie głową, puszczając równocześnie patyk.
Zmarszczyłam brwi, nie zadowolona, widząc, jak patyk chybia. Kocia głowa zdecydowanie nie nadaje się do rzucania. Jednak pomimo tego udało mi się osiągnąć zamierzony efekt. Zaskoczona kocica odskoczyła, wydając z siebie coś cichego, pomiędzy warkotem a piskiem. Powoli wycofałam się, żeby skryć się za gęstwiną liści i gałęzi. Poszłam jeszcze trochę głębiej w swoje tereny i znowu zaczęłam bieg pewna, że cel moich żartów mnie nie zauważy. Gdy oddaliłam się już na kilka króliczych skoków, nie mogłam już powstrzymać śmiechu. Z bolącym brzuchem i łzami w oczach zbliżałam się coraz bardziej do Czterech Sióstr. Oczywiście moja dyskrecja skończyła się wraz z napadem śmiechu, ale wątpliwe by szylkretka dogoniła mnie na takim dystansie. Choć kto wie? W końcu to burzowiczka.

<Świetlisty Potoku?>

Od Nocnej Burzy C.D. Spopielonej Paproci

Widząc strach w oczach Gardenii, spróbowałam jakoś ją pocieszyć. Sama czułam się trochę nie komfortowo, namyśl o małych, piszczących kulkach, ale to było nic z obawą, jaka malowała się na pysku mojej przyszywanej siostry i zarazem mojej bratowej. Uspokajająco liznęłam ją za uchem i powiedziałam słowa pociechy. Udawanie pewnej siebie dobrze mi szło. Powoli nawet zaczynałam wierzyć w swój spokój. Wychodząc, jeszcze pożegnałam się z moją byłą mentorką.
W dobrym humorze poszłam razem ze Spopieloną do jakiegoś kąta w obozie, żeby wspólnie popaplać. Nie minęło jednak kilkadziesiąt bić serca, gdy krzyk przerwał naszą rozmowę. Wystarczyło kilka kolejnych bić serca, żebym szybko określiła kierunek i osobę, która wydała z siebie ten wrzask.
Jak na komendę, wstałyśmy na równe nogi i wystrzeliłyśmy jak rakieta w kierunku żłobku... a za nami chyba cały klan. Wszystko działo się bardzo szybko. Najpierw nagle zrobił się w żłobku wielki tłok, tak że ledwo zdołałam ustać na nogach. Chwilę później zrobiło się bardzo luźno. Dopiero teraz zauważyłam przyszłą matkę. Ledwo przytomna pobiegłam szybko za ogonem siostry, który poprowadził mnie do przerażonej Gardenii. Spróbowałam się skupić nad czym, co mówią inni, choć nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że to wszystko to tylko sen. Spojrzałam na Gardeniowy Płatek.
To jednak na pewno nie jest sen.
Z trudem się powstrzymałam od biegania w kółko. Muszę znaleźć sobie jakieś zajęcie, bo inaczej tu oszaleję albo spanikuję.
- Gdzie jest Wąsaty Pysk?
- Ja po niego pobiegnę! - prawie że odkrzyknęłam i nie czekając na reakcję otoczenia, pobiegłam. Z rozbiegu wskoczyłam na drzewo na skraju obozu i popędziłam przed siebie, wykorzystując całe uzbierane napięcie jak siłę napędową. Ledwo muskałam gałęzie, które uciekały mi spod łap. Dokładnie patrolowałam teren na ziemi w poszukiwaniu rudego punkcika.
Syknęłam głośno, dopiero po chwili zorientowawszy się dlaczego. Na tylnej łapie pokazała się średniej wielkości siniak. Nie zadowolona spojrzałam na nią i na chwilę oparłam się bokiem o pień drzewa. Wzięłam jeden długi wdech i ruszyłam dalej z zaciętą miną. Trochę zwolniłam i zaczęłam dokładniej obserwować ziemię. Rana w ogóle mnie nie bolała, ale możliwe, że było tak tylko dzięki adrenalinie.
W końcu go zauważyłam. Nie bacząc już, na wszystkie poprzednie warunki bezpieczeństwa, runęłam przed niego, zahaczając tylko kilka gałęzi po drodze.
Oszołomiony brat spojrzał na mnie oczami niby spodki, ale zbytnio się tym nie przejęłam.
- Gardenia rodzi! - krzyknęłam do niego, pchając go do przodu jak oszołomioną kukiełkę — Rusz się głąbie! Twoje dzieci za chwilę się pojawią — krzyknęłam jeszcze tylko przez ramie i pobiegłam w drogę powrotną.
Po kilku krokach dołączył do mnie Wąsaty Pysk, a po kilku kolejnych już mnie wyprzedził. Odetchnęłam z ulgą i skupiłam się na równomiernym kroku, żeby dotrzymać mu kroku, który teraz biegł szybciej niż nie jeden burzowicz.
Gdy wpadłam do żłobka za cętkowanym. Przy królowej leżał już jeden kociak, skrzętnie wylizywany przez moją siostrę. Popatrzyłam trochę z lekką odrazą na małego oseska i biały glut, który wisiał z buzi Spopielonej. Szybko odwróciłam od tego wzrok, który skierowałam na królową. Na jej twarzy malowało się przerażenie, od czasu do czasu przeplatane bólem. Przestała krzyczeć.
Drugi kociak zaczął wychodzić na świat i nastąpiło wielkie poruszenie. Burzowe Futro zręcznymi i pewnymi ruchami zaczęła manewrować przy przerażonej królowie, wydając co chwilę jakieś komendy. Wąsaty Pysk położył się obok swojej partnerki i próbował odwrócić jej uwagę, szepcząc jej na ucho różne słowa (naprawdę dobrze mu to szło). Spopielona Paproć wróciła już na swoje stanowisko gotowa do lizania. A ja i Turkawia Łapa? Stałyśmy jak kołki, nie wiedząc co robić. To znaczy na początku, później pointka zaczęła jakoś ogarniać poród i pomagać swojej mentorce. Nie wiedząc co robić, niecierpliwie dreptałam od jednego kota do drugiego. Chciałam być w jakiś sposób przydatna... nie zdążyłam jednak dokończyć swojej myśli, bo do żłobka wbiegła Rycząca Burza.
Oj, chyba coś wykrakałam. Czy można wykrakać coś w myślach?
- Burzowe Futro! Szepcik rodzi! - wrzasnął piskliwym głosem dwukrotnie głośniej niż zwykle, a to naprawdę coś znaczy.
Lekko wystraszona nagłym wrzaskiem, czując, jak uszy mi jeszcze po nim pulsują, pobiegłam za arlekinem.
Na osty i ciernie!! Czy to jakiś dzień rodzenia! Przecież takie rzeczy nie dzieją się w takich małych odstępach czasowych! Szybko podparłam swoją mentorkę i pomogłam jej dojść do żłobka, gdzie już kończył się rodzić (o ile tak można mówić) trzeci kociak.

***

Choć było jeszcze bardzo wcześnie, to czułam się wykończona tymi dwoma porodami, chyba jeszcze bardziej niż królowie. No... dobra może trochę przesadzam, ale właśnie wzięłam udział w czymś, co chyba jeszcze nie zdarzyło się w żadnym klanie. Dwa porody w tym samym czasie i to dosłownie! Legnęłam na legowisko, obok mojej siostry, która cichutko się zaśmiała. Leniwie przekręciłam się na drugi bok i spojrzałam na nią z wyrzutem.
- Pomyśl, że jesteś teraz ciocią sześciu kociąt — szepnęła cicho niebieska, nie mogąc powstrzymać swojego dobrego humoru.
W odpowiedzi zamrugałam i podniosłam głowę, po czym śmiertelnie poważnie spytałam:
- Czy ty sobie żartujesz?
- Nie — powiedziała.
- O matko — jęknęłam, zakopując swoją głową w białym, skręconym futerku. Już widziałam przed oczami hałastrę dzieciorów wspinających mi się po grzbiecie. Nieznośne kociaki, które trzeba zdejmować z drzew. Jęknęłam jeszcze raz w ramach protestu i zakopując się jeszcze głębiej w posłaniu, żeby ukryć... swój uśmiech. W GŁĘBI serca nie mogłam się wprost doczekać pierwszej przygody z tymi latoroślami.

<Spopielona Paproć, a może jakiś brzdąc?>

Od Nocnej Burzy C.D. Spopielonej Paproci

Kucnęłam w przysiadzie wymierzając skok, tuż nad mną, na gałęzi siedział mały, ale tłusty ptaszek. Na moje szczęście nie wpadł jeszcze na to, żeby popatrzeć w dół. Zamiast tego patrolował niebo w obawie przed innymi większymi drapieżnikami nie świadomy, że jego największe zagrożenie siedzi właśnie dokładnie przyklejone do ziemi. Podwinęłam łapy jeszcze bardziej pod siebie gotowa do skoku. Za chwilę nowa piszczka zasili spiżarnię klanu. Jednak nie zawsze wszystko idzie idealnie. Dokładnie uderzenie serca przed moim wyskokiem pierzaste stworzonko zmieniło swój kaprys i spojrzała w dół. Spojrzało prosto w moje oczy. Minęło kolejne bicie gdy drapieżnik i zwierzyna wspólnie zamarli nie wierząc swoim oczom. Skrzydlaty pierwszy wykonał ruch, a później akcja popędziła jak szalona. Wybiłam jak sprężyna, spinając wszystkie potrzebne mięśnie, próbując złapać uciekające stworzonko. Za późno. Nie musnęłam nawet końcówek lotek, ale zamierzałam to zrobić. Szybko zaczęłam wspinać się do góry. Kora umykała spod moich łap, a wróbelek zręcznie lawirował pomiędzy splątanymi gałęziami. W końcu skręcił i przysiadł na sąsiednim drzewie. Myślał, że to go uchroni i... miał rację. Wszystko jedno jak szybko przeskakiwałam z drzewa na drzewo o i tak był szybszy niż ja. Trochę zawiedziona wróciłam w stronę Wielkiej Polany gdzie już czekała na mnie reszta patrolu, po drodze wykopałam kilka wcześniej upolowanych piszczek. To wyjście nie było tak nieudane.
Do obozu wróciłam razem z siostrą i Ryczącą Burzą (bardzo adekwatne imię).
- Piopiołku, a co byś powiedziała na odwiedziny u królowych? - powiedziałam lekko przy tym trącając ją noskiem i patrząc jak męska część naszego patrolu biegnie ze skowronkami w brzuchu, właśnie w tamtą stronę, niosąc w pyszczku tłustą myszkę.
Słysząc to siostra trochę oklapła, wymuszając krzywy uśmiech. Widząc to zdecydowanie capnęłam ją łapą po głowie.
- Tylko bez tych dziwnych grymasów - powiedziałam z poważną miną - Masz odpowiedzieć na tylko proste pytanie.
Niebieska na to lekko się uśmiechnęła, wypędzając swoje ponure myśli z głowy. Popatrzyłam na nią ze współczuciem i cichutko mruknęłam. Wiedziałam, że się martwi, ja też się martwiłam. Legowisko uczniów było całkowicie puste. Jedynym kociakiem w obozie była Turkawka, a te które miały nadejść będą gotowe do szkolenia w Porę Nagich Drzew... o ile przeżyją, o ile się urodzą. Potrząsnęłam zdecydowanie głową próbując wytrzepać te wszystkie myśli z głowy. No i jeszcze ta afera z kociakami Strumienia. Cicho westchnęłam, ale natychmiast się zganiłam - nie wolno się załamywać.
Dopiero po chwili zorientowałam się, że znowu odpłynęłam, a Spopielona Paproć już od dawna jest gotowa, żeby pójść do żłobka.

<Spopielona Paproć?>

Nocna Burza C.D. Leśna Łapa

Skupiona z brzuchem przy ziemi wytężałam wszystkie zmysły. Minął już kawał czasu od mojego ostatniego polowania na ziemi i teraz musiała się mocno skupić. Usłyszałam cichy szmer po swojej prawej stronie, powoli odwróciłam głowę i wzięłam duży wdech, żeby wychwycić wszystkie zapachy. Wzdrygnęłam się widząc jak kępka trawy została poruszona przez mój komicznie teatralny duży w dech. Nie miałam jednak czasu przekląć swój błąd chociaż w myślach. Wszystko działo się bardzo szybko. Ledwo dotarło do mnie co oznacza ten znajomy zapach, a już turlałam się po ziemi z kotką. Już poznałam po zapachu, że to Leśna Łapa, ale i tak byłam lekko oszołomiona. Zareagowałam, prawie całkiem automatycznie bez namysłu. Opłaciły się te wszystkie nauki Szepczącego Wiatru za terminatora. Nie minęły nawet cztery bicia serca, a dymna koteczka wylądowała pod moimi łapami, dosłownie. Gdy tylko szaleńcze kręcenie się skończyło i zobaczyłam twarz niebieskiej koteczki, odskoczyłam jak oparzona (z pomocą przyszła mi też sama koteczka mocno odpychając mnie łapami). Leśna widocznie nadal trochę oszołomiona powoli wstała, a mi przypomniało się nasze pierwsze spotkaniu. W porównaniu do ostatniego razu kiedy to o mało nie spowodowałam u niej wymioty teraz była wstanie idealnym. Dokładniej się jej przyjrzałam. Naprawdę dawno jej nie widziałam, a jej poczynania znałam i to że wogóle żyje wiedziałam tylko dzięki Spopielonej Paproci, która miała z tą małą istną udrękę, ale to już inny temat.
Naprawdę dużo urosła od ostatniej chwili jeszcze bardziej upodabniając się do swojej mamy. Uśmiechnęłam się na myśl, że może niedługo kotka dołączy do grona wojowników.
- Przepraszam, nie zauważyłam cię - z zamyślenia wyrwał mnie głos Leśnej.
- Nie przepraszaj, to ja powinnam trzymać się drzew, a nie buszować na parterze - odpowiedziałam z wielkim uśmiechem żartobliwie pacając ją ogonem w nos - Jak tam u ciebie? Działo się coś ciekawego?
Czekając na odpowiedź zaczęłam znowu uważniej przypatrywać. Miała się naprawdę dobrze, a śmierć rodzeństwa nie wpłynęła na nią chyba w żaden sposób. Nie powinnam się tym dziwić, bo od dawna było wiadomo, że nie miała z nimi jakichś szczególnych więzi, ale i tak mnie to dziwiło. Jednak nie chciałam, żeby to się zmieniało. Miło było pogadać z kimś nie-smutnym i nie-zabieganym.

<Leśna Łapo?>

Od Nocnej Łapy (Burzy) C.D. Lamparta

Przerażona patrzyłam na truchło kotki leżące w szkarłatnym płynie. Słysząc cichy, przepraszający pisk coś we mnie pękło. Podeszłam powoli z wahaniem i położyłam się obok kociaka. Delikatnie ułożyłam głowę na jej grzbiecie, czując, jak powoli traci ciepło. Zwilgotniały mi oczy. To nie była pierwsza śmierć, jaką widziałam. To była pierwsza taka śmierć. Gwałtowna, bolesna, kąpiąca się we krwi tak odległa od tej spokojnej i cichej, łagodnej jak wieczny sen, który ogarniał najstarszych klanowiczów. Leżałam nieruchomo na zimnym ciałku małego kociaka. Ogarnął mnie dziwny spokój i niedowierzanie. Powoli wstałam na równe łapy. Byłam cała we krwi. W ciszy zaczęłam kopać dół obok niej. Nie płakałam, ale moje oczy nadal były wilgotne. Ale... może to pot mi je zalewał. Z zamazanym obrazem złapałam delikatnie Lamparciątko za kark.

***

Wybudziłam się gwałtownie. Zdezorientowana rozejrzałam się dookoła, powoli powracając do rzeczywistości. Był jeszcze środek nocy, a głowa ciążyła mi, jakby była zrobiona z kamienia. Westchnęłam i przewróciłam się na drugi bok, gdzie leżała moja siostra. Nieśmiało podeszłam i wtuliłam się w jej sierść. Rozluźniłam się, czując znajome ciepło i jeszcze raz rozejrzałam się po śpiących klanowiczach. Legowisko wojowników było naprawdę ogromne w porównaniu do dwóch poprzednich, w których spałam. Naprzeciwko mnie leżeli Błotnisty Pysk i Różane Pole wtuleni w siebie. Obydwoje mieli na pysku wyrysowany smutek. Widząc to, powoli zaczynałam sobie przypominać dzisiejszy dzień. Nic dziwnego, że byłam taka zmęczona po całym dniu uspokajania tej dwójki i nic dziwnego, że w śnie pokazało mi się wspomnienie śmierci małej samotniczki. Trochę przytłoczona tymi informacjami skuliłam się i wtuliłam mocniej w futro siostry. Tak to był wykańczający dzień. Dzień śmierci Tęczy i Dymu. Na szczęście Leśna Łapa o wiele lepiej poradziła sobie niż rodzice.

<To jest najgorszy gniot na świecie>

Od Nocnej Burzy

Uśmiechnięta patrzyłam z góry na odległe tereny. Leciutki wiaterek targał moje futerko i przyjemnie kołysał czubkiem drzewa na boki. Powoli schylając się w kierunku ziemi, by w ostatnim momencie zmienić kierunek, dotrzeć na samą górę i zacząć wszystko od nowa. Sama dziwiłam się jakim cudem to chude drzewko jeszcze nie złamało się pod naporem tysiąca burz, które zapewne przeżyło. Jednak giętka brzoza nadal tutaj stała, wywijając dzikie pąsy (już nie na takim leciutkim wietrzyku) i śmiejąc się w twarz tym wszystkim dumnym dębom, które stały niewzruszone niczym... niczym Płonący Grzbiet?
Ziewnęłam szeroko, po czym mlasnęłam. Ciepłe słoneczko i kołysanie rozleniwiało mnie do tego stopnia, że mało brakowało, abym zasnęła na stojąco. Próbując się rozbudzić, zrobiłam ruch, podobny do otrzepywania się z niewidzialnej wody (cudem przy tym zachowując równowagę), poczekałam krótką chwilkę, wyliczając trajektorię skoku i w odpowiednim momencie wylądowałam na drzewie obok. Nie robiłam tego po raz pierwszy, więc szybko znalazłam rytm i zręcznie, bez zbędnych postojów zaczęłam przeskakiwać z drzewa na drzewo. Nie minęła nawet dłuższa chwila, a miejsce huśtawek i małych listków zajęły stabilne plątaniny grubych gałęzi. Nie przerywając biegu (, wspinaczki lub skoków kto jak woli.) zaczęłam węszyć, mając nadzieję, że jakieś nieopatrzne zwierzątko niedawno przecinało moją drogę. Na myszy i szczury raczej nie miałam co liczyć w koronach drzew, ale jakiś ptaszek zawsze się tutaj znajdował. Sprawę jeszcze ułatwiała pora godów, dzięki której czasami udawało się złapać nawet dwie nieuważne sztuki (, choć czasami, gdy przychodziłeś nie w porę, bywało trochę niezręcznie). W sumie udało mi się złapać dwa wróbelki oraz wiewiórkę.
Ledwo mieszcząc w pysku wszystkie piszczki, doszłam do obozu, gdzie odłożyłam je na miejsce. Wstałam i jeszcze raz spojrzałam zadowolona z łowów, po namyśle wzięłam też jednego wróbelka i weszłam na jakąś niższą gałąź pobliskiego drzewa, żeby schronić się przed słońcem. Oblizałam pyszczek i już... już zaczynałam go otwierać, żeby ze smakiem zacząć pałaszować piszczkę, gdy nagle pod moją gałęzią pojawił się Błotnisty Pysk z jakąś małą brązową kulką u boku.
- Uffmożeszzaopiekowaćsięmałąśpieszymisię - kocur szybko wyrzucił z siebie jakiś zlepek słów. Nie zdążyłam nawet zrozumieć, co próbował mi przekazać, gdy ten zniknął, pozostawiając tonkijkę. Skołowana zamrugałam kilka razy. Przyzwyczaiłam się, że to ja wszystkich zbijam z pantałyku, więc byłam oszołomiona dwa razy bardziej. Zamrugałam jeszcze kilka razy, patrząc w przestrzeń, aż w końcu do rzeczywistości przywróciły mnie malutkie igiełki wbijające się w mój ogon. Cichutko syknęłam i zdziwiona spojrzałam na kociątko, które właśnie próbowało się wspiąć po moim ogonie na drzewo. Zaśmiałam się... żeby tylko nie zgłodniało.

<Turkawka?>

Od Nocnej Łapy (Burzy) C.D. Świetlistego Potoku

Słysząc głosy obcego patrolu, klęłam szpetnie w myślach. Czemu prawie każde spotkanie z wojowniczką było przerywane przez jakieś obce koty!? Czy Klan Gwiazd się na nie uwziął?! Przecież nie ma nic złego w zaprzyjaźnieniu się z kotką z innego klanu! Odsunęłam jednak te myśli i kilka innych przekleństw gdzieś do tyłu głowy, żeby nawrzeszczały się same i szybko spoważniałam.
Jakiś patrol rzeczywiście nadchodził najprawdopodobniej z Klanu Burzy, po krótkim namyśle zaczęłyśmy się skradać w kierunku krzewu nad strumyczkiem. Ostrożnie, żeby nie wywołać żadnego plusku, kierowałyśmy się w stronę kryjówki, w duchu dziękowałam teraz za te wszystkie lekcje Szepczącego Wiatru, kiedy musiałam godzinami przedzierać się bezszelestnie przez kupy, suchych liści. Równocześnie próbowałam ciągle wymyślić jakiś sposób, żeby odciągnąć od nas te obce koty. Szczerze wątpiłam, że ta upatrzona skrytka zda egzamin na dłuższą metę. Znając ciekawość kotów pewnie i tak zaczęliby przeszukiwać teren, nawet jeśli będziemy siedzieć cicho, jak w strusie, prędzej czy później wpadną na tu by przeszukać krzak.
W tempie godnym ślimaka-kaleki odłączyłam się od przyjaciółki i poszłam w inną stronę wzdłuż strumyka. Trzeba było odwrócić jakoś uwagę dwóch burzowiczów.
- Faktycznie coś się poruszyło. Trzeba to sprawdzić!
Zamarłam, sylwetki były już kilka kocięcych kroków od Świetlistego Potoku, która nawet nie wiedziała, że się od niej odłączyłam. Z trudem powstrzymałam swój tik nerwowy. Nie pomogę przecież szylkretce, jeśli sama się odkryję. Oni byli już naprawdę blisko. Rozejrzałam się dookoła. Trzeba coś wymyślić!
Sama nie rozumiejąc, (jak prawie zawsze) do końca co robię, wyrwałam jakieś mokre badyle z mchem. Chwyciłam je do pyska. Zanurzyłam się w wodzie i zaczęłam się tarzać w mule. Obcy patrol widząc poruszenie obok siebie w wodzie, odszedł na kilka kroków od Świetlistej i ze strachem obserwował chmurę mułu i wielkie fale, które wywoływałam. Poczekałam jeszcze kilkanaście bić serca, szamotając się jak najgłębiej w tej czarnej mazi.
- Wiesz co, może lepiej stąd chodźmy - usłyszałam szept przerażonego kota. Nie czekając na odpowiedź drugiego, wynurzyłam się z wody z cichym stęknięciem, ta maź sporo warzyła. Nie widziałam dokładnie reakcji kotów widzących czarną, poruszającą się kupę szlamu, przez moje przebranie. Słyszałam tylko okropną ciszę, jakby wszystko na świecie zamilkło, przerażone. Podniosłam łapę z cichym plaśnięciem oraz spróbowałam, wydać z siebie jakiś upiorny zew. Przez bicie serca słyszałam jeszcze, wiercącą w uszy ciszę, a potem wielki plusk i piskliwy krzyk przerażenia. Zadowolona z cichym pluskiem znowu się zanurzyłam. Strzepnęłam z siebie większe grudki i wyszłam na ląd. Krytycznie spojrzałam na swoje futro, po którym nadal wolno zsuwała się breja. Jednak teraz bardziej moją uwagę przykuwała Potok, która miała teraz naprawdę porządny wytrzeszcz.
- Ja się nigdy do tego nie przyzwyczaję - oznajmiła spokojnym, głosem doświadczonej, starej kotki. Tym razem oszczędziłam sobie historii o generałach moich wojsk, walecznych, ale ślamazarnych Błoto-Muło-Potworów.
- Uciekli szybciej niż zające przed potworami – powiedziałam zadowolona, równocześnie strzepując z siebie wszystkie resztki mojego ohydnego przebrania - Ciekawe czy tutaj jeszcze przyjdą z kimś innym?

<Świetlisty Potoku>

Od Nocnej Łapy(Burzy) C.D. Spopielonej Paproci

Popiołek został już mianowany razem z Wąsikiem i Gardenijką, zostałam tylko ja. Czułam się cała spięta. Moje nogi pragnęły całą swoją osobą, uciec stąd i pobiegać aż w końcu minie to dziwne uczucie. Spokojnie. Wzięłam wdech i wydech, po czym uśmiechnęłam się do siostry, Spopielonej Paproci. Zamknęłam oczy i skupiłam się na powstrzymaniu mojego ogona od dzikich tańców, które wywijał z podekscytowania. Tatulek jednak nie zamierzał mi dawać czasu.
- Ja, Borsucza Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tę uczennicę. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika - donośnie powiedziałam, jakby chciał ogłosić tę nowinę na cały las. On też był podekscytowany, że jego potomstwo zostaje pełnoprawnymi członkami klanu.
- Nocna Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
- Przysięgam - głośno i spokojnie odpowiedziałam dumnie, wypinając pierś do przodu.
- Mocą Klanu Gwiazd nadaję ci imię wojownika. Nocna Łapo, od tej pory będziesz znany jako Nocna Burza. Klan Gwiazd ceni twój zapał i zaradność oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka - mówiąc to, zeskoczył z wielkiego konaru do mnie, oczy mu błyszczały jak jezioro w promieniach słońca, cicho się zaśmiałam i dotknęłam nosem jego barku. Za poezję się zabrałam. Moment mianowania na wojownika robi naprawdę dziwne rzeczy kotom.
Nie miałam jednak czasu dłużej się nad tym zastanowić. Moje myśli zagłuszały wrzaski z tysiąca kocich gardeł "Gardeniowy Pyłek! Wąsaty Pysk! Spopielona Paproć! Nocna Burza!", a drugi tysiąc zalał mnie gratulacjami.

***

Odetchnęłam cicho z ulgą, widząc już zachodzące słońce. Niesamowite jak gratulacje i PORADY mogą wykończyć kota psychicznie. Nie sądziłam, że kiedykolwiek będę miała dość naszych wilczkowianów, ale dzisiaj naprawdę dali z siebie wszystko. Nawet Burzowy Kwiat i Wierzbowy Nos przyszli coś powiedzieć! Uśmiechnęłam się na samo wspomnienie. Jednak mianowanie na ucznia i mianowanie na wojownika się w gruncie rzeczy bardzo od siebie różni. Z takimi przemyśleniami poszłam pod wielki buk, gdzie miałam się spotkać z rodzeństwem i Gardeniowym Pyłkiem, by razem z nimi rozpocząć nocną wartę. Cicho westchnęłam, widząc ciepłą łunę słońca, powoli zanikającą pomiędzy gałęziami drzew. Skoczyłam na najniższą z gałąź i powoli zaczęłam się wspinać coraz wyżej. Cicho zachichotałam jak mały kociak i przyśpieszyłam. Chciałam jeszcze raz zobaczyć zachodzące słońce jako uczeń i piszczeć z uciechy jak kociak. Kto wie, w co się zamienię jako wojownik, może nawet stanę się drugim Płonącym Grzbietem? Cicho prychnęłam na samą myśl, ale szybko się opanowałam, widząc jak noc już całkiem, zawładnęłam niebem. Od teraz będę wojownikiem, będę odpowiedzialna za cały klan, więc trzeba trochę spoważnieć.
- Trochę - wyszeptałam z szelmowskim uśmiechem i popatrzyłam w gwiazdy. Oddana rozmyślaniom nie zauważyłam nawet jak siostra przysiadła obok mnie.

< Spopielona Paproć? >

Od Nocnej Łapy C.D Lamparta

Od razu, gdy poczułam zapach obcego kota, zaprzestałam polowania. Powoli i najciszej jak mogłam, zaczęłam wchodzić z drzewa na drzewo, aż w końcu na ziemi dostrzegłam jasną plamkę odcinającą się na tle jaskrawozielonej, młodej trawy. Cicho przysiadłam i spróbowałam ocenić z kim mam do czynienia.
Kotka, raczej mała, chyba przybliżona do wieku początkującego ucznia, miała niesamowite umaszczenie. Nie znałam żadnego kota o takim kolorze futra, taki jakby kremowy na granicy z cynamonowym trochę wypłowiały. Jakby tego nie było dość, to jeszcze jej plecy zdobiły ciemnobrązowe rozetki. Naprawdę wyjątkowy kot. Chwilę jeszcze popatrzyłam tak z góry na kociaka, ale w końcu zeszłam na ziemię, nie będę przecież skakać z drzewa na bezbronnego malucha! Kompletnie już się nie pilnując, by zachować, choć pozory ciszy powoli zbliżyłam się do samotniczki. Nie zdążyłam jednak jeszcze przejść przez krzaki, gdy usłyszałam ostrzegawczy syk i zawołanie.
- Nie podchodź!
Słysząc to, miałam ochotę zachichotać. Nie ma co, może i jest to zagubione kocię, ale odważne. Potrząsnęłam głową jak zwykle, kiedy chciałam wypędzić z niej jakąś myśl (tak przy okazji mam naprawdę dziwny nawyk z tą głową) i skupiłam się. Bądź co bądź to jest obcy kot na terenach Klanu Wilka, więc powinnam wziąć tę sprawę na poważnie.
- To chyba nie ty powinnaś zadać to pytanie - cicho prychnęłam i przeszłam przez krzaki, które zasłaniały mi rozmówczynię, po czym usiadłam, zachowując odpowiednią odległość. Płowa widząc, że nie szykuję się, do ataku rozluźniła się.
- Lampart, z Ty?
- Nocna Łapa, zgubiłaś się? - odpowiedziałam, uśmiechając się.
- T-tak... Możesz mi pomóc? - szepnęła zawstydzona, trochę się kuląc. Widząc to, szybko do niej podeszłam i liznęłam ją po łebku. Mała była wyraźnie zaskoczona, ale widocznie się ośmieliła, a ja? Jak zwykle przeklinałam się gdzieś w środku, że od razu próbuję przygarnąć jakąś pierwszą przybłędę, ale patrząc na nią i tak od razu wiedziałam, że zabiorę ją do obozu. Tam zobaczy się co dalej. Jeszcze raz spojrzałam w pomarańczowe oczka, które wpatrywały się we mnie wyczekująco i już ostatni raz zbluzgałam się w myślach za moją lekkomyślność, po czym odpowiedziałam.
- Jasne. Chodź za mną - mówiąc to, kiwnęłam głową w stronę, gdzie powinien znajdować się obóz. Nie czekając na odpowiedź, ruszyłam we wcześniej wskazanym kierunku. Dopiero po chwili zorientowałam się, że obca nawet nie ruszyła się z miejsca.
- Mam Cię nieść w pysku jak w żłobku, czy się ruszysz? - żartobliwie spytałam i zachęcająco kiwnęłam głową - No chodź, przecież Cię nie zjem.
W końcu podbiegła do mnie trochę nie pewnie i poszłyśmy razem w stronę domu (znaczy się mojego domu, gdzie jest jej, nie miałam pojęcia). Na wszelki wypadek szłam ciągle obok niej. To było trochę dziwne ciągle iść po ziemi i okazuje się, że idąc na parterze, trzeba naprawdę dużo rzeczy omijać. Westchnęłam, widząc, jak słońce (zasłonięte przez te wszystkie drzewa) zaczyna powoli, schylać się nad horyzontem. Chciałam coś powiedzieć, ale przerwała mi wypowiedź Lamparciątka.

< Lampart? >

Od Nocnej Łapy C.D. Świetlistego Potoku

Od ostatniego spotkania się ze Świetlistą minęło już wiele księżyców, ale kotka nadal odświeżała sobie to wspomnienie, sama nie wiedząc dlaczego. Czy, dlatego że przejmuje się ciągle tym biało-czarnym kocurem? (mało prawdopodobne, ale nigdy nie wiadomo). Czy z powodu Świetlistej, która była naprawdę bardzo ciekawym kotem? Zresztą nieważne. Nocna po prostu bardzo lubiła wspominać tamto wydarzenie (w którym o mało nie straciła życia. Alee... kto by na to zwracał uwagę?). Kochana rodzinka jakoś specjalnie nie zwracała uwagi na to, że Nocna jest trochę bardziej roztrzepana niż zwykle. Tata tylko kilka razy ją jeszcze wypytywał o bolącą łapę, ale widząc żwawo skaczącą po drzewach kotkę, szybko się uspokoił. Ku zdziwieniu jej samej nikt się nie dowiedział o "przygodzie", a ona nie dostała kary. Bez problemu, więc buszowała znowu w koronach drzew za... właściwie wszystkim, co się ruszało i było jadalne (choć było parę wyjątków).
Dzisiaj akurat poszłam polować nie daleko Wielkiego Drzewa. Skakałam właśnie po gałęziach za jakimś wyjątkowo zwinnym, rudym zwierzątkiem, kiedy kątem oka zobaczyłam znajomą białą rudo-burą plamę na ziemi. Przyśpieszyłam i złapałam mocno wiewiórkę za kark i pobiegłam dalej przed siebie. Gdy byłam już przy ostatnim drzewie na granicy potoku, nie wiele myśląc, (a właściwie to wcale) ze szczęśliwym piskiem, wskoczyłam do wody tuż obok wojowniczki, dbając o to, by odpowiednia ilość wody na nią chlusnęła. Zadowolona z efektu wynurzyłam się z wody i z uśmiechem spróbowałam się przywitać. Jednak za taką niespodziankę trzeba zapłacić. Milion małych kropelek poleciało w moją stronę i ledwo zdążyłam od nich odskoczyć. Drugiej salwy jednak nie udało mi się wyminąć. Już szykowałam się do kontrataku, gdy nagle coś rudego wyskoczyło z wody w stronę burzowiczki. (Lekcja na przyszłość: zawsze trzeba się upewnić, że piszczka jest na pewno martwa). Mokre zwierzątko chyba na wpół żywe z raną na karku wskoczyło na pysk oszołomionej kotki, wdrapała się jej na plecy i szybko pognało w stronę terenów Klanu Klifu.
- Uciekła - stwierdziłam oczywisty fakt, patrząc na rudą kitę, która zniknęła pomiędzy drzewami.
- Co to było? - spytała szylkretka. Była cała spięta i patrzyła na mnie wielkimi oczami, jakbym była jakimś czarownikiem. Słysząc to, szeroko się uśmiechnęłam i odpowiedziałam z miną znawcy.
- Tak to się kończy, kiedy próbuje się mnie ochlapać. (tu zrobiłam budującą napięcie pauzę) Zostaje się zaatakowanym przez wiewiórki morskie i... i - rozejrzałam się dookoła, próbując znaleźć jakiś innych wymyślonych obrońców. Po dłuższej chwili takiego i-ania wpadłam na pomysł - i latające zające.
Widząc minę, jaką zrobiła moja rozmówczyni, po moim oświadczeniu już nie wytrzymałam i zaczęłam dusić się ze śmiechu. Na ziemię przywróciła mnie dopiero lodowata woda.
- A gdzie twoja niesamowita armia latających królików? - kpiąco odezwała się Świetlista.
- To są latające zające! - odezwałam się święcie oburzona niczym dwuksiężycowy kociak, rozchlapując wodę dookoła. Ta delikwentka słono zapłaci za obrażenie mojej puchatej straży przybocznej >:).

<Świetlisty Potoku?>

Od Nocnej Łapy C.D Świetlistego Potoku

Zaciskając oczy i pyszczek, żeby nie wydobył się z niego żaden jęk, spróbowałam powoli wstać. Wojowniczka obok mnie już chyba od jakiejś chwili nie była nie przytomna. Stała pewnie na trzech łapach wypinając swoje plecy w krótki, nastroszony łuk. Wszystkie informacje dochodziły do mnie w opóźnionym tempie.
Czemu Świetlista stoi na trzech łapach? Bo czwarta zwisa jej bezwładnie pod dziwnym kątem. Czemu? Bo jest złamana. Powoli te wszystkie oczywistości zaczęły do mnie docierać przebijając się przez dziwną mgłę i dudniący dźwięk w mojej głowie. Gdy w końcu dotarła do mnie informacja, że ktoś się do nas zbliża, natychmiast zgięłam plecy w łuk, nastroszyłam futro i ostrzegawczo prychnęła, by później głośno przekląć. Wszystkie rany i otarcia, które zdążyły zasklepić się pod czas snu znowu się otworzyły kiedy napięłam mięśnie. Zaskoczona tym bólem podskoczyłam, by później wylądować akurat na tej jednej poobijanej do granic możliwości łapie. Jak można było się spodziewać zamiast zgrabnego lądowania skończyło się to na bliskim spotkaniem z ziemią. Jak teraz tak o tym pomyślę musiało to wyglądać trochę komicznie. Zaniepokojona moim zachowaniem szylkretka spojrzała na mnie ciągle nasłuchując w kierunku nadchodzącego kota. Tym razem już szybciej stanęłam na równe nogi już mądrzejsza o jedną lekcję. Akurat gdy stanęłam już w pełni wyprostowana w pozycji bojowej (na ile pozwalały mi zakwasy) spomiędzy suchych gałęzi wyłonął się tajemniczy kot.
Kot... był bardzo mały. Szybko jednak spróbowałam zneutralizować tą myśl. Nigdy nie można lekceważyć przeciwnika. Nawet jeśli ten jest drobnym kocurkiem od którego wyraźnie czuć strach. Pomimo nauk Szepczącego Wiatru rozluźniłam się trochę. Czarno-biały kocurek był sam i nikt więcej nie wychodził zza gałęzi. Spróbowałam się więc mu dokładniej przyjrzeć. Był widocznie zestresowany, a nasze zachowanie chyba mu w tym nie pomagało. Jego umaszczenie nie było jakieś specjalnie wymyślne. Po prostu ładne, proste białe plamy na czarnym tle, żółte ślepka patrzyły na nas ze strachem i z czymś jeszcze, ale nie mogłam określić jakie jeszcze uczucie to wydarzenie u niego wzbudza. Chyba był w moim wieku, góra dwa księżyce różnicy. Staliśmy tak prawie cały wschód słońca, a nasz nowy "kompan" o mało co nie położył się na ziemi.
- Może nam pomożesz albo zaatakujesz? Wiesz, stanie tak ciągle w miejscu kiedy mięśnie cie palą żywcem nie jest zbyt przyjemne - spróbowałam zmusić do jakiegoś działania żółtookiego. Czy prawie wszystkie koty, które dzisiaj spotykam muszą być tak małomówne? Westchnęłam w myśli. Spojrzałam jeszcze raz w oczy bicolora i zmusiłam się do uspokojenia. Zrobiłam głową zachęcający gest.
- Jak mogę wam pomóc? - Nerwowo odpowiedział kocur. Słysząc w końcu na co się zdecydował zrobiłam szybko krok w jego kierunku, robiąc przy okazji dziwny grymas z powodu tej głupiej poobijanej łapy. Lecz kocur chyba zinterpretował go na swój sposób, bo nagle zrobił w tył zwrot i pobiegł. Zdziwiona rozwarłam pyszczek i zła na samą siebie spróbowałam jeszcze do niego krzyknąć. W pościgu nie miałyśmy szans. Zdenerwowana spróbowałam wbić pazury w ziemię (tak, spróbowałam), wymieniłam się spojrzeniami z Świetlistym Potokiem.
- Musimy uciekać nie wiadomo czy ten uczeń nie zawoła tu innych wojowników - powiedziała szylkretka kuśtykając w stronę strumyka. Otworzyłam pyszczek by coś powiedzieć, ale szybko go zamknęłam. Miała rację. Jeszcze tego by brakowało, żeby nas złapali. Ehh... podczas wojny wszystko jest możliwe. Kotka już stała nad strumykiem wzdrygając się od jego przeprawienia, choć na szczęście tu był bardzo płytki. Dogoniłam ją na ile mogłam i liznęłam ją za uchem. Nie czekając na jej reakcję szybko powiedziałam.
- Dzięki za uratowanie życia - i szybko pomknęłam (w miarę moich możliwości) w kierunku drzew. Stojąc już na gałęźi jednego z drzew jeszcze raz się odwróciłam i krzyknęłam na porzegnanie: Niech Gwiezdny Klan przepędza wszystkie pchły z twojego legowiska!! Kotka chciała chyba jeszcze coś okrzyknąć, ale nie czekając na nią poszłam już w stronę obozu Klanu Wilka.

***

Gdy już tam doszłam oczywiście nie obyło się bez pytań. Na szczęście wyręczył mnie tata i medyczka szybko wszystkich przeganiając. Dostałam trochę ziółek, wyciągnięto mi wszystkie drzazgi, nasmarowano czymś co większe siniaki i zakazano się ruszać z miejsca przez pół kwadry. Tacie udało mi się jakoś wcisnąć, że spadłam z drzewa do strumyka ganiając za jakąś wiewiórką i przeleżałam godzinę nieprzytomna na brzegu (co znając moje szczęście również mogło by się bez problemu zdarzyć). Nikomu nie powiedziałam o tej przygodzie... nawet siostrze, ale w końcu każdy musi mieć jakiś swój mały sekrecik. W nocy trochę się martwiłam, że ten dziwny kocur, którego spotkałyśmy wszystko wygadał swojemu liderowi, który nas zaatakuje. Jednak minęły już prawie dwie całe pory roku od tego wydarzenia i nic się nie stało, więc spałam spokojnie z nadzieją, że może kiedyś znowu spotkam Świetlisty Potok.

< Gołębia Łapo? Świetlisty Potoku? Możecie napisać co się u was później wydarzyło >

Od Nocnej Łapy

Oblizałam się po pyszczku widząc na ziemi smakowitą przekąskę. Jakiś wróbel skakał po śniegu tuż pod mną. Tłuściutki, pewnie dokarmiany przez dwunogów i z uszkodzonym skrzydłem był łatwą zdobyczą. Siedziałam nieruchomo na gałęzi dokładnie obliczając tor skoku pomiędzy gałęziami. Powoli napięłam mięśnie, skupiłam wzrok na przyszłej piszczce, czułam jak ogon zaczyna lekko mi kołysać na boki. Nagle kątem oka zobaczyłam jakiś rudy kształt przy ptaku i pchnięta impulsem skoczyłam na zdobycz. Nie mogłam przecież pozwolić, żeby ktoś zwinął mi wróbla sprzed nosa. Kompletnie zaskoczony ptaszek nawet nie zdążył się ruszyć gdy wbiłam w niego zęby. Zresztą chyba nie tylko on był zaskoczony. Za drzewem z mojej prawej strony usłyszałam trzask nagle łamanych gałązek, ciche stuknięcie, jakby kot walnął o drzewo, przekleństwo i na sam koniec jakieś troskliwe słówka. Puściłam zdobycz i wyplułam kilka piórek. Widocznie nie tylko koty mają dłuższą szatę na zimę. W spokoju siadłam i zaczęłam wylizywać łapę trochę ubrudzoną przez krew małego zwierzątka.
Minęło kilka bić serca gdy w końcu dwie postacie wyszły zza drzewa. Pierwsza widocznie niezbyt zadowolona prychnęła:
- Mogłabyś ostrzegać kiedy tak nagle zlatujesz z nieba! W ogóle nie powinnaś ciągle łazić po drzewach. Spadniesz i będzie nieszczęście.
- Och, kochany Wąsiku przecież to nie moja wina, że poluję – odpowiedziałam z niewinnym uśmiechem. Słysząc tylko ciche prychnięcie w odpowiedzi już zaczęłam otwierać pyszczek, żeby jeszcze trochę podroczyć się z bratem, ale niestety przerwała mi druga osoba, liliowa kotka.
- Nocna, wiesz o co chodzi
W odpowiedzi, tylko zrobiłam coś na wzór wzruszenia ramionami i spojrzałam na Gardenię robiąc typową minę „To on zaczął”. Gardenia patrząc na to tylko lekko się uśmiechnęła i przewróciła oczami. Widząc to szykowałam się już na kolejną wypowiedź, którą teraz przerwał mi (jeszcze zanim się zaczęła) własny rodziciel.
- Nocna daj spokój bratu. Wąsata nie zakażesz siostrze wchodzić na drzewa. Gareniowa.. – zaczął swój wywód tata dopiero po chwili orientując, że się zapędził z tym dawaniem uwag i trochę zmieszany po prostu dał nam polecenie:
- Wykopcie wszystkie upolowane piszczki i ułóżcie je na stosie. Każdy na swoim.
Szybko uporaliśmy się z zadaniem i w krótce każdy stanął przed swoimi zdobyczami. Przy okazji Dzikusowi (dla osób nie w temacie tak nazywamy czasami Wąsatą Łapę w rodzinie) poprawił się humor, bo okazało się, że upolował więcej od mnie (jeśli chodzi o ilość wygrał, ale z jakością będę się kłócić jak na rodzeństwo przystało). Jak na pół wschodu słońca polowania było tych zdobyczy dość mało, ale były dość dobre jak na tą porę roku. W dobrych nastrojach wróciliśmy w czwórkę do obozu. Jeszcze przed pójściem spać mentorzy nam oznajmili, że będziemy uczyć się walki kiedy wróg ma przewagę liczebną oraz drużynowo i z tego powodu jutro mamy wszyscy razem trening.
***
Rano obudziłam się jak zwykle pierwsza i szybko obudziłam rodzeństwo oraz Gardeniową Łapę. Nie mogłam się doczekać na trening. W końcu po tylu księżycach rutyny coś nowego.

<Wąsata Łapo? Gardeniowa Łapo? Spopielona Łapo?>

Od Nocnej Łapy C.D Świetlistego Potoku

*akcja się toczy podczas Pory Opadających Liści*

- Zapewne - odpowiedziała kotka i zaczęła otwierać pyszczek z zamiarem kontynuacji. Na reszcie wyszła z jakąś własną inicjatywą zamiast tylko odpowiadać na pytanie pojedynczymi zdaniami, a raczej słowami, a może półsłówkami. Tylko czy takie słowo istnieje?
Świetlistemu Potokowi jednak widocznie nie było dane przejąć rozmowy, bo z nieba zaczął padać deszcze. Deszcz? Zdziwiona podniosłam łebek do góry skąd zaczynały spadać pojedyncze kropelki. Jedna, dwie, a za nimi już całe kaskady. Zadowolona zmrużyłam oczy i wystawiłam grzbiet w stronę nieba tak samo jak moja niedoszła rozmówczyni. Czując jak woda zmywa ze mnie cały brud i delikatnie spływa po moich nogach zaczęłam nawet cichutko mruczeć. Wszystko spływało z mojego pyszczka wokół wibrysów, a woda smakowała lepiej niż z najczystszego źródła. Mogłabym się założyć, że nawet w Klanie Gwiazd takiej nie mają!
Stałyśmy tak w ciszy same kontemplując to zjawisko i czystsze futerko. Ta cisza w przeciwieństwie do innych nie była nawet trochę kłopotliwa. Był inny problem, a dokładniej dwa. Pomimo, że byłyśmy już czystsze nawet od najgrzeczniejszego kociaka należącego do najbardziej pedantycznej matki deszcz nadal wzmagał się na sile i z dodatkową pomocą wiatru (problem nr 2) smagał nas jak batem. Po pierwszym mocniejszym "smagnięciu" o mało nie przewróciłam się na bok. Lekko przestraszona stanęłam twardo na ziemi nie zauważając nawet jak wbijam w nią pazury. Spróbowałam się uspokoić wiedząc jak może się skończyć mój atak paniki. Wzięłam wdech i pewniej stanęłam, choć wiatr ze wszystkich sił próbował mnie lekko przechylić w którąś stron. Teraz nie dziwiłam się nazwie tego klanu. Nawet najsroższe burze w Klanie Wilka przebiegały w miarę spokojnie, a tutaj? Nagle przeszedł przeze mnie dreszcz, zabłysło jasne światło, a po chwili większy huk. Trzymając ciągle nerwy na wodze pewnie wyrywając razem z nimi ich szczęki podeszłam do strumyka. Była najwyższa pora, żeby wracać.
Zatrzymałam się jednak po kilku krokach. Zamiast małego, choć ohydnego strumyczka w zagłębieniu było widać rwącą rzekę. Niepewnie spojrzałam na stok prowadzący do niej po którym teraz płynęły małe, ale równie rwące wodospady. Stałam i gapiłam się teraz na to wszystko. Może i dałoby się wykonać skok na drugą stronę, ale to i tak by nic nie dało. Ześlizgnęłabym się po śliskim zboczu wprost do strumyka.
- Do Czterech Sióstr! – krzyknęła do mnie starsza burzowiczka przekrzykując deszcz i moją panikę. Już nie próbując nawet grać odważnej popędziłam ile sił w nogach za nią. Nie wiedziałam nawet gdzie mnie prowadziła.
Kawałek stąd dostrzegłam sylwetki drzew. Gdy zrozumiałam, że biegniemy w tamtą stronę wbrew rozsądkowi poczułam ulgę. Przyśpieszyłam uspokajając się trochę i starając się skupić swoją myśl na drzewach. Kątem oka zobaczyłam ze zdziwieniem zaniepokojoną twarz kotki podczas gdy moja wyrażała chyba coś wręcz przeciwnego. Nie rozmyślałam jednak nad tym długo i biegłam dalej za nią. Nigdy nie należałam do najszybszych kotów na ziemi, ale przy niej musiałam naprawdę się wysilić by nie stracić jej z oczu.
Ledwo weszliśmy na obrzeża brzozowego zagajnika, szylkretka jeszcze w biegu skoczyła na drzewo najbliższe krawędzi strumyka. Nie pozostając jej dłużna wskoczyłam tuż za nią. Czując się pewniej szybko wyprzedziłam w wspinaczce skupioną kocicę i stanęłam na czubku, który tak mocno wywijał we wszystkie strony koziołki pchany przez wiatr, że musiałam wbić się w drzewo nawet zębami. Pod wpływem mojego ciężaru, a może naporu powietrza brzoza schyliła się nad strumykiem w stronę przeciwległego brzegu gdzie gęsty las już obiecywał schronienie. W moją stronę zmierzała na szczęście większa kotka powoli przechylając czubek drzewa w stronę obiecanego lądu. Chyba. Przez ten deszcz nic nie widziałam, a szum wody tuż pod mną i adrenalina, która huczała mi w uszach nie pozwalała mi nic usłyszeć.
Przez chwilę wydawało mi się, że czas zwolnił. Pojawiło się coś jasnego, sama nie do końca rozumiejąc co robię skoczyłam w stronę już zbliżającej się Świetlistej. Z hukiem wpadłyśmy do lodowatej wody, ale nie dorównało to dźwiękowi jaki później się rozniósł po okolicy. Grzmot było słychać wyraźniej pomimo wody, która wlewała nam się do uszu i nie tylko. Machałam łapami na wszystkie strony próbując złapać powietrze na zewnątrz. Zamiast wynurzyć się na powierzchnię coś spadło na nas. Drzewo na którym przed chwilą stałyśmy teraz przygniatało nas do dna. Oszołomiona leżałam przyciśnięta i targana na wszystkie strony przez prąd. Zacisnęłam mocno oczy i otworzyłam je dopiero gdy poczułam jak ktoś szarpie mnie próbując mnie wyciągnąć spod pnia. Czując uchwyt na karku od razu rozluźniłam mięśnie. Kotka szarpała próbując sobie pomóc zapierając się o błotniste dno. Przerażona patrzyłam na nią wielkimi oczami nie zdolna do ruchu. Ciągle czując w sobie adrenalinę niezdarnie machnęłam łapą próbując odgonić moją ratowniczkę. Mysi móżdżek za chwilę straci oddech i obydwie się tu utopimy. Ta jednak nie zrażona znowu spróbowała mnie wyciągnąć spod kłody. Zdesperowana zaczęłam wywijać łapami we wszystkie strony serce zaczęło mi łomotać jeszcze głośniej niż wszystkie błyskawice razem wzięte. W naszą stronę z szaloną prędkością płynęła oderwana gałąź. Zaczęłam się szamotać z jeszcze większą siłą, ale moja ratowniczka nie zwracała na to uwagi myśląc, że chcę ją tylko od siebie odczepić.
Gałąź pchana przez prąd w szaleńczym tempie uderzyła Świetlisty Potok. Szczęście w nieszczęściu szylkretka instynktownie chwyciła gałąź, która nie tracąc animuszu poleciała dalej ciągnąc za sobą przykleszczoną wojowniczkę, która teraz tak mocno trzymała mnie za kark, aż pokazywał się szkarłatny płyn od razu mieszający się z wartkim strumieniem. Z chlupotem wynurzyłyśmy się nad powierzchnię tafli wody. Zaciągnęłam się mocno powietrzem, by za chwilę moją głowa znów się zanurzyła w wodzie. Nie zważając na rwący strumień dookoła spróbowałam przełożyć starszą kotkę przez kłodę, żeby w ten sposób utrzymać ją na powierzchni. Kurczowo trzymałam się pnia, który był teraz jedyną rzeczą utrzymującą nas na powierzchni. Co chwilę poprawiałam drugą pasażerkę, żeby się nie utopiła. Kilka razy uderzyłyśmy o brzeg, ale za każdym razem gdy próbowałam się go przytrzymać ześlizgiwały mi się łapy, a prąd znowu nas porywał w przeciwną stronę. Nic nie widząc, nic nie słysząc spróbowałam jeszcze raz chwycić się brzegu. Poczułam w łapach jakiś wystający korzeń. Nie mając nawet siły żeby się z tego cieszyć chwyciłam go jak najmocniej zębami i podciągnęłam się. Zdawało mi się, że słyszę jakby mięśnie mi trzeszczały z wysiłku, jakby miały zamiar za chwilę pęknąć. Na oślep próbowałam zaciągnąć kłodę na ląd razem z Świetlistą na pokładzie. Klęłam w myślach na siebie i stanęłam na lądzie. Chwyciłam w pysk łapę wojowniczki i pociągnęłam za sobą. Nogi mi się trzęsły z wysiłku, a z czoła lał się pot, który od razu spływał razem z nieustającym deszczem. Syknęłam głośno gdy moja łapa wpadła do jakiejś norki pod dziwnym kątem. Ledwie pociągnęłam kotkę kilka mysich długości od zdradzieckiego strumyka padłam bez sił na ziemię. Czułam wszystkie siniaki od obijania się o boki wąskiego strumyka, każdy mięsień przeciążony ciągnięciem dorosłej kocicy i każdą nawet najmniejszą rankę spowodowaną przez drzazgi od drzewa, którego tak kurczowo się trzymałam. Ostatnią rzeczą jaką widziałam przed odpłynięciem do krainy Morfeusza był olbrzymi przewalony dąb i wbrew beznadziejnej sytuacji w której teraz się znajdowałam wraz z Świetlistą spowodowaną w sumie przez mnie uśmiechnęłam się.
***
Poczułam jak coś mnie trąci nosem i spróbowałam cicho syknąć z bólu. Niedoczekanie nie miałam nawet siły podnieść głowę. Wszystko mi się zamazywało i nie mogłam określić co kiedy się dzieje.
- Ale ze mnie lisi bobek – szepnęłam przeklinając równocześnie siniaka który mi się tworzył na przedniej łapie. Pewnie sobie dodatkowo coś skręciłam ciągnąc szylkretkę po śliskim zboczu. Zanim zostałam wciągnięta do kolejnego snu udało mi się jeszcze zarejestrować dwie rzeczy. Deszcz przestał padać i oprócz zapachu burzowiczki czułam kogoś jeszcze, ale może mi się wydawało? Tutaj było mnóstwo przecinających się starych, śladów zapachowych.

<Świetlisty Potoku?>

Od Nocnej Łapy C.D. Leśnej Łapy

- W walce najczęściej chodzi o to by wykorzystać jak najwięcej swoich atutów i jak najszybciej zyskać przewagę nad przeciwnikiem. Chodzi o to byś przejęła inicjatywę, impet. Walka jest o wiele łatwiejsza kiedy to ty nadajesz jej rytm - opowiadałam dymnej kotce, która (o dziwo!) nadal nie znudzona słuchała mnie uważnie. Mała już dawno przestała zataczać głową koła próbując utrzymać równowagę, ale ku mojemu zdziwieniu i tak nie dawała mi pójść trzymając mnie na miejscu i zadając od czasu do czasu konkretne pytanie. Jeszcze nigdy nie spotkałam się z taką postawą, ale w sumie jedynymi kotami, które bardzo dobrze znałam było moje rodzeństwo i Gardenia, a dla naszej paczki usiedzenie w miejscu więcej niż sześć bić serca graniczyło z cudem. Byli jeszcze oczywiście dorośli, ale ci prawie zawsze byli spokojni (wyjątek: Burzowy Kwiat). Spokojny kociak... znaczy uczeń był dla mnie raczej nowością, choć z tego co słyszałam od Popiołku to Leśna potrafiła porządnie dać w kość. To czemu teraz była taka spokojna?
- Nocna, opowiadaj dalej - z rozmyślań wybudził mnie głos niebieskiej koteczki. Zamrugałam kilka razy i dopiero potem zorientowałam się, że przestałam opowiadać. Już otworzyłam pyszczek by coś powiedzieć gdy moją uwagę zaobsorwowało coś innego. Białe płatki śniegu gęsto opadały wszędzie dookoła mnie. Uśmiechnęłam się widząc je. Ostatnimi razy widziałam je chyba za czasów kocięcych. Moją uwagę od nich odwróciło poczucie jak ktoś targa moje futro. Tym razem zobaczyłam niebieską, zirytowaną koteczkę trzymająca jeszcze w buzi kawałek mojego futra. Widząc to ciągle uśmiechnięta lekko przewróciłam oczami.
- Przestań się znęcać nad moim futrem i popatrz lepiej na to. Już jest Pora Nagich Drzew – powiedziałam kotce wskazując niebo, ale po chwili dodałam dostrzegając słońce pomiędzy chmurami – i czas treningu.
Po tym stwierdzeniu wstałam, otrzepałam się ze śniegu, który już zdążył się na mnie osadzić i niby od nie chcenia stojąc już na gałęzi najbliższego drzewa rzuciłam w kierunku Leśnej:
- Może chcesz razem potrenować lub popolować w lesie?

< Leśna Łapa? >

Od Nocnej Łapy C.D Świetlistego Potoku

Obydwie siedziałyśmy na brzegu od opuszek łap po końcówki wibrysów przemoczone. Czułam jak warstwy błota i mułu leniwie spływają ze mnie i by z głośnym nieprzyjemnym plasknięciem spaść na ziemię. Teraz strumyk nie wydawał się choćby nawet odrobinę urokliwy. Był po prostu lodowatą, brudną mazią próbującą się ukryć w małym wąwozie o zdradliwych śliskich zboczach. Złożyłam sobie ciche postanowienie, że kiedyś nauczę się pływać. Choćby nawet w kałuży!
- Tak - dotarła do mnie w końcu odpowiedź burzowiczki o lodowatym spojrzeniu. Skupiłam się znowu na jej wzroku i ze zdziwieniem stwierdziłam, że te nie mrugnęły chyba od samego początku rozmowy.
- Jak się nazywasz?
To pytanie mnie jakoś szczególnie nie zdziwiło. W końcu byłam na jej terenach, więc miała prawo to wiedzieć. Przez chwilę zastanawiałam się, czy nie nadać sobie jakiegoś imienia wojownika, ale odrzuciłam ten pomysł. Nie wiem, czy z powodu spojrzenia szylkretowej (chyba, ale nie jestem pewna, bo pod tą warstwą błota trudno cokolwiek określić) czy po prostu uznałam to za niepotrzebne.
- Nocna - odpowiedziałam, a później szybko dodałam - Nocna Łapa.
W odpowiedzi kotka kiwnęła powoli głową.
- A ty jakie nosisz imię? – spytałam po kolejnej chwili ciszy ciągle szeptem. Zdawałam sobie sprawę, że znajduję się na obcych terenach i prawdopodobnie, jeśli jakikolwiek kot nas zobaczy razem, to od razu zacznie bić na alarm, ale jakoś nie szczególnie się tym przejmowałam. I to nie tylko z powodu mojej skrajnej lekkomyślności. Nie, w grę tu wchodziła raczej moja skrajna ciekawość. Po prostu bardzo ciekawiła mnie ta ultra spokojna kotka.
- Świetlisty Potok – odpowiedział obiekt mojego zaciekawienia, po czym znowu zaczął milczeć. Słysząc to, lekko przechyliłam głowę na bok, jak to często robią małe kociaki. Gdzieś już chyba słyszałam jakieś bardzo podobne imię. Przechyliłam głowę na drugi bok, ciągle utrzymując kontakt wzrokowy z rozmówczynią. Przez chwilę wydawało mi się, że widziałam ogień w jej ślepiach, ale wrażenie szybko minęło. Niepewnie wyciągnęłam przed siebie przednią łapę i zdjęłam całe błoto z jej głowy. Świetlisty Potok zaskoczona zezowała na moją łapę, co wyglądało trochę komicznie. No bo jaki normalny obcy kot zdejmuje brud innemu? No… ale przynajmniej nie robiłam tego językiem. Ohyda.
Gdy moja łapa skończyła podróż i wylądowała na swoje miejsce, podpierając o ziemię całe moje ciało z dodatkową warstwą błota na sobie i spojrzałam znowu na zdumioną kotkę, mój pyszczek automatycznie wykrzywił się w małym uśmiechu, gdy w końcu skojarzyłam sobie jej wygląd.
- Czy my się już nie widziałyśmy na Zebraniu – bardziej stwierdziłam, niż spytałam kotkę.

< Świetlisty Potoku? >

Od Nocnej Łapy

Stałam w kręgu już prawie całkiem połysiałych drzew. Próbowałam wyostrzyć wszystkie swoje zmysły do granic możliwości. Nasłuchiwałam każdego szelestu suchych liści, którymi teraz był pokryty cały las, tak jakby nigdy na ziemi nie było trawy... tylko te liście. Zimny wiatr chulał między drzewami i od czasu do czasu wznosił ku niebu kolorową kupę, która później powoli spadała. Ciągle stałam na ziemi w napięciu, ignorując te chmary początkujących lotników. Spomiędzy drzew ciągle nie mogłam dostrzec burej sierści. Pewnie teraz niemożliwej do wypatrzenia spomiędzy burobrązowych drzew. W końcu, po jak mi się wydawało całych kwartałach, usłyszałam cichutki szelest za sobą, niewiele myśląc, wykonałam gwałtowny skręt wokół własnej osi i rzuciłam się na osobę, która zakradła się do mnie od tyłu. Pod łapami wił mi się rudy ogon. Zaskoczona o mało nie odskoczyłam, a korzystając z tego, wiewiórka pobiegła w prostą na najbliższe drzewo. Na jej nieszczęście szybko oprzytomniałam, zrobiłam dwa duże susy i złapałam stworzonko, nim to wspięło się na drzewo. W Porę Spadających Liści nie można było przecież tracić okazji do złapania piszczki na Porę Nagich Drzew, choć właściwie drzewa już były w większości nagie. Ledwo zatopiłam zęby w rudym zwierzątku, poczułam jakiś nagły ruch z boku. Instynktownie spłaszczyłam się do ziemi, ledwo unikając szybkich łap kota, który w końcu zdecydował się ruszyć ze swojej kryjówki! Kot chybiąc celu odskoczył do tyłu przygotowany na kontratak. Szybko stanęłam wyprostowana, nadal jednak trzymając dopiero co upolowaną piszczkę w pyszczku. Przeciwnik, widząc, że dopiero wstaję, wykonał duży sus w moją stronę. Niedużo myśląc, rzuciłam mu piszczką w twarz, kiedy ten znajdował się w skoku tuż nad mną (osobliwy atak, ale ważne, że zadziałał). Zdezorientowana ledwo co wylądowała na cztery łapy. Nie czekając, przejęłam inicjatywę ataku. Atak, unik, atak, unik. Wymieniałyśmy się tak ciosami, lecz żadna z nas nie zdobywała przewagi. Próbowałam kilka razy wyburzyć z rytmu przeciwniczkę, lecz ta tylko zręcznie unikała ataku i powracała do dawnego rytmu. Straciłam już dawno impet i czułam, jak powoli opadam z sił. Moje ciosy były już mniej trafne, a kotka zdobywała powoli przewagę, kilka razy próbowałam odskoczyć od niej na momenty, by z łapać oddech, lecz ta po kilku biciach serca do mnie podbiegała.
Już nieźle zdyszana próbowałam coś wymyślić. Choć bura też zaczynała powoli sapać, było pewne, że prędzej ja padnę z wycieńczenia lub wykonam jakiś błąd niż ona. Mogłam spróbować, symulować jeszcze większe zmęczenie niż odczuwałam naprawdę, a z zuchwalstwa wróg mógłby wykonać jakiś błąd, który bym mogła wykorzystać. Szybko jednak odrzuciłam ten pomysł, przecież doświadczona wojowniczka nigdy nie da się nabrać na tę starą jak świat sztuczkę! Muszę wymyślić coś innego. Nagle poczułam mocne uderzenie z prawej strony. Przeleciałam niezłą długość ogona, o mało nie przywalając w łyse drzewo. No przecież! Drzewo! Już omal instynktownie wskoczyłam na najniższą gałąź. Czując chropowatą korę wielkiej gałęzi pod opuszkami łap, od razu poczułam się pewniej w swoim żywiole! Przestałam się już namyślać, postanawiając skupić się na walce. Póki byłam na drzewie, miałam sporą przewagę przed kotką. Ta zaskoczona z trochę kwaśną miną skoczyła wysoko i... wylądowała na ziemi. Zaskoczona prychnęła niezadowolona, a ja otworzyłam pyszczek ze zdumienia. To ona tak nisko skacze? Nie zastanawiałam się jednak nad tym długo, bo ta już przygotowała się do kolejnego skoku. Niewiele myśląc, uderzyłam ją łapą z całą siłą w głowę, gdy ta tylko znalazła się w moim zasięgu. Teraz skoczyła już wyżej. Lekko się chwiejąc, łapałam ogonem równowagę, po tym, jak zbyt mocno się schyliłam, by uderzyć kotkę, lecz ta nie czekając na to, aż stanę pewniej, już atakowała z drugiej strony. Szybko przeskoczyłam na gałąź obok, unikając ciosu i po raz drugi zdumiona otworzyłam pyszczek. Kocica trzymała się właśnie przednimi łapami gałęzi i tylnymi odbijała się od pnia drzewa, próbując wejść. Już ciężko dysząc, nie wiele myśląc (a właściwie to w ogóle) prawie desperacko, skoczyłam na plecy kotki. Przez chwilę leciałyśmy obydwie w powietrzu, kręcąc się we wszystkie strony. Ledwo utrzymałam się na jej plecach, ściskając mocno powieki. Poczułam nagłe szarpnięcie, gdy kotka twardo wylądowała na ziemi i jeszcze drugie mniejsze po tym, jak się od ziemi odbiła. W końcu jednak stanęła, a raczej rozpłaszczyła się bez ruchu na ziemi. Otworzyłam w końcu oczy i sapiąc już teraz gorzej, niż cały orszak potworów dwunogów wydusiłam z siebie:
- Wy... gra... łam.
Gdy tylko kotka pode mną to usłyszała, jakby się obudziła i spróbowała się wyrwać. Stara sztuczka. Okropnie zmęczona przycisnęłam ją jeszcze mocniej do ziemi i jeszcze raz pewniej powiedziałam:
- Wygrałam
- Na to wygląda, a teraz ze mnie zejdź - odpowiedziała mi mentorka. Uśmiechnęłam się szeroko. Pierwszy raz pokonałam dorosłego wojownika, który nie dawał mi żadnych forów. Zmęczona, ale szczęśliwa zeszłam z buro-rudej kotki i stanęłam obok niej.

Od Nocnej Łapy C.D. Świetlistego Potoku

Z lekcji na lekcję Szepczący Wiatr dawała mi coraz więcej luzu. Umiałam już prawie wszystko, więc ta tylko od czasu do czasu, gdy wracaliśmy do obozu, zadawała mi jakieś wyrywkowe pytania lub od czasu do czasu robiłyśmy sobie mały pojedynek, a później siadałyśmy i wymieniałyśmy się na jego temat kilkoma uwagami. Głównie jednak polowałyśmy. Na dosłownie wszystko. Nawet na żaby i węże, które jednak powoli znikały, zapadając w sen w tylko sobie znanych miejscach razem z większością innych zwierząt, ale było w tym też kilka plusów, bo zdarzały się czasami naprawdę utuczone (jak na leśne standardy) sztuki, które jeszcze zbierały zapasy na zimę. Och, tak. Duży, smaczny wróbelek byłby z pewnością dobrym prezentem. Potrząsnęłam głową. Jeśli będę nadal tak tylko rozmyślać nad jedzeniem, to z pewnością nigdy nie zjem żadnego porządnego śniadania.
Ganiąc się w myślach, zaczęłam węszyć dookoła. Byłam już dość blisko granicy z Klanem Burzy, ale ich zapach na szczęście nie był na tyle intensywny, by maskować inne. Po ostatniej aferze na zgromadzeniu pewnie wszystkie ich patrole skupiły się na granicy Klanu Nocy. W końcu znalazłam jakiś dość świeży trop ptaka i weszłam na drzewo. Nie był to może wróbelek, ale i tak zapowiadał się dobrze. Szkoda tylko, że gdzieś w połowie drzewa jego ślad się urwał. Ptaszysko pewnie poleciało dalej. Westchnęłam i już miałam zejść na dół, ale po chwili zastanowienia zostałam na drzewie. Po co schodzić na ziemię gdzie każde zwierzę usłyszy pewnie na kilometr moje kroki w liściach. Zamiast tego wspięłam się na czubek drzewa i rozejrzałam się dookoła. Niebo było lekko zachmurzone, ale nie zapowiadało się na deszcz. Wszędzie gdzie spojrzałam, było widać las nagich patyków od czasu do czasu ozdobiony jakimś złocistym pomponem. Po prawej stronie już całkiem blisko mogłam dostrzec mały strumyczek, który wyznaczał granicę klanu. Woda raz stawała się szara, a raz zaczynała błyszczeć jak pozłocona w zależności od tego, czy słońce było zasłonięte przez chmurę lub nie. Uśmiechnęłam się na widok tego śmiesznego przedstawienia i zaciekawiona zaczęłam przechodzić z drzewa na drzewo w kierunku małej rzeczki. Po drodze złapałam trop jakiegoś gryzonia, więc trochę przyśpieszyłam. Gdy byłam już bardzo blisko granicy, zeszłam na ziemię i powoli, uważając, by nie zaszeleścić żadnym liściem (może mi się tym razem poszczęści i zwierzę będzie jeszcze na terenie Klanu Wilka) podeszłam do strumyczka. Pierwsze co zauważyłam, była duża szylkretowa calico kotka. Trochę zawiedziona, że nie ma tu jednak gryzonia, nie myśląc nawet o tym, by się dokładniej przyjrzeć pozie kotki lub otoczeniu krzyknęłam do kotki:
- Hej! - kocica zaskoczona odwróciła w moją stronę głowę i wylądowała na śliskim zboczu strumyka. Nie zdążyłam nawet pisnąć, a ta zsunęła się do wody, a raczej do gęstej mazi, która odsadzała się po bokach razem z wodą. Nie wiele myśląc sama, nie wiem czemu, skoczyłam w miejsce, gdzie osunęła się szylkretka. Nawet nie odwróciłam się, gdy pod łapami przebiegł mi szczur. Sama ledwo nie spadając do lodowatej wody, spróbowałam chwycić teraz szamotającą się kotkę. Mocno ugryzłam ją w (chyba kark, ale trudno mi to było wtedy określić) i szarpnęłam z całej siły w moją stronę. Spróbowałam się cofnąć, ciągnąc równocześnie za sobą szarpiącą się kotkę, ale nie fortunnie stanęłam na jakiś kamyk i z pluskiem wpadłam do wody tak jak moja poprzedniczka. Chwilę się razem szamotałyśmy w wodzie i dopiero po kilku uderzeniach serca zorientowałyśmy się, że obydwie możemy stać na dnie. Zawstydzona i cała przemoczona weszłam powoli na śliskie zbocze i stając na kępkach traw, weszłam na jakąś polanę. Po raz drugi stanęłam na terenie Klanu Burzy i po raz drugi nie wynikło tego nic dobrego. Spojrzałam na swoją kompankę, która też już w ciszy weszła na brzeg i teraz tasowała mnie swoimi chłodnymi oczami. Cicho westchnęłam i odpowiedziałam na jej spojrzenie. Po kilku minutach patrzenia na siebie nawzajem spróbowałam przerwać ciszę.
- Niezłe z nas mysie móżdżki - wyszeptałam cicho, ciągle nie odrywając wzroku od kotki i czekając na jej reakcję.

<Świetlisty Potoku?>

Od Nocnej Łapy C.D. Leśnej Łapy

- Może masz ochotę na sparing - powiedziała mała, niebieska kotka ledwo dotknęłam ziemi. Mimowolnie lekko się uśmiechnęłam. Dopiero co niedawno została mianowana, a ta już pchała się do walki.
- Jasne, ale najpierw powiedz mi czego jak na razie nauczył cię mentor - szybko odpowiedziałam. Las słysząc to zmierzyła mnie powoli wzrokiem jakbym coś ukrywała, choć jej zielone oczy ciągle błyskały zapałem. Ta koteczka była chyba idealnym złączeniem cech obydwóch rodziców. Patrząc na jej smukłe ciałko i zgrabne ruchy można by pomyśleć, że to klon Różanego Pola, a jej oczy miały dokładnie ten sam odcień co Błotnistego Pyska. Moje zdumienie co do jej wyglądu jednak nie trwało długo, bo przerwała je wypowiedź kotki:
- Jaskółczy Śpiew mówiła mi by przed bitwą nie zdradzać NIGDY swych atutów przeciwnikowi - kończąc ta podniosła dumnie brodę, zmrużyła oczy i oplotła dumnie ogon swymi łapami. Widząc ten wręcz komiczny gest cicho zachichotałam po czym trąciłam łagodnie główką dymną.
- Nie obrażaj się. Tylko cię sprawdzałam - powiedziałam jeszcze raz ją trącając tym razem trochę mocniej - moja mama dobrze cię nauczyła.
Mała słysząc to otworzyła jedno oko i popatrzyła na mnie ciekawsko. Trąciłam ją więc jeszcze raz w bok (chyba ciut za mocno bo ta lekko się przetoczyła) i machnęłam na nią ogonem.
- Chodź tutaj będziemy przeszkadzać uczniom wychodzić z legowiska. Znam lepsze miejsce - powiedziałam idąc już w stronę małego wydeptanego placyku przed wielkim świerkiem za mną kotka już stanęła na równe łapy i biegła w moją stronę na złamanie karku ledwo hamując przed moją wystawioną łapą. Drugi plus dla siostrzenicy znowu była czujna. Stanęłyśmy na przeciwko siebie w pozycji bojowej.
- Ugnij trochę mocniej przednie łapy - jeszcze dałam ostatnią radę uczennicy i zaczęłyśmy odliczać do sześciu uderzeń serca. Zielonooka zaatakowała pierwsza wystrzeliwując w moją stronę jak taran wykonałam jednak szybki unik i skoczyłam za kotkę. Ta wykonała gwałtowny skręt i spróbowała mnie uderzyć łapą na oślep w ostatniej chwili uchyliłam się przed jej ciosem, włożyłam głowę pomiędzy jej przednimi łapami, chwyciłam brzuch i pomagając sobie przednimi kończynami spróbowałam rzucić lżejszą kotkę za siebie, ale ona zamiast upaść za mną na plecy przyczepiła się szybko moich. Zdezorientowana spróbowałam ją zrzucić, ale ta kurczowo trzymała się mojego karku. Szarpałam na wszystkie strony i biegałam w kółko, ale ta nadal kurczowo się trzymała. Nie wiedziałam zbytnio co teraz zrobić. Zwykle ciężkie koty upadały po prostu zaskoczone i lekko oszołomione... i można było normalnie walczyć, tyle że ta kotka nie należała do ciężkich. Lekko zdyszana stanęłam by złapać oddech z przylepą na karku, która porządnie zmęczona sapnęła mi do ucha:
- Czy... wygrałam?
Wykorzystując to, że przy okazji rozluźniła uścisk schyliłam się na bok, a ona zsunęła mi się z pleców lądując na cztery łapy.
- Nie - odpowiedziałam jednak widząc lekko zataczającą się kotkę poprawiłam się - ale odczekamy chwilę aż przestanie ci się kręcić w głowie - popatrzyłam na kotkę już trochę wystraszona, żeby tylko nie dostała wstrząsu mózgu lub czegoś takiego.
- A na razie siądź. Opowiem ci o kilku przydatnych do walki sztuczek przed treningiem. Dobra? - postanowiłam czymś zająć poturbowaną i przy okazji opowiedzieć jej coś ciekawego. Kotka zgodziła się skinieniem głowy lub czymś pomiędzy tym i zatoczeniem głowy koła.

<Leśna Łapa? Możesz opisać jak było na ciotecznym rodeo>