Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

 — Potrójny Kroku? — rzuciła drżącym głosem w głąb legowiska uzdrowicieli Klanu Wilka.

— O co chodzi? —  mruknął kocur, wyłaniając łeb zza skalnej ściany. Fasola zacisnęła zęby i próbując opanować drżenie łap, wzięła głęboki wdech. Uniosła wysoko łeb i spojrzała morskimi, przeszklonymi od łez strachu i buzujących w niej emocji ślepiami prosto w oczy Potrójnego Kroku.

— J-ja... jestem w ciąży. 

Co. Co takiego? Czuł jak świat zaczyna wirować, a jego radosny nastrój pryska w jednej chwili. Jak to w ciąży? Żartowała? Z kim?! Właśnie... JAK MOGŁA! UFAŁ JEJ A ONA CO?! Pokręcił głową, szczerząc z nerwów kły.

- Ty... TY PUSZCZALSKA GNIDO! - rzucił w jej stronę wiązkę przekleństw. - OSTRZEGAŁEM CIĘ. MÓWIŁEM. UCZYŁEM. A TY... ZŁAMAŁAŚ KODEKS MEDYKA . KTO JEST OJCEM?! TO KOLCZASTA SKÓRA? JUŻ JA MU URWĘ JAJA! 

-Nie! To nie on... To... Samotnik. 

Spojrzał na nią jak na wariatkę. Samotnik? 

- I POSZŁAŚ W KRZAKI Z PIERWSZYM LEPSZYM?! - zaraz zejdzie na zawał. 

Złapał oddech. Nie... O nie... Niech nie liczy teraz na jego pomoc. Straciła już całe jego zaufanie. Była dla niego niczym przyjaciółka, z którą mógł znosić niedole medyka. A teraz? Teraz to przepadło. Tak jak było to z Strzyżykową Pręgą. 

- WYNOŚ SIĘ - wrzasnął w jej stronę. - WYNOŚ I ANI WAŻ SIĘ TUTAJ WRACAĆ, BO NIE RĘCZĘ ZA SIEBIE! - Rzucił w jej stronę mchem. 

Kotka uchyliła się i zrobiła te swoje smutne oczy w nadziei, że ten zrozumie i zaakceptuje jej wybór. O nie... Trzeba było nie iść ścieżką medyka. Mogła zostać wojowniczką i założyć rodzinę, jak jej matka. Ona była mądrzejsza. Czemu i córki nie nauczyła, że skoro marzą się jej gluty, to niech zrezygnuję! A co zrobiła? Zajmowała miejsce jakiemuś uzdolnionemu uczniowi, który chwaliłby słowo Klanu Gwiazdy! 

- JESTEŚ SIEBIE WARTA! NIENAWIDZĘ CIĘ. IDŹ DO TEGO SWOJEGO SAMOTNIKA. ZAŁÓŻCIE SOBIE SZCZĘŚLIWĄ RODZINKĘ. GDYBYM JA BYŁ LIDEREM, WYGNAŁBYM CIĘ Z KLANU! - fuczał do niej coraz bardziej wściekle. - NIE JESTEŚ JUŻ MOJĄ FASOLKĄ. NIE JESTEŚ MOJĄ CIOTKĄ. NIE JESTEŚ JUŻ MEDYCZKĄ. WYNOŚ SIĘ! - po raz kolejny wygonił swoją asystentkę. Nie było mu z tego powodu przykro. Zadecydowała. Czemu jednak to tak bolało? 

*** 

Minęło od tamtej pory dużo księżyców. Fasola urodziła, a jej bachory dręczyły go swoim paplaniem. Odciął się całkowicie od kotki. Nasłał na nią nawet swoją siostrzenicę. To jak Iglasta Gwiazda podszedł do problemu był... niesprawiedliwy. Pozwolił jej urodzić, choć chciał podać jej zioła na poronienie, a jej fagasa przyjął do klanu. Teraz jednak rządził Wróblowa Gwiazda. On... W ogóle wątpił, że coś z tym zrobi. Chyba, że Płonąca Waśń na niego pokrzyczy i się ugnie. Widok swojej byłej uczennicy bolał. Przez wiele księżyców cierpiał na depresję, mając dość całego świata. Teraz jednak się ogarnął i było nieco lepiej. Chociaż nadal, gdy widział gdzieś te znajome futerko, czuł rosnącą złość i ból. Teraz jednak miał nowego ucznia. Deszczowa Łapa był przeciwieństwem Fasoli. Prawie co chwilę ryczał, czym go mocno irytował. Ale przynajmniej zapomniał o tej niewiernej i jej potomkach, skupiając się na wychowaniu tego wypierdka. 

- Dobra to zajmij się tą segregacją i nie obsmarkaj więcej roślin - fuknął i udał się na zewnątrz, aby pójść po coś do jedzenia. 

Jednak nie zdołał tego zrobić, ponieważ pod progiem stała Fasolowa Łodyga z ziołami w pysku. Położyła je na progu, a ten się skrzywił. 

- Wynoś się - syknął tylko, omijając ją i podchodząc do sterty ze zwierzyną. 

<Fasola?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

 — Nie możemy dłużej czekać, bo inaczej ani Różana Słodycz, ani jej kocięta nie przeżyją. 

— Przecież wiem. — westchnął Trójka, kątem oka spoglądając na półkę z medykamentami. — Ale jedynym sposobem byłoby pozbycie się kociąt teraz, a nie mamy jak tego zrobić...

Gdyby tylko istniał jakiś sposób! Tyle razy modlił się do Klanu Gwiazdy o odpowiedź, małą wskazówkę i radę! Niestety... przodkowie milczeli. A ich pomoc teraz by się przydała.  
— Ja... ja znam na to zioła. — odpowiedziała w końcu, niepewnie spoglądając to na Potrójny Krok, to na Puszczykowy Krzyk przy swojej partnerce. — Trzeba... trzeba im powiedzieć. 

Co? Znała... Znała na to zioła?! I milczała tak długo?! Skąd? Czyżby... No tak! Podobno chodziła na tajne schadzki do podejrzanej samotniczki, która miała jakąś wiedzę o ziołach. Ale i tak było mu z tego powodu smutno, że się z nim tym nie podzieliła! W końcu ten specyfik może uratować w przyszłości wiele puszczalskich medyczek! O tak! 

Skierował łapy w stronę umierającej i jej partnera i przekazał im te wieści. Zgodzili się na to. W końcu byli mądrzejsi i wiedzieli, że życie Różanej Słodyczy jest ważniejsze, od jakichś glutów, które pewnie już dawno nie żyją. 

- Dobra... To szybko się tym zajmiemy - miauknął do nich i znów udał się z Fasolową Łodygą na zapleczę. 

- A teraz mów... Co to za zioła? Jak je podać? Dalej... Czas nagli. 

- Więc... - Kotka przymknęła oczy. - Zioła to wrotycz zwyczajny albo pluskiwca groniasta. To drugie rośnie w ogrodach dwunogów głównie, ale wrotycz możemy znaleźć w lesie. Wystarczy podać kotce w dużej ilości do zjedzenia. - Fasola ruszyła szybkim krokiem w stronę wyjścia. - Pójdę tego poszukać, zaraz powinnam wrócić. 

Skinął jej głową i czekał. Kiedy tylko wróciła z ziołami szybko wzięli się do pracy. Złapał zioła i podał je kotce. Reakcja była dość szybka, co go zaskoczyło. Po kilku chwilach, kotka dostała skurczów i wypluła niezidentyfikowane płody, które zagrażały jej życiu. Po wszystkim dostała ziarna maku, a martwe kociaki wyniesiono i zakopano. I tyle. Był naprawdę pod wrażeniem. Teraz... Teraz mógł zacząć to stosować na szerszą sakle! Będzie... Bohaterem! Klan Gwiazdy będzie zadowolony! W końcu medyczki nie zostaną matkami! Nie będą łamać zakazu, bo im pstro w głowie! A nawet jeśli to pozbędzie się problemu! Musiał to powiedzieć wszystkim na spotkaniu medyków! To nowa era! Teraz będą bardziej cywilizowani, a nie zaliczył i masz kocięta! 

Różana Słodycz została jeszcze na jakiś czas w leżu medyków. Musieli w końcu sprawdzić, czy jej się polepszyło. No i co? Właśnie, że tak! Była jak nowo narodzona! Zdrowa, może nieco smutna, ale żywa! To się liczyło! 

- A ty dokąd? - miauknął widząc jak Fasolowa Łodyga gdzieś znów się wymyka. Robiła to za często. Czyżby miała przed nim jakieś tajemnicę? Miał nadzieję, że nie chodziła do tego samotnika, którego uratowali przed śmiercią. Z tego co jej mówił, kiedy odzyska przytomność miał spadać z ich terenów. Czy jednak tak było? 

<Fasola?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

Siedział na tyłku i robił jakieś bardzo zawiłe eksperymenty. Szukał innych zastosowań ziół, które w przyszłości będą rozpowszechnione w społeczeństwie medyków. Chodziło o bardzo ważne zioła dzięki, którym żadna medyczka już nie wróci z brzuchem! Tak! Klan Gwiazdy tego oczekiwał i on wierzył, że sprosta temu wyzwaniu. 

Nagle w jego sacrum pojawiła się Fasolowa Łodyga, która wpadła jakby się coś paliło.

— Mamy problem. — rzuciła do zaskoczonego Potrójnego Kroku, dobierając się do ich zapasów. — Znalazłam prawie trupa w lesie i musimy mu pomóc. Chodź. 

Trupa? W lesie? Skoro nie żył, to po co mieli mu pomagać? A no tak... Prawie trup... To robiło różnice. Jednak... To był ktoś z klanu? Medyczka za bardzo nie wyjaśniła, bo już za chwilę ciągnęła go do tych zwłok. Dobrze, że udało mu się w porę złapać trochę ziół leczniczych. Mimo ich starań, trójłapy nie nadążał za sprawniejszą kotką. Został z tyłu, sapiąc głośno. Jednak się nie poddał i udało mu się doczłapać do miejsca z umierającym.

Od razu rzuciło mu się w oczy to, że to był jakiś samotnik. Taką gębę by kojarzył. Na dodatek był duży. Fasolowa Łodyga już przy nim stała i robiła opatrunki. Najwidoczniej zaatakowała go jakaś zgraja zwierząt. Miał pełno ran, z których sączyła się krew. Usiadł obok swojej asystentki i zaczął pracę. Nakładanie papki przeciw zakażeniu i zalepianie pajęczyną trochę trwało, jednak udało im się unormować stan pacjenta. 

- Musimy go przenieść do obozu... - miauknęła pierwsze co przyszło jej do głowy.

No chyba nie! 

- O nie! Nie wiadomo czy to przypadkiem nie jest jakiś wariat! Wsadźmy go do tej nory i wracajmy do obozu. Jeszcze na nas się rzuci i zabiję za pomoc! - Tupnął łapą. - A w obozie to już kompletnie byłby chaos! Dziadek by nas wywalił za sprowadzenie wroga! 

- Nie pachnie Klanem Burzy... - uświadomiła mu ten fakt Fasola. 

- Może i nie, ale nie warto ryzykować! No już! - warknął, łapiąc samotnika za ogon i ciągnąc go do nory. Kotka westchnęła, chyba zrozumiawszy, że nie ma wyjścia, a kłótnie na nic się nie zdadzą i pomogła byłemu mentorowi, umościć rannego w jego nowym lokum. 

- No! Teraz jest bezpieczny, więc możemy iść! - powiedział wychodząc z tego śmierdzącego dołku i zaczynając wylizywać brud z sierści.

W końcu nie wróci do obozu tak wyświniony! Płonąca Łapa miałaby wtedy ubaw! 

- Idziesz? - zawołał do Fasolowej Łodygi, kiedy ta się ociągała.

<Fasolowa Łodygo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

Ziewnął wybudzając się ze snu. Był naprawdę dziwny. Była tam mała Fasolka, jego mama, pyszny ptak i duży Tkacz! No po po prostu nie do wiary! Przez chwilę nawet myślał, że ten sen zesłał mu sam Klan Gwiazdy! Było tak dużo w nim niewiadomych! 

Kiedy się poruszył, od razu dostrzegł zbliżającą się do niego ostrożnie Fasolową Łodygę. A tej co? 

— Już ci lepiej? — zapytała, przysiadając blisko. Gdy medyk rzucił jej zmęczone, pytające spojrzenie, młoda wskazała końcówką ogona jego legowisko leżące kilka kocich ogonów dalej. — Płomień chyba podrzuciła ci parę listków kocimiętki na legowisko i trochę odleciałeś po tym... — mruknęła niepewnie pointka.

Co? Rozszerzył z szokiem oczy. Co? Nie, nie, nie! On? Zjadł? Kocimiętkę? Co? To takie żarty tak? Nie? Widząc poważną minę asystentki, poderwał się do siadu. A to mała ruda, brudna wywłoka! Najwidoczniej Fasolowa Łodyga była świadkiem jego dziwnego zachowania. Szybko zaczął przeglądać wspomnienia, które były nieco zatarte. Co on takiego właściwie robił? 

- Co zrobiłem? - miauknął. 

Oby to nie było coś upokarzającego! Jego opinia wtedy mogła ulec zmianie! A miał ją dobrą! Wręcz uważany był za szanowanego medyka! Oczywiście, że nie brał innej opinii po uwagę! 

- No... Opowiedziałeś mi o swoim ojcu i...

Zachłysnął się powietrzem, przez co zaczął kaszleć. Wspaniale! Czyli już wiedział jak reaguję po tym świństwie! Zaczął się zwierzać! On! Niemożliwe! Zamknął oczy i policzył do dziesięciu, aby się uspokoić.

- Co... konkretnie mówiłem? 

Fasolowa Łodyga ostrożnie streściła mu przebieg rozmowy. Pewnie teraz zastanawiała się, czy były to majaki, czy może prawda. Medyk zamarł i znów zaczął liczyć w myślach, oddychając. 

- Cholera... Zabiję tą gówniarę! - Wstał na swoje trzy łapy i już zamierzał wyjść, jednak powstrzymał go cichy głos medyczki.

- To prawda? 

Zamarł, zamykając oczy i wzdychając głośno. 

- A czy to ważne? - Po czym wykuśtykał na zewnątrz, skanując wzrokiem obozowisko w poszukiwaniu swojej siostrzenicy. Za to co zrobiła... Będzie obdarta ze skóry. Nie! Bardziej... utopi ją w strumieniu! Ale wysechł... To może... Zakopie w dole! Tak! Jego prowizoryczne więzienie dla niebezpiecznych pacjentów nadal istniało. Wystarczyło je tylko nieco ogarnąć i proszę! Jego problem zostanie rozwiązany! 

<Fasolowa Łodygo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

Słysząc szelest, nadstawił uszu. Fasolowa Łodyga chyba myślała, że nie zauważy jej wkradnięcia się. Oczywiście, że to zauważył! Nie było jej przecież całą noc! Na początku uważał, że wróci nieco później. Okazało się, że ta zniknęła na znacznie, znacznie dłużej! I teraz dopiero wracała! Był zły, zmartwiony i miał ochotę urządzić jej pogadankę. A co jeśli była z jakimś kochasiem? Znał w końcu jej tok myślenia. Wiedział, że była przeciwna Klanowi Gwiazdy i ich zasadą. Mogła zrobić wszystko! 

Widząc jak próbowała przejść do własnego posłania, zatrzymał ją swoim ostrym wzrokiem.

— Gdzieś ty polazła? — zapytał, bijąc ogonem nerwowo o ziemię.
— Na zgromadzeniu poszłam szukać Mglistego Snu i tak jakoś... wyszło. — zamruczała, kładąc po sobie uszy.

- Tak jakoś wyszło? Tak wyszło, tak? I co znalazłaś ją? 

- Tak... 

- I skoro ją znalazłaś to czemu nie wróciłaś? Przyznaj się! Gdzie byłaś i co robiłaś! 

- Nie muszę ci się przecież tłumaczyć... - miauknęła chcąc wyminąć kocura.

- A właśnie, że musisz - Zagrodził jej ponownie drogę. - No już! 

Czekał na wyjaśnienia. Musiał mieć pewność, że Fasolowa Łodyga nie zdradziła klanu i nie poszła w krzaczki. Widząc, że ta nadal się waha, posłał jej niezadowolony wzrok.

- No dobrze. Byłam z Mglistym Snem i tylko tyle. Łapałyśmy świetliki, straciłyśmy poczucie czasu. 

Słysząc to odetchnął z ulgą. Jak dobrze. Ważne, że to nie był żaden kocur. Odsunął się pozwalając jej się w końcu położyć. Miał tylko nadzieję, że kotka go nie okłamała. Powinien wypytać przy następnej okazji Mglisty Sen o prawdziwość jej słów.

***

Było gorąco. Za gorąco. Mchu z wodą nie starczało, dodatkowo ich źródło picia, wyparowało. Teraz wojownicy szukali wody za granicami. Dyszał. Chciał pić. Właśnie wrócił z zbierania ziół. Miał dość po kilku krokach, dlatego zawrócił. Wszedł w mrok jaskini, ciesząc się chłodem. Na swoim legowisku zauważył mech z wodą. Był tak spragniony, że nie patrzył, przez co nie dostrzegł listków kocimiętki, które ktoś na niej ułożył. Przełknął wodę łykając drobne listki. Zakaszlał. Dobiegł go cichy chichot. To Płonąca Łapa! Niestety nie miał sił jej ścigać, a młoda szybko zniknęła. Nagle dziwnie się poczuł. Do legowiska weszła Fasolowa Łodyga, kładąc w kącie zioła. Chyba też po nie poszła. Widząc jego głupi wyraz twarzy, chyba się zaniepokoiła.

- Coś się stało? 

- Co? Skądże! Po prostu... Jesteś... Taka... Piękna. Wow. 

To chyba ją zaskoczyło do takiego stopnia, że zamilkła. Na dodatek jej były mentor się przybliżył, wpychając swój nos w jej futro. Cętkowany zaciągnął się zapachem Fasolowej Łodygi, tuląc się do niej. Była taka mięciusia jak mamusia. 

- Tak za tobą tęskniłem! Nie strasz mnie tak więcej dobrze? - Zadarł głowę do góry, a widząc uśmiech Przygasającego Płomyku, rozkleił się. - Widzisz! Jednak żyjesz! - Gdzieś do jego uszu dobiegł skrzek wron. Mrugając wpatrywał się w mamę, która naglę zmieniła się w wielką wronę. Pociekła mu ślinka. Taka... dobra wrona. - Nie ruszaj się... - miauknął i zaczął się skradać. Raz, dwa, trzy! Tak! Rzucił się na wronę, która zaczęła szamotać się pod jego pazurami. Chciał ją już zjeść, kiedy ta zniknęła. Wpatrywał się w Fasolową Łodygę. 

- Gdzie ta wrona! Znów ją ukradłaś?! - prychnął do byłej uczennicy. 

Ta nadal w szoku, nie umiała wydobyć z siebie słów. A tej co? Wzruszył ramionami, odwrócił się do ściany, na której był olbrzymi pająk. Zamrugał. Jego szczękoczułki się poruszały, a oczy przyglądały. 

- O rany... Ale się spasłeś, Tkacz. - Pajęczak smutno skinął łbem. 

Potrójny Krok pogłaskał go po głowie. 

Naglę kotka chrząknęła, uświadamiając sobie, że z trójłapym jest zdecydowanie nie tak, skoro głaskał ścianę. 

- Potrójny Kroku? 

Kocur zwrócił głowę w stronę kotki, a raczej kociaka. Mała Fasolka patrzyła na niego słodkimi ślepiami. 

- Nie rób takich oczu. Nie nauczę cię ziół. Jesteś za mała. Kociaki powinny być z matką. Spadaj - Wzrok kociaka jednak się nasilił. 

Nie. Nie. Nie mógł ulec. Nie! Jednak to zrobił. Westchnął i ponownie przytulił się do kotki. 

- Musisz się w końcu nauczyć, że ja nie jestem twoim ojcem. Twój tata jest lepszy ode mnie. Mój tata... On mnie porzucił - rozkleił się. - On... On miał mnie gdzieś. Mamusia mówiła, że przyjdzie. A on nie przychodził! Czekałem na niego! Kwiatki zbierałem, aby mu je podarować, a go nie było! Nigdy go nie było! A jak już się pojawił i mu powiedziałem jakim jest mysim ścierwem, to już całkowicie mnie olał! - Obsmarkał sierść małej Fasolki - No i... i... ciesz się ze swojego taty. Mój był gejem! Wolał kocury! Widziałem to! Na dodatek mówił, że kocha mamę! A właśnie! Nie mówił nic! Bo go nigdy nie było! - ryczy, wylewając strugi łez.

<Fasolo? Powodzenia XD>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

 Swąd spalenizny dochodził do jego nosa. Już się nie ruszała. Krzyki umilkły. To koniec. Heretyczka spłonęła, zostawiając po sobie kupkę popiołu. Był szczęśliwy! Tak! Czuł w końcu emocje od Klanu Gwiazdy. Tam też świętowali wypędzenie niewiernej. Groźby tej pokraki nie robiły na nim wrażenia. Wiedział, że miał obok przodków, którzy go obronią. Rozejrzał się po obozie w zaklęte w milczeniu postacie. Uśmiechnął się zwycięsko. W końcu uwierzyli w to, że nie należy kląć na przodków. Teraz będą bezpieczni. Każde łamanie zasad, zostanie surowo ukarane. 

- Więc widzicie? Widzicie? Klan Gwiazdy jest z nami! Przyniesie śmierć każdemu, który w niego zwątpi! Więc? Jaka jest wasza decyzja? - Spojrzał na wojowników i uczniów.

Wszyscy wpatrywali się w niego ze strachem, zerkając w niebo. W końcu dopadła ich bojaźń Boża. Nie słyszał protestów. Czyli się zgodzili. Jak wspaniale! 

- W takim razie słuchajcie uważnie. Od dzisiaj jesteśmy świętym klanem, wybranym do oczyszczenia pozostałych z fałszywej wiary! To my! My! Zostaniemy bohaterami! Nagrodą będzie życie wieczne! Czy jesteście gotowi? 

Rozległy się krzyki i przytakiwania. Nadszedł czas... Czas na świętą wojnę z niewiernymi. 

- Trójko... - Odwrócił głowę słysząc głos... kogoś obcego, ale i znajomego.

- Kto mówi? Pokaż się! 

*wrażliwych proszę o pominięcie fragmentu*

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Łodygi

Potrójny Krok postanowił zająć się w końcu domem dla wielu Tkaczy. Miał już potrzebne do tego materiały, ale zero chęci. No... Teraz mógł to zrobić. Wystarczy, że ułoży mech, kilka patyków i jakoś to ze sobą połączy. Musiał rozszerzyć hodowle na Porę Zielonych Liści. Wtedy oczekiwał oczywiście od swoich małych pracowników potomstwa, które zastąpi stare i zużyte robotnice. Nadstawił uszu, słyszać kroki Fasolowej Krzywicy, a następnie dotarł do niego jej głos.

— Nie chciał byś mieć pomocnika? 

- Hm... - udał zamyślenie, które trochę trwało. W końcu skinął głową i wskazał jej mech. - Ułóż go o tak - pokazał na swoim materiale. - A później możesz posklejać patyki żywicą. 

Oboję wzięli się do pracy. Musiał przyznać, że pomoc rzeczywiście się przydała. Coś co zajęłoby mu wieczność z asystentką skończyło się w oka mgnieniu. Jednak niech nie myśli, że jej wybaczył. Nadal był na nią śmiertelnie obrażony. Chyba? 

***

Stało się. Zmienił imię tej... eh... szkoda na nią słów. Teraz była znana pod mianem Fasolowej Łodygi. Widział jak się cieszyła. Oby tylko nie przekazywała swoich herezji dalej. Wtedy musiałby mieć na głowie nie jedną, a dwie osobniczki, które z chęcią by napluły na przodków. Westchnął i przeciągnął się. Pora Nowych Liści. Czas wybrać się na poszukiwania odpowiednich roślin. Wychodząc jednak się zatrzymał. Gdzie jego asystentka? W legowisku medyków jej nie było. Wystawił łeb na zewnątrz, ale tam też nie. Zaczął gderać pod nosem, że go nie poinformowała, że gdzieś się wybiera. No nic. Skierował swoje kroki do wyjścia z obozu, a tam... była ona. Trzymała w pysku zioła, których potrzebowali. 

- Spokojnie. Zostawiłam ci trochę - miauknęła widząc jego minę. 

- Wiesz... To miłe, że wzięłaś się za siebie... Jednak... Mogłaś poinformować. Bym nie wychodził z jaskini. - wykrzywił pysk. 

- Trochę ruchu ci się przyda. Wyglądasz strasznie blado. 

Prychnął. No może i za długo siedział w pachnącym ziołami legowisku, ale przecież zajmował się czymś ważnym! Szykował dla Fasolowej Łodygi niespodziankę, o której nie wiedziała. Miał nadzieję, że jej się to spodoba. 

- Jasne... Dzięki z troskę. - powiedział ruszając w las, aby udowodnić kotce, że wcale nie jest bladym kościotrupem z jaskini. 

***

Zaczęło się. Nadeszła pełnia. Koniec tego! Koniec! Miał dość tej heretyczki, która zaczęła na prawo i lewo głosić wolność od Klanu Gwiazdy. Nawet Iglasta Gwiazda jej przyklaskiwał. To koniec. Skończyła się era dobroci. Dziś się postawi tej całej chorej rodzince. Spuścił z myszy krew, która rozlała mu się na łapy. Szybkim ruchem zrobił na sierści pyska krwawe smugi. To wojna. Wojna z Klanem Gwiazdy. On jest ich emisariuszem. To on wyzwoli las od niewiernych! Wyszedł z legowiska, a widząc roześmianą Fasolową Łodygę, ruszył w jej stronę. Koniec.

- Ty! - syknął w jej kierunku. 

Kotka uniosła wzrok na wkurzonego trójłapego. 

- Co się stało...?

- Jeszcze się pytasz? Twoja herezja i brak wiary obeszła już cały klan! Nie pozwolę, abyś zniszczyła go i sprowadziła na nas gniew Klanu Gwiazdy! Ja! - Zwrócił się do obecnych, którzy przyglądali mu się z zaciekawieniem. - Przywrócę ład i porządek. A ty! Ty zapłacisz za swoje czyny! Brać ją! 

Świtająca Maska i Gepardzia Cętka otoczyli kotkę, która chyba chciała uciec. Nie. Nie uda jej się to. Nie zawiedzie przodków. 

- Co ty robisz?! - Wkurzony głos dziadka rozległ się obok. - Zostaw moją córkę! 

- Robię to dla naszego dobra, Iglasta Gwiazdo. Jeżeli się wtrącisz... Skończysz jak ona. - Jego wzrok był zimny i nieczuły. 

Czas dobroci się skończył.

Dziadek chyba chciał się kłócić, ale Miedziana Iskra go szybko powstrzymała. W jej oczach były łzy. 

- Potrójny Kroku. Dlaczego?! Ona nic złego nie zrobiła! - łkała.

- Właśnie zrobiła! Wychowałaś ją i pozwoliłaś, aby zbrukała Klan Gwiazdy. Jej niewiara dopadła i was! Precz mi z oczu albo dołączycie do niej - syknął. 

Żbicze Futerko odprowadził ich do legowiska. Ten kocur akurat był mądry. najwyraźniej zrozumiał, że Fasolowa Łodyga była winna i zasługiwała na swój los. 

***

- Więcej tych patyków! - miauczał, obserwując rosnący stos. Jego ciało zbrukane było krwią. Wcześniej złożył ofiarę przodkom ze szczurów, a klan o dziwo nie wtrącał się w te przygotowania. Może sprawił to znak od Klanu Gwiazdy? W końcu, gdy Iglasta Gwiazda chciał wyjść i ratować córkę nim jeszcze wszystko nie było gotowe, przed jego łapami walnął piorun. Chyba to udowodniło tym lisim bobką, że była to wola wyższych bytów. Na dodatek obóz dostał nowe ozdoby. Mnóstwo czaszek i kości walało się pod łapami. Kociaki bawiły się w kałuży krwi, która spływała z ołtarza, a wojownicy przyglądali się temu zamurowani, niezdolni do ruchu.

- Proszę. Potrójny Kroku! 

Skrzywił się. Fasolowa Łodyga znów próbowała się usprawiedliwić. Po raz kolejny. Niedoczekanie jej. Wraz z wierzącymi, związali ją giętkimi gałązkami. To było nic. To co ją czekało było znacznie gorszę. 

- Zamilcz! Dopuściłaś się złamania kodeksu, wyparłaś się przodków przed ich obliczem, głosiłaś herezję i chciałaś kocięta. Nic co powiesz cię nie usprawiedliwi. 

Gotowe. Stos był już gotowy. Wojownicy wciągnęli Fasolową Łodygę na sam jego szczyt i przywiązali do pnia drzewa. Stanął przed nią, napawając się tym widokiem. Wróg jego panów zostanie zniszczony. Tak. Nastanie era wiary! Każdy niewierny spłonie! Oczywiście dla dobra ogółu społeczeństwa. 

Wszystko zamarło. Każdy czekał na to co się wydarzy. Niebo zrobiło się czarne, zasnute chmurami. 

- Przodkowie! Dumny Klanie Gwiazdy! Oto ta co was zdradziła! Oto ta co nawoływała do niezgody! Błagam was o ogień! Ześlijcie go i zakończcie życie tej wroniej strawy! Niech jej dusza przepadnie w mrocznym lesie! 

<Fasolowa Łodygo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Krzywicy

 — Ja... dobrze wiesz, że tego nie zrobię... — córka Iglastej Gwiazdy uniosła łeb, prostując się. Spojrzała na Potrójny Krok, na którego pysku malowało się widoczne zmęczenie i podenerwowanie sytuacją w jakiej się znaleźli. Fasolowa Krzywica zamknęła znowu oczy, próbując pogrupować swoje myśli. — Wiesz, Potrójny Kroku... chyba się pogubiłam... zgubiłam dobrą, własną drogę. Nie wiem, co powinnam myśleć, nie wiem, co powinnam robić... chyba potrzebuję czasu na przemyślenie wszystkiego... na nowo. — mruknęła, otwierając oczy. Kotka położyła po sobie uszy, po czym wstała i skierowała się na swoje legowisko. — Muszę odpocząć. — miauknęła, układając się na mchu. — Przepraszam za problem. 
Medyk zaszurał ogonem po ziemi. Wychodziło na to, że nie doszli do żadnego porozumienia. Zgodził się na chwilowe zakończenie tematu. On również był tym wszystkim zmęczony. Jego argumenty wydawały mu się idealne. Pokazywał problem i wyjaśniał, dlaczego ich życie musi być takie, a nie inne. Jego słowa najwyraźniej nieco ruszyły intelekt córki Iglastej Gwiazdy, ale nie za dużo. Również udał się na mech i z westchnięciem położył na nim swoje ciało. 

***

Rano udał się robić to co zawsze. Czyli... Segregować zioła! To nudne zajęcie pozwalało mu na chwilę spokoju. Na zewnątrz nadal było zimno, ale zbliżało się ocieplenie. Pora nowych liści musiała być tuż, tuż. Na dodatek zbliżał się szponiasty księżyc. Na nim zmieni imię swojej niewychowanej uczennicy na takie, po którym dziadek nie będzie na niego zły. Ciekawe czy w ogóle przodkowie będą tak łaskawi, przyjąć tą niewierną. Starał się ją nawrócić, ale była bardzo uparta. 

Usłyszał obok jak medyczka powoli rozbudza się i zaczyna przygotowywać się do klanowego życia. Milczał. Nie miał zamiaru wszczynać wczorajszych wypowiedzi. Głód ścisnął mu żołądek. Wyszedł i udał się po coś do jedzenia. Może by tak? Wziął dwie piszczki i wrócił, rzucając Fasoli mysz pod łapy. Ta zdziwiona na niego tylko spojrzała. Nie zwracał na to uwagi, biorąc się za konsumpcję swojego ptaka. 

<Fasolowa Krzywico?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Krzywicy

 — Mamy rodziców, rodzeństwo, przyjaciół czy wrogów i zawsze kogoś będziemy cenili bardziej niż innych.  I nawet jeśli byłbyś całkiem odcięty od społeczeństwa i skupiał się tylko na Klanie Gwiazdy, żyjąca matka czy ojciec nie mieli dla ciebie znaczenia? Naprawdę nie umiemy ustalić, kto bardziej potrzebuje pomocy w danym momencie? Nie umiemy udzielić pomocy bardziej potrzebującemu kotu i zawsze podejmujemy dobry wybór? Czy naprawdę uważasz, że jesteśmy na tyle nieporadni, że nie potrafilibyśmy zająć się i własną rodziną i chorymi? Mam jeszcze tylko jedno pytanie. Czy naprawdę potrzebujemy systemu zasad i kar, bo, bądźmy szczerzy, nagród tu nie ma, żeby być dobrym kotem?

Córka Iglastej Gwiazdy coraz bardziej działała mu na nerwy. Czy naprawdę tak trudno było zrozumieć, dlaczego medyk nie powinien mieć dzieci?! Skoro lubiła tak te pokraki mogła zostać wojowniczką, a nie marnować czas na szkoleniu! Może wtedy dostałby bardziej rozgarniętego ucznia, który byłby jak Mglista Łapa, wierny i inteligentny.

- Jako medycy odbieramy porody od królowych - miauknął w jej stronę. - A klan to nasza rodzina. Co oznacza, mysi móżdżku, że musimy opiekować się WSZYSTKIMI. Czy naprawdę chciałabyś zajmować się całym klanem, który nagle wrócił do obozu po walce, wszyscy krwawią, a twoje bachory chcą jeść, płaczą? W takich warunkach nie dałoby się pracować! Nie mówiąc o tym, że by deptały zioła, gdyby przychodziły w odwiedziny! Dodatkowo... przypomnę ci historyjkę. Przychodzą do ciebie dwa kocięta, jedno twoje, drugie od innej królowej, są bardzo chorzy, nie oddychają. Jesteś sama. Możesz ocalić tylko jedno z nich, bo nie dasz rady uciskać klatki piersiowej dwóm naraz. Kogo wybierzesz? Swoje dziecko, bo tak nakaże ci instynkt macierzyński! Tamto kocię umrze, będziesz miała poczucie winy do końca życia, wiedząc że mogłaś mu pomóc, a królowa dziecka cię znienawidzi za twój wybór. Gdybyś wybrała odwrotnie... Wtedy cierpiałaby twoja rodzina. Dlatego niepotrzebne są nam kocięta i rodzicielstwo. Musiałabyś zajmować się nimi przez większość dnia, bo małe muszą mieć matkę, bo inaczej ci płaczą, że ich nie kochasz. Wtedy masz mniej czasu na pracę. Tu epidemia czerwonego kaszlu, ty nie możesz pomóc, bo będziesz się bała, że zarazisz swoje kocięta! To duże ryzyko. Dzieci tylko plączą się pomiędzy nogami i przeszkadzają. Naprawdę tego nie widzisz? Jesteś aż tak tępa? Na dodatek pamiętaj... Żyjąca matka czy ojciec... są ważni, ale... Trafią po śmierci do Klanu Gwiazdy. Czy nienawidząc teraz przodków, nienawidzisz swoich bliskich? Zapomnisz o tym, że tata cię wspierał, kochał, kiedy już tam trafi, bo twoja głupia wyobraźnia podsuwa ci żądne krwi dusze? Nagrody są! - prychnął. - Nagrodą jest polowanie na Srebrnej Skórze z bliskimi, którzy odeszli, za którymi tęsknisz. Masz dzięki temu szansę poznać całą swoją rodzinę i zobaczyć ukochanych. Życie nie jest proste, nie jesteś księżniczką, mimo bycia córką lidera. Obudź się w końcu. Zasady są po to, aby wskazać prawidłową ścieżkę. To wskazówki jak żyć, aby doświadczyć nagrody. A kary? Są słuszne. Pomyśl teraz. Gdyby ta zdrajczyni, co zrodziła zakazane potomstwo żyła, zajmowałaby się kociakami. Zrzucałaby na nas masę obowiązków, bo DZIECI. Te KOCIĘTA przychodziłyby do nas codziennie trując matce tyłek, bo coś, bo on mnie pobił, bo ten, bo siem. Jeżeli nie pasuję ci takie życie, a podejmując tą drogę WIEDZIAŁAŚ o zasadach. To powinnaś zrzec się medykowania i poprosić tatusia, aby mianował cię wojowniczką. Wtedy będziesz mogła założyć rodzinę i być wolna. Miedziana Iskra też zna się na ziołach, kocha je, bo spędzała dużo czasu z medykami. Jednak była mądrzejsza i nie zrobiła tak głupiego kroku jak ty. Więc nie przekonuj mnie, że kociaki to uwuwuwwu, słodkie maleństwa, dam radę się nimi zająć i być medykiem. NIE!  - Machnął rozeźlony ogonem. - To nie jest świat, że wszystko wolno. Jak ci się nie podoba, to proszę. Droga wolna. Możesz odejść.

<Fasolo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolowej Krzywicy

— Jednego jednak nie pojmuję. Jak możesz nazywać to, w co ja i ojciec wierzymy "chorą bajką". Czy naprawdę uważasz, że jedyne, co mogą zrobić Gwiezdni to błyskanie piorunami na niebie? — przez całą rozmowę starała się zachować spokój. Jej wyraz pyska nie zdradzał żadnych uczuć, jednak oczy lśniły odbitym przez łzawą pokrywę blaskiem. — Tyle razy opowiadałeś mi o ich mocy i teraz twierdzisz, że nie mają większej ingerencji w nasze życie? Czy to, że dają i odbierają życia liderom jak tylko im się podoba nie wystarczy ci za dowód, że nie iskrzą grzmotami jedynie w chmurach? Czy śmierć Strzyżykowej Pręgi też uważasz za błyskanie po niebie?

- NIE WYPOWIADAJ JEJ IMIENIA PRZY MNIE! - wrzasnął. 

Czy naprawdę nie potrafiła się nauczyć, że ta zdrajczyni przestała dla niego istnieć? Tyle razy to mówił i mówił. Spojrzał na urażone spojrzenie kotki. Może go poniosło, ale po prostu to imię przywracało bolesne wspomnienia. Nie chciał ponownie rozpamiętywać tego, że Strzyżykowa Pręga przed zdradą była jego najlepszą przyjaciółką. Teraz przebywała w miejscu gdzie brak gwiazd. Nie zasługiwała na jego uwagę i pamięć. 

- Słuchaj... Jestem już starszy i rozumiem o co chodzi przodkom. Oni nie mogą ingerować w życie kotów! - Widząc jak ta otwiera pysk, kontynuował. - Wiem, że odbierają liderom życia, ale posłuchaj uważnie. Robią to przez coś. Ta... Wiesz kto. Ona złamała kodeks i miała dzieci! Zasługiwała na śmierć będąc w ciąży, ale przodkowie pozwolili na poród. Wysyłają nam sygnały poprzez sny. Pokazują przyszłość i to jak jej zaradzić! Troszczą się o nas, a to że obwiniasz ich o swoje nieszczęście, to tylko twoja wina! Klan Gwiazdy nie ma wpływu na koty, które czynią zło. Nie mówią im " hej, siej terror, bo ci są niewierzący" Nie! To bzdura! Czy ty wiesz coś o miejscu gdzie brak gwiazd? Przez to, że twierdzisz, że są źli, wzmacniasz prawdziwe zło, które ciągnie za niewidzialne sznurki. Nie zdziwiłbym się gdyby przez zrzucanie całej winy o zło tego świata na Klan Gwiazdy, Mroczna Puszcza nie wyciągnęłaby swoich okropnych łapsk w naszą stronę. No i jeszcze raz to powtórzę. Do Klanu Gwiazd idą dobre koty, które żyły według kodeksu. Złe idą do Miejsca Gdzie Brak Gwiazd. Te złe czynią zło. Nie Klan Gwiazdy! - westchnął poirytowany. - Może i mogliby zabić takiego Stwórcę i nam pomóc, ale to by była ingerencja w wolną wolę. Oni szanują nasze myślenie. Chcą abyśmy sami rozwiązywali problemy. Inaczej byśmy byli od nich zależni i każdą wojnę, to oni za nas by walczyli! A podobno dusze idą tam odpocząć, po trudach życia doczesnego. Jak dla mnie stawianie czoła złu i radzenie sobie z nim, jako ty, a nie jako zmarłe dusze sprawia, że twoja własna dusza zdobywa mądrość, która potrzebna jest tam na górze. - Machnął poirytowany ogonem. 

Miał nadzieję, że jego monolog przyniesie oczekiwane efekty. Nie zamierzał słuchać dalej tych bluźnierstw! Teraz Klan Gwiazdy stał mu się bardziej bliższy. Jako ich wysłannik, który ma z nimi kontakt, czuję się odpowiedzialny chronić ich dobre imię, aby kolejne głupie i tępe koty, bez wykształcenia, nie poszły drogą jaką idą dziadek ze swoją córką. Jeżeli wiara w Klan Gwiazdy upadnie... Nie wiadomo co się zdarzy. Te sygnały wysyłane przez gwiezdnych, które jasno pokazywały, że kodeks i wiara jest ważna... Nie były od tak sobie rzucone. Szkoda tylko, że Fasola tego nie rozumiała. Przynajmniej wiedział, że gdzieś w Klanie Nocy jest uczennica, która nigdy nie złamie świętych zasad.

<Fasola?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy (Fasolowej Krzywicy)

— Hej, Potrójny Kroku... — Fasola złapała go przy wejściu do ich części legowiska medyków. Cętkowany kocur uniósł pytająco brew, widząc uciekający w bok wzrok młodszej. W końcu, po chwili kotka uniosła głowę i spojrzała prosto w zielone ślepia kocura z powagą i pewnością. — Zmienisz moje imię? Chodzi mi o pierwszy człon. Nie chcę, żeby był dłużej skracany w taki sposób. Źle się z tym czuję... mam nadzieję, że rozumiesz.

Przekrzywił głowę zastanawiając się nad prośbą pointki. Chciała zmienić swoje imię i to pierwszy człon? No cóż... Jeśli chciała to nie powinien odmawiać. 

- Jasne. Zmienię je dla ciebie na Fasole. - w końcu powiedział.

- Dziękuję, Potrójny Kroku! 

Zadowolona kocica odeszła. Szkoda, że nie wiedziała co jej mentor planował.

***

Spotkanie medyków przebiegło dość niefortunnie. Przez to, że na ostatnim spotkaniu Fasolkowa Łapa nazwała go przy wszystkich Potrójnym Dziadem, na każdym kroku słyszał jak mówiła tak o nim do swoich "przyjaciół", to jeszcze dzisiaj odmówiła przysięgi przed Klanem Gwiazdy! Był wściekły i rozczarowany postawą uczennicy, która przez swoje obwinianie zmarłych o całe zło tego świata, zaprzepaściła szansę na odkupienie. Dlatego też, kiedy zmusił ją do przysięgi nazwał ją Fasolową Krzywicą. Może i przesadził, ale chciał pokazać młodej, że ta powinna zachować, choć trochę pokory względem niego i Klanu Gwiazdy. Dodatkowo nie dostała snu. Przez to długo rozmyślał, czy mianowanie przebiegło zgodnie z prawem i czy kotka została medyczką. W końcu skoro nie dostała wizji, to znaczyło, że przodkowie jej odmówili? Nie miał pojęcia. A to był dopiero początek. Nikt nie skandował jej nowego imienia, wszyscy rozeszli się w ciszy. Był tak zajęty rozmyślaniem o śnie od Klanu Gwiazdy i mianowaniem Fasoli, że dopiero na następny dzień uświadomił sobie, co zrobi mu dziadek, jak się dowie jak nazwał jego kochaną córeczkę. Postanowił go unikać, zazwyczaj nie opuszczając legowiska. Niestety los chciał, że Iglasta Gwiazda miał jakichś swoich szpiegów, bo dowiedział się o tym dość szybko, drąc się na niego przy świadkach! Trochę przesadzał. Nie zamierzał jej nadawać tego imienia na stałe. To było tylko ostrzeżenie. Jednak lider Klanu Wilka, miał odmienne zdanie na ten temat. Pierwszy raz widział go tak wkurzonego. Jego słowa bardzo go zabolały. Miał prawo być wściekły, ale medyk miał powód, by tak nazwać uczennicę! Mógłby zauważyć, że ta jego córeczka to heretyczka, która odmówiła przysięgi.

Czując się niezrozumiany postanowił odwiedzić grób matki. Wrócił więc po burze od lidera do legowiska medyka. W środku przebywała nowo mianowana medyczka, która wydawała się jakaś smutna i przygaszona. Nie zwrócił na to uwagi tylko wszedł do składziku i wyciągnął bukiet wrzosu. Niosąc go w pysku ominął Fasolową Krzywicę i udał się w miejsce pochówku. Kwiaty położył na mogile, gdzie leżały szczątki jego rodzicielki. Była teraz w Klanie Gwiazdy. Tylko ona mogła go zrozumieć. 

- Cześć mamo. To znów ja. Pewnie byłaś świadkiem tego co się stało na spotkaniu medyków... - zaczął. 

Rozmowa z powietrzem nie stanowiła dla niego problemu. Już i tak rozmawiał wiele razy z Tkaczem, więc co za problem odezwać się do zmarłej matki? Szkoda tylko, że był jasny dzień. Może wtedy dostrzegłby jej gwiazdę na nieboskłonie? Rozmowa bardziej by się kleiła. 

- No ale widziałaś ją! Uważa, że wy jesteście źli! - Napuszył się rozeźlony - Obraża nie tylko swoich przodków, ale i dziadków. Ciekawe czy jak Miedziana Iskra trafi do Klanu Gwiazdy, to nadal będzie ich nienawidzić, bo są źli. Czy kot, który umiera i trafia do was po śmierci, zostaje zapomniany? To takie bezsensowne! To tak jakby... Ta Krzywica obrażała ciebie mamo. A dziadek? - prychnął pod nosem. - On na starość już chyba świruję. A podobno w tym wieku, koty stają się bardziej religijne, by trafić w dobre miejsce. Idioci. Zawsze muszą mnie otaczać idioci. No rozumiem, że mogą mieć inne zdanie, ale nie potrafią patrzeć dalej, zobaczyć, że te nieszczęścia to wina decyzji żyjących, a nie wasza. Fajnie jest znaleźć sobie kozła ofiarnego. Ale naprawdę Fasola już przegięła. Jeszcze znajdzie sobie kocura i zrobią sobie dzieciaki. Wtedy chyba wywaliłbym ją jak Strzyżykową Pręgę. - westchnął. - No dobra nie będę się dłużej żalił. Pewnie jesteś zajęta czy coś. - pożegnał się z matką i wrócił do legowiska. Na szczęście jego nowa asystentka gdzieś polazła. I dobrze. Na razie nie chciał z nią rozmawiać. 

***

Był na jasnej łące. Było tak spokojnie, a zewsząd otaczało go dziwne uczucie. Chyba to była miłość? Szczęście? Rozejrzał się po otoczeniu, dostrzegając świetlistą sylwetkę, którą od razu rozpoznał. Mama! podbiegł do niej, zauważając że w tym śnie poruszał się bezproblemowo. Przytulił się do jej gwiezdnej sierści, wdychając zapomniany przez księżyce zapach.

- Mamo! Nie wierzę! Jesteś tu! Jak? Dlaczego? 

- Przyszłam cię odwiedzić. - wyjaśniła kotka. - Widzę jak się zadręczasz. Niepotrzebnie. 

- Ale... Ale słyszałaś co mówiłem? Fasolowa Krzywica ona... 

- Wiem... wiem... To może być dla ciebie ciężkie, ale wierze, że podołasz. Jesteś w końcu moim kochanym synkiem. - Otarła się o jego bok, a on poczuł się tak jak za kociaka. - Musisz być silny. - Jej słowa niczym echo, docierało do niego z coraz daleka.

Nie. Nie. Nie! Nie mogła go jeszcze zostawić! Miał tyle pytań!

***

Obudził się z poczuciem, że coś stracił. Mama w końcu nie żyła, więc mogło chodzić o to. Był ranek. Fasolowa Krzywica nadal wydawała się taka, jak wczorajszego dnia. Przeciągnął się i rzucił na nią okiem. Może powinien jej coś powiedzieć? Cokolwiek? 

- Masz pozdrowienia od mojej mamy - miauknął tylko i udał się do Tkacza. 

Nie miał zamiaru wdawać się w jakieś głębsze dyskusję. Rozczarowała go. Pewnie była na niego zła i wściekła, może i również czuła gorycz. Jednak... To ona wybrała ścieżkę medyka. Wiedziała na co się piszę. W końcu tłukł jej do tego łba, że medyk musi być wierny Klanowi Gwiazdy. To co zrobiła, było zdradą. Nawet nie dostała snu! 

- No witaj, kolego. Tak masz całkowitą rację. Tak... Ładna pogoda. Ale widzę, że praca ci idzie. Tyle pajęczyny nie widziałem od dawna. - zaczął konwersację z pająkiem.

W tym czasie usłyszał cichy szmer. Czyżby asystentka medyka postanowiła mu przerwać i z nim porozmawiać? Czemu? Już i tak ojciec jej chronił tyłek, przez co nie mógł jej tknąć, bo sam zostałby zdegradowany. Myśl, że mógłby stracić swój sens życia była okropna. 

- Zmienię ci to imię - w końcu westchnął zwracając się do pointki, którą czuł gdzieś z tyłu. - Skoro mamy w tyłku przodków, tradycję, moją mamę. Skoro oboje z dziadkiem żyjecie w jakiejś chorej bajce, gdzie obwiniacie za zło nie koty, które do tego dopuściły, a zmarłych, co nie mają zbytniej władzy, prócz ciskanie piorunów po niebie... - warknął wkurzony. - Zmienię je. Na jakie chcesz. Jednakże nie licz, że będę ci pomagał, jeśli zostaniesz ukarana za złamanie kodeksu.

<Fasolowa Krzywico?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

Przez całą walkę, trzymał się na tyłach, jak tylko mógł. Nie miał zamiaru oberwać i skończyć w starszyźnie lub gorzej, martwy. Słyszał krzyki walczących. Nerwy go zżerały od środka. Wygrają? Muszą! W końcu Klan Burzy był silny. Dadzą radę. Kiedy wszystko ucichło postanowił powoli sprawdzić, czy to już koniec. Dużo go kosztowało, aby zmusić łapy do ruchu i wyjścia z kryjówki. Był potwornym tchórzem, ale to nie znaczyło, że się nie martwił. Zresztą... Jak miałby pomóc skoro sam nie potrafi walczyć? Gdyby latał od jednego kota do drugiego serwując pomoc, to prędzej czy później zostałby zabity. W końcu mądry strateg wie, że pozbycie się medyka sprawi, że wróg osłabnie i prędzej zginie.

Wchodząc do obozu widział martwe koty. Dość sporo martwych kotów. Przerzucał wzrok z jednego ciała na drugie, szukając kogoś kogo darzył sympatią, a którego śmierć go obejdzie. Przeszedł obok rudego kocura, który był jego ojcem, nie zaszczycając go spojrzeniem. Umarł. I dobrze. Zasłużył na to. Gdyby choć starał się być ojcem... Może wierzyłby w coś takiego jak miłość i byłby całkiem inny. Może nawet zmieniłby się w takiego Jeżową Ścieżkę? Pokręcił głową i prychnął. Nie ma co wracać do tego, co by było gdyby... Stało się i czasu nie cofnie. Nagle wśród ocalałych dostrzegł uczennice, na której widok jego serce zabiło trzy razy szybciej. Żyła! Ona... Żyła! 

- Fasolkowa Łapo! - wrzasnął kocur, momentalnie do niej podbiegając. 

Uczennica z trudem uniosła głowę, by zobaczyć wykrzywiony w strachu pysk Potrójnego Kroku. Widziała, jak jego wzrok biegał szybko po jej ciele, badając rany. Na jej mordkę wszedł blady uśmiech, po policzku spłynęły łzy, a ostatnimi siłami kotka ruszyła łapę, która po chwili spoczęła na palcach przedniej łapy kocura.
- Ty głupi debilu... - wymruczała słabym głosem z dobrze słyszalną ulgą, której nie dała rady ukryć, a następnie padła na ziemię jak długa.

Pierwsze co wymsknęło mu się z pyska, było ała. Nie widziała, że nadepnęła na jego palce? Kiedy pozbył się tego okropnego uczucia, zabrał się za nieprzytomną.

Było z nią... źle. Te rany... te żebra... Jak dobrze, że uciekł! Szybko zaciągnął ją do legowiska medyków i sprawdził stan składzika. Było... w miarę dobrze, chociaż przydałoby się nazbierać świeżych ziół. Przeleciał wzrokiem po jaskini i dostrzegł Tkacza ze swoją świtą. O tyle dobrze, że się nie rozbiegły. Wydawało się, że wróg niczego nie zdemolował, z czego się cieszył. Złapał w pysk nadające się do użytku zioła i zaczął opatrywać uczennice. Miał nadzieję, że wytrwa i się ocknie. Przydałoby się też coś do jedzenia... No właśnie... Ale nie umiał polować. Powinien kogoś zagonić do roboty, niestety teraz każdy zajęty był opłakiwaniem bliskich. Nie pozostało mu nic innego jak czekać. Po jakimś czasie dostrzegł, że Fasolkowa Łapa zaczyna się budzić. Jej morskie oczy spoczęły na postaci medyka, a go ogarnęła ulga. Wyliże się.

- Cieszę się, że nic ci nie jest. 

- Uciekłeś - wycharczała z pretensją. 

Skulił uszy, patrząc na nią niepewnie.

- Poszedłem sprowadzić pomoc. I tak nie miałbym szans w walce z nimi, dobrze to wiesz. A tak... Jesteście wolni... 

<Fasolkowa Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

- Nie ma ale. Jesteś teraz moim pacjentem i jakoś musisz z tym żyć. W dodatku jestem twoją ciocią, więc mam większą władze niż ty. - zamruczała złośliwie Fasolkowa Łapa.

Co? Co proszę? Czy on się przypadkiem przesłyszał? Otworzył pysk, ale zaraz go zamknął. W końcu miała rację. Była jego ciocią, ponieważ dziadek na starość, zechciał się rozmnożyć. Nie znaczyło to jednak, że ma nad nim władzę! Przecież była młodsza o wiele księżyców! Na dodatek on sam ją wyciągał z brzucha matki! No może nie on, bo pomagała Sosnowy Zagajnik ze Strzyżykową Pręgą, ale jednak! Do dziś pamiętał smak tego całego śluzu, który musiał zlizywać z tej jednej pokraki! Chociaż już nie pamiętał, czy to była ona, czy któreś z jej rodzeństwa.

- Ale

- Cicho! 

- Ale

- Powiedziałam coś siostrzeńcu!

Chyba się świetnie bawiła. Zrobił wkurzoną minę. To po prostu absurd! Tak nie można! Musiał udowodnić tej wstrętnej Krzywicy, że to jego ma się słuchać, a nie odwrotnie! Nie była w końcu pełnoprawną medyczką. Nadal podlegała pod jego rozkazy. 

- Nie! - Wstał.

- Prawda w oczy kole? - Jej wibrysy zadrżały z rozbawienia.

- Nie! - Pokręcił głową. - Nie rozumiesz! Ja jestem twoim mentorem! Jestem starszy! Wyciągałem cię z brzucha, Miedzianej Iskry! 

- Tak... Ale ja jestem twoją ciocią. - Znów ten uśmiech.

- To nic nie znaczy! - zaskrzeczał. - Liczy się hierarchia w klanie, a nie w rodzinie! To tak jakby małe kocię, rozkazywało dorosłemu, bo jego dziadek chciał w krzaczki! - fuknął. - Zawołajmy Iglastą Gwiazdę. On rozstrzygnie ten spór! 

Fasolkowa Łapa westchnęła. Widziała, że najwyraźniej Potrójny Krok nie odpuści, póki sam lider nie przyzna mu racji. Na dowód swych słów, medyk opuścił legowisko i skierował swoje trójłape kroki w stronę dziadka. Akurat leżał sobie w towarzystwie Miedzianej Iskry. Idealnie! Przyzna przed swoją ukochaną, że Fasolkowa Łapa musi słuchać się JEGO. Dziwne, że rozmowa o tym, kto nad kim ma władzę sprawiła, że zapomniał o swojej ranie. To, że niedawno zaatakował go szczur, a uczennica go uleczyła, wyparowało mu głowy. Liczyło się teraz, wyjaśnienie tej niesprawiedliwości. 

<Fasolko?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

- Idziesz? — zapytała nieśmiało, spodziewając się najgorszego.
— Nie mam zamiaru pomagać tej zdrajczyni. Jest BYŁĄ medyczką, więc powinna sama sobie radzić.
— Nie jak wisi nad nią gniew Klanu Gwiazdy. — westchnęła Fasolka, obniżając głowę. To będzie ciężkie wydarzenie dla Strzyżykowej Pręgi...
— Mam to gdzieś. Nie będę marnował cennego czasu na kogoś jej pokroju. — syknął ostro Trójka, strosząc futro. Pointka jedynie pokiwała smutno głową i chwyciwszy medykamenty które wcześniej zgarnęła poszła za Cętkowanym Kwiatem do kociarni, by pomóc rodzącej.

Obserwował jak uczennica znika. Była taka głupia! Przemówił przez nią Klan Gwiazdy, a ta szła pomagać tej zdrajczyni! Pokręcił głową. Te kocięta nie powinny istnieć! To się nie miało zdarzyć! Czy istniały jakieś rośliny, które by mogły na to zaradzić? To byłoby coś, co mogło w porę odwrócić wyrok i los takiej... puszczalskiej medyczki. Nie rozumiał jak to się dzieję, że wybierając służbę Klanu Gwiazd, znając kodeks, to idą tą ścieżką? Pokręcił głową i usiadł obserwując swój odcisk łapy, pozostawiony na skale. Zaraz potem doszedł do jego uszu, krzyk rodzącej.

***

Nawet nie poszedł sprawdzić, czy coś z tego wyszło. Fasolkowa Łapa wróciła zmęczona i walnęła się na posłanie, nadal pełne płatków kwiatu, zasypiając. Nie męczył jej przez kolejne dni, dając jej dojść do siebie. Dlatego też pewnego dnia, sam się udał po zioła na pobliską polanę. Ciągnął swój wynalazek, zwany gniazdem i rozmyślał o tym wszystkim co zaszło. Czuł w kościach, że niedługo przydarzy się coś złego. W końcu Gwiezdni ostrzegali. Po porodzie Strzyżyk nic się nie stało, więc kolejne dni będą ciężkie i kluczowe. 

W końcu dotarł. Zaczął przeglądać rośliny, a następnie zrywać. Uzupełnianie zapasów było ważne zwłaszcza, że wodę otruto. Gdy tak zrywał, do jego uszu dotarł pisk. Uniósł głowę zdziwiony. To mysz? Spojrzał w tamtym kierunku, czując jak ogarnia go strach. O nie, o nie, o nie! Patrzył jak w jego kierunku, zbliża się wielka masa ohydztwa! Szczur! Wrzasnął przewracając gniazdo, by zatarasować mu drogę. Zaczął uciekać, ale przez brak kończyny, wywrócił się i upadł na pysk. Szczur dopadł go i wgryzł się w jego futerko. Poczuł palący ból, a ziemia zabarwiła się krwią. Zaczął wrzeszczeć piskliwym głosikiem, próbując zrzucić z siebie natręta. Klanie Gwiazd! Ratuj! on jest za młody by teraz ginąć! Na dodatek w tak okropny sposób! Na szczęście jego krzyki zwabiły patrol, który pogonił gryzonia. Cały drżąc, rozglądał się po swoich wybawcach, odczuwając powoli ulgę. Jednak jeszcze pożyje! Wstał na łapy i zaczął wracać do obozowiska. Ktoś postanowił, że go odprowadzi. Był to Ciężki Krok. Czuł jak rana go pali. Robiło mu się słabo. Musiał znaleźć korzeń łopianu. Nagle się zatrzymał.

 - Co się stało, Potrójny Kroku? - odezwał się jego towarzysz.

O nie... Teraz to sobie uświadomił. Będzie go leczyć Fasolkowa Krzywica! To może się pożegnać ze swoim pięknym futerkiem. Pewnie go tak wyleczy, że zostaną blizny! Będzie paskudny! Ponowił marsz, nie odpowiadając kuzynowi. Po kilku chwilach znalazł się na miejscu. Szybko dopadł do ziół i zaczął je przeglądać. Niestety nie znalazł nigdzie tego ważnego lekarstwa! To koniec! Zaczęła go ogarniać panika. Nie pomógł fakt, że Fasolkowa Łapa zaczęła wypytywać co się stało. 

- Umrę! To już koniec! Zeżre mnie zakażenie! - biadolił. - Czemu tu taki syf! Nic nie można znaleźć! - warknął ciskając roślinami na prawo i lewo. - Gdzie ten korzeń! No gdzie!

- Uspokój się - Spojrzał na zaniepokojoną uczennice.

- Jak?! Moje życie traci sens! Umrę! - Położył się na ziemi. - To koniec. Wiedz, że cię lubiłem! Przekaż dziadkowi, że go kocham! A mamie daj kwiatka, który spocznie na moim grobie! Pamiętaj by mnie odwiedzać i oczyszczać teren z chwastów i ... - Poczuł jak kotka zatyka mu pysk. 

- Nie umrzesz. Pomogę ci.

To koniec. Może i przeżyje, ale będzie żył z świadomością pomocy od Fasolkowej Krzywicy.

- Moje piękne futro! Już nie będzie takie jak dawniej! - Udało mu się znów po biadolić, gdy ta odeszła szukać, tego nieszczęsnego korzenia łopianu.

<Fasolkowa Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

- Skąd wiedziałaś, że to zatrucie nie od roślin? - zapytał w końcu. - Przecież jeszcze ci nie mówiłem o truciznach... - mruknął już jakby do siebie pod nosem. Fasolka drgnęła nieznacznie, słysząc pytanie kocura.
- No, więc... heh.... - zaczęła nerwowo, łapczywie biorąc uspokajający oddech jeden za drugim. - Bo kiedyś poznałam taką kotkę co trochę się tak jakby zgodziła mnie uczyć o truciznach... i odtrutkach oczywiście...

Co? Zrobił zdziwioną minę. Co? Jakaś kotka; pewnie samotniczka, miała większą wiedzę od niego? Zmrużył oczy, patrząc na uczennice niezbyt zadowolonym wzrokiem. O truciznach wiedział tyle, ile mu powiedziano. Naprawdę interesowało go to, odmienne zdanie tej... kotki. Czy naprawdę wiedziała więcej? A może podchodziła do tego z innej strony? Może miała własne, tajne sposoby? Skoro Fasolkowa Łapa, jakimś cudem uczyła się u niej; co mu się bardzo nie podobało, wiedziała znacznie więcej! Musiał teraz wyciągnąć z niej wszystko, absolutnie wszystko! Machnął ogonem, udając irytację.

- Uważasz, że jakaś kotka, która nie żyje na terenie klanu, czegoś cię nauczyła? Ha! To ciekawe. No słucham. Co takiego mówiła?

- No... mówiła o tym jak się tworzy trucizny i jak im zapobiegać. - zaczęła powoli.

- To proszę. Pochwal się swą wiedzą, a ocenie czy nauczyła cię poprawnie. Może wbiła ci do łba jakieś głupoty i zamiast uratować kota, otrujesz go bardziej.

Fasolkowa Łapa pokręciła głową, pewnie nie wierzyła, że zostałaby okłamana. Przez resztę dnia tłumaczyła mu zastosowanie szaleju, cisu i innych roślin. Mentor kiwał tylko głową, zapamiętując wszystko o czym mówiła uczennica. Musiał przyznać, że wiedziała więcej niż przypuszczał. On miał małą wiedzę na ten temat, ale oczywiście już ją uzupełniał. Fasolka nawet nie orientowała się, że pytania które jej zadawał, w geście przepytywania z tego działu, służą za jego dokształcenie. 

*Po zgromadzeniu*

Nadal nie mógł uwierzyć w to co się wydarzyło. Ciągle jeszcze drżał, czując gniew Gwiezdnych. Obok niego na posłaniu, leżała Fasolkowa Łapa. To przez nią przemówił Klan Gwiazd. To ona dostąpiła tego zaszczytu. Patrząc na śpiącą uczennice, przed oczami miał jej pysk, który wypowiadał złowrogi przekaz. W uszach dźwięczał ten potężny głos. Wziął głębszy oddech. Nie rozumiał czemu akurat Fasolkowa Łapa została wybrana. Według jej ojca, który mruczał mu swoją interpretację snu, który dostał podczas mianowania, miała coś zrobić złego. Właśnie! Czemu dopiero teraz mu to się przypomniało? Fasola z jego snu... Dziadek twierdził, że to jego córka. Gwiezdni dali mu już wcześniej znać, że ich losy się skrzyżują. Niesamowite! Może była przez nich wybrana do jakichś wielkich czynów? Sam do końca tego nie wiedział. 

Wiedział za to to, że kotkę dopadła gorączka. Musiał ją zbić, dlatego co rusz, przemywał jej czoło mchem nasączonym wodą. Dodatkowo karmił ją zmielonym wrotyczem maruną, który posiadał właściwości obniżające gorączkę. Ciekawe o czym śniła... Może była teraz z przodkami? Może dawali jej instrukcję? Postanowił więc o nią dbać najlepiej jak umiał. W końcu niecodziennie się widuje, by ktoś został opętany przez potęgę z niebios. Gdy ta była jeszcze nieprzytomna, wybrał się na polane pozbierać świeżych kwiatów. Bardzo lubił ich zapach, dlatego zebrał całe ich gniazdo. 

Po powrocie odkrył... w zasadzie nic. Uczennica leżała w tym samym miejscu, co ją pozostawił. Miał nadzieję, że niedługo się zbudzi. W tym czasie upiększył jej legowisko różnorodnymi płatkami. To chyba przodkom się spodoba. Co jeszcze by się przydało? Skupił się i wypadł, kulejąc na zewnątrz. Jedzenie! Może jak poczuje smaczny posiłek, to się zbudzi? Chwycił jakiegoś kosa i wrócił do środka, kładąc posiłek przed jej nosem. Ta jednak nadal spała... Albo udawała sen. Na samą myśl poczuł irytację. To on tak się starał, a ta nic? Trącił ją łapą, jednak kotka nadal pozostawała nieprzytomna. Co za bezczelność! Westchnął. W takim razie... No tak! Szybko podszedł do swojego nowego eksperymentu. Czerwony proszek leżał na kawałku kory. Święty proszek pewnie podziała. Zbliżył się ze specyfikiem do legowiska uczennicy i złapał mech. Wycisnął z niego wodę na czerwony pył, po czym zanurzył w tym łapę, wpierw mieszając. Woda przybrała czerwony odcień; jego łapa również. Niesamowite! Szybko wytarł czerwony barwnik w czoło kotki, rysując pionową linie. Chyba powinien zrobić gwiazdę... w końcu to święta rzecz. Jednak nie miał żadnych zdolności artystycznych... Na dodatek przy Maluszku to starczyło. Wycofał się ze swoim sprzętem, wymywając łapę z barwnika. Czyszcząc sierść, przez przypadek oparł łapę na ścianie. Kiedy ją zdjął zauważył śmiesznie odciśnięty ślad jego łapy. Wpatrywał się w niego zdziwiony. Wzrok na łapę, wzrok na ścianę. Dłużej by się przyglądał temu niespodziewanemu odkryciu, jednak usłyszał ciche jęknięcie pacjentki. Podszedł do Fasolkowej Łapy, czekając aż ta się ocknie.

- No wstawaj... Ile mam jeszcze na ciebie czekać? To, że jesteś pobłogosławiona przez przodków nie znaczy, że możesz spać ile ci się podoba! Praca czeka.

<Fasolkowa Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

Siedział obserwując Tkacza, który leniwie ze swoimi przyjaciółmi wyplatał kolejną pajęczynę. Zdarzenia dzisiejszego dnia, bardzo mu ciążyły. Nie spodziewał się nigdy, że Klan Gwiazd ostrzeże ich przed jego przyjaciółką. Zrobiła sobie kociaki... dlaczego? Czemu zmarnowała tak swoje życie?Próbował wyprzeć się wspomnień, w których pierwszy raz spotkał kotkę. Wtedy wierzył, że byli w stanie kroczyć drogą medyka razem, ucząc się o ziołach i lecząc chore koty. A teraz? To wszystko zostało zrujnowane. Przez głupią decyzję. Czy naprawdę miłość była lepsza od drogi zesłanej przez Klan Gwiazd? Czy kontakt z przodkami był mało interesujący? Czuł gdzieś w kościach, że dla Strzyżykowej Pręgi to jeszcze nie koniec. Klan Gwiazd był rozgniewany i nie wybaczał. 

 Szybko odwrócił się, gdy usłyszał czyjeś kroki, a gdy spojrzenie jego zielonych oczu opadło na jasnej, liliowej kotce, kocur delikatnie poruszył wąsami.
- Wróciłaś. - mruknął pod nosem, odwracając wzrok.

Fasolkowa Łapa bez słowa podeszła bliżej i oparła czoło na barku Potrójnego Kroku.
- Jak się czujesz? - zapytała cicho spokojnym, łagodnym tonem, przymykając oczy. 

- A jak sądzisz? 

Nastała chwila ciszy. 

- Czemu to zrobiłeś? Przecież... Strzyżyk...

- Nie wypowiadaj jej imienia - Spiął się nieco, czując narastające w nim dziwne uczucie.

- Dobrze... - zaczęła ostrożnie - Czemu to tak musiało się potoczyć? 

Westchnął. Trudno było wytłumaczyć, co przez niego przemawiało. Fasolka była w końcu młoda i naiwna. Najwidoczniej nie rozumiała idei ich fachu.

- Medyk nie może posiadać kociąt. Złamała zasadę. I nie... - Widząc, że ta chcę coś powiedzieć kontynuował, by nie dopuścić jej do głosu -  Już mówiłem ci, co o tym myślę. Zgadzam się z wolą Klanu Gwiazd. 

- To niesprawiedliwe. - miauknęła cicho uczennica.

Prychnął pod nosem. 

- Przyzwyczai się. Nic na tym cholernym świecie, nie jest sprawiedliwe. - warknął myśląc o czymś konkretnym, kiedy wypowiadał te słowa.

Nie chciał jednak mówić nic więcej, rozwijać tej wypowiedzi. Siedział nadal w tym samym miejscu, obserwując ponownie Tkacza. 

- Co teraz zrobimy? - usłyszał głos uczennicy.

- To co zawsze. Będziemy nadal zajmować się swoimi obowiązkami. Ktoś taki jak... ona... nie jest wart naszego czasu. - Pokręcił głową. - Ja... nie rozumiem... - naglę dodał. - Nigdy nie spodziewałem się, że tak to się skończy. Najwyraźniej... nawet przyjaźń jest do kitu - warknął kopiąc łapą, zabłąkaną kępkę mchu. - Bezwartościowe uczucie... Tylko sprawia ból. - Wstał. - Masz wolne, Fasolkowa Łapo... Chcę pobyć sam. - powiedział kładąc się na mchu. 

<Fasolkowa Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

Zauważył to dziwne zachowanie Strzyżykowej Pręgi. Martwiła się tak bardzo tym snem od Klanu Gwiazd? A może coś wiedziała i to przed nim ukrywała? Musiał się dowiedzieć co jest grane, dlatego dzień w dzień, obserwował przyjaciółkę, jednak jak na razie nie umiał powiedzieć, co się dzieję.

- Jak myślisz, co się stało Strzyżykowej Prędze? - zapytała Fasolkowa Łapa, automatycznie zniżając głos.

- Nie wiem. Jeszcze nie wiem, ale się dowiem.

- Myślisz, że to przez sen? 

- Na pewno. Jednak teraz nie bawmy się w śledczych. Czas na zajęcia z tworzenia lekarstw. Gotowa? 

Młoda kiwnęła głową. Zabrali się do pracy. Mimo to, nadal gdzieś z tyłu głowy miał cichy głosik, który namawiał go do zinfiltrowania medyczki.

***

Dni mijały spokojnie. No prawie. Strzyżykowa Pręga coraz bardziej zachowywała się dziwnie. Nawet znikała na dłużej niż zwykle. Dlatego też, kiedy wróciła z kolejnej wyprawy, zagrodził jej drogę. 

- Gdzie cię tak nosi ciągle, co? 

- Zbierałam zioła. - powiedziała, patrząc gdziekolwiek tylko nie na niego.

- Zioła? Mamy ich dużo, a ty przyniosłaś marne strzępki.

- Trzeba korzystać z pory nowych liści. Dopiero wszystko zaczyna kwitnąć. - próbowała się wytłumaczyć.

Nadal coś mu w tym nie pasowało. Przepuścił ją, a ta szybko udała się na swoje miejsce. 

***

Kolejnym co rzuciło mu się w oczy to to, że kotka więcej jadła. Wciągała piszczki jedna za drugą, a nawet zaczęła wybrzydzać i prosić uczniów o fantazyjne posiłki. Chyba myślała, że tego nie widział i nie słyszał, ale on wyostrzał słuch jak tylko mógł. Przez to w jego głowie, zaczęła pojawiać się nie za ciekawa myśl. Trudno mu było w to uwierzyć, ale dni mijały, a Strzyżykowa Pręga przytyła. Pamiętał Miedzianą Iskrę, która zawitała do nich będąc w ciąży. Wyglądały identycznie. Słyszał jak czasami wymiotowała, a to było już znaczące. Gorący gniew palił go od wewnątrz, kiedy zrozumiał co się stało. Strzyżykowa Pręga. Jego przyjaciółka. Ona... Ich zdradziła! Dlatego się nie powinno ufać kotom z zewnątrz! Mówią, że chcą być medykami! Ale nie znają tradycji klanu, a później idą w krzaczki i wracają z brzuchem! Przed tym właśnie ostrzegał ich Klan Gwiazd! Przed tym! Przed takimi jak... ona! Wkurzony swoją teorią, nie mógł się skupić na dzisiejszej lekcji z Fasolkową Łapą. Ciągle buczał pod nosem, jeżył sierść i machał nerwowo ogonem. 

- Co ci się dzieję? - zapytała uczennica, zdziwiona zachowaniem mentora. - Wstałeś lewą łapą? 

- NIC NIE ROZUMIESZ! - wykrzyknął zbulwersowany.

- Co to za krzyki? - Wróciła. Główna medyczka, która powinna dawać przykład, wróciła... 

- Och... już się dowiesz... PRZEKLĘTA ZDRAJCZYNIO! - wrzasnął jej w pysk.

Strzyżykowa Pręga zamarła, robiąc wielkie oczy.

- No co? Tłumacz się! Wiem coś zrobiła! ZDRADZIŁAŚ NAS I KLAN GWIAZD! - Fasolkowa Łapa chciała się wciąć, ale zatkał jej ogonem pysk. - NIE TERAZ KRZYWICO!

- Ale... Trójeczko... to nie tak... nie tak jak myślisz! - próbowała się bronić medyczka.

- NIE TAK? NIE TAK? NIE RÓB ZE MNIE GŁUPCA! UMIEM ROZPOZNAĆ OBJAWY CIĄŻY!

- Ciąży? - Fasolkowa Łapa w końcu zdołała powiedzieć przez sierść, blokującą jej pysk. 

- TAK ONA JEST W CIĄŻY! ZŁAMAŁA WAŻNĄ ZASADĘ! 

- Ja... Zrozum. To... To co innego! - próbowała się bronić.

- CO INNEGO? NIE MA CO INNEGO! JESTEŚ WRONIĄ STRAWĄ! KIEDYŚ CIĘ PODZIWIAŁEM, A TERAZ ... - wykrzywił pysk - JUŻ KONIEC. KONIEC SŁYSZYSZ?! WYNOŚ SIĘ STĄD! 

Strzyżykowa Pręga nadal z szokiem stała w miejscu, w jej oczach zbierały się łzy. 

- Potrójny... 

- ZAMKNIJ SIĘ! WYNOŚ SIĘ NATYCHMIAST! JUŻ NIE JESTEŚ JEDNĄ Z NAS! WRACAJ DO LASU! DO DWUNOŻNYCH, PIESZCZOSZKO! URODŹ SWOJE PRZEKLĘTE DZIECI Z DALA OD MOJEGO KLANU! - Drżał z nieopisanej złości. 

Rozczarował się kotką. I to bardzo. Była jego przyjaciółką... A zdradziła. Złamała jedyną rzecz, która łączyła ich oboje. Kodeks. Mimo że to był jeden punkt, mimo że wydawał się wielu bezwartościowy... To było... okropnie krzywdzące. Nie chciał przyjaźnić się z kimś takim. Ktoś kto nie umie dotrzymać przyrzeczenia danego przodkom, jest nikim. Nie powinien nazywać się kotem. Na dodatek Klan Gwiazd ostrzegał. Ale nie sądził, że zdradził ktoś z jego klanu. 

- WYNOŚ SIĘ STĄD! JUŻ! - Rzucił w nią kością, po jakiejś piszczcę. 

Ta uchyliła się i cofnęła do wyjścia. 

- WYNOŚ SIĘ I NIE WRACAJ! NIE POKAZUJ MI SIĘ NA OCZY! SŁYSZYSZ?! - Wysunął pazury i machnął nimi, wyganiając kotkę na zewnątrz.

- Ja...

- NIE TŁUMACZ SIĘ JUŻ! TO KONIEC! ZABIERAJ SIĘ Z TYMI PRZEKLĘTYMI BACHORAMI! 

W końcu... Stało się. Strzyżykowa Pręga wybiegła z płaczem. Stał przed wejściem, dysząc ciężko. Jak mogła mu to zrobić? Poczuł jak również w jego oczach, zbierają się niechciane łzy. Nie chciał płakać. Nie z jej powodu. Była nikim. Nie znaczyła dla niego wiele. Ale mimo to czuł nieprzyjemny uścisk w sercu. Była jego przyjaciółką. Jedyną, nie licząc kuzyna. Wziął głęboki oddech i odgonił te uczucie. To był koniec. Musiał teraz zabezpieczyć wejście przed powrotem. Coś zrobić przed, by bała się wrócić. Szkoda, że nie mieli na stanie martwego ciała kociaka, nabitego na patyk. Ale to chyba nie był dobry pomysł... W końcu Fasolkowa Krzywica i inni mogą mieć do niego o to pretensję. Cofnął się więc i usiadł na swoim legowisku. 

I w tym momencie spojrzał na swoją uczennicę. 

<Fasolkowa Łapo?>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

Wracał do legowiska medyków po tym, jak musiał upewnić się, że z kuzynem wszystko było w porządku. Nadal był przekonany o tym, że zmyśla swoją wielką miłość, co mogło być poważnym objawem choroby umysłu. Wkraczając do środka, nie spodziewał się, że przyłapie Fasolkową Krzywicę na podjadaniu ziół. A ta co wyprawiała? 

- Co robisz? - niespodziewanie dobiegł głos Potrójnego Kroku.

Fasolkowa Łapa zadrżała, słysząc go.
- B-bolą mnie stawy nadal. - zamruczała, mając nadzieję, że kocur to kupi.

- Nadal? Powinnaś tego tyle nie jeść, bo dla innych nie starczy - pomarudził, kierując się na swoje posłanie. 

Ah... Trzeba było teraz się nieco zrelaksować. Kątem oka zobaczył jak Fasolkowa Łapa, zmierza do wyjścia.

- A ty dokąd?

Młoda drgnęła. 

- Idę pomóc Strzyżykowej Prędze - wyjaśniła.

Praktycznie ciągle do niej chodziła, jakby były nierozłączne. 

- Nie. Dziś nie. - zadecydował. - Ona nie ma uczennicy. Ty jesteś moja, więc chodź tu, a czegoś cię nauczę. 

Fasolka chwilę zastanowiła się, westchnęła i wróciła do liliowego.

- Dobrze. Dziś będziemy robić sekcję! - Uśmiechnął się.

- Co takiego? 

- Sekcję - Z kąta wyciągnął nornice.

Położył ją przed Fasolką i zaczął swój długi wywód na czym to polegało. A było proste. Wystarczyło rozgryźć brzuch piszczki i pooglądać co ona tam ma. Zazwyczaj to jedli i nie zastanawiali się nad funkcjonowaniem takiej zwierzyny. Dziś jednak ich wiedza się rozszerzy.

- No dalej. - Zachęcił ją.

- Może ty? W końcu jesteś mentorem.

Przewrócił oczami i przerwał skórę zębami. Ich oczom ukazało się wnętrze posiłku. Fasolkowa Łapa przyglądała się temu, za bardzo nie rozumiejąc po co to robią. 

- Koty też tak wyglądają, więc jeśli ktoś miałby coś takiego przebite musisz wiedzieć, co i w jakim miejscu jest w ciele - wyjaśnił.

Oczywiście to były jego spekulacje, w końcu nie miał zaszczytu zobaczyć co jest w środku kota. No ale skoro myszy, nornice i ptaki miały te rzeczy, to oni chyba również? 

- No dalej. Wyciągaj te rzeczy. Nazwanie ich odpowiednio może kiedyś pomóc. Medyczne eksperymenty są bardzo ciekawe, a nie tam jakieś zbieranie kwiatków z Strzyżykową Pręgą, Fasolkowa Krzywico. A właśnie patrz! - Wskazał na kawałek jelita, zakończone ślepym zaułkiem. - To jest takie dziwnie kręte. Co ty na to, aby nazwać to na twoją cześć? Fasolkowa Krzywica pasuję, nie sądzisz? 

<Fasolko? XD>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

-Hej, to bardzo... niemiłe! Żeby tak nazywać swoją uczennicę? Pająki zasnuły ci mózg? Ty... ty...
- No, i co wymśliłaś?
- Ty Potrójny Dziadzie. - odparła w końcu, wytykając język.

Co? Co ona powiedziała?! A to smarkula! Obrażała w tak perfidny sposób, jego piękną osobę i jego wspaniałe imię! Jak śmiała? No oczywiście, że sam nie był lepszy; w końcu sam zaczął, jednak mógł to zrobić, ponieważ był jej mentorem! 

- Coś ty powiedziała? - Zjeżył sierść. 

Widać było, że potraktował to dość poważnie i na pewno nie popuści młodej, którą czekają poważne konsekwencję. Co jak co, ale mentora należy szanować! Świetlikowe Skrzydło też była wredna, ale on nigdy nie powiedział jej w twarz jaką jest jędzą, a ta mała? Najwyraźniej za bardzo jej pobłażał! Już wiedział, co się idealnie nada, aby raz na zawsze oduczyć ją takiego pyskowania!

- Trzy księżyce wymieniania legowisk! Na dodatek będziesz zbierać mysią żółć! A jak tylko zobaczę, że tego nie robisz albo że ktoś ci pomaga, to cię nią natrę i będziesz na mianowaniu nazywana Fasolkowym Śmierdzielem! - wrzasnął. 

To chyba nieco ostudziło zapędy uczennicy, która wyglądała na nieco przestraszoną. W końcu pierwszy raz podniósł, aż tak bardzo głos w jej obecności. 

- DO ROBOTY!  - warknął wyganiając ją z legowiska. 

Fasolkowa Łapa nie kłóciła się i szybko ruszyła znaleźć jakieś myszy. Potrójny Krok został jednak w legowisku próbując się uspokoić. 

- Rozpieszczony bachor... - prychnął pod nosem. 

Kiedy już ogarnął swoją zranioną dumę, wyszedł sprawdzić, czy Fasolkowa Krzywica robi to co jej kazał. Skoro miała karę, to mógł ją chyba tak nazywać?  Znalazł ją w kącie obozu, wygrzebując mysią żółć. Wszyscy wojownicy omijali ją szerokim łukiem. Sam zaczął się zastanawiać, czy do niej podejść czy nie. Smród był obrzydliwy. W końcu zadecydował, że będzie przyglądał się jej z oddali. 

***

- Umyj się, Fasolkowa Krzywico i zanieś to do magazynu - powiedział, kiedy przyniosła to, co jej kazał.

Ta zrobiła oburzoną minę, jednak najwyraźniej odechciało jej się pyskować i spełniła jego polecenie. Jeszcze chwilę czekał, aż pozbędzie się smrodu. W końcu nie będą prowadzić lekcji w niehigienicznych warunkach. Gdy ta zrobiła co w swojej mocy, by usunąć zapach, mogli przejść do właściwych zajęć.

- Dobrze, Fasolkowa Krzywico, teraz powiedz czym się różni Łzawy Kaszel od Białego Kaszlu. 

<Fasolkowa Krzywico? XD>

Od Potrójnego Kroku cd Fasolkowej Łapy

- A co do imienia... - zamruczała, próbując zmienić dosyć trudny jak na jej wiek i ich sytuację temat. Z błyskiem w oku i uśmiechem na pyszczku zwróciła się do mentora. - Twoje jest ładne i pasujące... myślisz że co ja bym mogła dostać? - miauknęła dźwięcznie.

- Ty? Jakie imię? - Chwilę milczał, udając zastanowienie.

Co by mogło pasować do córki Iglastej Gwiazdy? Miał w głowie mnóstwo dziwnych określeń, jednak musiał wybrać z nich te, idealnie pasujące do młodej. Tak... To będzie zabawne. Uniósł kącik ust i zaczął:

- Fasolkowy Smarkacz - Widząc jej minę, kontynuował - Albo Fasolkowy Gil, chociaż jak tak ci się przyjrzę, to może być twym imieniem Fasolkowa Błotniara lub Fasolkowa Krzywica.

- Krzywica?! - oburzyła się, marszcząc nos.

- Tak, bo się strasznie krzywisz. - wyjaśnił. 

Wiedział z doświadczenia, że pewnie takiego imienia nie dostanie. Zazwyczaj imiona są ładne i pasujące do osoby. No ale i tak korciło go, by jednak jego uczennica była takim wyjątkiem. Może dzięki temu, nauczyłaby się nieco pokory. 

- Jesteś wredny! A nie możesz wymyślić bardziej realnego imienia? 

- Te imiona są jak najbardziej realne - powiedział znikając w magazynie i wracając z kilkoma ziołami, które zaczął ścierać na papkę dla byłej mentorki leżącej w starszyźnie. 

Pamiętał te dni, gdy jako młodzik szkolił się u niej. Musiał za garść wiedzy, pomagać jej z kleszczami i wymieniać posłanie. Fuj! Jak dobrze, że te czasy minęły i mógł zlecić te zadania bardziej młodszym od siebie. 

Fasolkowa Łapa siedziała jeszcze chwilę obrażona, próbując pewnie zrozumieć, o co chodziło Potrójnemu Krokowi. Ten jednak bardzo się cieszył, że zamknął choć na chwilę jej pysk. Już kilka razy go porządnie zdenerwowała tymi swoimi żartami, więc dlaczego on nie miałby być równie niewdzięczny jak ona? Zresztą był starszy i mógł. 

- Co tam robisz? - w końcu zapytała, zerkając mu przez ramię. 

- To zioła dla Świetlikowego Skrzydła. - wyjaśnił nie przerywając czynności. - Zanieś je jej i przy okazji weź ją obejrzyj i sprawdź czy nie ma żadnych kleszczy. - Widząc, że ta chcę już protestować, wymiótł ją ogonem na zewnątrz. 

Było to nieco trudne, ponieważ Fasolka nieco urosła, ale jakoś kotka zrozumiała, że nie ma w tej sprawie nic do powiedzenia i wyszła.

Może pomęczy pytaniami Świetlikowe Skrzydło? Ciężko było być medykiem... Na dodatkiem takim z własnym uczniem. Przecież on nie był, aż tak męczący dla Sosnowego Zagajnika. Czy był? Nieważne. Wrócił do pracy nad swoim eksperymentem.

<Fasolkowa Łapo?>