Od Zalotnej Łapy (Zalotnej Krasopani) CD. Gąsiorkowej Łapy

Za czasów uczniowskich

Kotkom nie udało się odnaleźć Syczkowej Łapy. Gąsiorkowej Łapie wydawało się, że widziała go gdzieś poza obozem, ale najprawdopodobniej złoty kocur zdążył już wrócić do obozu, więc ich wyprawa była zupełnie niepotrzebna.
“Trzeba było zostać w miejscu i po prostu poczekać, ale no już nic. Przynajmniej mogłyśmy się przejść i rozprostować łapy” pomyślała. Uczennice usiadły przed legowiskiem uczniów i przez chwilę siedziały w milczeniu, wpatrując się w gwiazdy.
— Chcesz się spotkać jutro? — zaproponowała Zalotna Łapa. Gąsiorkowa Łapa była fajną towarzyszką do rozmów, to znaczy, przynajmniej nie najgorszą. Liliowa kotka przytaknęła głową.
— Mhm! Jasne! Leć do Syczkowej Łapy, pewnie jest już w legowisku — odparła. Szylkretka posłała kotce uśmiech i skierowała się do środka legowiska.
— Ty nie idziesz? — spytała, będąc już jedną łapą w środku. Gąsiorkowa Łapa pokiwała głową.
— Chcę jeszcze chwilę posiedzieć na dworze i pocieszyć się nocnym powietrzem i gwiazdami! — miauknęła. Szylkretka mruknęła coś pod nosem i zniknęła w cieniu legowiska.

***

Zalotna Łapa została obudzona przez czyjś głos. Nie wiedziała dokładnie do kogo on należał, ale brzmiał znajomo. Szylkretka sennie uniosła głowę do góry i otworzyła powieki. Zaczęła rozglądać się po legowisku uczniów, ale żaden kot nie przykuł jej uwagi.
“Co to było? Może jakaś dwójka uczniów głośno ze sobą rozmawiała” pomyślała i ponownie ułożyła się do snu. Nie miała ochoty jeszcze wstawać, z tego co zdążyła wywnioskować było dosyć wcześnie. Niestety nie udało jej się ponownie zawędrować do krainy snów, gdyż dostała czyjąś łapą po pysku. Nie było to silne uderzenie, ale wystarczające na tyle, żeby uczennica uzyskała całkowitą przytomność.
— Hej! Kto mnie budzi! — warknęła niezadowolona, podnosząc się z miejsca. Jak się okazało stał przed nią Blade Lico, wyglądał jakby mu nie było do śmiechu, przez co kotka położyła po sobie uszy i nerwowo się uśmiechnęła.
— Och! Witaj, Blade Lico! Nie… nie spodziewałam się ciebie tu tak wcześnie — mruknęła, odwracając od niego wzrok. Nie mogła uwierzyć, że przed chwilą nakrzyczała na tego ważniaka! Na pewno zaraz zacznie jej to wypominać, powie jej, że jest leniwa i za długo śpi! Wojownik odchrząknął.
— Witaj
— Daję ci kilka minut, abyś doprowadziła się do porządku. Widzimy się przed wyjściem z obozu — zażądał. Zalotna Łapa nie miała dziś ochoty iść na trening, ale innej opcji nie widziała. Biały kocur odwrócił się i wyszedł z legowiska.
— No świetnie. Większość jeszcze smacznie sobie śpi, a ten sobie wymyśla, że mam tak wcześnie wstawać! — burknęła pod nosem i wygodnie usiadła na swoim posłaniu.
“Chyba się nie zezłości, jak jeszcze chwilkę sobie poleżę, prawda?” pomyślała. Oczy same jej się kleiły! Nie ma szans, że będzie aktywnie uczestniczyć w treningu, skoro ledwo żyje!
“Kiedyś zrobię bunt…” westchnęła, zaczynając wylizywać sobie futro na klatce piersiowej. Jej sierść była rozczochrana, a także przyozdobiona różnymi, drobnymi gałązkami i mchem.
— Przynajmniej wiem, że sen był fajny… — szepnęła do siebie. Z resztą każdy w tym legowisku spał, nawet jakby zaczęła krzyczeć i tak nikt by jej nie usłyszał! Uczennica nie chciała się męczyć sama, a do jej głowy wpełznął pewien niecny pomysł. Uśmiechnęła się szeroko i przestała wylizywać, zamiast tego zaczęła szukać wzrokiem swojego przyjaciela - Prążkowanej Łapy. Tak, miała zamiar go obudzić, aby musiał walczyć o przetrwanie razem z nią. Gdy już go w końcu dostrzegła, ostrożnie wstała i ruszyła w jego stronę. Będąc już bardzo blisko uderzyła go łapą w bark. Starała się nie wyrządzić mu dużej krzywdy, ale chciała, aby się wybudził. Srebrny kocur jęknął i obrócił się na drugi bok. Zalotna Łapa zacisnęła zęby i uderzyła go ponownie, pochylając się nad jego uchem
— Prążkowana Łapo! Trening! — szepnęła mu prosto do ucha, na co kocur podniósł się z miejsca.
— Trening! Spóźniłem się? — wypalił nagle. Włosy na głowie mu sterczały, cały wyglądał przekomicznie. Kotka nie mogła się powstrzymać, z jej gardła wydobył się cichy chichot. Podeszła do niego i polizała go po głowie, układając jego rozczochrane futro.
— Nie… nie spóźniłeś się! — mruknęła. Prążkowana Łapa się zgarbił i westchnął.
— Czemu mnie budzisz? Jest tak wcześnie! — miauknął ponuro i spojrzał na wyjście z legowiska. Zalotna Łapa przewróciła oczami.
— Oj tam wcześnie! Jest idealna pora na trening! — odparła. Uczeń przechylił głowę.
— O czym ty gadasz… to w końcu jestem spóźniony, czy nie? — spytał. Teraz już sam nie wiedział, czy ma iść na trening, czy wciąż może odpoczywać.
— I tak, i nie. Zabielone Spojrzenie jeszcze śpi, ale ja i Blade Lico chętnie weźmiemy cię ze sobą! — zaśmiała się. Kocur zmarszczył brwi schylił się, chowając sobie głowę w posłaniu.
— Prążku! No chodź ze mną na trening, ja nie chcę sama się tam męczyć! — jęknęła, klepiąc swojego przyjaciela po karku.
— Daj mi spać! — westchnął zakrywając sobie uszy łapami.
— Nie udawaj kociaka! Musisz być obowiązkowym uczniem i iść ze mną! — miauknęła niezadowolona. Prążkowana Łapa podniósł niechętnie głowę i już otwierał pysk, ale w tym samym czasie do legowiska zajrzał Blade Lico.
— Zalotna Łapo, pośpiesz się! — miauknął. Kotka odwróciła głowę w jego stronę.
— Już idę! — zawołała i ponownie zwróciła się w stronę srebrnego kocura. Prążek pokiwał głową.
— No niech ci będzie! Ale to tylko dlatego, że bardzo cię lubię — mruknął przez zaciśnięte zęby.
— Świetnie! To wyszykuj się szybko i chodźmy! — zaśmiała się. Sama usiadła obok niego i dokończyła czyszczenie swojego futra. Siedzący obok niej uczeń zaczął niechętnie robić to samo.
— Ale jak mnie następnym razem obudzisz przed czasem, to nigdzie nie pójdę — westchnął. Szylkretowa kotka przytaknęła na jego słowa.
— No, jasne, jasne! Na pewno nigdy więcej cię nie obudzę — miauknęła i wyszczerzyła ząbki w jego stronę. Prążek przewrócił oczami.
— Dobra, jestem już gotowy… chodźmy, zanim twój mentor zdąży nas okrzyczeć! — zachichotał. Oba koty podniosły się z miejsca i wybiegły z legowiska po drodze żartując i szturchając się nawzajem. Przy wyjściu z obozu stał już biały kocur, widocznie znudzony i zniecierpliwiony.
— Ile można było czekać! — burknął, odwracając głowę w stronę swojej uczennicy. Widać było jak zaciska szczękę. Po jakimś czasie odchrząknął.
— Widzę, że przyprowadziłaś kolegę — zauważył. Zalotna Łapa pokiwała głową.
— Nie było to takie proste! — zaśmiała się. Blade Lico uśmiechnął się pod nosem, ale szybko jego pysk ponownie przybrał neutralny wyraz.
— Widzę, że dbasz o jego kondycję — mruknął w ramach żartu. Po tych słowach odchrząknął.
— Pójdźcie i obudźcie Zabielone Spojrzenie. Zalotna Łapo, musisz powiadomić mentorkę Prążkowanej Łapy o tym, że dziś to ja zabieram go na trening
— Wyjdę już z obozu i poczekam przed nim — miauknął. Zalotna Łapa zrobiła kilka kroków w tył i zetknęła się ze swoim przyjacielem.
— Chodźmy — szepnęła i oba koty skierowały się w stronę legowiska wojowników. Widać było, że nie bardzo im się spieszyło, z resztą kto by chciał tak wcześnie rano wychodzić z obozu? Im dłużej tu siedzieli, tym ich spokój był dłuższy. W końcu uczniowie dotarli do miejsca docelowego.
— Prążku, ty idź jej powiedz! Ja już nie pamiętam jak wygląda twoja mentorka — westchnęła. Srebrny kocur pokiwał głową i wszedł do środka. Szylkretce nie udało się usłyszeć słów ich rozmowy, ale nie trwała ona długo. Prążkowana Łapa po chwili wyszedł z uśmiechem na pysku.
— Już z nią porozmawiałem
— Cieszyła się, że może dłużej pospać… w przeciwieństwie do mnie — odparł. Kotka wzruszyła ramionami i razem z kocurem wyszła z obozu.

***

Trójka kotów dotarła do wejścia do tuneli. Zalotna Łapa jeszcze ani razu tam nie była, przez co dreszcz przeszedł jej po ciele. Jak dla niej wyglądały całkiem strasznie, na pewno będzie w nich ciemno, zimno, wilgotno i będzie cuchniało! Kto wie, czy przypadkiem któryś z nich nagle się nie zawali?
“Świetnie! Nie dość, że jest wcześnie rano i jestem zmęczona, to jeszcze będę musiała przeciskać się w tunelach” pomyślała. Coraz bardziej zaczęła żałować tego, że nie uparła się i nie została w obozie. Wtedy miałaby święty spokój i mogłaby jeszcze odpoczywać. Uczennica przeniosła wzrok na swojego przyjaciela, który z wytrzeszczonymi oczami patrzał na czarne dziury, którymi wchodziło się do podziemi.
— Och, przepraszam, że cię tu ze sobą zabrałam — szepnęła mu do ucha. Sama nie chciała tu być, a co dopiero musiał myśleć Prążek, który nie musiał tu być.
— No trudno, tak czy siak kiedyś by mnie to spotkało — westchnął. Blade Lico odwrócił się w ich stronę.
— Jak już się domyślacie, po naszych terenach biegną długie tunele, no i oczywiście musicie nauczyć się nimi przemieszczać — miauknął. Zalotna Łapa nie wyglądała na zadowoloną, Prążkowana Łapa także.
— Dlaczego? — mruknęła, starając się jak najdłużej unikać wciskania się do tuneli. Blade Lico pokręcił głową.
— Jak to dlaczego! Tunele są ważną rzeczą dla naszego klanu! W razie zagrożenia możemy się nimi przemieszczać, no i można w nich polować na przykład na króliki. Skoro tu są, to znaczy, że mają jakieś zastosowanie i nie możesz go kwestionować — odparł, podnosząc brodę do góry. Szylkretka przewróciła oczami, musiała się zastanowić nad kolejnym pytaniem.
— A jak dawno zostały stworzone? Nie zawalą się? — spytała, unosząc jedną brew do góry. Biały wojownik ze świstem wypuścił powietrze z płuc.
— Ha? Zawalą? — odchrząknął. W ciszy oba koty spoglądały na siebie.
— Nie wiem, czy się zawalą. Kiedyś na pewno, ale jak na razie powinny być bezpieczne — mruknął w końcu, jego głos był ściszony.
— Chcesz ryzykować nasze życie? — spytała wskazując ogonem na srebrnego kocura. Blade Lico zmarszczył brwi.
— Ja wiem co próbujesz osiągnąć, ale ci się to nie uda. Przestań zadawać głupie pytania i ładuj się do tego tunelu — miauknął poważnym tonem. Zalotna Łapa rzuciła na Prążkowaną Łapę, dając mu znak, że ma podążać za nią. Uczennica stanęła wraz ze swoim przyjacielem na skraju tunelu.
— I co mamy robić? — spytała. Biały wojownik rozdzielił ich od siebie, stając pomiędzy nimi.
— Ty, Prążkowana Łapo, wejdziesz do tego tunelu — nakazał.
— Ty, Zalotna Łapo, wejdziesz do innego — dodał. Serce szylkretki przez chwilę zabiło mocniej.
— Musicie się nawzajem odnaleźć i przy okazji nie zgubić. Nie będzie to ciężkie, o ile będziecie współpracować — miauknął. Dwójka uczniów stała w milczeniu, dopóki Blade Lico nie nakazał szylkretce iść za nim. Zaprowadził ją do innego wejścia, przy którym ją zostawił.
— Powodzenia — mruknął.
Zalotna Łapa wcisnęła się do środka. Było tu ciemno i duszno, a kotka czuła, że ta konstrukcja w każdej chwili może się zawalić.
— No, dalej, idź dalej! — usłyszała głos swojego mentora. Dla własnego spokoju zaczęła iść do przodu, ale zrobiła tylko kilka kroków, zanim zamarła w bezruchu. Teraz już całkowicie zniknęła w cieniu, Blade Lico nie mógł jej już dostrzec, a co za tym idzie, nie mógł jej poganiać.
“Gdzie może być Prążkowana Łapa… gdzie on może być?” pomyślała.
— Prążku! — krzyknęła, posuwając się dalej. Uznała, że nie może tu siedzieć bez końca, bo inaczej biały kocur jej nie odpuści. Nagle stanęła przed rozwidleniem.
— Uh, z której strony ja przyszłam? — szepnęła do siebie. Wydawało jej się, że jej przyjaciel powinien być po lewej stronie, dlatego tam właśnie skręciła. W końcu przed sobą dostrzegła blask czyichś oczu. Stanęła jak wryta, zamarła w bezruchu.
— P-Prążku? — spytała, ale nie usłyszała nic w odpowiedzi. Zamiast tego usłyszała jak dziwne stworzenie obraca się i zaczyna od niej uciekać. Uczennica rzuciła się w pogoń za nim, z nadzieją, że ten wyprowadzi ją na świat zewnętrzny. Nie wiedziała za czym dokładnie biegnie, ale wiedziała, że biegnie.
W końcu dostrzegła światło w tunelu. Kształt przed nią zaczął się ujawniać, oczywiście okazał się nim być zając. Kotka wybiegła za nim na zewnątrz, ale dalej już nie biegła. Zaczęła cieszyć się, że udało jej się wydostać. Teraz tylko musiała odnaleźć Prążkowaną Łapę i Blade Lico, choć nie miała pojęcia, gdzie oni mogą się teraz podziewać.

 NPC: Blade Lico, Prążkowana Kita

Od Gąsiorkowej Łapy CD. Zalotnej Łapy

Gąsiorkowa Łapa roześmiała się na uwagę Zalotnej Łapy.

— Masz rację. — Wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

Obie kotki wyszły przez bramę obozu. Liliowa dla zabicia czasu i zakrycia ciszy nuciła jakąś piosenkę.

— Gdzie dokładniej go widziałaś? — Zapytała się Zalotka.

— Uh… gdzieś głębiej w lesie. Byłam z mamą na treningu, bo mój mentor jest w żłobku, wiesz, nie przepadam za Jabłoniowym Sadem. Jest dziwne. Co chwile się rozgląda po bokach jak jakiś mysi móżdżek!

Zalotna Łapa skinęła łebkiem sceptycznie.

— Tak… ale gdzie widziałaś Syczka?

— Umm… tak! Racja, na jakiejś polance. Nie wiem w sumie, ale może jakoś do niego dojdziemy — miauknęła z optymistyczną nutą w głosie.

— Czyli… nie wiesz jak się tam dostać? — Skrzywiła się szylkretka.

— Przesadzasz, uda nam się.

— …Jasne.

Gąsiorek zaśmiała się zakłopotana. No może rzeczywiście nie wiedziała gdzie idzie i kierowała się gdzie ją łapy poniosą, ale przecież znajdą go w swoim czasie. O ile Syczkowa Łapa nie wrócił już do obozu… ale nie ma co się pesymistycznie nastawiać! Przecież nikomu to nie pomoże. Tak naprawdę to może tylko zaszkodzić.

— Czemu chcesz znaleźć Syczkową Łapę? Coś się stało?

— No… To nie jest ważne.

— Okej — Gąsiorek stwierdziła, że nie ma sensu dociekać. — Znasz zapach Syczkowej Łapy?

Zalotna Łapa skinęła łebkiem

— Czujesz go?

— Nie.

— Aha, czyli nie ma go w okolicy.

Gąsiorkowa Łapa wpatrzyła się w niebo. — Jest już późno. Pewnie wrócił do obozu.

Zalotka sapnęła lekko podirytowana.

— Sorki — Uśmiechnęła się przepraszająco liliowa

— Nic się nie stało.

***

— Chcesz się spotkać jutro? — Spytała Zalotna Łapa

— Mhm! Jasne! Leć do Syczkowej Łapy, pewnie jest już w legowisku.

Gąsiorek patrzyła, jak szylkretka skierowała się do legowiska uczniów. Ona sama postanowiła zostać jeszcze trochę na dworze i pocieszyć się nocnym powietrzem.

 <Zalotna Łapo?>

[274 słów]

[przyznano 5%]

Od Zalotnej Łapy CD. Gąsiorkowej Łapy

Kotka leżała w posłaniu. Syczka nie było dziś w legowisku uczniów, czyli pewnie musiał spędzać czas na treningu. Szkoda, Zalotna Łapa chętnie by z nim lub kimkolwiek innym porozmawiała. Niestety wszyscy zdawali się jakby wyparować. Cóż, najwidoczniej mieli ważniejsze sprawy na głowie. Blade Lico ostatnio trochę się już wyluzował, treningi były coraz mniej wyczerpujące i zdarzały się coraz rzadziej. Mogło to znaczyć, że kotka była już prawie gotowa do zostania wojowniczką! Miała już trochę księżyców na barkach, czuła się już dosyć… staro, jak na bycie uczniem, ale w Klanie Wilka było to normalne. W końcu zamiast mianować normalnie uczniów, kazali im się bić! I musieli to zrobić przed osiągnięciem 25 księżyców, inaczej mogło się to skończyć dosyć marnie. Niestety z Zalotką rósł i Syczek, mieli tyle samo księżyców i tyle samo czasu do zostania wojownikiem. Tego samego nie można było powiedzieć o Polance, która niestety była krnąbrna i swoim nieróbstwem wywalczyła sobie wygnanie z klanu. Cóż, przynajmniej złoty kocur jakoś sobie radził. Szylkretka miała tylko nadzieję, że nie przyjdzie jej z nim walczyć. Było przecież mnóstwo innych uczniów, którzy oczekiwali walki, prawda? Przywódczyni w życiu nie kazałaby rodzeństwu ze sobą walczyć… chociaż, wszystkie wilczaki są nieprzewidywalne! W tym klanie nie było za dużo miejsca na czułości i przyjemności. Wilczaki słynęły z tego, że nie są płaczkami, a silnymi, niezależnymi kotami. Ciekawe, czy przeprowadzka na tereny Klanu Nocy zostawiła jakąś skazę na ich honorze, chociaż każdy wie, że nie było innej opcji. Atak sfory psów był… tragiczny, niósł ze sobą opłakane skutki, czyli tak właściwie śmierć jednej z wojowniczek, no i przy okazji zostawił odcisk na psychice młodej kotki. Co jeszcze los rzuci pod nogi Zalotce? Czy nie wystarczył widok umierającej kotki, czy nie wystarczyło wygnanie Polanki? Szylkretka nagle zaczęła martwić się o to, co przyniesie jej jutro. Obróciła się na drugi bok w swoim posłaniu i westchnęła, wbijając wzrok w ścianę. Zrobiło jej się ciepło, jej oddech był ciężki. Miała ochotę zmrużyć oczy i po prostu zasnąć, ale nagle usłyszała czyiś śmiech. Znajomy śmiech.
Zaciekawiona uczennica podniosła się z miejsca i na sztywnych łapach wychyliła łebek poza legowisko. To mógł być każdy. Syczek, Prążek, mama. Szylkretka zamrugała kilka razy i obejrzała się po obozie, a wtedy dostrzegła biało-liliowego kocura, który siedział i śmiał się wniebogłosy obok jakiejś kotki. Zalotka rzuciła jej podejrzliwe spojrzenie, ale była zbyt daleko, aby obca ją dostrzegła.
“Kto to jest? Czy… czy ona próbuje zabrać mi Prążka? A może to Prążek chce z nią być…?”
W jej klatce piersiowej natychmiast poczuła ukłucie zazdrości. Skwasiła się. Ostatnio zaczęła coraz bardziej przywiązywać się do ucznia, co mógł zauważyć każdy, oprócz samej Zalotki. Nie dopuszczała do siebie faktu, że ostatnio spędza coraz więcej czasu z jasnym kocurem, ale na razie nie było jeszcze aż tak źle, aby komuś to przeszkadzało. Teraz jednak siedział on obok brązowej szylkretki i beztrosko sobie rozmawiali. Zalotna Łapa dokładnie obserwowała każdy ich ruch, aby tylko nie przesadzili! Och, widziała ten wzrok, jaki uczniowi rzucała ta głupia kotka, och widziała! Patrzyła na niego jak na swojego idola, przynajmniej tak uważała Zalotka. W rzeczywistości byli pewnie tylko znajomymi, a uczennica z igły robiła widły. Niestety, taka już była, a raczej taka ostatnio zaczęła być. Może z tego wyrośnie… kiedyś, jak zda sobie sprawę z tego, że źle postępuje. Wtedy nagle Prążkowana Łapa i obca kotka zaczęli dzielić się językami. W Zalotnej Łapie aż krew zaczęła buzować. Nigdy nie widziała, żeby jasny kocur rozmawiał z kimś innym. Raczej nie próbował szukać przyjaciół w klanie, zawsze stał na uboczu i lepiej by było, gdyby tak pozostało! Szylkretka szybko wymyśliła niecny plan, a na jej lico wkradł się całkiem naturalny uśmiech i zaczęła iść w ich stronę.
— Prążku! — Zawołała. Kocur natychmiast odwrócił głowę w jej stronę. Głos uczennicy przykuł także uwagę obcej wojowniczki. — Nie wiedziałam, że tak wcześnie wróciłeś z treningu, ale to nic. Widzę, że poznałeś nową znajomą. Jak ma na imię? — Pisnęła słodkim głosem, wciskając się między dwójkę kotów. Wojowniczka odsunęła się nieco w bok, widać było, że traci już zainteresowanie Prążkowaną Łapą. Po chwili niezręcznej ciszy obca odchrząknęła.
— Mam na imię Lśniąca Szadź — Przedstawiła się, po czym odwróciła głowę, wlepiając teraz wzrok w ścianę obozu.
— Lśniąca Szadź? Świetne imię, naprawdę — Mruknęła Zalotka z wymuszonym uśmiechem. W jej głosie można było wyczuć lekki sarkazm. Czekoladowa szylkretka prychnęła. — Ja mam na imię Zalotna Łapa — Dodała po chwili i delikatnie, “po przyjacielsku”, uderzyła wojowniczkę łapą. Ta odwróciła łeb w jej stronę.
— Miło mi cię poznać. Mam nadzieję, że jeszcze się kiedyś spotkamy w takim gronie, prawda, Prążku? — Jasny kocur wydawał się teraz odpływać gdzieś myślami. Zalotka zachichotała i obrzuciła ucznia czułym spojrzeniem. Lśniąca Szadź widząc to podniosła się z miejsca.
— Dobra, wiecie co, gołąbeczki, wydaje mi się, że muszę iść coś załatwić. Do widzenia, Prążkowana Łapo! — Miauknęła głośno, specjalnie pomijając Zalotną Łapę w swoim pożegnaniu.
Uczennica rzuciła jej piorunujące spojrzenie, co ta odwzajemniła. Po chwili czekoladowa szylkretka zaczęła się od nich oddalać. Jej krok był żwawy, najwyraźniej miała już dość gadania uczennicy. Zalotka widziała tylko jak Lśniąca Szadź zaczyna rozmowę z kimś innym, a wtedy nieco się uspokoiła i spojrzała z powrotem na swojego przyjaciela.
— Kto to był? Czego od ciebie chciała? Skąd ją znasz? Kiedy ją poznałeś? — Spytała po chwili, jej mina była poważna, jakby chciała wywołać u kocura poczucie winy. Uczeń na początku uciekł wzrokiem od swojej koleżanki, a jego końcówka ogona zaczęła nerwowo drgać.
— No… to moja koleżanka — Zaczął, przełykając głośno ślinę. Wiedział jednak, że szylkretka potrzebowała więcej wyjaśnień, ale dlaczego?
— Poznałem ją na treningu. Zaczęła rozmawiać z Zabielonym Spojrze–
— Czyli leci na dwa fronty? — Przerwała mu Zalotka, śmiejąc się przy tym
— Nie… ale potem Zabielone Spojrzenie powiedziała, że musi już iść, więc trening jest zakoń-
— A potem ona zaczęła się do ciebie lepić? — Znowu przerwała mu kotka. Tym razem nie było jej do śmiechu.
— Nie… ale uznaliśmy, że możemy razem wrócić do obozu i przy okazji na coś zapolo-
— I przy okazji lepiej się poznać, abyś miał kogoś innego poza mną? Czy ja ci nie wystarczam? — Przerwała mu, była widocznie zmartwiona i przygnębiona.
— Nie… no co ty! Rozmawiałem z nią tylko przez krótką chwilę, nic nas nie łączy! — Burknął kocur.
— Jakoś ci nie wierzę —
— Wiesz co, jestem już zmęczony. Lepiej zajmij czymś umysł i daj mi odpocząć — Westchnął z lekkim poirytowaniem. Zalotna Łapa poczuła jak coś ściska jej serce.
— Ranisz mnie tymi słowami, Prążkowana Łapo! — Zawołała dramatycznie, po czym wstała i odeszła od swojego przyjaciela z podkulonym ogonem. Nie chciała już na niego patrzeć.
“Może powinnam poszukać Syczka? On na pewno mnie wysłucha” 

Pomyślała, w tym samym czasie natykając się na Gąsiorkową Łapę, która nuciła coś pod nosem.
— Hej! Wszystko dobrze? — Spytała kotka. Szylkretka spojrzała na nią, była zamyślona i nie do końca wiedziała co odpowiedzieć.
— Och. Widziałaś gdzieś Syczkową Łapę? — Odparła. Uczennica wyglądała, jakby się na chwilę zamyśliła.
— Właściwie, to tak! Był na treningu, widziałam go, jak wracałam do obozu — Mruknęła.
— To może chcesz się ze mną przejść go poszukać? — Zaproponowała Zalotka.
“Muszę oczyścić umysł. Może ja też powinnam zawrzeć nowe znajomości, aby Prążek był zazdrosny?”
— Jasne! — Uczennica odmruknęła. Obie kotki po chwili skierowały się w stronę wyjścia z obozu. Zalotna Łapa kątem oka dostrzegła jasnego kocura, który zanurzał się w legowisku uczniów.
— Gdzie idziemy? — Zalotka spytała.
— Prowadź, w końcu to ty go ostatnio widziałaś — zachichotała.

<Gąsiorkowa Łapo?>

NPC: Prążkowana Łapa, Lśniąca Szadź

Od Gąsiorkowej Łapy do Zalotnej Łapy

Jabłoniowy Sad nadal siedziało w żłobku. Może to nawet lepiej. W końcu Gąsiorkowa Łapa nie musiała spędzać każdego treningu z tym dziwakiem. Był jednak jeden problem - musiała teraz odbywać treningi ze swoją mamą, co nie irytowało samej uczennicy, ale Kukułcze Gniazdo już tak. No… może nie była to czysta irytacja, ale bura kotka zawsze wyglądała, jak gdyby miała lepsze rzeczy do roboty niż instruowanie córki, jak podcinać nogi przeciwnika.

Właśnie teraz Gąsiorkowa Łapa zbierała się w sobie, żeby poprosić mamę o udzielenie jej jakiejkolwiek lekcji. W ostatnim czasie zaczęła się nieco obawiać tego, w jakim stopniu ignorowała ją matka na treningach i od czasu do czasu marzyła nawet o powrocie Jabłoniowego Sadu, co już źle świadczyło o sytuacji, w której znalazła się Gąsiorkowa Łapa. Liliowa kotka wzięła głęboki wdech i podeszła do mamy, która siedziała teraz przy stosie zwierzyny.

— Hej mamo. Umm… zastanawiałam się, czy możemy pójść na trening. — Miauknęła, po czym szybko dodała — Jak skończysz jeść, oczywiście!

Kukułcze Gniazdo westchnęła cicho, zamiatając pod siebie swoją kitkę

— Jasne.

— Dziękuje!

Nastała chwila ciszy. Gąsiorkowa Łapa zagarnęła łapą młodą wiewiórkę i wgryzła się w jej miękkie ciało, próbując zignorować niezręczną atmosferę.

— Aa... Co będziemy robić na treningu? — Zagadała, nerwowo trzepiąc ogonem o ziemię.

— Nie wiem. Uczyłaś się już nawigacji w tunelach? — Spytała tym samym oschłym głosem.

— Jeszcze nie.

— To już wiesz.

— …Okej. — Gąsiorek posłała jej zmuszony uśmiech.

Kiedy obie kotki skończyły posiłek, Kukułcze Gniazdo wstała i poprowadziła córkę na miejsce treningu.

***

Nawigacja w tunelach poszła Gąsiorek o wiele lepiej niż wspinaczka. To zdecydowanie podniosło ją na duchu. Dobrze było wiedzieć, że nie jest beznadziejna we wszystkim, w czym specjalizuje się jej klan. Może jednak uda jej się ukończyć szkolenie z jakimiś umiejętnościami? Przez resztę dnia uczennica chodziła po obozie z szerokim uśmiechem na pyszczku i widocznie była w tak dobrym humorze, w jakim nie była od mianowania na ucznia.

Jakiś czas później był już wieczór, ciemność nieba coraz bardziej się pogłębiała i tylko kilka kotów zostało w centrum obozu. Gąsiorek nuciła coś pod nosem z uśmiechem, kiedy przeszła obok niej szylkretowa kotka, rozglądając się jakby kogoś szukała.

— Hej! Wszystko dobrze?

— Och. Widziałaś gdzieś Syczkową Łapę?

<Zalotna Łapo?>

[352 słów, nawigacja w tunelach]

[przyznano 7% + 5%]