Od Deszczowej Łapy

Nie miał zamiaru odpuścić. Chciał koniecznie coś upolować. Rozglądam się ochoczo po otoczeniu, czując przyjemny zapach drażniące jego nozdrza. Szukał ciekawskim spojrzeniem niedoszłe ofiary, chcąc wykazać się łowiectwem. Gdy dostrzegł kolejnego, małego zwierzaka o białym furze, skaczącego po zielonej trawie, z zadowolenia przyjął łowiecką pozę, przygotowując się do ataku, lecz jego futro szybko dało się dostrzec z daleka. Czasami zastanawiał się, dlaczego akurat mu się to przytrafiło. Jego bracia mają idealny kolor futra do maskowania się w terenie, Brzoskwiniowa Łapa nadaje się na polowanie za dnia, a Sztormowa Łapa w nocy, obydwojga z nich odziedziczyli kolor sierść po rodzicach, a właśnie rodzicach...Kocurek zatrzymał się, spoglądając w swoje łapy. Nocne Niebo naprawdę dość dziwnie zachowywał się na zebraniu. Terminator próbował trzymać się z dala od niego, lecz wojownicy kazali mu zostać w pobliżu grupki kotów z jego klanu. W ostatniej chwili się otrząsnął i rzucił się na zwierzaka, wbijając pazury i kły w zdobyczy, a gdy ta przestała się szarpać, dumnym krokiem wrócił do mentora i matki, chcąc się pochwalić przed nimi swoim łupem. Wykazał się swoimi umiejętnościami łowca tak, jak powinien i naprawdę porastał go duma ze swojego czynu. Wypuścił z pyska martwe, niewielkie i pokrwawione ciało, wpatrując się błękitnymi, wesołymi oczami w koty, lecz jego uwagę przykuło cichy szelest w krzakach. Niosący w jego stronę zapach nie pachniał w żadnym stopniu, poznaną mu dotychczas zwierzyną, a wręcz bardzo blisko mu osobą.
- Czujecie to? - Młody obejrzał się za siebie, wpatrując się w swojego mentora, który również jak on wyczuł kota.
- Trzeba to sprawdzić - mruknęła Złota Melodia, podchodząc bliżej źródła dźwięku, lecz młodziak ją wyprzedził. Nie chciał, żeby w razie pomyłki ucierpiała na tym jego matka. Przecież znajdowali się na granicy, a co do zapachu może się mylić, co jak to wróg? Jednak po chwili został zatrzymany przez swojego mentora.
- Ty, tu zostajesz - burknął kocur, a sam ruszył przodem, mając u boku wojowniczkę.
Deszczowa Łapa westchnął cicho, nie zamierzał sterczeć tak i nic nie robić. Powolnym krokiem, ruszył za nimi z ogonem delikatnie podniesionym do góry.

<Złota Melodia? Nocne Niebo? Ktoś?>

Od Deszczowej Łapy C.D Złotej Melodii

— Chcę znaleźć coś jeszcze! — zajęczał z pomrukiem pełnym niezadowolenia, rozglądając się uważnym spojrzeniem po polanie. Jego matka przed chwilą rzuciła mu pod łapy zwierzaka, którego to ON miał upolować. Już od niedawna martwego. Chciał znaleźć kolejnego królika, którego życia tym razem pozbędzie się on, a nie jego rodzicielka! W jego umyśle obudziła się myśl, że właśnie w tym momencie powinien zabłysnąć łowieckim instyktem.
Wyostrzył wzrok, poszukując kolejnej zdobyczy. Wszystkie, nierozwinięte jeszcze co prawda, drapieżne instykty młodego zbudziły się ponownie. Zrobił parę kroków do przodu, stawiając łapy na krótkiej, zielonej trawie. Odwrócił głowę w bok, zamierzając wystartować, gdy poczuł lekkie ugryzienie w grzbiet.
— Starczy — stwierdził jego mentor, który go zaczepił. Młodziak omiótł go zadziwionym wzrokiem, niezadowolony, że przerwał mu atak.
— Ale mamo! — burknął, patrząc na kotkę, która upolowała jego wcześniejszą, niedoszłą ofiarę. — Ja jeszcze nic nie upolowałem — wymamrotał smutno, siadając na trawie.
— Upolujesz coś później — odparł mentor poważnym głosem, popychając delikatnie niebieskiego kocura. — Teraz wracamy — oznajmił, ruchem pyska pokazując kierunek.

<Złota?>

Od Deszczowej Łapy

Jasnoniebieskie, bezchmurne niebo powitało młodego kocura z samego rana.
Błękitne futro zatonęło w złotych promieniach Słońca.
Młodziak zamiauczał głośno i przeciągnął się zwinnie, wyciągając pazury.
Jego mentor znów go obudził, słyszał jego głos, który nawoływał do pobudki, więc już musiał to zrobić. Uchylił powieki, wystawiając błękitne tęczówki na świat, który na niego czekał z otwartymi ramionami. Zaczął iść przed siebie, błękitnymi łapkami stapąjąc po zielonej trawie.
Szedł ostrożnie, nieśpiesznie, aż w końcu trafił na swojego mentora. Starszy kocur przywitał się z Deszczykiem i zaczęli iść dalej, wychodząc z tunelu z kolcoliści. Kociak rozejrzał się po polanie. Zastygnął w bezruchu, dostrzegając niewielki kształt nieopodal. Wyostrzył wzrok, od razu poznał w postaci szaroburego królika. Najeżył się, ustawił się w pozycji do ataku, wbił pazury w ziemię i już miał zaatakować, gdy poczuł obecność znajomego kota. Odwrócił się w stronę nowo przybyłego osobnika, by upewnić się, kto go obserwował i pełen pewności siebie znów skierował dzikie spojrzenie na swoją ofiarę. Niestety niedoszłą, bo jak tylko znów zwrócił łepek w tamtą stronę, królika już nie było.
– Mamo, przez ciebie uciekła mi ofiara – jęknął kociak, a z jego pyszczka wydostało się miauknięcie pełne niezadowolenia.

<Złota Melodia?>

Od Deszczowej Łapy

Błękitny uczeń wstał o poranku, podekscytowany dzisiejszym treningiem. Wczorajszego dnia prawie cały dzień chodził po terytorium, słuchając gdzie się kończą granicę jego klanu, co go trochę nudziło i prawie  nic z tego nie wyniósł. Odrazu wbiegł do legowiska. Myśląc, że jest tam jego mentor; Ciernisty Pazur, lecz kocura nie było. Zdziwiony tą sytuacją, obudził swoją matkę, która smętną miną opowiedziała młodemu, że wojownik, niedawno wyszedł. Przerażony tą wieścią wybiegł z legowiska, żeby po chwili uderzyć w coś miękkiego. Młody odrazu wskoczył na łapy i wściekły spojrzał na dość, potężne łapy swojego mentora! Terminator zerknął prosto w oczy wojownika i połknął cicho ślinę.

-J-Ja przepraszam - miauknął cicho, a w odpowiedzi dosłyszał tylko ciche westchnięcie.

- Chodź - odparł zawiedziony wojownik i oboje udali się w stronę wyjścia z obozu.

~~

Młody kocur wskoczył na gałąź następnego drzewa. Gałęzie były tutaj większe i łatwiej można było coś upolować. Uczeń powęszył chwile w powietrzu. Nagle wyczuł zapach dzikiego gołębia. Wyostrzył wszystkie możliwe zmysły, które mogłyby pomóc mu w polowaniu. Nad nim zauważył siedzącego spokojnie na gałęzi ptaka. Ślinka ciekała mu do ust, na myśl o tak soczystym posiłku. Pazurami mocniej złapał się kory i szykował się do skoku. Miał tylko jedną szansę i nie mógł jej zmarnować. Odbił się szybko łapami i w jednej chwili znalazł się w powietrzu. Ptak za późno chciał poderwać się do lotu. Deszczowa Łapa złapał go w pazury. Gołąb chciał się wyrwać, lecz po chwili zwisał martwy w jego pyszczku. Terminator wylądował dwa królicze skoki od mentora i rozpromieniony spojrzał w jego bursztynowe oczy, kładąc międzyczasie zwierzę, przed jego potężnymi łapami.

- Dobrze! - pochwalił go mentor, spoglądając z dumą w oczach na młodego kocurka.
- Jak widać, coś wyniosłeś z wczorajszego treningu - kontynuował, żeby po chwili spojrzeć na niego z rozbawieniem. Wojownik dobrze pamiętał nastawienie kotka z wczorajszego dnia.
- Wracajmy już.

~
Kiedy Deszczowa Łapa postawił łapę na polanie, która znajdowała się na obozie, szybko zaniósł zdobycze na stos, po czym wycieńczony podróżą, usiadła niedaleko, żeby umyć swoje futerko z szkarłatnej krwi, która kapała z szyji upolowanego zwierzęcia.


<Ktoś z Klanu Burzy?>

Od Deszczyka

Brak poczucia przy sobie ciepłego futra mamy sygnalizował, że nastał już dzień. Deszczyka otworzył jednego oko, a zaraz potem drugie. Zauważył, że przed nim znajdują się dwie czarne łapki. Czyżby Nocne Niebo przyszedł odwiedzić synów? Zamrugał parę razy, żeby obraz przed jego oczyma się unormował... Łapy okazały się być jego brata Sztormika, który wpatrywał się w niego z małym uśmieszkiem.
- Co chcesz Stolmik? - spytał, lecz po chwili znajdował się już przygwożdżony do ziemi.
Kocurek prychnął cicho, czując jak pazurki brata wbijały się w jego skórę. Ugryzł delikatnie go w ucho i tylnymi łapkami uderzył brzuch, jednocześnie zrzucając go z siebie. Wykorzystując sytuację, szybko wskoczył na cztery łapy i rzucił się na niego z furią w oczach. Kocurki przeturlały się parę metrów, wywołując u matki cichy chichot. Niestety źle odbiło się to na Brzoskwince, który chował się za Złotą Melodią. Deszczyk popchnął brata, a ten poleciał parę metrów dalej, lądując przy łapach karmicielki. Nie zwracając uwagi na ponowne zaczepki Sztormika, podszedł do beżowego kocurka. Nie chciał, żeby poczuł się odtrącony od reszty.
- Chodź. Pobawimy się z Stolmikiem. - miauknął przyjacielsko i trącił go w bok, lecz nie zachęcił tym go.
- Blzoskiwnka! - dodał ciszej i złapała go za ogonek, żeby potem zaciągnąć go na środek żłobka.

< Brzoskwinka? Sztormik?>