Od Jeżowej Łapy CD. Śpiewu

Zdecydowali się rozdzielić. Chyba zarówno Jeżowa Łapa, jak i Śpiew, liczyli na to, że w ten sposób szybciej odnajdą Sikorkę. Koteczka powinna być z rodzicami, a znalezienie dwójki dorosłych kotów, nie mogło być trudne, prawda? 
Jeżowa Łapa ruszył z miejsca, znowu znajdując się na tyłach grupy. Czekoladowy kocur uniósł wysoko głowę, rozglądając się i węsząc. Mijały go znajome, z lekka zaskoczone pyski pobratymców, oraz co jakiś czas, drogę przemykała mu wiewiórka, za którą jednak nie mógł pogonić, będąc w podróży. Chociaż wędrówka dobiegała końca, wciąż musieli pozostawać w gotowości. O nowe tereny, mogło im przyjść zawalczyć i czy aby na pewno, okażą się być bezpieczne i upragnione? 
Z myśli zmęczonego już kocurka, wyrwał co cichy szelest w pobliskich krzakach, jednak gdy spojrzał w tamtym kierunku, zauważył jedynie swoją siostrę, Rzeczną Łapę.  Wzruszył ramionami, wracając do poszukiwań, tym razem kierując się na przód grupy kotów Klanu Burzy.
Tym razem rozglądanie się wokół, przyniosło pozytywne efekty i kocurek z westchnieniem pełnym ulgi, zauważył Pląsającą Łapę, Rysią Łapę, oraz ich jedyną córeczkę, kroczących równo z grupą.
- Chciałeś czegoś, kochaniutki? - spytała miło Pląsająca
Na początku chciał odpowiedzieć, ale zauważywszy, że nie ma ani Śpiewu, ani Tańca, czyli jego ulubieńców z miotów karmicielki, od razu zamknął pyszczek. Nie będzie jej stresował, że młodziki mogły się zgubić. Sam ruszył na poszukiwania.
- Cześć, Jeżowa Łapo!
Odwrócił prędko głowę, w stronę z której dosłyszał głos. Taniec podbiegł do niego, natomiast Śpiew skierował się za bratem.
- Szukałem was. Znalazłem waszych rodziców i Sikorkę. Są tam.-wskazał ogonem miejsce, z którego przyszedł, po czym uśmiechnął się do kocurków.

<Śpiew? Liczę na twoją kreatywność.> 

Od Jeżowej Łapy CD. Śpiewu

Ciągle byli w podróży, chociaż Jeżowa Łapa nie wątpił, że wędrówka zmierza ku końcowi i wkrótce pojawią się w nowym domu. Zastanawiał się, czy tereny pokochają tak samo jak poprzednie, czując się na nich dobrze. Marzył o wrzosowiskach, po których mógłby beztrosko biegać, pokazując wyraźniej, że należy do silnego Klanu Burzy. Myślami znów znalazł się w żłobku, przy trójce sióstr, bawiąc się beztrosko podczas Pory Nagich Drzew. Westchnął ciężko. Srebrna Łapa tam została, nawet nie wiedział, czy udało jej się przeżyć, skoro Dwunożni byli nieobliczalnymi łysymi szczurami.  Rozmyślania, a właściwie smutek ucznia, przerwało pojawienia się Śpiewu.
Zwrócił spojrzenie błękitnych oczu na syna Pląsającej Łapy, którego bardzo polubił. Kocurek nie był już taki mały, więc zapewne miał więcej siły, a co za tym szło, nie podszedł do Jeża w celu poniesienia. Czekoladowy pomimo zmęczenia, na pewno udzieliłby pomocy. Obdarzył malucha niepewnym uśmiechem.
— Jeżowa Łapo? Gdzie zmierzasz?
— Em.. nie mam konkretnego celu, idę z grupą. — odpowiedział nieco zdziwiony pytaniem kocur.
— Ouuh.. no tak.. zaiście, idziemy w nieznane. — miauknął zawstydzony point, machając pośpiesznie głową i ogonem,
— J-ja szukam mej siostry. — powiedział niespokojnie Śpiew.
Jeżowa Łapa otworzył pysk, zamierzając o coś spytać, kiedy kocurek z triumfalnym okrzykiem, rzucił się w stronę pobliskich krzaków. Czekoladowy przystanął zdziwiony, krótko zastanawiając się, czego Śpiew chce od jego matki. Brzozowy Szept mruknęła jedynie coś pod nosem, obserwując kontem oka kocurka, który na swoje szczęście szybko przeprosił i oddalił się. Kiedy się wyłonił, wyrżnął orła tu przed Jeżem. Syn Kucykowego Ogona, poruszył wąsami z rozbawieniem, zanim schylił się, by ostrożnie chwycić malucha za skórę na karku, pomagając mu się podnieść.
— Chyba nie powinieneś się oddalać. Jeśli zostaniemy w tyle, możemy się zgubić.-miauknął poważnym tonem Jeżowa Łapa. Sama myśl zaginięcia w tym strasznym miejscu sprawiła, że oblał go strach. — Mogę pomóc ci poszukać Sikorki. Pewnie jest z Rysią Łapą, albo Pląsającą Łapą. Gdzie twoi rodzice?
Jeżyk uniósł głowę, rozglądając się za wspomnianymi kotami. W tłumie tylu wojowników, ciężko było dostrzec ich futra.
— Zaiste oni... — zaczął młodzik, również się rozglądając.

<Śpiew?>

Od Jeżowej Łapy CD. Śpiewu

Jeżowa Łapa ukrył, że poczuł się lekko zawiedziony. Liczył, że Śpiew podzieli się z nim swoim artystycznym talentem, opowiadając mu malutki wierszyk. Widocznie będzie musiał dłużej poczekać. Śpiew był dla czekoladowego kocurka, najbardziej interesującym z kociąt Pląsającej Łapy. Uczeń Pliszkowego Kroku,  był bardzo ciekawy, co z niego wyrośnie. Jak na razie jednak, był jeszcze maluchem, dopiero uczącym się... no właśnie. Zastanawiający był fakt, że rodzeństwo Śpiewu jeszcze sepleniło, a on mówił prawie płynnie, normalnie, jakby był dorosłym kotem. Pewnie Jeżyk by tak pomyślał, gdyby nie jego malutkie ciałko i piskliwy głosik kocięcia. Pewnie lada dzień Czapla Gwiazda zarządzi, że mają ruszać w dalszą trasę. Kocurkowi zapewne się spodoba świat. Brat Psiankowej Łapy pamiętał, że dla niego z tamtej perspektywy, wydawał się wielki i niebezpieczny. Z dumą wyprostował się, gdy kociak chciał posłuchać trochę o życiu w Klanie Burzy. Z chęcią udzielił informacji, kierując się zdobytą przez swoje krótkie życie wiedzą. Syn Pląsającej usiadł na tyle blisko jego, że dotykał jego futra.
— Taak... no więc zacznijmy od tego że nasz klan żywi się głównie królikami. Wiesz, to takie zwierzątka z długimi uszami. — miauknął Jeżowa Łapa, spoglądając na młodzika. — Trzeba oczywiście polować, w potrzebie walczyć i patrolować granice. Najpierw, gdy skończysz 6 księżyców tego wszystkiego nauczy cię twój mentor.
Widząc jak Śpiew kiwnął głową, na znak że wszyściutko rozumie, Jeżowa Łapa obdarzył go uśmiechem, nim zabrał się za kontynuowanie.
— Jako uczeń będziesz musiał nie tylko poznać terytorium naszego klanu, nauczyć się tego co ci wcześniej powiedziałem, ale również zapamiętać Kodeks Wojownika i kierować się jego zasadami.
— Kodeks Wojownika?-Śpiew otworzył szerzej oczka, słuchając dalej uczniaka.
— Są to zasady, których musimy przestrzegać, żeby Klan Gwiazdy nie był na  nas zły i żebyśmy byli dobrymi, szlachetnymi wojownikami.-starał się wytłumaczyć Jeżowa Łapa, świadomy, że kocurek uważnie go słucha, zapamiętując zapewne każde słowo.
— Zaiste... Racz mi wybaczyć, ale czym jest Klan Gwiazdy?
— To nasi zmarli przodkowie. Każdy dobry kot, po swojej śmierci dołącza do Klanu Gwiazdy. Zsyłają przepowiednie medykom, obserwują swoich pobratymców i opiekują się wszystkimi klanami.-miauknął Jeżowa Łapa, z iskrami ekscytacji w lśniących oczach. — Wiesz, Śpiewie, że Klan Burzy nie jest jedynym klanem w lesie?

<Śpiew?>

Od Jeżowej Łapy CD. Śpiewu

Klan Burzy wyruszył. Przeprowadzka zaczęła się na dobre. Jeżowa Łapa nie czuł podniecenia, a jedynie strach. W końcu opuszczał swój dom, znajome tereny, miejsce w którym czuł się bezpieczny. Urodził się tutaj, został mianowany i liczył na to, że Czapla Gwiazda zmieni decyzję i zostaną. Niestety się na to nie zapowiadało, gdy coraz bardziej oddalali się od domu. Czekało na niego nieznane.
Gdy czekoladowy kocurek myślał, że już nic go nie zaskoczy, Pląsająca Łapa zaczęła rodzić. Królowa wydała na świat trójkę kociaków: dwóch kocurków i jedną koteczkę. W takich okolicznościach, lider Klanu Burzy zarządził postój. Kociaki urodziły się podczas przeprowadzki, w trudnym dla wszystkich czasie. Jeżowa Łapa obawiał się, że maluchy mogą nie przeżyć.
Gdy tylko upłynęło kilka dni, postanowił poznać najmniejszych pobratymców. Kto wie, może któryś z nich, zostanie kiedyś jego przyjacielem? Wszystko było możliwe. Ich los chwilowo był owiany tajemnicą, był na tyle kruchy, że jeden mocniejszy wiatr, mógł mu zaszkodzić.
Przecisnął się przez wejście, pod krzakiem malin, który służył za ich chwilowy żłobek. Owiał go ciepły zapach mleka, jeszcze zanim zdążył zauważyć Pląsającą Łapę, w otoczeniu swoich kociąt. Próbował sobie przypomnieć imiona maluchów, ale kompletnie ta informacja wyleciała mu z głowy.
Kociaki zerwały się, by do niego podbiec, na swoich krótkich łapkach. Też niedawno byłem taki mały. Jeżowa Łapa z rozbawieniem spojrzał na rudego kociaka, który jako pierwszy znalazł się obok niego.
— Witaj! Moje serce raduje się ogromnie iż przyszedłeś nas odwiedzić! Oh, gdzie moje maniery.. Nazywam się Śpiew, a ty? — powiedział entuzjastycznie kocurek, siadając na tyłeczku.
— Cześć. Jestem Jeżowa Łapa, uczeń Klanu Burzy. Miło mi ciebie poznać, Śpiew.-miauknął, próbując zapamiętać imię. Spojrzał na pozostałego maluchy, obserwującego go z zainteresowaniem. — A jak nazywa się twoje rodzeństwo?
— Mój brat nazwany został Taniec, a siostra zwie się Sikorka.-odpowiedział rudy, unosząc jedną brew do góry. — Też będę uczniem.
— Z pewnością, ale dopiero, gdy odpowiednio podrośniesz.-miauknął Jeżowa Łapa. Zabrał ogon, gdy siostra Śpiewu, chciała go ugryzć. — Yhm... tak... nie chce przeszkadzać.
— Ależ skąd, nie przeszkadzasz, kochaniutki.-usłyszał łagodny głos Pląsającej Łapy. — Możesz się nimi zająć, jeśli chcesz.
— O tak, proszę! Będę uradowany.-miauknął Śpiew.
— Śpiew wymyślił dla mnie cudowny wierszyk.-zachwyciła się kocica. — Ma talent.
— Wierszyk?-miauknął, szeroko otwierając oczy Jeżowa Łapa. — A dla mnie jakiś wymyślisz?

<Śpiew? Nie zniszczyłam charakteru? Jakiś wierszyk będzie? :3>