Od Jerzyka CD. Miedzi

 Zastrzygł uszami, gdy usłyszał cichy głosik z dołu. Już po chwili obok niego znalazło się małe kocię. Posłał szylkretce uśmiech, gdy ta pochwaliła to, że jest sporych rozmiarów kociakiem. Przy niej to faktycznie był z niego gigant, nawet jeśli wciąż był mały i o kilka księżyców od niej starszy. Kocię na pierwszy rzut zielonych oczu Jerzyka należało do tych bardziej rozrywkowych kociąt Cynamonki jak śmiał stwierdzić. I się nie mylił, bo już po chwili młoda kotka pacnęła go w nos, gdy się do niej nachylił. Cofnął głowę zaskoczony jej śmiałością, a na jego pyszczku mimowolnie pojawił się szeroki uśmiech. Wyszczerzył się do córki Cynamonki ukazując swoje piękne zębiska.

Wreszcie udało mu się znaleźć kompana do zabawy i to takiego poza jego rodziny. 

— A nie boisz się, że cię zgniotę? Jesteś malutka. — podjął siadając przed mała kotką, którą jakby pacnął tak jak ona jego, to na pewno, by zaraz się rozpłakała. A tego by nie chciał. Nie, gdy ich obie matki znajdowały się w pobliżu. — Jestem Jerzyk, syn Jeżyk — przedstawił się dumnie

— Ja? Ja niczego się nie boję! — miauknęła odważnie — Ooo, macie bardzo podobne imiona. Jerzyk, syn Jeżyk... mama musi cię bardzo lubić — stwierdziła — Też jest ogromna? — spytała.

— No raczej nie inaczej. Jest duża, normalnie największy kot w okolicy, do czasu aż to ja jej nie przerosnę. Chociaż wiesz co, twoja mama też była ogromna jak siedziałaś u niej w brzuchu. Wyglądała jak beczka! Ale nic dziwnego skoro szóstka was tam siedziała. — rzucił rozbawiony — Chcesz się bawić, tak? No to berek! — zawołał donośnie, lekko szturchnął koteczkę w bark

Od razu na jej pyszczku pojawił się figlarny uśmiech, po czym zaczęła gonić burego kocurka na tych swoich serdelkach. Jerzyk oczywiście miał przewagę. W podskokach przemieszczał się bardzo szybko, a koteczka znajdowała się za nim o parę długości ogona w tyle. Nie miała szans go dopaść, no chyba żeby specjalnie się chciał zatrzymać. Tyle, że Jerzyk nie chciał. Fory to mógł dawać rodzeństwu, a do nich Miedź niestety nie należała. Tak też czekał ją maraton, nim padnie ze zmęczenia. Przez dobre parę minut tak biegali, gdy koteczka w końcu zatrzymała się próbując złapać oddech.

— Dawaj, dawaj! — podjął przystając widząc, jak kocię pomału kica po trawie w jego kierunku — Musisz szybciej przebierać łapami, bo tak to mnie nigdy nie złapiesz! Och! 

Dostrzegając, że szylkretka padła brzuchem na trawę zmartwiony podbiegł do niej. 

— O mamciu, Miedź proszę powiedz, że żyjesz... — szturchnął łapą padnięte kocię, które omal to nie wyzionęło ducha — Ech, pieszczochy! Musisz koniecznie rozpocząć trening, tak jak ja, bo widzę że twoja kondycja leży tak jak i ty teraz... Ej, wstawaj, bo moja mama idzie! Miedź, no dawaj, no, widzę, że żyjesz! Nie śmiej się! 

<MIEDŹ?>

[441 słów]

[Przyznano 9%]

Od Miedzi Do Jerzyka

Miedź już od dawna ciekawiła czwórka kociąt, którą gdy dwunogów nie było w pobliżu mogła zobaczyć przez szyby w oknach. Byli od nich starsi – widać to było między innymi po mniej serdelkowatych kształtach i większej sprawności. Pewnego więc dnia, gdy mały szylkretowy pulpet zrzucał rzeczy z parapetu, rzuciły mu się one w oczy już któryś raz z kolei. A że też matka powiedziała, że idzie do ogródka, młode postanowiło pójść za nią. Miedź ruszyła za matką. Chciała poznać te kociaki! Może będą chciały razem z nią zwalać rzeczy ze stołu? Oczywiście… Cynamonce by się to pewnie nie spodobało… ale to była taka super zabawa! A może rówieśnicy znają lepsze zajęcia niż targanie frędzli u dywanu? Cynamonowa nie mogła się doczekać!
Wyskoczyła więc tuż za matką przez kocie drzwiczki, unikając uderzenia przez klapę. Szybko pobiegła za matką, ale nie zauważyła schodów, więc wywaliła się i już miała spaść, lecz na szczęście mama chwyciła ją w porę.
— Gdzie się wybierasz, kochanie? — spytała Cynamonka córki, kładąc ją ponad schodami.
— Chcę ich poznać! — kocię ze zdeterminowaniem wskazało na buszującą po terenie przed nimi czwórkę młodych person.
Matka uśmiechnęła się do niej, po czym polizała ją po łebku.
— Idź i się miło z nimi przywitaj — powiedziała jeszcze, nim puściła ją do reszty.
— Dobrze, mamusiu! — wypiszczało podekscytowane kocię, po czym zaczęło zeskakiwać ze schodka na schodek, aby w końcu dotknąć łapkami trawy. Mała ruszyła w trymiga na swoich małych, kocięcych łapkach w stronę najbliżej położonego do niej osobnika – był nim duży, bury kocurek o białych przednich łapach, przy czym na jednej bieli było więcej, niż na drugiej.
— Wow! Gigant z ciebie! — skomentowała jego gabaraty, wyskakując mu przed pysk. — Jestem Miedź, a ty? — przedstawiła się i spytała o imię, tak jak kazała Cynamonka, po czym niespodziewanie pacnęła kocurka w nos a następnie odskoczyła, by przyjąć bojową pozycję na swych serdelkowatych jeszcze łapkach — chcesz się bawić? — spytała, a w jej skośnych ślipkach pojawiły się iskierki radości.

<Jerzyku? Pobawisz się z nową znajomą?>