Od Potrójnej Łapy cd Wilczego Serca

Zaganiał wyłysiałego zastępce, w stronę legowiska medyczek. Cieszył się, że dostrzegł swój stan i postanowił sprawdzić, dlaczego na jego ciele, jest tak mało sierści. Musiało to być coś poważnego. Kiedy weszli, wzrok Sosnowego Zagajnika i Strzyżykowej Łapy, spoczął na przybyłych. Nikt nie spodziewał się, że z wizytą przyjdzie sam Wilcze Serce.

- Coś nie tak z kociakami? - zapytała troskliwie medyczka.

- Nie. Tu chodzi o niego - Potrójna Łapa wyjaśnił, nim kocur zdążył coś powiedzieć. 

Strzyżykowa Łapa jak i mentorka, spojrzały pytająco na liliowego. No jak to? Naprawdę nie dostrzegają tych symptomów? Z kim on ma pracować? Usiadł i wyjaśnił swoim towarzyszkom, co miał na myśli. Kiedy skończył mówić Sosnowy Zagajnik, spojrzała na Wilcze Serce z niepokojem. Najwidoczniej nie przyszło jej do głowy, że brak sierści u zastępcy, może być spowodowany jakąś chorobą.

- Musimy to zbadać. - powiedziała zaczynając przyglądać się wyłysieniom na ciele kocura. - Przy okazji nauczę was, na co należy zwracać uwagę, szukając potwierdzenia w tym, czy jakiś kot jest chory. Wilcze Serce, mógłbyś się położyć? - poprosiła, a czarny spełnił jej prośbę dość niechętnie. Chyba nie lubił być badany. - Dobrze teraz patrzcie. - zwróciła się do swoich uczniów. - Gdy kot łysieję, może mieć też inne objawy. Należy wtedy zajrzeć do uszu. 

- Już to zrobiłem! - pochwalił się Potrójna Łapa - Ma je strasznie brudne! Widziałem tam coś czarnego! 

- To może być ziemia albo woskowina - wyjaśniła medyczka. - Wilcze Serce, powinieneś dbać bardziej o uszy, bo w przyszłości ogłuchniesz - poinformowała zastępcę, najwidoczniej dostrzegając to samo, co jej uczeń. - Kolejnym krokiem jest pysk. Najbardziej powinniście zwrócić uwagę na język, podniebienie i zęby. No proszę Potrójna Łapo, zbliż się. 

Kocurek podszedł do pyska zastępcy, krzywiąc się z obrzydzenia. Nie wierzył, że będzie musiał zajrzeć do jego paszczy. 

- Czy to konieczne? - zwrócił się badany, najwyraźniej czując się źle, jako obiekt badań.

- Tak. Otwieraj pysk, proszę - zachęcała medyczka.

Dla świętego spokoju, pacjent otworzył pysk, a Potrójna Łapa zajrzał do środka, wstrzymując oddech. Gdyby oddychał, pewnie by padł i to jego by ratowali. 

- Wygląda chyba dobrze. Ale nie wiem. Nie zaglądałem nigdy kotą w pysk. - powiedział. 

Sosnowy Zagajnik sprawdziła sama i tylko rzuciła kocurowi, że powinien dbać bardziej o zęby. Cokolwiek to miało znaczyć, ponieważ liliowy jeszcze nie przerabiał z mentorkami zagadnień z pyska. 

- Ostatnim krokiem są oczy.

Trójka kotów nachyliła się nad zastępcą, wpatrując się w jego oczy, aby dostrzec coś niezwykłego.

- Są przekrwione - zauważyła Strzyżykowa Łapa.

- Masz rację. To niedobrze. Wilcze Serce, jak twój apetyt? 

- Normalny. Jem, bo muszę. 

- A sen? - wrzuciła swoje dwa grosze Strzyżykowa Łapa.

- Też normalny...

- Nie kłam, gdy ostatnio byłam odwiedzić Cętkowany Liść, nocowałeś przed żłobkiem. Czyli musiałeś w nocy coś robić. - powiedziała medyczka.

- To naprawdę takie ważne? 

Wszyscy kiwnęli głowami. 

- Niedługo zgromadzenie. Co z nim zrobimy? - zapytała się uczennica.

Sosnowy Zagajnik wpatrywała się w zastępcę długo, aż w końcu westchnęła.

- Wydaje mi się, że to nie jest zaraźliwe, ponieważ już mielibyśmy takie przypadki u innych kotów.

- Mi tam pasuje. Przynajmniej zarazi wrogi klan - powiedział Potrójna Łapa. - Przy okazji popytamy się innych medyków, czy nie mieli podobnych przypadków u siebie w klanie. 

- Całkiem dobry pomysł. Może nawet znają lekarstwo na porost sierści? - zawtórowała mu Strzyżykowa Łapa.

- Ale... pod jednym warunkiem - Sosnowy Zaganik stanęła przed Wilczym Sercem - Po zgromadzeniu przychodzisz od razu do mojego legowiska! Wiem, Wilcze Serce, że może to być dla ciebie trudne teraz, gdy urodziły się twoje dzieci, ale lepiej dla nich, jak nieco cię odizolujemy, tak dla pewności.

- Nim jednak tu wrócisz to umyj się w rzece, bo śmierdzisz - dodał Potrójna Łapa.

<Wilcze Serce?>

Od Potrójnej Łapy

Właśnie wychodził od Sosnowego Zagajnika, która przez połowę dnia, tłumaczyła mu różne znane choroby, które nawiedzają raz na jakiś czas klan. Najgorszy z nich wszystkich był czarny kaszel, który zawsze był śmiertelny. Jego lżejszą formą był zielony kaszel, utrapienie dla kociąt i starszych. Nic więc dziwnego, że przez tą formę lekcji, zaczął zastanawiać się nad innymi chorobami, dotąd nieznanymi. Przyglądał się kotom, aby zapamiętać ich zdrowy wygląd. Błyszcząca sierść, wesołe iskierki w oczach, to zdrowy kot. Tak powinien przynajmniej wyglądać. Nagle dostrzegł Wilcze Serce, który właśnie wszedł do obozu. Zaczął zastanawiać się, dlaczego tak bardzo różni się od reszty członków klanu. Z daleka widać było łyse placki, pozbawione sierści. A co jeśli to jakaś nieznana choroba? Nie widział takiego czegoś u nikogo innego. Musiał więc to był jakiś czynnik chorobotwórczy. W końcu dzieci zastępcy, mają piękną i bujną sierść, a nie to co on. Dochodząc do strasznych wniosków, wstał i zbliżył się do kocura, uważnie przyglądając się jego ciału.

- Co jest... - Wilcze Serce zauważył nadejście ucznia, który zaczął okrążać go z zaciekawieniem.

- Nie ruszaj się tak! Przerywasz badania. - powiedział liliowy, naruszając przestrzeń osobistą zastępcy.

- Co za badania? 

Potrójna Łapa spojrzał w jego oczy, wskazał łapą, aby pochylił głowę i zajrzał mu do uszu. 

- Hm... Ciekawe. 

Najwyraźniej Wilcze Serce nie rozumiał co się dzieję, ponieważ zrobił bardzo głupią minę. Parsknął tylko na to, kontynuując obserwację. Uważnie przyjrzał się strukturze jego włosa, ale nie mógł stwierdzić nic więcej poza tym, że kocur stracił go dość dużo. Podniósł patyk z ziemi i dźgnął go, aby zaobserwować, czy sierść wypadnie pod dotykiem. Mógł to zrobić łapą, ale nie chciał jej zabrudzać. Nie wiadomo gdzie się kocur szlajał i z kim. Zwłaszcza, że przypisywano mu sprowadzenie wroga z klanu klifu.

- Wytłumaczysz mi...

- Tak - przerwał mu - Jestem już tego pewien! Jesteś na coś chory! 

- Co.

Westchnął przewracając oczami. 

- Jesteś na coś chory - powtórzył. - Twoje dzieci, nie mają czegoś takiego co ty. Te wyłysienia to jakiś objaw chorobowy. Nie wierzę, że pozwalają ci od tak, chodzić po obozie. A co jeśli to zaraźliwe? Zabiorę cię do Sosnowego Zagajnika i zrobimy szczegółowe badania. Może masz jakieś kleszcze, które sprawiają, że łysiejesz albo to coś pokroju zielonego kaszlu. No, ale nie kaszlesz. Ale możesz być nosicielem, a objawy u ciebie zmieniły się w łysienie.  Musimy poznać tą nową odmianę choroby. - Wziął kij w pysk i tyknął go raz jeszcze w pierś. - No ruszaj się! Idziesz, idziesz. Im szybciej ustalimy co to, tym lepiej dla klanu! 

<Wilcze Serce? Kwarantanna>

Od Trójki

Pierwsze co uderzyło go na tym świecie, to przeraźliwe zimno. Zadrżał cały i wydał żałosne miauknięcie. On nie chce! Chce do tego ciepełka! Tu jest tak zimno! Poczuł szorstki język, który zaczął pobudzać go do życia i pomagał uspokoić pierwszy szok. Brał oddechy, a jego serduszko biło w zawrotnym tempie. Żył. On żył. Od razu stwierdził, że coś to życie jest beznadziejne, ponieważ nic a nic nie widział. Czerń taka sama jak u mamy w brzuszku, tylko zimniej. Znacznie zimniej. Usłyszał obok siebie ciche zwodzenia sióstr oraz głosy mamy i kogoś obcego. Nie rozumiał co mówili. Chciał tylko jak najszybciej się rozgrzać i pozbyć się z swojego ciałka, dziwnie cuchnącej mazi. Nieważne, że spędził w niej cały ten czas. Chciał się tego okropieństwa pozbyć. Zaczął więc intensywnie wylizywać futerko, krzywiąc się z niesmakiem. Ale to ohydne! Widząc poczynania kociaka, język mamy wrócił do czyszczenia jego ciałka z resztek klejącego czegoś. No i dobrze! Niech mu pomoże, a nie zajmuję się gadaniem. Nie mógł w końcu źle się prezentować na tym świecie. Musiał pokazać wszystkim swoje piękno, którego jeszcze nie widział. Czując uścisk w żołądku miauknął, aby zwrócić na siebie uwagę. Mamo. Mamo. Jeść! Starał się przekazać. Chwilę później zadowolony siedział obok dwóch podobnych sobie kulek, zawzięcie walczących o mleko. Zwłaszcza Migotka ciągle zmieniała zdanie i wpychała się do jego sektoru, zamiast pić z reszty wolnych sutków. Odpychał ją tylną łapką, broniąc swojego pokarmu. Na nieszczęście jej zwodzenie przyprawiało go o lekką irytację i pozwalał siostrze na dokończenie jego porcji, a sam szukał kolejnego, wolnego karmidełka. Delektowanie się jednak nie trwało długo, ponieważ siostra wracała, jakby robiąc mu na złość. Był jednak na tyle wyrozumiały, że nie złościł się na tą zmieniającą zdanie koteczkę. W końcu była jego siostrą. Musiał o nią dbać. A niech ma. On sobie poradzi.

Po posiłku zaczął czyścić ubrudzoną od mleka łapkę. Dokładnie ją wyczyścił, a następnie ułożył się bardzo blisko mamusi. Jej futerko dawało przyjemne ciepło i chroniło od kakofonii dźwięków, które rozlegały się w żłobku. A było ich tam dużo. Dużo głosów. Dzięki futrze mamusi czuł się jak w ochronnej bańce, która zagłuszała hałas tamtejszych istot. Czy nie widzieli, że chciał odpocząć? Dużo go kosztowało to całe przyjście na świat. Mogliby się przymknąć. Trochę zajęło nim pozwolono mu zmrużyć oczy. Było tak przyjemnie. Tak błogo. Ale oczywiście i to musiało mu zostać odebrane. Usłyszał jakiś hałas, przez który się obudził. Nie wiedział co to, ale wkurzony zasyczał, strosząc swoją sierść. Kto śmiał mu przerywać sen? Zirytowany swoją ślepotą, musiał skupić się na słuchu. Och, jak on chciał już widzieć! I zobaczyć mordę tej kanali!

<Ktokolwiek z Klanu Wilka?>