Od Ślimaka CD. Łuski

Jeśli Łuska i Ślimak byli pod jakimś względem podobni, to na pewno chodziło o ich podejście do treningów. Byli młodymi, pełnymi sił kotami, które starały się jak mogły aby rozwijać swoje umiejętności. To robili już zapewne z zupełnie różnych powodów, ale każda łącząca dwa koty cecha była dobrą wymówką do zapoznania się bliżej! W każdym razie tak uważał Ślimak, kot prawdziwie towarzyski. Dlatego też gdy zobaczył Łuskę, uczennicę w podobnym wieku, wraz z jej mentorką Mrówką, przyglądał im się z zaciekawieniem dobre kilka chwil i potem finalnie podszedł bliżej zagadać. Podsłuchał wystarczająco dużo by wiedzieć, że kotki zamierzają iść poćwiczyć umiejętności Łuski, a co to by było za ćwiczenie bez towarzystwa Ślimaka, prawda? On był przecież taki zdolny, przyda im się jego obecność!

Uniósł ogon nieco wyżej, gdy kotki zgodziły się zabrać go ze sobą - ta mała reakcja zdradziła to, że się ucieszył, bo po samym wyrazie jego pyska nie dało się nic konkretnego poznać. 

***

Widział to, jak zaciekawiona jego opowiadaniem była Łuska i w związku z odczuwaną dumą unosił wysoko łeb w trakcie gadania. Zdawał sobie sprawę z tego, że jest niezwykle ciekawą jednostką, ale każda taka chwila uznania oczywiście podnosiła go na duchu tym bardziej. 

– I potem, uwierz mi na słowo, zorientowałem się, że tak właściwie to wcale nie chce mi się już jeść tej trawy! No wiesz, czasami to fajnie sobie poskubać, takie to śmieszne w smaku i jak ci się po tym cofa to w ogóle zabawnie jest, ale nużące to się robi, no! No i tak właściwie to po tym chciałem jeszcze… – urwał, bo zorientował się, że są już na miejscu. Lubił opowiadać o swoich niezwykle ciekawych przygodach, ale rozumiał też po co tutaj przyszli. Na trening! Zamierzał więc skupić się właśnie na tym. 

Łusce szło całkiem dobrze, ale nie tak dobrze jak miało pójść jemu! Tak sobie mówił, ustawiając się w odpowiedniej pozycji. Nagle jednak zachwiał się, prawie jakby jakiś koci duch go popchnął i Ślimak upadł na trawę z cichym piskiem. 

– Jeszcze raz – powiedziała starsza kotka, a on oblizał pysk ze śliny i podniósł się z ziemi, z lekką frustracją poruszając końcówką długiego ogona. Zawsze szło mu tak dobrze, to był zwykły przypadek!

– Zgiąć łapy, wyprostować ogon, ooo tak, skupić się na otoczeniu, i ta mysz będzie moja! – wymamrotał sam do siebie, równocześnie ustawiając się w pozycji łowieckiej po raz kolejny. 

Mrówka przyglądała się mu krótką chwilę, oceniając jego umiejętności. Drgnął lekko, jako że nie cierpiał długo pozostawać w tej samej pozycji.

– Łapy szerzej, tylną część ciała unieś nieco bardziej – powiedziała w końcu kotka, na co Ślimak przewrócił oczami. Wykonał jednak polecenie, świadomy tego, że bez słuchania rad nie będzie w stanie się wystarczająco dobrze rozwijać. 

Po chwili milczenia i poprawiania pozycji w skupieniu, Ślimak zdawał się przypomnieć sobie o tym, po co tutaj przyszedł… tak między innymi. Chciał spędzić trochę czasu z Łuską, w końcu tak wiele ich łączyło!

– Muszę ciężko trenować, bo bez tego nie zostanę nigdy zwia… znaczy, wojownikiem! – zaczął wesoło, zawahał się tylko na chwilę, stwierdziwszy, że może nie powinien wyjawiać swoich wielkich planów każdemu jednemu kotu. W końcu, kto wie, jeszcze by się plotki rozniosły, a on sam wiedział, że nigdy żaden kocur nie został jeszcze zwiadowcą… jeszcze. On zmieni tą tradycję, strzeż się Owocowy Lesie! – Całkiem nieźle ci idzie, wiesz, Łuska? Jesteś prawie tak dobra, jak ja! – zignorował spojrzenie, które po tych słowach rzuciła mu Mrówka. Był przekonany, że gdyby miała się odezwać to by się z nim zgodziła! – Powiedz, ty, uh, Łuska! Powiedz, jakie masz plany na przyszłość? Będziesz wojowniczką, czy zwiadowcą… czy co to tam kotki robią? Będziesz królową, jak Mrówka? Planujesz w ogóle kociaki? Ja nie! Ciąża by mnie zatrzymała w miejscu na dobre kilka księżyców, nie mogę sobie na to pozwolić! – gadał uśmiechnięty, tak zadowolony, że aż zapomniał o podstawach działania własnego ciała i jego różnych części.

<Łuska?>

[przyznano 5%]

Od Ślimaka do Pasożyta

Ślimak spędzał dnie na treningach. Nie narzekał wcale z tego powodu, jako że był kotem pełnym energii, której przecież musiał w jakiś sposób dać upust. Wspinaczka po drzewach, tropienie, polowanie, próby walki… to wszystko było wystarczająco ciekawe, by skupić na sobie uwagę pointa. Bardziej teoretyczne treningi go irytowały i nużyły, ale na całe szczęście tych nie było już tak wiele w porównaniu z początkami jego nauk pod okiem Kuklika. Dlatego też młody kocur nie marudził tak bardzo, a jego mentor nie musiał się zbytnio męczyć… psychicznie, w każdym razie. Jednak pomimo tego wszystkiego, Ślimakowi nie brakowało energii w większość dni. Tak było w każdym razie do niedawna, ale nadeszły upały, które skutecznie wysysały moc z każdego żyjącego stworzenia, niczym jakiś straszny potwór żerujący na niewinnych. Ale uczeń Owocowego Lasu się wcale nie bał! Walczył dzielnie ze zmęczeniem, chodził często się napić, a poza tym sporo spacerował po terenach, trzymając się cienia. Mówił sobie, jak i innym, że patroluje. Tak naprawdę ukrycie wyobrażał sobie, że jest zwiadowcą i ukrywał się po jakichś krzakach, wypatrując możliwych zagrożeń.
Taka scena miała miejsce i tego dnia. Był tak skupiony, że tym razem nawet do siebie nie mówił. Jego ciemne łapy delikatnie stawały na wysuszonej, lekko zżółkniętej trawie. Duże uszy nasłuchiwały, a po szpiczastym pysku jak zwykle spływała ślina. Jego wyczulone po treningach, niebieskie oczy uważnie badały otoczenie i, oh, w końcu coś wybadały!
Tak naprawdę ciężko było nie zauważyć tego białego futra pośród ciemniejszych, typowych dla Pory Zielonych Liści barw. Słońce, które padło na grzbiet Pasożyta sprawiało, że ten wręcz świecił w jego blasku.
– Aaa… ah! – zawołał Ślimak, otwierając szeroko paszczę i gapiąc się tak wielkimi oczami. Widział Pasożyta praktycznie codziennie, w końcu należeli do jednego stada, ale aktualny wygląd białofutrego sprawiał, że ten dawał pozory jakiegoś ducha, jakiejś tajemniczej zjawy, która wręcz prosi się o podejście i zadanie jej jakichś ważnych pytań dotyczących swojego losu, typu ,,kiedy umrę?’’ albo może ,,co powinienem zjeść po jutrzejszym treningu?’’. W każdym razie — albinos wyglądał jak nie z tego świata i było to wystarczająco ciekawe, że Ślimak wylazł z krzaków i podszedł do niego, mamrocząc coś do samego siebie.
Idąc tak, patrzył na własne łapy, tak jakby obawiał się, że w innym wypadku się potknie i przewróci. W końcu jednak się wyprostował i spojrzał na mniejszego kota, szczerząc zęby w typowym dla siebie wesołym uśmieszku. Ślina kapiąca z jego pyska zdecydowanie dodawała mu urody. W każdym razie tak chciał o tym myśleć.
– Paapapasożyt? Tak masz na imię, prawda? Jakaż to piękna, wcale nie obraźliwa nazwa! – przywitał się w ten sposób, unosząc w radości i ekscytacji swój ciemny ogon. Nie przemyślał swoich słów, jak zawsze, ale i tak nie sądził, aby rozmówca poczuł się nimi urażony. Bo niby czemu miałoby tak być? – Powiedz, Pasożycie, tak właściwie to dlaczego nadano ci takie imię? Na złość? Czy nazwano cię Pasożytem po to, aby odwrócić uwagę od twojego lśniącego futerka? Albo tych głębokich oczu, albo może pięknej postawy? Ahh… – rozmarzył się na moment, ale jakimś cudem jego pysk nie pozostał zamknięty na długo. Ślimak wręcz nie pozwolił towarzyszowi dojść do słowa. – Powiedz, powiedz! Skądżeś się tu znalazł, taki wyjątkowy? Nie znamy się dobrze, wiem! Ja Ślimak jestem, tak w ogóle, no nie? A ty jesteś Pasożyt, haha! Co za imię! Ale jakiś ty ładny! – gadał i gadał, skończył dopiero gdy zabrakło mu tchu.

<Pasożyt?>

[przyznano 5%]

Od Ślimaka do Bryzy

Słońce skutecznie prażyło ziemię, sprawiając, iż woda parowała, a rośliny przesuszały się i traciły swoje świadczące o życiu kolory. Wszystkie stworzenia chowały się w cieniu, szukały chłodnych zakamarków i piły tak, jakby obawiały się, że wkrótce wody zabraknie. Może niektórzy faktycznie się o to martwili, ale nie Ślimak. Woda była tu od zawsze, czemu więc miałaby nagle przestać być? Pomimo tego, że aktualna pogoda nie sprzyjała również ślimakom, ten największy i najbardziej koci przedstawiciel tegoż pięknego imienia miał w sobie wiele energii, jak zawsze. Skończył już swój trening na ten dzień, nastała najgorętsza pora, słońce znajdowało się pośrodku nieba i straszyło tak swoimi rażącymi promieniami. Ale, ha, on się nie bał! Może jego mniejsi, śliscy ślimaczy znajomi nie mogli przeżyć w tych warunkach, ale on był inny! Choć jego mięśnie bolały trochę po treningu, z którego niedawno wrócił, kocur spacerował w cieniu drzew w Owocowym Lasku, rzucając wesołe, choć odrobinę nieobecne spojrzenia mijanym roślinom.
Zawsze kiedy myślał tak o innych kotach ze swojego stada, myślał o tym jak bardzo chciałby ich wszystkich poznać. Co prawda kojarzył każdego z imienia, tak, ale to mu nie wystarczało. Ślimak uważał, że większość kotów miała mu coś do zaoferowania. Może fajną, ciekawą rozmowę, może jakąś niezwykłą przygodę? Był towarzyski, ciągnęło go do innych. Dlatego też zdarzało mu się zagadywać do tych mniej znanych kotów, tak na własny sposób. Teraz jednak był sam i gadał jedynie do samego siebie.
— Gorąco. Gorąco, tak, że nie wiem, co ze sobą zrobić! — wysapał, ponieważ nieważne jak starał się być silny, to te upały były najzwyczajniej w świecie irytujące! — Straszne, no straszne… a co to, to jest? — mruknął, oblizując swój wilgotny pysk. Spojrzał na dziwny, przeźroczysty przedmiot leżący w trawie, wyraźnie pozostawiony przez Dwunożnych dawno temu. Co tutaj robił? Ślimak nie miał pojęcia, jednak to wciąż nie ten odbijający światło przedmiot go tak mocno zaciekawił — to coś obok. Albowiem trawa nieopodal była ciemna, sucha i nieprzyjemna w dotyku. Ślimak nie wiedział wiele o świecie, ale wciąż uważał siebie za prawdziwego specjalistę co do jego działania. Patrzył tak na tę plamę ciemnej trawy, przechylając głowę w bok, aż w końcu zawołał sam do siebie:
— Tutaj był pożar! Trawa się zapaliła, jakoś niedawno… — zachichotał, bo najwyraźniej uznał to za niezwykle zabawne. Nigdy nie widział pożaru z bliska, a szkoda, bo zawsze chciał doświadczać nowych widoków. — Ale heca. — mruknął jeszcze i dopiero wtedy zorientował się, że nie jest tutaj sam.
Zobaczywszy ruch kątem oka, obrócił się w tamtym kierunku i uśmiechnął. Od razu rozpoznał biało-czarne futro jednego z młodszych uczniów Owocowego Lasu.
— Jaki pożar? — zapytał kocur o ciemnym futrze, wychodząc spomiędzy drzew i stając na krawędzi cienia, który one rzucały.
Ślimak stwierdził, że jego towarzysz musiał nie zauważyć spalonej trawy, więc kiwnął łbem w tamtą stronę, chcąc zwrócić na nią jego uwagę.
— Trawsko się spaliło, dasz wiarę? — rzucił wesoło, po czym wycofał się z powrotem do cienia i nieco bliżej drugiego kota, bo słońce na jego futrze sprawiało, że czuł się, jakby płonął. — Jak tyś się nazywał, ty… Broza? Brzoza? — wywrócił lekko oczami, myśląc głęboko. — Nie, nie, to chyba było inaczej. Broza… Bry… za? Bryza jesteś? — uniósł ogon ponad linię grzbietu, ucieszony swoją mądrością i dobrą pamięcią.

<Bryza?>

[przyznano 5%]

Od Ślimaka CD. Traszki

 Sam Ślimak również wyglądał na zadowolonego z sytuacji, w której się znalazł. Co prawda on to zawsze wyglądał, jakby aktualne wydarzenia były dla niego zachwycające, można było się tego spodziewać nawet gdyby wpadł łbem w kałużę błota. Teraz jednak, choć może po jego zewnętrznym wyglądzie ciężko było to ocenić, był całkowicie szczerze podekscytowany. Nie miał takiej bliskiej relacji z rodzeństwem, jakiej pragnął. Czuł, że jest jeszcze wiele rzeczy, których w ogóle nie wie o swoich siostrach. Tymczasem ona były przez większości dni na wyciągnięcie łapy, o tak, bardzo blisko! Jak mógł z tego nie korzystać? Wspólny trening był okazją idealną na zacieśnienie tej więzi.
Dreptał tak obok Traszki, wsłuchując się w to, o czym z takimi emocjami mówiła. Raz na kilka chwil pysk kocura otwierał się, a on wypowiadał jakieś kompletne bezsensy do samego siebie. Pojedyncze słowa, które skojarzyły mu się z rozmową bądź proste stwierdzenia w stylu ,,o, ładny liść’’. Jednak pomimo pozorów, jakie mogło to sprawiać, Ślimak skupiał się na słowach siostry. Nie nudziła, mówiła o interesujących rzeczach, a on takie lubił najbardziej!
– Hhhuh… – stwierdził mądrze, gdy dotarł do niego fakt, iż Traszka zupełnie zapomniała mu powiedzieć o czymś ważnym. Może inny kot poczułby się urażony, ale Ślimak jedynie przybliżył się do kotki o krok, tak że ich boki prawie się stykały. Wysunął szyję przed siebie i słuchał dalej, teraz już nawet nie odrywając wzroku od towarzyszki.
– Spotkałaś… kotkę. No… no wiesz, Traszka, brzmi na naprawdę ciekawą, skoro coś tam w tych oczach skrywa! – stwierdził po dłuższej chwili milczenia, nietypowego dla niego. – I do tego mądra! Mądrość to przecież prawdziwy skarb. – pokiwał łebkiem, tak jakby wiedział o tym bardzo wiele.
Zaś na słowa o pięknie tej tajemniczej kotki oraz chęci spędzenia codzienności wraz z nią, Ślimak zmarszczył nos w zamyśleniu i zmieszaniu.
– To brzmi poważnie! Jeśli doczekacie się kociaków, to chociaż pozwól mi jednego nazwać, co? – rzucił wesoło, po czym spojrzał na mordkę Traszki i zobaczył na niej niezwykłe zakłopotanie. Zaśmiał się głośno, unosząc łeb i równocześnie niechcący plując przed siebie.
Jego siostra zadawała prawdziwie trudne pytania. Ciemny, patykowaty ogon Ślimaka poruszał się w powietrzu, gdy ten myślał nad odpowiedzią. Kilka uderzeń serca później skrzywił pysk i zmrużył niebieskie ślepia, co u niego oznaczało tylko tyle, że doszedł do jakichś wniosków.
Czy ktoś wpadł mu w oko?
– Mucha, tak ze dwa świty temu. Czemu pytasz? – zapytał, zerkając w kierunku rozmówczyni. Zanim jednak zdążyła odpowiedzieć, albo w ogóle przetworzyć jego odpowiedź w głowie, on zaśmiał się po raz kolejny. – Żartuję! Żartuję, siostra, przecież to oczywiste było! – wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. – Kto miał mi wpaść, Traszko? Nie spotkałem żadnej tajemniczej kotki, ani nic takiego! Nudy, po prostu nudy… – westchnął cicho, wyobrażając sobie swoją idealną partnerkę. Taką dużą i silną, o jakimś fajnym imieniu i najlepiej żeby była kocurem.

<Traszka?>

[przyznano 5%]