Od Zbożowego Ciernia CD Milczącej Gwiazdy

- Rozkaz - mruknąłem tylko, wstając i od razu.

- Możesz iść. Odwiedź Liliową Łodygę - Przywódczyni Klanu Wilka machnęła ogonem, odprowadzając mnie wzrokiem.

Bla, bla bla. "Zbożowy Cierniu, zrób to, Zbożowy Cierniu, zrób tamto...". Mam już poniekąd dość tego imienia. Niby imię daje przynależność do klanu i takie tam, ale bez przesady. Imię Zbożowy Cierń nawet nie ma głębszego sensu.

Cierń nie może być zbożowy, myślmy racjonalnie!

Eh, z resztą, doskonale wiedziałem, że nie wolno mi wychodzić samotnie, szczególnie teraz. Sam się prosiłem o robotę, to teraz muszę ją wykonywać.

Liliowa Łodyga jest karmicielką, więc pewnie będę musiał jej pomóc, czy coś...

- Dobry - przywitałem się z karmicielką.

- O, witam przybysza - odezwała się, kiwając łebkiem na powitanie. Odpowiedziałem jej tym samym.

- Przybyłem, aby... W sumie nie wiem po co, ale Milcząca Gwiazda poprosiła mnie o to, więc jestem - oznajmiłem.

- Oh, akurat w tej chwili nie potrzebuję żadnego... Wsparcia, ale bardzo dziękuję - miauknęła cicho.

- Dobrze. W takim razie nie przeszkadzam - odpowiedziałem, kierując się tym razem do Jaszczurzego Ogona. Zobaczyłem sylwetkę starszego w oddali. Zbliżyłem się do niego, witając się krótko. 

- Witam, Jaszczurzy Ogonie. Milcząca Gwiazda poprosiła mnie o odwiedzenie Cię. Potrzebujesz może czegoś?

- W tej chwili nie. Ale przyjdź potem - poprosił krótko.

- W porządku. Bywaj - mruknąłem tylko i odszedłem. Szczerze powiedziawszy, nie wiedziałem na czym ma polegać "odbudowa obozu". Może kogoś zapytam?

Moim oczom, jakby na zawołanie ukazał się nieznajomy kot. Podbiegłem do niego i miauknąłem głośno:

-Przepraszam, wiesz może jak mogę pomóc w odbudowie obozu? Przywódczyni zleciła mi to zadanie, ale nie wiem, co mam właściwie zrobić.

<Ktoś, coś?>

Od Zbożowego Ciernia

Przemknąłem między starym dębem, a młodziutką brzozą, wręcz wybiegając z lasu. W praktyce kłusowałem jednak z niezbyt dużą prędkością, jednakowoż gwałtownie przyspieszyłem kroku.
Moim oczom ukazała się dziwna, ciemnoszara powierzchnia. Widziałem takie po ucieczce ze schroniska. Poznałem ją po białych paskach biegnących wzdłuż powierzchni.
Z tymi ciemnoszarymi obiektami było coś nie tak. Tak więc, dla pewności, rozejrzałem się.
Pędził. Biegł w moją stronę na okrągłych, ciemnych nogach. Był dużo szybszy niż jakikolwiek zwierz, jakiego widziałem. Przebiegł parę metrów obok mnie.
Potwór. Z błyszczącą skórą w dziwnych kolorach. Intensywnie pachnący.
Nigdy nie wiedziałem czym były. Było ich dużo, o różnych wielkościach i wyglądach. Łączyła je tylko błyszcząca skóra, bądź powierzchnia i mocny zapach.
Przebiegłem po tej ciemnoszarej... Powierzchni, bo nadal nie wiem jak powinienem to nazywać. Dostałem się na drugą stronę. Zerknąłem na przeciwną stronę, z której tu przybyłem. To był błąd, bo poczułem jakiś ciężki obiekt uderzający mnie w bok. Przeważył mnie swoim ciężarem, przyciskając do ziemi. Kot. Nieznajomy, a pachnący tak nieobco.
Musiał być kimś z mojego klanu.
- Klan Wilka? - zapytałem szybko - To tak jak ja.
Kot, lub kotka momentalnie odpuścił, zerkając na mnie nadal. Nie zdążyłem się mu, lub jej dokładnie przyjrzeć.


<Ktoś z Klanu Wilka?>

Od Zbożowego Ciernia C.D. Małego

Z lekkim zaciekawieniem zbliżyłem się do rysunku i usiadłem tuż obok kociątka, przyglądając się wydrapanym w ziemi bazgrołom.
"Obraz" przedstawiał jakieś kocie, nieznajome mi postaci. Jak na takiego malca, kociak naprawdę nieźle odwzorował kocie atuty i kształty.
- Ładne. Kto to? - spytałem lakonicznie, patrząc na kociątko.
- Moja rodzina. To mama - Wskazał na jeden z rysunków-a to tata, mój braciszek i siostrzyczka.
Wskazywał po kolei na każdy portret, prezentując i zarazem przedstawiając mi swoją małą familię.
- A ty masz rodzinę? - zapytał kociak, jakby ucieszony tym, że już "znam" członków jego rodziny.
- Miałem kiedyś. Teraz mam klan - objaśniłem, nie używając zbyt wielu słów. - Powinieneś wrócić kociarni, tutaj coś może zrobić Ci krzywdę.
Brzmiało jak groźba? Ups... Nie miało. No cóż, może przynajmniej kociak zapamięta sobie moje słowa i będzie trzymał się miejsca, do którego należy.
Przez kilka sekund odniosłem wrażenie, że zapadła niemiła cisza. Szybko zorientowałem się jednak, że kociątko po prostu zamilkło, bo znów zajęło się rysunkiem. Jakby usłyszało moją wypowiedź sprzed chwili jednym uchem, a drugim wypuściło. Dzieci tak mają. Chyba.
Kociak bardzo przykładał się do ulepszenia swojego arcydzieła. Dorysowywał wibrysy, pazurki, a nawet podkreślał futerko na uszach i ogonach postaci, delikatnie przejeżdżając pazurkami po wybranych częściach portretów.
- A ten kotek? Nie przedstawiłeś go, kto to? - Moja ciekawość wzięła górę, a więc oczekiwałem odpowiedzi.
- Ah... To ja, wszyscy nazywają mnie Mały. Ale wiesz, kiedyś będę miał super imię! Jeszcze nie wiem jakie, ale wiem, że będzie najfajniejszym imieniem jakie słyszały wszystkie koty ze wszystkich czterech klanów! - zapewnił mnie, jakby podbudowany moim pytaniem.
- Haha, nie wątpię. Ale wiesz - postanowiłem tańczyć tak, jak mi zagrał - imię Zbożowy Cierń, albo Daryl Yan jest jednak najlepsze i zawsze będzie!
- Że coooo? Nie, nie, nie! Brzmi jak imię jakiegoś włóczęgi, samotnika - roześmiał się kociak.
- Hej, hej, może kiedyś nim byłem, ale imię Zbożowy Cierń jest nowe, świeżutkie i świetne! - stwierdziłem, słodząc samemu sobie. Z delikatnym uśmiechem czekałem na odpowiedź kociaka. Niech się uczy, bez dobrych ripost nie wyżyje na tym świecie zbyt długo.

<Mały?>

Od Zbożowego Ciernia

Wyprężyłem grzbiet, wbijając pazury w korę dużego, rozłożystego drzewa. Na tyle, na ile było to możliwe, zaczepiłem się również pazurami u tylnych łap.
Te niestety są dużo mniej ostre i mają gorszą przyczepność, ale przynajmniej w jakiś sposób stabilizowały wspinaczkę.
Z każdym ruchem wyciągałem grzbiet wyżej, wsuwając pazury w korę. Kiedy tym karkołomnym sposobem dostałem się na jedną z niższych gałęzi, było już łatwo.
Najpierw dwie gałęzie w górę, później jedna na lewo i miałem idealne miejsce do obserwacji. Przysiadłem na końcu gałęzi, rozglądając się po terenach otaczających mnie.
W pewnym momencie zauważyłem obozowisko swojego klanu. Nawet nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak blisko tego miejsca się znajdowałem.
Pewnie nie zawracałbym sobie głowy obozowiskiem, gdyby nie to, że zauważyłem małą, czarną kulkę, jakby oddzieloną od reszty kociąt.
Nie, żeby szczególnie interesował mnie los jednego kociaka. Nawet jeśli gdzieś by się zapodział... Jakie to ma znaczenie?
Setki kociąt umiera zanim w ogóle się urodzi. Jeden martwy kociak nie zmieni całego klanu.
Brzmi jak wypowiedź mordercy. Ale ja bym siebie określił bardziej jako szczerego.
W każdym razie los czarnej kulki na swój sposób mnie zainteresował. Przeskoczyłem na niższe drzewko, które stało nieopodal i z niego dostałem się na grunt. Czając się w ciemnościach krzewów i drzew zbliżyłem się do kociaka.
Zdawał się zagubiony. Reszta kociąt pewnie była poza jego zasięgiem, bowiem bawiły się dość spory kawałek dalej. Rzuciłem się w jego kierunku, z jednej strony chcąc go wystraszyć. Nie miałem jednak zamiaru go skrzywdzić.
Jeszcze tak nisko nie upadłem, dzieci krzywdzić nie będę.
- Zgubiłeś się? - zapytałem krótko, donośnym i pewnym tonem.
Kociątko spojrzało w moim kierunku, ale się nie odezwało. Uniosło łepek i, widocznie zaskoczone moim widokiem, odskoczyło do tyłu, machając bezradnie łapką na znak "nie zbliżaj się, jestem groźny".
Zacisnąłem zęby w pseudo-uśmiechu na widok żałosnych prób obrony kociaka.
- Zadam to pytanie ponownie. Zgubiłeś się? - powtórzyłem, głośniej niż przedtem.

<Mały?>