Od Mleczowego Pyłu CD. Motylego Trzepotu

- Oczywiście, że tak - rzucił z niepewnym uśmiechem, przypatrując się każdemu z dzieci Motylego Trzepotu. Na pierwszy rzut oka wszystkie wydawały się urocze, nawet Jastrząbek, który siedział odwrócony do niego plecami w kącie i zdawał się mieć cały świat gdzieś. - Masz bardzo urocze kocięta - dodał dla pewności, że taka odpowiedź ją zadowoli.
Zauważył, że Motyli Trzepot od ich ostatniego spotkania stała się bardziej radosna. Posiadanie własnych dzieci musiało być dla niej czymś niezwykłym, a Mleczowy Pył cieszył się z jej szczęścia. Im mniej przygnębionych kotów w jego otoczeniu, tym lepsze on miał samopoczucie.  
- Są słodkie po mamie - powiedziała z dumą kotka, spoglądając na trójkę maleństw.
Liliowy uśmiechnął się w stronę Jastrząbka, ale kociak nie zareagował, nawet się do niego nie odwracając. Cóż, nie każdy kot musiał darzyć go sympatią.
- Jak tam u ciebie? -  zmienił dla bezpieczeństwa temat. Był ciekaw, jak radziła sobie z tym wszystkim. W końcu wychowanie dzieci było radosne, ale zapewne też męczące.
- W porządku, jak sam widzisz, spędzam teraz większość czasu z moimi kociętami, które są dla mnie całym światem - odpowiedziała, posyłając mu lekki uśmiech.
Liliowy pokiwał głową ze zrozumieniem w jej stronę. On pewnie nigdy nie doświadczy tego uczucia - posiadania własnych kociąt. Lubił swoje dotychczasowe życie wojownika, chociaż trochę bolało go to, że nie znalazł nikogo, z kim mógłby zaznać głębszych uczuć.
Spojrzał jeszcze raz na parę młodych, które wspólnie się bawiły, goniąc za sobą po żłobku. Kocur westchnął cicho.
- Nie przypuszczałem jakiś czas temu, że zostaniesz w ogóle matką. Robisz naprawdę porządną robotę, wyglądają na zadbane i szczęśliwe  -stwierdził, na co ta posłała mu pełne wdzięczności spojrzenie.
 - Dziękuje, Mleczowy Pyle - miauknęła cicho.
 - Jak już podrosną, mógłbym je kiedyś zabrać na małą wycieczkę po okolicy? - zapytał z lekko bijącym sercem. Bał się reakcji kotki na tę propozycję.

<Motyl?>

Od Motylego Trzepotu CD. Mleczowego Pyłu

— Hej, jak się trzymasz?
Lekko drgnęła, nie spodziewając się dzisiaj usłyszeć tych słów od kogokolwiek. Przez moment zestresowała się, że jakimś cudem kocur wie za dużo. Zamiast odpowiedź mu na to troskliwe pytanie, wpatrywała się w niego nieufnie, z obawą, że ma nadprzyrodzone zdolności czytania w myślach.
— Dobrze — palnęła odruchowo, zdając sobie sprawę, że milczy zbyt długo.
— Na pewno? Nie wyglądasz najlepiej — zauważył liliowy.
Nastroszyła się gniewnie, starając się sprawić wrażenie tej Motyl, którą była zawsze. Zafascynowaną własną urodą, miłą i otwartą na każdy rodzaj znajomości. Nie lubiła swojego aktualnego stanu. Zdołowana i bez sił, cały świat zawalił jej się przez jeden problem. Nie zasłużyła na to, by skończyć w przyszłości jako stara kotka bez uroczych pociech.
— Co masz na myśli? — fuknęła. — Ja zawsze wyglądam idealnie. Mam ślicznie zadbane futerko, piękny ogonek, oczka, pędzelki... — wymieniała zawzięcie. — Zbrzydłam według ciebie? — burknęła, patrząc na niego uważniej i dając mu spojrzeniem znać, że jedna zła odpowiedź może doprowadzić go do śmierci. Nie ważne, że był członkiem rodziny. Mamusia będzie musiała jej wybaczyć potencjalne skatowanie wujka.
— Oczywiście, że nie — odparł zakłopotany. — Raczej chodzi mi o to, że wydajesz się taka... smutniejsza — doprecyzował.
Zastrzygła uszami na tę uwagę. To było aż tak widoczne? Sądziła, że lepiej ukrywa swoje emocje, ale najwyraźniej była zbyt przewidywalna.
— Bo jestem, ale to nic strasznego. Nie umieram, usatysfakcjonuje cię taka odpowiedź? — westchnęła. — Przepraszam, ale... Nie mam ochoty na takie rozmowy — przyznała.
Poczekała chwilę, aż dostrzegła na jego pysku zrozumienia. Skinął jej głową, a ona powtórzyła ten gest i umknęła w tylko sobie znaną stronę.

***

Odkąd zdobyła trójkę idealnych dzieciąt, zaczęło jej się wydawać, że wszystkie problemy zniknęły. Nie potrzebowała nawet do szczęścia partnera, ta rodzina, którą miała, wystarczała jej na ten moment w pełni. Rodzice wciąż żyli i mieli się całkiem dobrze, miała jednego wujka i kilku znajomych.
Spojrzała na liliowego kocura, który właśnie wszedł do żłóbka. Sama wcześniej poprosiła go o przyjście tutaj, bo skoro Mleczowy Pył był i tak ograniczony prawami przez rządy Wielkiej Gwiazdy, to mogła przedstawić mu swoje pociechy.
Jastrząbek oczywiście czmychnął w kąt żłobka, wypinając się dupą na cały świat, czym dosadnie dał znać, jak bardzo obchodzą go inni. Frezja była podekscytowana, a Asterek akurat próbował zintegrować się z resztą kociąt w żłóbku.
— To on? — spytała jej mała kopia, wpatrując się w wojownika.
— Tak, mój drogi wujek — przedstawiła go uprzejmie, podchodząc do przybysza i chyląc głową na powitanie. — To Frezja, tam masz Asterka, a ten biały gburowaty w kącie to Jastrząbek. — Wskazywała po kolei na kocięta z ekscytacją. — Prawda, że są przecudowne? — spytała. — Nawet nie próbuj powiedzieć, że nie — ostrzegła. 

<Mlecz?>

Od Mleczowego Pyłu CD Motylowego Trzepotu

Mleczowy Pył zdziwił się, że kotka chciała tak nagle wracać do obozu. Niechętnie podreptał za nią, zastanawiając się, po co w ogóle prosiła go o trening, skoro tak naprawdę nic nie poćwiczyli.
- Jasne, nic nikomu nie powiem - odparł uprzejmie liliowy, starając się ukryć w swoim głosie lekkie zirytowanie.
- Mam nadzieję, że mnie nie oszukujesz, bo tylko sobie zaszkodzisz! - miauknęła dumnie, na co kocur tylko przewrócił oczami.
Szedł za szylkretkową, która pędziła w nieznane mu miejsce. Musiał przyznać, że była dosyć szybka.
Kiedy dotarli, pręgowany usiadł nieopodal Motylego Trzepotu, bojąc się, co jeszcze wymyśli.

***

Dla kocura ostatnie wydarzenia były dosyć stresujące. Natarcie ze strony dzików na ich obóz, życie na zupełnie innym terenie przez dłuższy czas. Mleczowy Pył odczuł ulgę, gdy cały Klan Wilka powrócił do obozu. Po dawnym zagrożeniu nie było śladu, więc czuł się znów bezpiecznie i mógł spać spokojnie.
Dodatkowo udany atak na Klan Nocy znacznie powiększył ich terytoria, chociaż liliowy nie popierał użytej przemocy wobec innych kotów.
Spoglądał z zadowoleniem, jak pozostali obozowicze radują się z tego, że odzyskali swój teren. Pręgowany nie spodziewał się, że w końcu uda im się wrócić na dawne miejsce.
Westchnął cicho, myśląc o ostatniej bitwie. Cieszył się, że został w obozie i nie brał udziału w krwawej walce. Nagle jego uwagę przykuła Motyli Trzepot, która siedziała niedaleko. Postanowił z nią chwilę porozmawiać.
- Hej, jak się trzymasz? - spytał kocur kotki, która spojrzała na niego z zaskoczeniem.

<Motyl?>

Od Motylej Łapy CD. Mleczowego Pyłu

Jego odpowiedź nie przyniosła jej wystarczającej satysfakcji. Ba, w ogóle nie była zadowolona ze sposobu, w jaki uciął interesujący ją temat. Skoro wyciągnęła go już poza obozy klanu, to powinien być bardziej skory do dzielenia się tego typu informacjami. Byli rodziną, a ona przecież pełniła rolę najbardziej godnej zaufania istoty. Któż w klanie nie mógłby uwierzyć w niewinność jej uroczych, żółtawych ślepi?
- Tak w tajemnicy ci powiem, że według mnie otaczamy się dosyć przeciętnie urodziwymi kotami. Chociaż, skromnie mówiąc, to może ja jestem zbyt wspaniała, przez co reszta się tak źle prezentuje - wysunęła wniosek, skupiając swe myśli wokół poszczególnych wojowników. - Żal mi ich. Widziałeś kiedykolwiek tak piękne futro jak moje? - spytała, ale nie dała mu ani chwili na odpowiedź. - No właśnie. Oczywiście, że nie. Naprawdę, przykro mi, los chyba nie jest łaskawy wobec każdego - dodała, lustrując uważnie swą sierść.
- Nie chciałaś przypadkiem potrenować dodatkowo nad tym, co słabo ci idzie? - zadał pytanie, najwyraźniej zmieszany treścią ich dyskusji.
- A wieeesz, że w sumie to już nie? - mruknęła, czując, jak pewność siebie rozrasta się w jej wnętrzu i ociepla ją aż po kończyny. - Dam sobie radę. Właśnie uświadomiłeś mnie, że problem mojego długiego bycia uczniem nie tkwi we mnie, tylko w Jastrzębiej Gwieździe. Jestem pewna, że zazdrości mi mojej wyjątkowości. On to taki zwykły burek, jeszcze taki ponury, zero emocji, kto by w ogóle chciał go podziwiać? - parsknęła. - Za to jaaaaa, no cóż, za dużo, by opowiadać, ale jeśli chcesz posłuchać o moich zaletach, to chętnie podzielę się z tobą taką wiedzą - zaoferowała pogodnie.
- Podziękuję - odparł zakłopotany. - Na pewno? Mam czas, jeśli potrzebujesz, mogę dać ci parę rad.
- Nie. Ja wierzę w siebie i swoje umiejętności. A wiesz, skąd wypływa prawdziwa siła każdego kota? Z jego serca! - Uniosła łapę i nieudolnie przystawiła ją do klatki piersiowej, na tyle, na ile tylko była w stanie. - I ja mam jej dużo. Zaprę się, nawet pobrudzę dostatecznie swoje futerko, ale zrobię to. Pokażę, że nie ma prawa robić ze mnie wiecznego ucznia - dopowiedziała, a w jej ślepiach błysnęły iskierki zdeterminowania.
Liliowy siedział bezczynnie naprzeciw kotki wygłaszającej swój monolog i tylko potakiwał głową, a jego wyraz pyska zdawał się błagać o koniec jej wywodów i powrót do ciepłego legowiska.
- Nie mam czasu do stracenia - rzekła nagle,zrywając się na równe łapy. - Musimy iść. Robi się późno, a ja muszę znaleźć sensowne miejsce blisko obozu, żeby sobie więcej ćwiczyć. - Z nowym planem na życie, znalazła w sobie zasoby energii, dzięki której popędziła do przodu z prędkością, jakiej się sama po sobie nie spodziewała.
Zatrzymała się na krańcu lasu i spojrzała władczo w stronę wujka, który dreptał za nią wolniej.
- I nie możesz nikomu mówić o naszej rozmowie! Będę się wypierać wszystkiego, co może źle wpłynąć na to, jak inni mnie postrzegają, rozumieesz? - spytała, z doniosłym tonem głosu.

<Mleczyku?>

Od Mleczowego Pyłu CD Motylej Łapy

 Nie był pewny, o co dokładnie chodziło jego siostrzenicy, ale poznał ją na tyle, że odmowa mogłaby się skończyć jej długotrwałym gadaniem.

- Skoro chcesz, to mogę ci pomóc... – mruknął niechętnie Mleczowy Pył, nie bardzo wiedząc, w czym ma ją niby doszkolić i jak to pomoże jej przyspieszyć trening. Rozejrzał się ponownie, szukając kogoś, kto mógłby go zastąpić. Rozumiał zapał młodej kotki do bycia lepszym, ale czy trochę nie przesadzała? Swoją opinię zostawił dla siebie.

 - To kiedy chcesz zacząć? – dopytał, mając w duchu nadzieję, że będzie miał jeszcze chwilę spokoju.

 - Teraz - rzuciła, a liliowy widział w jej oczach determinację. Naprawdę chciała udowodnić swoim braciom, że nie jest od nich gorsza.

Westchnął cicho i kiwnął głową. Nie miał nic do roboty, więc mógł spędzić z nią trochę czasu, jeśli tego potrzebowała.

  - W porządku, chodź za mną. – Kocur ruszył w kierunku wyjścia z obozu, a Motyla Łapa radośnie dotrzymywała mu kroku, mrucząc cicho pod nosem o tym, jak pokaże tamtej dwójce ich należyte miejsce.  

Gdy tylko usiedli w lesie,  nieopodal klanu, Mleczowy Pył spojrzał na kotkę, która czekała cierpliwie aż coś zaproponuje.

 - Więc co chcesz konkretnie poćwiczyć?

 - Obojętnie, byleby ten durny lider mnie w końcu mianował! Z pewnością jest uprzedzony do kotek, dlatego muszę tyle czekać! – wyjęczała.

  - Dobra, daj mi chwilę, muszę pomyśleć.

Zamyślił się. Co mógł z nią poćwiczyć? Pewnie ze swoją mentorką opanowała podstawy i wszystko, co ważne, a nie chciał również jej zanudzać.

  - Nie dokończyliśmy ostatniej rozmowy, więc dziś mam okazję, by cię jeszcze trochę popytać! – rzuciła niespodziewanie, a pręgowany wbił zmieszany wzrok w ziemię. Jak zacznie mu zadawać podobne pytania jak wtedy, to będzie się stresował. Już wolał pomóc jej udoskonalić umiejętności łowieckie, niż skazywać się na te katusze.

  -Podoba ci się ktoś? – Uśmiechnęła się lekko, a Mleczowy Pył zadrżał.

Tak szczerze to jeszcze nie myślał nad tym, czy w ogóle chciałby być kiedyś w związku. Skupiał się bardziej nad tym, jak być dobrym wojownikiem, na wykonywaniu swoich codziennych zadań niż na sprawcach miłosnych.

  - Ja… Nie, nie interesuje się tym zbytnio... - odparł zmieszany i wytrącony z własnych myśli.

  - Szkoda - miauknęła krótko.

Kocur odetchnął z ulgą, sądząc, że młoda da sobie spokój, ale widocznie grubo się pomylił, bo zaledwie parę sekund później zalała go kolejną paplaniną o tym, co ona uważa na ten temat.

<Motyla Łapo?>

Od Motylka(Motylej Łapy) CD. Mleczowego Pyłu

- Oj, chciałabym dużo wiedzieć! - przyznała, a w jej ślepiach zabłysnęły iskierki zachwytu. - Ale nie chcę cię też zamęczać, sama myśl o opiekowaniu się moimi braćmi bywa wyczerpująca, więc usiądź sobie, jak najwygodniej się tylko da, a ja przypilnuję, by ta dwójka nie skakała już sobie więcej do gardeł - to mówiąc, zmierzyła pogardliwym wzrokiem znajdujących się nieopodal kocurków. Zarówno Jad, jak i Listek, wydawali się być zirytowani graną przez nią roli idealnej istotki, podczas gdy sami zostali zepchnięci do ról drugoplanowych złoczyńców.
- Nie jestem stary, mam dużo sił, by mieć na was oko i odpowiedzieć ci na jeszcze kilka pytań - odparł spokojnie, uśmiechając się. - Po prostu mów, nie przejmuj się, mój stan zdrowotny ma się dobrze - dodał.
- Oh, no okey - rzekła z udawaną niechęcią, krzywiąc pysk, jakby w zadupie szukała zaczepnego tematu do rozmów. - A co myślisz o kociętach? - rzuciła nagle.
- To znaczy? - Po jego wyrazie mordki zdała sobie sprawę, że niczego nie rozumie. Pokręciła głową z niedowierzania. Niby wszystko dorośli uważają, że są tacy mądrzy, ale jak przychodzi co do czego, to trzeba im tłumaczyć coś po kilka razy.
- No czy masz jakiegoś partnera. I kocięta. Albo czy chciałbyś je mieć? - zagadnęła, zafascynowana tym tematem, choć sama wciąż była małym szkrabem.
Spojrzał na nią z lekkim wytrzeszczem. Widziała kryjące się w pomarańczowych ślepiach zmieszanie, jakby wypowiedziała jakieś zakazane słowa. A przecież tylko poruszyła taki zwyczajny temat.
- Nie wiem, nie jest to coś, o czym chciałbym rozmawiać - przyznał, a ona jedynie westchnęła.
- Aha. Ja bym chciała kiedyś! Wiem, że sama jestem póki co kociakiem, ale jak już będę dorosła, to będę miała własne dzieci! Na pewno! - Podniesionym przez ekscytację głos, zwróciła uwagę braci. Nie doszło jednak do żadnej konfrontacji, bo zaraz w żłóbku pojawiła się Rozkwitający Pąk, dziękując Mleczowemu Pyłowi za poświęconą jej dzieciom uwagę. Liliowy zniknął, nim Motylek zdołała wyjawić mu swe wszystkie marzenia.
Uznała, iż to jego strata. Jeszcze nadejdzie dzień w którym opowie mu o reszcie z jej młodzieńczych, niewinnych pragnień.

***

Taka idealna istota jak ona nie powinna przejawiać żadnych negatywnych cech w swoim zachowaniu. Jak jednak miała zachować spokój, kiedy ten przeklęty lider mianował jej braci, a ona dalej pozostała na randze ucznia? Złość niemalże przemawiała przez nią, a jej zadbane futerko popadło w nieład przez liczne potargania.
Nigdy nie zapomni ich zwycięskich i pełnych satysfakcji wyrazów pyska, kiedy to szli przed szereg, przed oblicz Jastrzębiej Gwiazdy, przyjąć nowe imiona.
Liściasty Krzew i Jadowite Serce.
Nie cierpiała tego. Na sam dźwięk ich nowych mian była gotowa rzucić się najbliższemu kotu do gardła i je doszczętnie rozszarpać. Jak ktokolwiek mógł mieć czelność postawić ją w takiej sytuacji?
Jeśli jeszcze raz zobaczy burego przywódcę, to dorwie go i zaprezentuje moc jej "słabych" pazurków, a on nawet nie zdąży pojąć, jak wielki błąd popełnij, narażając ją na bycie pośmiewiskiem.
Widok znajomego liliowego kocura na moment ją udobruchał. Dopadła do jego łap, starając się jak zwykle zgrywać pozory milutkiej i niewinnej.
- Potrzebuję twojej pomocy - rzekła. - Cieszę się z mojej mentorki, ale trzeba mi więcej treningów. Musisz mi pomóc dopełnić moje umiejętności - oznajmiła.
- Muszę? - powtórzył niemrawo, rozglądając się za kimś, kto wyjaśni mu zaistniałą sprawę.
- Tak - odparła, wzdychając. - Cokolwiek. Muszę jakoś pokazać moim braciszkom, jaka jestem zdolna i że moje bycie wciąż uczniem wynika jedynie z wredności lidera.

<Mlecz?>

Od Mleczowego Pyłu CD. Motylka (Motylej Łapy)

Kocur odpowiedział  na jej pytanie niemal od razu, ożywionym głosem. Od zawsze pragnął zostać wojownikiem i przekazywanie swojej opinii na ten temat, zawsze go ekscytowało. Czuł satysfakcję,  bo osiągnął swój cel i mógł teraz z dumą opisywać swoje przemyślenia.

– Korzyści jest naprawdę wiele! Pilnujesz granic klanu, by żaden obcy kot nie dostał się na teren obozu, polujesz samemu na zwierzątka  i przynosisz je na specjalny stos, aby nakarmić innych – wymieniał. –Osobiście mi się bardzo podoba bycie wojownikiem. Jesteś samodzielny, no i jest również szansa na to, że dostaniesz własnego ucznia pod opiekę. Więc masz szansę przekazać swoją wiedzę dalej – odparł Mleczowy Pył, spoglądając łagodnie na kotkę. Wydawała mu się być spokojna i ciekawska, zupełnie jak on. Zdawał sobie sprawę, że pewnie będzie zadawała dużą ilość pytań i się w tym nie pomylił.

Rzucił okiem na pozostałą dwójkę rodzeństwa, która jak na razie siedziała grzecznie i przysłuchiwała się jego słowom z zainteresowaniem na pyszczkach. Co prawda rudawy wydawał się być bardziej naburmuszony, ale i tak nie ruszał się ze swego miejsca.

– Hm... Brzmi nawet dobrze – mruknęła tortie. – Mam nadzieję, że moi bracia nie sprawią ci jakiś większych problemów. Są z nich niezłe rozrabiaki – dodała z lekkim uśmiechem.

– Jak na razie, to widzę, że zachowują się bardzo grzecznie – zaśmiał się liliowy, nie wiedząc, czy zaraz nie rozpęta się jakaś burza, skoro dostał ostrzeżenie odnośnie ich standardowego zachowania.

– To pewnie cisza przed burzą. Gdy tylko się do ciebie przyzwyczają, na pewno zaczną coś kombinować – skomentowała Motylek.

Mleczowy Pył pokiwał lekko głową na znak zrozumienia. Wbił spojrzenie w dwójkę dzieci jego siostry i przekręcił oczami, widząc, jak Listek zaczepia już swojego brata, kładąc swoją jedną łapkę na jego nos.

– Przestań, ty par... – warknął, powstrzymując się od wulgarnego słowa. – Masz móżdżek ledwo co narodzonego kociaka – prychnął pogardliwe.

– Nie umiesz się bawić! – odparł jedynie niebieski.

– Uspokójcie się oboje! Mieliście być grzeczni, obiecaliście to mamie! – Motylek najwyraźniej musiała pokazać się z dobrej strony przed wujkiem. Chciał być postrzegana przez niego, jako ktoś, kto umie sobie poradzić z innymi i nie da wejść im na głowę. – Przepraszam za nich – dodała ciszej. – Widzisz, oni tak zawsze.

– Nie ma sprawy. Jak pamiętam, sam też trochę rozrabiałem i sprawiałem problemów mojej mamie oraz rodzeństwu – powiedział, przypominając sobie o swojej siostrze, która została zabita przez Klan Gwiazdy. Nie mógł się tu teraz rozkleić, więc dusił w sobie wszystkie emocje. Minęło już trochę czasu, a on wciąż nie pogodził się z jej śmiercią. Niby czas goi rany, ale nie przywróci on życia Lodowatce. Ich relacja nie była najlepsza, ale wciąż byli rodzeństwem. Nie chciał teraz o tym myśleć, gdyż jego humor od razu się pogarszał. Odrzucił złe myśli na bok, by zająć się dziećmi Rozkwitającego Pąka. Rozkojarzony nie byłby zbyt dobry w pilnowaniu trzech urwisów, więc wrócił myślami do rzeczywistości. Dwóch kocurków już się nie kłóciło, ale siedzieli obrażeni na siebie wzajemnie. Liliowy stwierdził w duchu, że dzisiejszy dzień będzie pełen wrażeń i emocji z takimi kociakami.

– Chciałabyś coś jeszcze wiedzieć? – spytał, spoglądając na czarną, która jako jedyna wydawała się skora do rozmów.

 

<Motylku?>

Od Motylka

Z uśmiechem na pysku wsłuchiwała się w kłótnie braci. Rozkwitający Pąk nawet nie miała sił zwrócić im uwagi, gdyż ta zaciekła sprzeczna trwała już od wczesnego ranka. Według Motylka była to super sprawa, bowiem tamta dwójka mysich móżdżków znowu podpadała mamie, a ona jak zwykle wychodziła na najgrzeczniejszą. Miano najlepszego dziecka w oczach rodzicielki nie będzie takim łatwym do odebrania tytułem, skoro to czarna jest najlepsza. To było wiadome od samego początku, więc tortie dziwiła się, że tamci jeszcze mieli nadzieję.
- Wy to chyba nigdy nie dorośniecie - westchnęła niebieska, spoglądając na synów.
- Dokładnie, oni zawsze będą zachowywać się jak takie małe kociaki! Zero klasy i dojrzałości! - stwierdziła koteczka, chcąc jeszcze bardziej zaimponować matce. Na pysku dorosłej dostrzegła cień rozbawienia. 

- Dobrze, że chociaż ty mnie rozumiesz - miauknęła, trącając ją w bok noskiem. - Taka córka jak ty to skarb - oznajmiła. Serce tortie zabiło mocniej z dumy i powstrzymała się od przyznania na głos matce racji. Wiedziała, że składa się z samych zalet, więc mówienie jej o tym, tylko głaskało jej ego. 

- Możecie się na chwilę uspokoić? - Rozkwit wstała, zwracając tym w końcu uwagę kłócących się braci. - Dziękuję. Chciałam wam przede wszystkim powiedzieć, że dzisiaj pozostawiam was pod opieką kogoś... innego - rzekła, przez co momentalnie zapadła cisza, a atmosfera zrobiła się bardziej napięta. 

Cała trójka kociąt wpatrywała się w nią z zainteresowaniem, oczekując dalszych wyjaśnień. 

- Kto? - odważył się w końcu zapytać Listek. 

- Mój brat, a wasz wujek. Mleczowy Pył jest naprawdę miły, więc proszę, bądźcie grzeczni i nie naróbcie mi wstydu, dobra? Mogę na was liczyć? - powiedziała to delikatnie, choć w jej głosie dało się wręcz wyczuć  błaganie.

- Spokojnie, mamo! Ja ich przypilnuję, by nie nabroili - obiecała szylkretka, przykładając łapę do klatki piersiowej. - Na mnie możesz liczyć. 

- Wiem skarbie, wiem - westchnęła i wychyliła się przez wejście do żłobka. - O, Mleczyku! Jesteś już. 

Do środka kociarni wszedł wysoki, liliowy kocur. Motylek skrzywiła się. Nie był podobny ani do matki, ani do babci. Miał kompletnie inny kolor futra, a jedyne, co mogłoby wskazywać na jakiekolwiek pokrewieństwo, to kolor oczy, bądź pręgi i ich ułożenie. 

- A więc to jest Motylek, Listek i Jad. Na ogół są grzeczni, ale zdarza im się broić. Mam nadzieję, że nie sprawią ci problemów i jeszcze raz ogromne dzięki za to, że w ogóle chcesz je chwilę popilnować - miauknęła z wdzięcznością w głosie. 

- Nie ma sprawy - udzielił krótkiej odpowiedzi. 

Rozkwit liznęła na pożegnanie każdego z dzieciaków w czubek głowy i wyszła z kociarni. 

Chociaż wciąż była tu Skrząca Nadzieja i jej dwójka córek, to obecność nowego kocura zdecydowanie wpłynęła na nastrój. Nawet Jad nie zaczął jeszcze marudzić, tylko czekał na jakieś wydarzenie. 

- A więc jesteś bratem mamy? - Tortie postanowiła podjąć się rozmowy jako pierwsza. Musiała sobie w końcu wyrobić opinię o nieznajomym, a póki co mogła tylko uznać go za odludka.

- Tak - odparł, co wcale nie usatysfakcjonowało koteczki. 

- Ale nie jesteś podobny ani do niej, ani do babci. Masz inny kolor futerka, dlaczego? 

- To normalne, wasza trójka też nie jest kopią waszych rodziców. Czasami zdarzają się takie różnice - wyjaśnił spokojnie. 

- Aha... - zamyśliła się. - Skoro jesteś wojownikiem, to możesz nam powiedzieć, czy jest to chociaż fajne? Są z tego jakieś korzyści? 

 

<Mleczowy Pyle?>