Od Ostowej Łapy C.D Północnej Łapy

Właściwie czas dzieciństwa szybko mi minął. Nawet się nie obejrzałem, a już nadszedł dzień mojego mianowania na ucznia. W czasie naszego pobytu w żłobku nie było innych kociaków, które dostąpiły by takiego zaszczytu, dlatego dotychczas mogłem wyobrazić sobie tą ceremonię tylko poprzez opowieści innych kotów z klanu. W tej chwili stałem już koło moich sióstr i czekałem z niecierpliwością na to, aż wreszcie się dowiem, kto zostanie moim pierwszym mentorem. Szczerze mówiąc podczas kręcenia się po obozie i zabawy z siostrami, słyszałem już z czyjejś rozmowy, że ma to być Czarny Potok. Szczerze mówiąc nawet się ucieszyłem, gdyż wydawał mi się on godny tej roli, muszę przyznać, jako jeden z nielicznych. Z podekscytowania jakie naszło mnie zaraz po mianowaniu Północnej Łapy, aż prawie nie zauważyłem że już czas na mnie. Dopiero słowa Niedźwiedziej Gwiazdy wymawiającego moje nowe imię przywróciły mnie do rzeczywistości. Ostowa Łapa... Jak pięknie to brzmi.
- Twoim mentorem będzie Żądlący Język. Mam nadzieję że Żądlący Język przekaże ci całą swoją wiedze. - przed oczami przemknęło mi ostatnie spojrzenie lidera, zanim zwrócił się do kotki. Zamurowało mnie, to nie ona miała dostąpić tego zaszczytu.
- Co?! - wypaliłem sucho, marszcząc gniewnie brwi, ale kiedy uświadomiłem sobie, że nagle oczy wszystkich spoczęły właśnie na mnie, opanowałem się.
- Coś nie tak, Ostowa Łapo? - mruknął ktoś obok mnie, ale ja nie byłem w stanie spuścić wzroku z marnej kocicy, która będzie miała mnie teraz uczyć. Pokiwałem więc pyskiem na boki, mając ochotę jak najprędzej się stąd ulotnić.
Lider kontynuował mianowanie, a ja musiałem zetknąć się z nową „mentorką” nosami. Ona chyba również jeszcze nie wiedziała, że znalazła się na niewłaściwej drodze... Ale w końcu to nie jej wina. To lider wybrał mentorów.
Zaraz kiedy to uczyniłem, szybko uciekłem poza oczy zebranych. Niedźwiedzia Gwiazda mianował jeszcze moją drugą siostrę i stanął naprzeciw mniejszego ode mnie kocura. Kojarzyłem go i dotychczas nie miałem o nim złej opini, ale kiedy usłyszałem, że mentorem Skaczącej przybłędy zostanie Czarny Potok, poczułem że zalewa mniej krew. Nie mogłem jednak jeszcze nic zrobić. Siedziałem i patrzyłem na to wszystko zwężonymi ze złości źrenicami. Dopiero łagodne liźnięcie Północnej na moim uchu sprawiło, że się rozluźniłem.
- Co się dzieje, bracie? - zerknęła na mnie czule. Również Zgubiona Łapa zwróciła na to uwagę.
- Nic zbyt ważnego siostro. Po prostu jestem zawiedziony decyzją lidera. - mruknąłem spokojniej, tak, by nikt poza nami tego nie usłyszał.
Nie dane nam było dłużej rozmawiać, gdyż nagle wszyscy zaczęli skandować nasze nowo nadane, uczniowskie imiona. Oczywiście byłem z tego dumny i nawet nie starałem się ukryć takiej reakcji przed innymi. No cóż, trafiła mi się mentorka, której bym nikomu nie pozazdrościł, ale i tak stanę się największym wojownikiem. Chociażby samemu. 

Północka?

Od Ostu Cd Tygrysa

Dwójka nowych kociąt dołączyła do nas bardzo wcześnie. Właściwie nawet z tego względu traktowałem je jak rodzeństwo. Bo przecież właściwie nim było, prawda? Mama, Sójcze Skrzydło zwracała się do nich, myła je i otaczała opieką tak jak nas, więc musieli być naszym rodzeństwem. Fakt, że dołączyły do nas nieco później, szybko zginął w mojej pamięci, kiedy zrozumiałem, że pełna kociarnia to dobra kociarnia. Przynajmniej było ciekawiej i zjawiające się co jakiś czas duże koty nie patrzyły już tylko na mnie, chociaż nadal chowałem się na ich widok.
Pewnego dnia, kiedy bawiłem się z Północą i Zgubą, zaczepił mnie również Tygrys. To było nasze pierwsze tak bliskie spotkanie, a on był jeszcze nieco mniejszy ode mnie, jednak oczywiście jako kociak nie zwróciłem na to uwagi. Liczyła się tylko dobra zabawa, kiedy akurat miałem ku temu okazję, więc gdy pazurki brata sięgnęły mojego futra, przewróciłem się na grzbiet, chwytając go również swoimi. Zacząłem spychać go tylnymi łapami, niczym prawdziwy wojownik i zaraz to ja znalazłem się nad nim. Zadowolony z triumfu zacząłem atakować jego łapę, jednak wtedy rozdzieliła nas mama.
- Oście, nie tak mocno. Twój brat jest od ciebie mniejszy. - wyjaśniła, jednocześnie zbliżając się do Tygrysa, aby czule go polizać. Wykręcał się od niej, jednak ona i tak to robiła.
- Ale mamo! Nic nie zlobiłem! - odparłem, zanim zdążyłem pomyśleć nad słowami. Nawet nie zwróciła na to uwagi. Poszedłem więc zły w kąt kociarni.
Uwaga mamy nie powstrzymała mnie przed późniejszymi zabawami z bratem. Zwłaszcza że niedługo po tym urósł, tak jak ja i już nie był taki bezbronny, dlatego kocięca walka stała się teraz iście ciekawa i wciągająca. Zwłaszcza po opowieściach odwiedzających nas gości, których w końcu przestałem się bać.

<Tygrys?>

Od Ostu

Na początku była ciemność — to jedyne co zapamiętałem w przeciągu tych kilku dni. Ciemność i ciepło. W nowym świecie czułem się obco, a jedyne co towarzyszyło mi od samego początku to moje siostry. Byłem przerażony, jednak delikatne futro matki i jej czuły dotyk sprawiały, że czułem się bezpieczniej i pewniej. Wchłaniałem jej zapach, który mnie uspokajał. Wszystko wydawało mi się dziwne, jednak skomplikowało się jeszcze bardziej od chwili, w której pierwszy raz ją zobaczyłem. Wydawała mi się wtedy taka potężna i wspaniała, a gdy spoglądała na mnie z miłością, już nic mi nie zagrażało. Dopóki nie przeniosłem spojrzenia na inne kudłate istoty, wpatrujące się we mnie jak sępy w padlinę. Właśnie od tamtej chwili zawsze, kiedy się pojawiały, ja chowałem się za łapami mojej wybawicielki, która pozwalała mi odciąć się od nich i tego dziwnego świata, chociaż na chwilę. Zupełnie nie rozumiałem ich logiki — dlaczgo patrzą właśnie na mnie? Jestem jakiś inny? Przecież mam takie same łapy, uszy i ogon jak one i moja matka! Kiedyś, gdy zastosowałem tę samą taktykę co zwykle i zanurkowałem za grzbiet Sójczego Skrzydła, aby nikt nie mógł mnie zobaczyć, śmiali się i mówili, że jestem „nieśmiały“. Nie do końca rozumiałem, co mają na myśli. Czy gdybym to ja był na ich miejscu, nie byłbym już „nieśmiały“? Wtedy ogarnął mnie smutek. Jako pierwsza zauważyła to Północ — moja siostra.
- Dlacego się smucis, Ocet? - podskoczyła do mnie na krótkich, kocięcych łapkach.
- Bo jesem „niesmiały“. - odpowiedziałem wtedy. Byłem w tamtej chwili tak zajęty troską siostry, że nie zauważyłem rozbawienia na pyszczku mojej mamusi. Ta przybliżyła się wnet i polizała mnie po głowie.
- Nieśmiałość nie jest zła, synu. Z pewnością kiedyś z tego wyrośniesz i staniesz się wspaniałym wojownikiem, tak jak twoje siostry. - to mówiąc przesunęła wzrokiem również po Północy i Zgubie. Mógłbym przyznać, że w tamtej chwili moje oczy wyglądały niemal jak spodki UFO, kiedy nie mogłem pojąć mądrości mojej matki. Była taka wspaniała! Potrafiła przewidywać przyszłość! Pomyślałem wtedy, że chcę być jak ona i za każdym razem, kiedy bawiłem się z rodzeństwem, mówiłem im, że kiedyś się taki stanę. Bo przecież tak powiedziała mamusia, prawda?

Ktoś? Może rodzeństwo? ^^