Od Sroczego Pióra

 Rozejrzał się po klanie pozbawiony większego entuzjazmu. Nie miał siły... od tak, po prostu. Futro doszczętnie przemoczone przez rzęsisty, nieprzerwanie lejący deszcz przykleiło się do ciała kocura utrudniając mu poruszanie się. Niechętnie wstał, spoglądając ostatni raz na grób matki. 

Jemioła odeszła... dawno, naprawdę dawno temu, zabierając ze sobą do grobu informację o ojcu swoich dzieci. Ta cała tajemnica, którą owiał się kocur już nie interesowała wojownika tak bardzo, jak uprzednio. Owszem, bywały dni, gdy się zastanawiał co, jak i dlaczego, jednakże większość czasu po prostu ignorował natrętne myśli.

Przystąpił z łapy na łapę, starając się ogrzać wyziębione ciało.

Ataki kaszlu rzucały nim niczym szmacianą lalką, brudząc pysk krwią. Mówił sobie, że pójdzie do swojego brata, żeby się wyleczyć, jednak zawsze to było "jutro". Z biegiem czasu to jutro zmieniło się w pojutrze, za kilka dni, za tydzień... na następną porę roku.

Nie czuł się najlepiej, jednak za każdym razem widząc, ile roboty mają medycy klanu klifu - wycofywał się. 

Jeśli nie natrafił na Tańczącą Pieśń to na swoją byłą miłość - Kalinkową Łodygę, co jeszcze bardziej zniechęciło go do wtykania nosa przez próg leża.

Z delikatnym zmęczeniem słuchał opowieści brata o jego dzisiejszym dniu. O tym, jak Truskawkowa Łapa ponownie wszczął awanturę między nim a Cichą Kołysanką; o tym, że Pląsający Wiesiołek tak zapomniał o troszczeniu się o samego siebie, że ponownie zachorował. 

— Lamparci Ryk pytał o ciebie, wiesz? Wydaje się być dosyć... zainteresowany twoją osobą. Tak bardzo, że zupełnie zignorował własną chorobę — Bluszczyk uśmiechnął się pod wąsem, poruszając przy tym ogonem. Sroczek jednak nie był aż tak przekonany do tego wszystkiego.

Skulił uszy, kuląc się.

— Oh... no... cóż, z-zobaczymy jak wy-wyjdzie... 

Przymknął ślepia, układając się w swoim legowisku wygodniej, nadal słuchał słów brata, który z pasją opowiadał o leczeniu Rozżarzonego Serca, Wrzosowej Pogoni czy Jeleniej Cętki. Uśmiechnął się w duchu, kryjąc rozdzierające płuca kasłanie.

— Je-jestem troszkę zmęczony... do-dokończymy roz-m-mowę ran-no? — miauknął spokojnie, z trudem biorąc głębszy wdech.

Liliowy skinął głową, zmierzając do wyjścia.

— Dobranoc Sroczku.

— Branoc Blu-bluszczyku... bracie

Pozwolił zatopić się we własnych, pędzących szaleńczo myślach, które powoli wyrywały go z ciała. Otarł krew, która ponownie ubrudziła jego pyszczek. Pójdzie do brata jutro.

Tak, jutro.

Powieki Sroczego Pióra opadły ciężko zabierając go tam, gdzie nie było jutra ani przyszłości. Tam, gdzie zmierzali wszyscy u kresu swojej wędrówki przez życie.

Wydał z siebie tchnienie, nim opuścił świat żywych, dołączając do swojej matki.

Wyleczeni: Kalinkowa Łapa, Tańcząca Pieśń, Pląsający Wiesiołek, Rozżarzone Serce, Wrzosowa Pogoń, Jelenia Cętka, Lamparci Ryk

Od Sroczego Pióra DO Wiewiórczej Łapy

Serce niemalże mu stanęło, gdy został wychowany na środek. Miał zostać mentorem, znowu! Srocze Pióro całym sobą, dosłownie nawet najkrótszym włosem czuł, że nie nadaje się do tej roli. Podkulił pod siebie ogon i będąc wręcz zmuszonym przez ponaglający wzrok tłumu - ruszył przed siebie.

Wiewiórcza Łapa podskoczył w miejscu a jego ogon zafalował. Rudzielec sprawiał wrażenie pełnego zapału oraz energii ucznia, co jeszcze bardziej przeraziło burego.

"Pewnie będzie zadawał dużo pytań"

Chcąc czy nie, zetknął się z nim nosem, wymuszając sztuczny uśmiech na swój pysk. Odetchnął z ulgą, gdy rudzielec jak na skrzydłach poleciał w stronę rodzeństwa, pusząc się z dumy.

Tym razem, uśmiechnął się szczerze. 

Słabo, acz szczerze.

* * *

Poniósł wzrok znad nagrobka matki, poruszając nerwowo ogonem. Przyszedł prosić ją o radę, jednak... co mogła odpowiedzieć mu jedynie kupka piachu i kilka badyli? 

Spochmurniał, pociągając nosem. Słońce powoli wychylało się zza horyzontu, niemalże brutalnie zmuszając go do powrotu do obozu, gdzie zapewne czekał już na niego uczeń. Bury był zmęczony, czuł się jak wrak kota, niemalże codziennie powstrzymywał łzy w ciągu dnia, dając upust emocjom podczas wieczornych napadów płaczu, podczas których przyciskał do swojego pyszczka mech.

Widząc skąpane w promieniach słońca ognisto-rude futro, westchnął ciężko. Znowuż miał wrażenie, że zawaliły się na niego wszystkie problemy świata. Potarł pysk, pociągając nosem.

— W-witaj, W-wiewiórcza Ł-łapo.

Uczeń podskoczył w ekscytacji, wybiegając mu na spotkanie.

 — Cześć, Srocze Pióro!  — poruszył wąsami, uśmiechając się przyjaźnie  — Droździ Trel o ciebie pytał, to coś ważnego?

Zesztywniał, odruchowo wbijając pazury w grunt. Drozd pytał o niego? Zaśmiał się nerwowo, poruszając niespokojnie końcówką ogona, która drgała w rytm jego tików.

W duchu skarcił się za swoje tchórzostwo, pewnie bury chciał zapytać, czy idzie na dzisiejszy wieczorny patrol. Przecież... przecież byli przyjaciółmi, tak?

 — Srocze Pióro?

Pokręcił łbem, spoglądając na ucznia, o którego istnieniu zapomniał.

 — T-tak... t-tak... T-to n-nic w-ważn-nego... P-po p-prostu m-miałem z n-nim porozmawiać  — miauknął cicho, plącząc się we własnych słowach. Wiewiór przyglądał mu się ze zmarszczonym nosem, jakby nie do końca mu wierzył. Sroczek odruchowo odwrócił wzrok, czując świdrujące spojrzenie ucznia na sobie. Jeszcze trochę i by mu dziurę w brzuchu wywiercił. Co jak co ale nie miał dzisiaj nerwów na to wszystko.

Jakby kiedykolwiek je miał...

 — Tooooo...  — pręgus podrapał się po brodzie, jakby zamyślając — CO DZISIAJ ROBIMY!?  — wykrzyknął. Mentor chłystka aż podskoczył, wydając z siebie niekontrolowany pisk, zastanawiając się cóż takiego on mu zrobił.

— A m-może... t-ty w-wybier-rzesz d-dzisi-iaj...?  — zaproponował markotnie. Nie miał siły ani ochoty wymyślać, szczególnie dzisiaj. Miał więc nadzieję, że Wiewiórcza Łapa zdecyduje. Jego propozycja chyba przypadła do gustu młodemu uczniowi, jego ślepia błysnęły pełne ekscytacji. 

< Wiewiór? >

Od Sroczego Pióra

Otrzepał się z tego białego cholerstwa, strząsając zamarznięte kawałki wody ze swoich wąsów. Nienawidził tej pory roku, ledwo się zaczęła a Srocze Pióro miał dosyć. Miał problem żeby znaleźć jakiekolwiek żyjątko na zewnątrz, a jeśli jakimś cholernym cudem coś złapał - była to licha mysz, którą nawet kocię by się nie najadło.

Kopnął niczemu winny kawałek mchu, wchodząc do ciepłego legowiska. Przeciągnął się, wyginając grzbiet w łuk. Całe ciało miał zmarznięte i dosłownie nie czuł nawet swojego koniuszka ogona. Srocze Pióro rozejrzał się po wnętrzu, kichając.

Przyglądał się bratu, który zmieniał mech w legowisku po kolejnym chorym. 

— Wszystko dobrze, Sroczku? 

— T-tak... C-chyba c-coś mnie ł-łapie... — mruknął cicho, podchodząc do brata. Ten pokiwał głową w zadumie, poprawiając jeden bok legowiska.

— No dobrze, w takim razie daj mi moment. Niestety musisz poczekać, przed tobą zgłosił się jeszcze Droździ Trel, ale wybiegł szybko mówiąc, że musi wymiotować. Jeszcze Cicha Kołysanka czuła się źle od rana... Co prawda jest już lepiej, jednak nie będę jej męczyć. Niech odpocznie. Wiesz, jak jest.

Oczywiście, że rozumiał brata. Sam był ledwie przeziębiony, więc może poczekać. Nic takiego się przecież nie stanie... Na wspomnienie Drozda jego serducho szybciej zabiło, jakby chciało wyskoczyć z klatki piersiowej.

Uśmiechnął się nerwowo, gdy tylko wcześniej wspomniane, bure futro pojawiło się w wejściu do nory. Drozd wytarł mordkę, wchodząc głębiej, drżąc z zimna.

— H-hej... S-sroczku...

Sroczemu Pióru łapy się niemalże rozjechały, gdy usłyszał zdrobnienie swojego imienia. Przywitał się ładnie, próbując nie spalić buraka.

Odwrócił wzrok, pocierając nerwowo swoje łapy. Drozd uśmiechnął się słodko, podchodząc bliżej. Dosłownie w tym momencie Sroczek miał wrażenie, że ma gorączkę i za chwilę zjedzie. Łapy osunęły mu się lekko, gdy oparł się grzbietem o ścianę legowiska.

— Ej, Sroczek! Nie umieraj mi! — zesztywniał na głos Złotej Pręgi. Od sytuacji na zebraniu klanu nabrał do niej sporawego dystansu. O tyle, o ile nadal lubił kotkę, tak nie miał pewności co do słuszności jej agresywnego zachowania.

— H-hej Z-złota... — pisnął, przesuwając się bliżej brata. Bluszcz zerknął na niego pytająco, bury nie był jednak w stanie ruszyć się ani odrobinę. Miał wrażenie, jakby utknął między młotem a kowadłem. 

— Ojej, ojej, ojej! Czy mnie oczy nie mylą? Rajuśku ależ romans nam się w klanie klifu kroi! — kotka poruszyła wąsami z ekscytacji, podrygując radośnie — HEJ! ŁABĘDZI ŚPIEWIE! GAWRONIE SKRZYDŁO! CHODŹCIE ZOBACZYĆ!

Sroczek wtulił się odruchowo w klatkę piersiową Drozda, mając ochotę zapaść się pod ziemię. Najgorsze jest to, że zawołane przez rudą pozostałe dwie kotki - faktycznie przyszły. Czuł na sobie ich spojrzenie, kryjąc pyszczek między łapami.

— No, teraz buzi buzi, chłopaki.

Zerknął przez szczelinę między palcami, obserwując jak Gawron daje starszej kotce ostrzegawczego kuksańca.

— Weź daj chłopakom spokój! Widzisz, że zaraz na zawał zejdą — fuknęła ostrzegawczo, uderzając ogonem o ziemię. Łabędź zaś patrzyła na to wszystko z dobrze znaną wyższością. Srocze Pióro dosłownie widział obrzydzenie malujące się na jej pyszczku.

— Pizda z pizdą, nic ciekawego. Myślałam, że wydarzyło się coś ciekawszego — prychnęła, opuszczając legowisko i zostawiając po sobie jedynie niesmak. Bury zerknął na nią ukradkiem, krzyżując z kotką spojrzenia. Stęknął cicho, gdy uświadomił sobie, jak pełne nienawiści i pogardy do jego osoby ono było.

Od Sroczego Pióra

 Potrzebował chwili wyciszenia, spokoju i odpoczynku. Takiej odskoczni od tego całego cholernego patosu, od codziennego życia, które dobijało go niczym ciężki głaz, miażdżąc wnętrzności, uniemożliwiając oddech. 

Od awantury z Kalinką przeniósł się do drugiego legowiska, zabierając wszystkie swoje rzeczy. W tym pióro sroki o granatowym połysku, które przypominało mu o matce. Boki wojownika unosiły się i opadały przy każdym wdechu, co jakiś czas wybudzał się z letargu, poruszając nerwowo uszami tak, jakby zaraz jakiś potwór miał zakończyć jego żywot.

Kawałek dalej drzemała Złota Pręga, która mamrotała coś niewyraźnie przez sen.

Drugie legowisko wojowników miało zdecydowanie mniej rezydentów. A przynajmniej mniejszą część z nich znał. Czasem miał wrażenie, że właśnie tą drugą część zamieszkują wszyscy, którzy znaleźli się w klanie klifu przez jakikolwiek inny sposób, aniżeli przez urodzenie się w nim.

Kocur sapnął, gdy wybudzono go brutalnie ze snu. Końcówka ogona burego poruszyła się nerwowo a zielone ślepia błysnęły w mroku.

— Znowu wołałeś ją przez sen.

Ruda kotka warknęła niezadowolona, odsłaniając zęby. Sroczek skulił się w duchu, mając ochotę znowu zniknąć. Wziął głęboki wdech, podnosząc się ze swojego posłania, poprawił swoje pióro wetknięte za ucho, nim jego łapy dotknęły zmarzniętej gleby.

Pora Nagich Drzew.

Okropność.

— Wybacz, Złota Pręgo. Już nie będę

Przeszedł obok niej, potykając się o jakąś gałązkę leżącą na ziemi. Mruknął coś niezadowolony pod nosem. Zadrżał na chłód nocy, gdy wyszedł na zewnątrz. Sierp księżyca rozświetlał skąpany w śnie obóz, jednak wyjątkowo - Sroczek nie widział w tym nic pięknego.

— Czekaj.

Przystanął w półkroku, krzywiąc się na odmrażający mu łapy śnieg.

— Tak?

— Pójdziemy na polowanie? Klanowi przyda się coś do jedzenia a tobie chyba oderwanie od rzeczywistości.

— N-nie... d-dziękuję — doceniał jej gest. Od jakiegoś czasu była dla niego miła, jednak... potrzebował trochę samotności, musiał oczyścić umysł, pozbyć się negatywnych odczuć. Mimo wszystko - docenił jej gest oraz chęci i może... może nawet uznawał ją za dobrą koleżankę. Uśmiechnął się do kotki pod nosem, znikając w ciemnościach.

Od Sroczego Pióra

 Kalinkowa Łodyga chciała rozmawiać.

Kotka, którą kochał coś od niego chciała a on jedyne, co był w stanie zrobić to stać jak kołek z odwróconym wzrokiem, desperacko kryjąc pojawiające się łzy w jego ślepiach. Wbił pazury w grunt, łapiąc desperacko powietrze, gdy powstrzymywał wybuch płaczu. 

Szylkretka cały czas coś do niego mówiła, próbowała się nawet zbliżyć, jednak Srocze Pióro za każdym razem kiwał tylko głową przecząco, cofając się.

— I-idź s-sobie... — wymamrotał, poruszając nerwowo ogonem. Kotka skuliła uszy, próbując jeszcze raz do niego dotrzeć.

Na próżno.

Sroczek nie miał zamiaru ani ochoty słuchać jej gadania, szczególnie po tym, co mu zrobiła. Może i wiedział, że to wszystko nie było jej winą, przecież uczuć się nie wybiera, jednak... czuł się poniżony, szczególnie kiedy widział, jak cała trójka zaczyna się mizdrzyć.

Po jego grzbiecie przeszły nieprzyjemne ciarki aż wzdrygnął się odruchowo, strząsając z siebie niewidzialny kurz. Skulił uszy, licząc do dziesięciu, desperacko próbując powstrzymać łzy, które pojawiały się w jego oczach ilekroć uspokoił się chociaż delikatnie.

— Sroczku... przecież jesteśmy przyjaciółmi — zacisnął szczęki, próbując nie zacząć ryczeć niczym durne, małe kocię.

— B-byliśmy...

Otworzył lekko pysk, wydając z siebie zduszony pisk, gdy próbował zdusić szloch. Wyglądał przed nią niczym dureń, sierota, ciele, które samo nie wiedziało, czego chciało.

— O co ci chodzi Sroczku? Przecież rozmawialiśmy na ten temat. Dobrze wiesz, że kocham Cętkowanego Rysia i Dzikiego Kła. Mówiłeś, że to rozumiesz.

Strzepnął ogonem, strosząc futro. Zazdrość zalała jego ciało, buchając niczym para z nosa i uszu.

Miał ochotę krzyczeć, płakać, wrzeszczeć i cholera wie co jeszcze. Najbardziej z tego wszystkiego chciał po prostu uciec gdzieś, gdzie nikt by go nie widział. Pociągnął nosem, pozwalając kolejnym łzom płynąć.

— B-bo t-to ch-chore- — szepnął przez zduszone gardło. Kalinkowa Łodyga wpatrywała się w niego zdumiona, widać było, że słowa wojownika wywołały u niej niemały szok. Obserwował każdy ruch jej ciała, od nerwowego machnięcia ogonem po nastroszenie swojego szylkretowego futra.

— S-SŁUCHAM?! — wbiła pazury w ziemię, jej ślepia gdyby mogły to z pewnością ciskałyby w niego piorunami — Skoro uważasz mój związek za chory, to powinieneś... powinieneś już iść — milczał, nie wiedząc co powiedzieć. Powoli do niego dochodziło co właśnie zrobił — I nie odzywać się do mnie więcej. Ani do mnie, ani do Dzikiego Kła czy Cętkowanego Rysia! — widział jak kilka łez spływa po jej policzkach. Odwrócił wzrok, uświadamiając sobie, jak bardzo spartolił sprawę. Na przeprosiny było już jednak zbyt późno.

Widział tylko kątem oka jak Kalinka furczy wściekle, zostawiając go samego z mętlikiem w głowie.

Dopiero, gdy kotka zniknęła z jego pola widzenia, pozwolił łzom płynąć. Z pyska wojownika uciekł żałosny, przeszywający szloch.

Nawet nie zwrócił uwagi, gdy jego krzyki przywlokły Złotą Pręgę, która przysiadła obok, pozwalając mu wypłakać się w jego ramię. Wojowniczka coś szeptała mu na ucho, jednak Srocze Pióro pozostał na słowa kotki zupełnie bierny, spływały one po nim niczym po kaczce. Po prostu oparł czoło na barku wojowniczki, pozwalając jej klepać go po grzbiecie.

Minęło pół okrążenia słońca na niebie, nim uspokoił się chociaż minimalnie.

Od Sroczego Pióra

 Machnął ogonem, przedzierając się przez zarośla podczas popołudniowego patrolu, jakoś tak specjalnie nie był towarzyskim typem, do życia wystarczyło mu towarzystwo brata, matki i ewentualnie Wrzoska. No tak... Wrzosek... teraz Wrzosowa Pogoń. Już dawno zakończyła swój trening, teraz wiodła spokojne życie obok ukochanej, Perliczego Grzebienia. To, że się od siebie oddalili było wręcz oczywiste, jednak Srocze Pióro założył, że tak ma być? Sam nie umiał określić powodu swojego zachowania. 

Popatrzył na falujący, bury ogon niemalże przed jego pyskiem. Nawet podczas tego patrolu średnio ze sobą rozmawiali.

Zmarszczył nos.

Był na siebie zły. Gdyby nie był takim pizdeuszem oraz trzęsidupą to z pewnością by nie spaprał relacji z Wrzosek czy Kalinką...

Stęknął ciężko, czując na sobie ciężar czyjegoś ciała. Odsunął się odruchowo, strosząc futro. W odpowiedzi usłyszał jednak perlisty, pełen rozbawienia śmieć. Ciemnorude futro zafalowało pod wpływem ruchu ciała. Złota Pręga wbijała w niego szmaragdowe ślepia, uśmiechając się nonszalancko.

Z tą osobistością tym bardziej nigdy nie miał żadnej relacji, nawet nie byli na "cześć", tylko na skinięcie głowy.

— T-tak? — stres ścisnął mu gardło. Nerwy dosłownie biły od niego na kilometr wywieszając ogromny znak ostrzegawczy, Złota mimo to, przez nieznany powód, postanowiła zacząć rozmowę. Praktycznie przez cały patrol Sroczek starał się uciec od rudej, rzucając błagalne spojrzenia w kierunku Grzybowej Łapy, Wrzosowej Pogoni czy też Łabędziej Pieśni.

Żaden z nich nie rzucił się jednak kocurkowi na pomoc niczym w opowieściach dla kociąt. Bury nie był zdziwiony, przecież między nim a wcześniej wspomnianymi kotami relacja właściwie... nie istniała.

No, ewentualnie Wrzosek, z nią spędził wiele księżyców podczas treningów. Czasem łapał się na tym, jak z uśmiechem wspominał ich wspólne wycieczki nad strumyk, przechadzki po lesie czy też nauki tropienia. Tęsknił za nimi, nie podobało mu się, że świat tak pędził.

Na moment zatonął w myślach o tym, co działo się w przeszłości, jak wracał zmęczony po kolejnym udanym treningu z burą kotką, jak próbował nawiązać relację z matką...

Ile on miał już na karku?

Czterdzieści księżyców?

Pewnie coś koło tego. Był już w średniej swojego wieku a nadal nie znalazł tego specjalnego "czegoś", jakiegoś celu w życiu czy innej pierdoły.

Wziął głęboki wdech. 

Złota Pręga nadal trajkotała mu nad uchem a on uśmiechał się na siłę, potakując. Nie miał serca jej mówić, że miłosne igraszki kotki oraz Zadymionego Pyska nie bardzo go obchodzą. Otrzepał się odruchowo z niewidzialnego kurzu.

Przyozdobione w pędzelki uszy poruszyły się, gdy dosłyszał kichnięcie Grzybowej Łapy. Gderliwy, ponury i niechętny do jakiejkolwiek integracji - tak większość klanu postrzegała ucznia. Srocze Pióro nie bardzo wiedział co o tym sądzić, rozmawiał z nim parę razy zaledwie i do tego były to urwane zdania. Westchnął ciężko, przypominając sobie ostatnią rozmowę z nim o... o pogodzie chyba. Już nie bardzo pamiętał o czym gadali, jednak uczucie, które towarzyszyło mu tamtego dnia wróciło, wywracając żołądek wojownika na lewą stronę. Jedyne co spamiętał to zbijające się w jedną, bezpłciową breję marudzenie kocura.

— Hej, Złota Pręgo, możesz się przymknąć? 

Ruda kocica wywróciła ślepiami, prychając na białą wojowniczkę. Przy okazji nie omieszkała skomentować tego, jak wielkiego kija w tyłku ma Łabędź.

Sroczek podniósł wzrok, przyglądając się kotce o niewinnym wyrazie pyszczka. Mimo jej nieskalanego wyglądy słyszał kiedyś, jak to potrafi wybuchnąć pełna furii. Skinął lekko łbem, dziękując jej niemo. Ta, w odpowiedzi, uśmiechnęła się słodko do tego stopnia, że bury mógł uwierzyć, iż dostał cukrzycy.

Z ulgą spostrzegł, że ich patrol dobiegał końca.

Od Sroczego Pióra

 Miał wrażenie, że stał się stałym bywalcem na cmentarzu klifiaków. Praktycznie codziennie przynosił kwiaty na grób swojej matki i zawsze znalazł coś, co układał na kopczyku należącym do Mysiego Kroku. Nie bardzo rozumiał swoje poczynania a już szczególnie te drobne, miłe gesty skierowane w stronę zmarłego kremowego wojownika. Bury nadal utrzymywał, że to pewnie on był jego ojcem, bo któż inny mógłby nim być?

Czasem ktoś dotrzymywał mu kompanii. Jednym razem był to Dziki Kieł, który przyszedł odwiedzić zmarłego lidera. Nie rozmawiali jednak zbyt wiele. Od kiedy Kalinkowa Łodyga związała się z nim oraz Cętkowanym Rysiem... miał swego rodzaju żal do kocura. Co prawda tłumił swoje uczucia do kotki dość długo, nawet zbyt długo, jednak nie zmieniało to faktu, że było mu przykro.

Nie mówiąc już o tym, że nie mógł zabronić im bycia razem. 

Bycia szczęśliwym.

Mimowolnie dystansował kotkę a ta widząc jego ból robiła to samo.

Miał wrażenie, że zrujnował ich przyjaźń, chociaż jakaś część wojownika błagała przodków, by za jakiś czas sprawy wróciły do normy.

Był jeszcze Droździ Trel, podobnie jak on tchórzliwy i bojaźliwy buras, którego istnienie na tym świecie przerastało. Jakoś tak... znaleźli wspólny język a Sroczek z lekkim skrępowaniem przyznał, że... to było miłe. Nie wiedział skąd, jak i gdzie jednak... doceniał jego bliskość. W jakiś dziwny, nieznany mu sposób lubił leżeć obok starszego wojownika po udanym polowaniu czy patrolu.

Przyjemne ciepło rozeszło się po jego ciele, zaraz jednak zostało przegonione przez krople deszczu, które spadły mu na nos. 

Jedna, później, druga i trzecia aż deszcz nie rozpoczął się na dobre, mocząc mu futro. Srocze Pióro przez moment siedział otępiały, jednak ostatecznie warunki pogodowe zmusiły go do ruszenia się z miejsca. Łapa za łapą wlókł się w stronę obozu klifiaków.

Nadal ciężko było mu tam przebywać, ilekroć wychodził na jego środek, przed ślepiami miał widok mordowanej z zimną krwią matki oraz przerażonych pobratymców.

Obecnie praktycznie jedynym znanym mu miejscem, które pozbawione było złych wspomnień było leże medyków, które ostatnimi czasy na całe szczęście opustoszało. Większość chorych została uleczona i jedynie co kilka dni Dziki Kieł przychodził na kontrolę swojego zdrowia przez zapalenie ucha, czy też co go tam złapało. Mimo żalu - Sroczek życzył mu jak najlepiej, a już szczególnie by szybko wrócił do zdrowia.

Otrzepał się, przekraczając próg. Zmoczone, długie futro przylgnęło do jego ciała, podkreślając jedynie wychudzoną sylwetkę wojownika. Ten, miauknął ciche "Dzień dobry", witając się z Cichą Kołysanką. Koteczka skinęła mu głową na powitanie, wracając do wymieniania legowisk wraz ze swoją siostrą - Gawronim Skrzydłem. 

Srocze Pióro poruszył uszami, wchodząc głębiej do ciepłej nory. 

— J-j-jest B-b-bluszc-czyk?

Jego ciche miauknięcie zwróciło uwagę kotek, które na moment oderwały się od swojej pracy. Czasem bury miał wrażenie, że tortie minęła się z powołaniem i również powinna skończyć jako medyczka, szczególnie, że ostatnimi czasy spędzała naprawdę dużo czasu u medyków, nawet więcej aniżeli on.

— Tak, jest w środku, bada Lamparcią Łapę.

Gawron wskazała łapą na kolejną część leża medyków. Dokładniej na tą, gdzie ulokowane były ich posłania oraz przejście do składzika. Co prawda trochę zdziwiło go to, że akurat tam jego brat bada pacjenta, jednak nie zamierzał kwestionować kompetencji liliowego. Pewnie zrobił to przez chwilową wymianę legowisk pacjentów.

Postanowił zaczekać aż brat skończy badanie.

— A, jeszcze jedno...

Nastawił uszu, spoglądając na siostry.

— T-tak?

— Droździ Trel pytał o ciebie.

Na słowa Cichej Kołysanki serce zabiło mu jakoś tak szybciej.

 

Wyleczeni: Dziki Kieł

Od Sroczego Pióra do Pierwszego Brzasku

 Jemioła odeszła.

Jego mama... została brutalnie zamordowana... Srocze Pióro nadal nie potrafił się z tym wszystkim pogodzić. Cały klan zdawał się ruszyć do przodu, zostawiając za sobą rządy opętanego przez Lisią Gwiazdę Miętka za sobą. Tylko dlaczego on nie potrafił? Co noc budził się z płaczem, mimowolnie wołając swoją matkę, jedyną rodzinę prócz Bluszczyka, którą miał. Ze łzami w oczach obserwował legowisko w kociarni, które niegdyś należało do kotki. Nie pozwolił go uprzątnąć, bronił się wszystkim siłami przed utratą jakiejkolwiek fizycznej pamiątki po niej.

Na szczęście - uszanowano jego desperacką prośbę.

Mimo to na wszelki wypadek zabrał szyszkę i dwa piórka, które należały do nieznanych mu ptaków, chowając je pod swoim legowiskiem między innymi wojownikami.

Miał wrażenie, że cały jego świat legł w gruzach. Oddalił się od brata, od kotki, którą kochał, a która znalazła szczęście u boku Dzikiego Kła i Cętkowanego Rysia.

Nie wiedział co było gorsze, utrata matki czy złamane serce.

Może oba...

Pociągnął nosem, pozwalając łzom płynąć a następnie skapnąć na kopczyk łysej ziemi. Jedynie kwiaty zdradzały, że ktoś przed nim był. Dosłownie tuż obok, kolejny kopczyk zdradzał inne utracone życie, które należało do Mysiego Kroku, jego domniemanego ojca.

Nigdy się nie dowiedział, czy tak naprawdę jest z kocurem w jakiś sposób spokrewniony. Tą tajemnicę zabrała se sobą do grobu Jemioła.

Bluszczyk mówił, że kremowy kocur był bardzo miły, jednak czy morderca dzieci i gwałciciel mógł być miły? Dreszcz przeszedł po grzbiecie kocurka a wiatr zmierzwił jego półdługie futro. Jakaś część jego umysłu nie umiała uwierzyć w winę Myszka, jednak ta druga, znacznie mniejsza, nadal była twardo przekonana o winie wojownika.

Pokręcił łebkiem, spoglądając jeszcze raz na niemalże pusty grób. Jedynie szyszka i zwiędły kwiat zdradzały czyjeś odwiedziny. Może to wiatr zwiał resztę, a może po prostu nikt poza Szczawiowym Liściem go nie odwiedzał?

Jakaś dziwna siła popchnęła Sroczka. Bury wziął w pyszczek jeden z kwiatów, który przyniósł na grób matki i ostrożnie ułożył go na kopczyku obok. Odruchowo skulił uszy, jakby zrobił coś złego, paskudnego, niegodnego wojownika. W głowie cały czas bębniły mu słowa Bluszczyka, że on i Myszek są tacy podobni...

— J-ja... — zadrżał, próbując wydusić z siebie jakiekolwiek słowo, jednakże nic nie przyszło mu do głowy, jakby natrętne myśli odebrały zdolność mowy — S-szkod-da, ż-że n-nie z-znałem c-cię lep-piej... — zaschło mu w gardle, gdy spróbował wypowiedzieć to dźgające go prosto w serce słowo. Ostatecznie zebrał się na odwagę, przymykając ślepia — T-tat-to...

Skoro Mysi Krok był ponoć jego ojcem to... to niech tak będzie.

Otworzył zielone ślipia, mając o lisi ogon od siebie burą sylwetkę. Znał tego kota, jednak przez stres zapomniał jego imienia. Partner Iskrzącej Gwiazdy, ojciec jej kociąt... Pokręcił głową, wstając jak poparzony.

— P-przep-praszam... j-już s-stąd i-idę... — bąknął zdenerwowany, odwracając wzrok.

Przypomniał sobie.

Pierwszy Brzask.

 

<Brzask? >

Od Sroczego Pióra CD Bluszczowego Pnącza

Potrząsnął głową, stawiając mozolne, wręcz anemiczne kroki. Kolejna próba wyznania Kalince uczuć spłynęła na niczym, znowu nie miał siły wydusić z siebie ani słowa. Stał niczym kołek, dukając żałosne "J-ja, J-ja...". Było mu wstyd, dlatego też uciekł, nie dbał już nawet o to, że kotka najpewniej załapała, co takiego próbuje nieudolnie powiedzieć, jednak stres wziął górę, robią swoje.

Zrzucił z siebie listki, które podczas ucieczki wczepiły się w bure futro, upodabniając go tym samym do upośledzonego jeża.

— Hej, świetnie, że jesteś. Nie chciałbyś może przejść się ze mną na mały spacer? Potrzebuje uzupełnić parę braków, a ty mógłbyś mi po drodze zdradzić, jak tam ci idzie z Kalinową Łodygą — skrzywił się na słowa, które padły z pyska brata.

Nie chciał nic mówić o swoich fatalnych próbach podrywu.

Z drugiej jednak strony nie chciał, by Bluszcz odczuł, że jest dla niego niemiły.

Z jeszcze innej strony, potrzebował się wygadać a nie chciał iść z tym do mamy. Już zbyt dużo problemów miała.

Srocze Pióro zaszurał łapką w ziemi, kuląc uszy, słowa nie chciały przejść przez jego gardło, które ściskały się ilekroć otwierał mordkę. Pędzelki na uszach brata poruszyły się, gdy ten oczekiwał odpowiedzi.

— D-dobrze — tylko tyle i aż tyle był w stanie z siebie wydusić. Brat machnął ogonem z entuzjazmem, biorąc jakieś zwiniątko w pyszczek, nim wraz z burym skierował się w stronę wyjścia z obozu. Mimowolnie sierść na karku wojownika stanęła dęba, gdy minął ich lider wraz ze swoją zastępczynią. Kocurek przełknął ciężko gulę w gardle, garbiąc się.

Czym prędzej przyspieszył kroku, chcąc jak najszybciej wydostać się z obozu. Od wielu księżyców atmosfera w klanie nie była taka, jak kiedyś. Coś w Miętowej Gwieździe się zmieniło, jednak nikt nie miał odwagi kwestionować słów przywódcy ani jego czynów.

— No, to opowiadaj jak ci tam idzie, pewnie świetnie

Radosny ton brata sprawił, że żołądek kocurka skręcił się, robiąc trzy fikołki w tył. Nie chciał mu psuć poglądu na swój temat, jednak potrzeba wygadania się, była zbyt wielka. Otworzył mordkę, niczym mantrę wałkując w myślach frazę "Ino nie becz pacanie".

Wypuścił powietrze ze świstem, dając upust emocjom.

— D-do dup-py... 

Mina Bluszczowego Pnącza zrzedła, natychmiast znalazł się przy boku buraska, kładąc mu ogon na grzbiecie i uśmiechając się pokrzepiająco. Sroczek odpowiedział mu tym samym, jednakże wyraz pyszczka mniejszego z braci wskazywał jednak bardziej na problemy z robakami czy zatwardzeniem. 

— Znowu n-nie przeszło m-mi przez g-gardło... — bruknął rozeźlony. Machnął ogonem wściekle, uderzając puszystą kitą w krzak jeżyn, z których natychmiast uciekł ptak z dziobem pełnym słodkich owoców. W normalnych warunkach spróbowałby go upolować, jednakże w obecnej sytuacji - obserwował jedynie jak zwierzątko uciekła ku niebu — C-chyba nigdy m-mi się n-nie ud-da — dodał zaraz, krzywiąc się, gdy dziwny smród przegniłego mięsa dotarł do jego nosa.

Oddalający się skowyt psa zmroził krew w żyłach. Kocur wysunął odruchowo pazury pusząc futro i wyginając swój grzbiet w łuk.

— Już dobrze, odszedł. Dobrze wiesz, że niedaleko jest gospodarstwo — Bluszczyk z uśmiechem trącił go w bark, na co wojownik skinął mu głową, uspokajając przyspieszony oddech. Faktycznie, brat miał rację. Skąd jednak ten paskudny, przybierający na sile smród?

Przedarł się przez nieznane krzewy, które swoimi ostrymi gałązkami smagały go po nosie. Kichnął donośnie, otwierając wcześniej zamknięte ślepia.

— P-p-pias-skowa w-w-wyd-d-dma... — wyszeptał, wskazując łapą na wpół pożarte i przegniłe ciało zaginionego wojownika. Skóra z jego czaszki była wręcz zdarta, ogon jak i tylne łapy pokrywała ziemia, jednak ślady pazurów psa świadczyły o tym, że zwierzę próbowało się dobrać.

< Bluszczyk? >

Od Sroczego Pióra CD Bluszczowego Pnącza

 Obecność Bluszczowej Łapy na jego mianowaniu znaczyła dla niego cholernie wiele. Z radością wspominał dzień, kiedy drżąc ze strachu wystąpił przed członków klanu i przyjął imię wojownika, kolejny raz w swoim życiu zmieniając legowisko. Tym razem raczej na stałe. Drugie legowisko wojowników klanu klifu było z lekka większe od tego pierwszego, jednakże i tak lwia część wojowników spała w tym mniejszym. Niektórzy mówili, że z przyzwyczajenia, inni, żeby być przy kimś bliskim. 

Sroczek wybrał sobie to najbardziej oddalone od wejścia legowisko, zapewniało mu prywatność a także było w miarę przyzwoicie oddalone od wejścia. Jakie zdziwienie wpełzło na jego pyszczek, gdy niedługo później do legowiska wpadła Kalinkowa Łodyga, opierdzielając kocura, że specjalnie przygotowała mu legowisko obok siebie, a ten wybrał akurat inne.

Później zniknęła w wejściu, zaraz jednak pojawiając się w kępką trawy i mchu w pyszczku. 

Rzuciła wszystko obok Sroczego Pióra, uśmiechając się z zadowolenia.

I właśnie takim sposobem Sroczek utknął tuż przy kotce, do której jego serce się wyrywało.

— Znowu o niej myślisz? — Bluszczowe Pnącze sprzedał mu kuksańca w bok, na co burasek zmarszczył niezadowolony nos. Jak to "znowu" i "o niej"? Aż tak często uciekał myślami do ukochanej kotki? 

Pokręcił łebkiem, czując jak zażenowanie zalewa jego ciało. Jeszcze to, co odwalił na jego ostatnim spotkaniu z Kalinką... Romantyk to był z niego gorszy aniżeli z koziej dupy.

— M-mhm... — stęknął, na co Bluszczyk poruszył z zaciekawieniem wąsami. No tak, jako medyk nie mógł mieć partnera ani partnerki, do tego miał mentora plotkarza i gadułę, nic dziwnego, że aż tak interesowała go relacja jego brata z jakąś wojowniczką.

No dobra, nie jakąś tylko najwspanialszą na świecie wojowniczką.

— No, opowiadaj! Jak wam się układa?

Sroczek zagryzł dolną wargę, nerwowo przebierając łapkami.

— N-nie uk-kład-da... — pisnął, czując jak wspomnienie sytuacji, która miała miejsce dwa wschody słońca temu, doprowadza go na skraj emocji. Zachował się żałośnie... jak miał ponownie popatrzeć kotce w oczy. Jak?

— Dlaczego nie? Myślałem, że wszystko jest dobrze — Bluszczyk ułożył się wygodniej, przyciągając do siebie mysz, którą wybrał ze stosu. Sroczek skulił się odruchowo 

— P-pow-wied-działem d-do n-niej D-roździ T-trel-lu j-jak m-miała d-d-dać m-m-mi b-buzi-iaka... — szepnął. Słowa ledwo przecisnęły się przez jego gardło.

< Bluszczyku? >

Od Sroczego Pióra

Odprowadzał wzrokiem mamę, która wracała do swojego legowiska. Nadal nie potrafił uwierzyć, że ta podczas badania, na które pomógł jej dotrzeć do medyków, z lekkim uśmiechem przyznała, że jest ze swych synów dumna...

Srocze Pióro myślał, że zaraz się tam rozryczy!

Takie słowa od tak ważnego kota w jego życiu... Nie potrafił w to uwierzyć! Czyżby ból głowy, który doskwierał jego rodzicielce był aż tak silny? To wszystko zdawało się być marzeniem, dalekim i nieosiągalnym, które miało się nigdy nie spełnić.

A tu proszę...

— M-myś-ślisz, ż-że m-mama n-nas kocha...? — miauknął cichutko, na co Bluszczowe Pnącze obruszył się, marszcząc nos.

— Ona nas zawsze kochała, Sroczku — odparł spokojnie, wracając do segregowania ziół — Tylko nigdy nie wiedziała, jak to okazać — dodał zaraz, przekładając ziarenka maku na liść dębu. Zaciekawiony burasek podszedł bliżej, przyglądając się pracy brata.

— D-dużo wyc-c-cierp-piała... — pisnął szeptem, na co Bluszczyk skinął mu twierdząco głową. Wojownik zastanawiał się, jak bardzo jego mama musiała cierpieć i ile znosić, by dotrzeć do tego momentu swojego życia, w którym jest teraz.

Machnął ogonem.

Najważniejsze było, że mama wracała do bycia szczęśliwą, na to przynajmniej wszystko wskazywało. Wydawało się wręcz, że prócz złych wydarzeń w klanie, rodzina Sroczka jakoś wychodzi na prostą, co prawda kulejąc, lecz powoli jej się to udaje.

— N-nauczysz m-mnie t-trochę? — poprosił, łapką wskazując na stertę ziół, którą Bluszcz miał do posegregowania. Kocur odwrócił się od jednej z półek w składziku, zmieniając miejsce jakichś listków.

— Oczywiście, Sroczku — na pysku brata zakwitł uśmiech — Ale najpierw mi opowiesz jak z tobą i Kalinkową Łodygą.

Burasek otworzył szerzej ślepia, piszcząc żałośnie.

— B-blusz-sz-c-czyku!

 

Wyleczeni: Jemioła

Od Sroczego Pióra

"Nic tu nie ma. A nawet jeśli coś tu będzie i się czymś zalazimy, to medycy nam pomogą". Słowa Bluszczyka odbijały się w głowie malca niczym echo czy inna cholera. Bury kocurek jednak nie uspokoił się nawet ociupinkę. Nie oznaczało to, że wątpił w brata, co to, to nie! Liliowy był dla niego prawdziwym wzorem do naśladowania, bardzo chciał być taki, jak on. Mimo to... bał się, zwyczajnie bał. Przerażał go praktycznie cały świat zewnętrzny. 

Dlaczego zbierało go ostatnio na takie wspomnienia? Sam nie wiedział, jednak mimo wszystko... cieszył się. Za każdym razem, gdy wspominał coś ze swojego dzieciństwa mógł porównać dawnego siebie z tym obecnym. Machnął ogonem, troszkę cieszył się, że wyrósł na takiego a nie innego kocura, mimo to, chciałby jednak zmienić w sobie to i owo. Szczególnie to, jak łatwo było go przestraszyć...

Pokręcił łbem, wlepiając zielone oczyska w Kalinkową Łodygę, na której sam widok, uśmiech cisnął mu się na usta.

— Kalinko... — zaczął cicho, próbując zebrać się w sobie. Co jeśli kotka kogoś ma? Albo traktuje go tylko jak przyjaciela i swoimi słowami spartoli całą ich relację? Momentalnie w oczach kocurka pojawiły się łzy. Nie chciał tego, naprawdę nie chciał... — W-wygl-lądasz c-cudownie... — szepnął, czując jak serduszko łamie mu się na kawałki. 

Cholerne tchórzostwo...

Kalinkowa Łodyga zawstydziła się, jednak szybko przyjęła komplement mrucząc przy tym rozkosznie.

Gdyby Srocze Pióro wiedział o jej uczuciach...

Od Sroczego Pióra

 Mały kociak wychylił główkę spod ogona matki, która spała spokojnie, jej boki unosiły się i opadały miarowo, raz po raz mamrotała coś przez sen, niespokojnie poruszając łapami. Sroczek nie rozumiał, o co jego rodzicielce chodzi, jednak nie zamierzał jej budzić. Od kiedy tylko sięgał pamięcią, jego mamusia była zawsze zmęczona, pewnie dlatego niezbyt chętnie zajmowała się swoimi dziećmi. Zajęczy Omyk pomagała jej na tyle, na ile potrafiła, jednakże dwa żywe srebra, jakim był Prędki oraz Falka potrzebowały wiele uwagi. Naprawdę wiele. 

Teraz nie było już ani Zajęczego Omyku ani Prędkiego Wichru, kocur opuścił klan klifu po srogiej awanturze z ojcem, zaś kotka... Srocze Pióro spuścił głowę, nadal nie potrafiąc pojąć, dlaczego tak okrutny los spotkał tak cudowną kocicę. Nie zasługiwała na śmierć. 

Potem popatrzył na swoją matkę, kotkę, która zawsze traktowała go obco, jak nie swoje. 

Teraz wiedział dlaczego, mimo wszystko, cieszył się, że rodzicielka się zwierzyła ze swojej traumy. Teraz mógł być dla niej jeszcze lepszym synem. Mimo wszystko, uśmiechnął się, gdy widział, jak ta z lekkim uśmiechem na mordce rozmawia z Kogucim Krzykiem, który ostatnio często odwiedzał kociarnię.

Sam Sroczek wtulił się w futerko Kalinki, z którą od kilku księżyców spędzał więcej czasu, niż przedtem. 

Zaciągnął się słodkim zapachem wojowniczki a gdy ta liznęła go w czoło - pisnął cicho z zażenowania i ekscytacji.

Musiał nareszcie powiedzieć jej, jak się czuje.

Od Sroczego Pióra

— A-ale... a-ale j-ja n-nie c-ce... — pisnął Sroczek, przylegając do łapy rodzicielki.
— Sh, nie przeszkadzaj, Sroczku — pointka zganiła go, marszcząc nos. Bury przetarł łzy, które kolejny raz pojawiły się w jego zielonych ślepkach.
— Sroczku i Bluszczyku, ukończyliście sześć księżyców i nadszedł czas, abyście zostali uczniami. Sroczku, od tego dnia, aż do otrzymania imienia wojownika będziesz się nazywać Srocza Łapa. Twoim mentorem będzie Śnieżna Zamieć. Mam nadzieję, że przekaże ci on całą wiedzę, jaką zdobył od Miętowego Strumienia. Zaś co do ciebie, Bluszczyku, rozpatrzyłem twoją prośbę, do czasu aż Bursztynowa Łapa nie zostanie mianowany, pozostaniesz w kociarni, zaś gdy nadejdzie czas, mianuję cię na ucznia medyka.

— O-obiecałeś, B-bluszczyku! M-mieliśmy s-się u-uczyć r-razem! — wychlipiał przerażony. Nawet zapomniał o zwyczajowym zetknięciu się mentora i ucznia nosami. Po prostu stał tam jak kołek, płacząc i robiąc wyrzuty bratu, że ten go opuścił.

Pokręcił łebkiem, nie potrafiąc uwierzyć, że był tak cholernie samolubny. Bluszczyk chciał tylko być medykiem a on obraził się gorzej, niż jakiś mały kociak. Pokręcił łebkiem, spoglądając na brata, który gonił za żółtymi liśćmi i na jego mordce zaraz pojawił się uśmiech. Przecież on wyszedł na tym lepiej! Bluszczyk był zdolny, zaś Sroczek... zakochał się, kocurek nie potrafił sobie wyobrazić jak okropnie by się czuł, gdyby ta sytuacja miała miejsce podczas szkolenie na medyka.

Rozszerzył pyszczek w uśmiechu, zaś z jego gardła uciekł chichot, nim podbiegł do liliowego kocurka, trącając go łapką, po czym odskoczył kilka kocięcych susów dalej, zachęcając go do dalszej zabawy.

Od Sroczego Pióra

 Kalinkowa Łodyga chciała iść z nim na spacer... Z nim...! Tylko z nim sam na sam! 

Kocurek zacisnął zęby, starając się nie pokazać jak bardzo tym wszystkim się stresuje. Nerwowo pokiwał łebkiem, przebierając z łapki na łapkę. Co jakiś czas po jego ciele przechodził przyjemny dreszcz, gdy kotka rzucała w jego stronę jakimś miłym tekstem.

Szedł tuż obok Kalinki, której uśmiech na pyszczku zdawał się sięgać obu uszu. Na kilka uderzeń serca Srocze Pióro poczuł się zazdrosny o to wszystko. Kotka zdawała się być idealna, zawsze miła, uśmiechnięta i pogodna, do tego miała same pozytywne relacje praktycznie z każdym kotem w klanie.

Pisnął cicho, wydając przy tym jeszcze jeden, niezrozumiały kwik zmieszany ze stęknięciem, gdy calico przysunęła się do niego, ocierając policzkiem o szyję. 

Zejdzie na zawał.

Umrze.

Wykituje.

Nawet nie zwrócił uwagi, gdy zaczął się hiperwentylować, niemalże zaczynając ryczeć na miejscu. Zaniepokojona Kalinka dotknęła łapką jego policzka, co tylko wzmocniło panikę u wojownika. Rozszerzył oczy, jakby przed chwilą ktoś powiedział mu, że zostanie ojcem centaura.
— Hej, Sroczku, już dobrze, nic się nie dzieje.

Zamknął zielone oczy na te słowa. Aż oczywiście, że się działo! On tu umierał! W dodatku nie zdążył powiedzieć Kalince, że mu się podoba!

Bury złapał się za klatkę piersiową, krztusząc się własną śliną. Mroczki powoli stawały mu przed oczami, gdy na jego nos spadł kwiatek. Później kilka i jeszcze kilka...

Kichnął, otwierając jedno oko. 

Kalinka z lekkim uśmiechem na mordce sypała na niego kwiatki, chcąc chyba odwrócić uwagę kocurka od nieprzyjemnych rzeczy.

Zarumienił się z lekka, gdy stokrotka utknęła mu w futrze na głowie.

A później zemdlał.

Jak prawdziwy, cholerny romantyk.

Od Sroczego Pióra

 Kalinkowy Płatek...

Zamknął ślepia, na myśl o przekochanej kotce, która sprawiła, że w jego serduszku od kilkunastu księżyców palił się przyjemny płomyk. Szylkretka zawsze mu się podobała, nie sądził jednak, że to zauroczenie będzie trwało tyle czasu. Pokręcił łebkiem, podążając za patrolem, nie bardzo wdawał się w rozmowę z Olchowym Sercem czy też Słoneczną Polaną. Bardziej uciekał myślami do tego słodkiego pyszczka...

Zatrzymał się, spoglądając przed siebie. Przez uderzenie serca miał wrażenie, że Kalinka wraca z polowania, jednakże sylwetka kotki szybko okazała się być pniakiem, na które padały promienie słońca. Zatrzymał się w półkroku, przez co ruda wojowniczka wpadła na niego. Sroczek zatoczył się, próbując utrzymać równowagę na drżących łapach. 

— Powinieneś jej powiedzieć — miauknęła rozbawiona kotka, poruszając wąsami.

Kocurek otworzył szeroko mordkę, lecz nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Skąd ona wiedziała? Naprawdę trajkotał o Kalince aż tyle na treningach, że jego była mentorka aż wryła to sobie w pamięć?

Zatrząsł się, gdy potworne zażenowanie zalało jego ciało. 

No i co on miał teraz zrobić? 

Potarł pyszczek, czując jak robi mu się gorąco. Nieśmiało ruszył za kotami, unikając co rusz rozbawionego wzroku Olchowego Serca. Kotka też była jakaś inna, raz wyczuł od niej dziwny zapach, jednakże nie chciał w to wnikać.

Pamiętał o jej burzliwym związku z zastępczynią, jednak... jednak nie sądził, że tak szybko znowu zacznie się uśmiechać, a nie przypominać wściekłęgo dzika.

Otrzepał się.

To nie była jego sprawa, więc nie powinien się wtryniać...

Od Sroczego Pióra CD Mysiego Kroku

Cały dzień męczył go niemiłosiernie, obóz zniszczony przez psa musiał być jak najszybciej naprawiony. Srocze Pióro pomagał ile mógł, jednakże i tak była to kropla w morzu zważywszy na to, że lider polecił mu skupienie się na treningu Wrzosowej Łapy. Tak też miał zamiar zrobić, jednak gdy zobaczył samotnie pracującego kremowego wojownika, zrobiło mu się go okropnie szkoda. Kocurek położył po sobie uszy, na chudych łapach idąc ostrożnie w jego kierunku. Polecił wcześniej Wrzoskowi, by odniosła upolowaną mysz królowym. 

Po drodze posłał lekki uśmiech Bluszczykowi, który machnął mu kitą na powitanie. Widok brata trochę dodał mu otuchy i żaru w sercu, przyspieszył więc kroku.

— D-dzień d-dobry... — szepnął, kremowy wpatrywał się jednak w niego tak, jakby nie słyszał jego słów. Futro młodego wojownika uniosło się nieznacznie, gdy poczuł, jak ktoś za nim staje. Szyderczy głos rozdarł powietrze niczym pazury ciało.

— No proszę. Jaki piękny widok. Ojciec i syn.

Sroczek znieruchomiał, nie wiedząc co się dzieje, biała kocica obeszła ich obu, mrucząc pod nosem. Mysi Krok wpatrywał się w zastępczynię szeroko otwartymi ślepiami, drżąc w oczekiwaniu na jej kolejny ruch.

— Och, nie przywitasz się z tatusiem, Sroczku? — jej głos był niski i nieprzyjemny, swoimi pazurami złapała kocurka za pysk, gdy tylko szybko go odwrócił.

— A ty nie powiesz nic synowi? Chociażby tego, co mówiłeś mnie? — zapytała, uderzając ogonem o ziemię. Kremowy wojownik drgnął na jej słowa — Jak bardzo żałujesz, że się urodzili? Że ich matka jest dla ciebie nic nie wartą puszczalską kotką, że...

Z każdym słowem białej kocicy oczy Sroczego Pióra wypełniały się większą ilością łez, aż ostatecznie spłynęły po jego mordce, kapiąc na ziemię. 

— T-to p-prawda.. M-m-mysi K-kr-r-roku...? — zacisnął ślepia, próbując nie wybuchnąć gorzkim szlochem, jednak im więcej czasu mijało, tym trudniejsze się to stawało. Rozpacz i złość mieszały się w jedno. Jego tata był tuż obok! Nigdy się nimi nie interesował! Nigdy nie dbał o mamę! Zrobił jej krzywdę!

Bury rozpłakał się na dobre, tracąc co rusz oddech.

— Ojej, to ja zostawiam was samych~ Miłej rozmowy

Puścił mimo uszu słowa kocicy, skupiając swoją uwagę na domniemanym ojcu.

— D-dlacz-czego...? W-wstyd-dzisz s-się n-nas...? — wychlipiał, siadając, gdy nie mógł już dłużej utrzymać się na łapach — D-dlacz-czego z-zrobił-łeś k-krzywdę m-m-mam-mie...? T-to d-dlat-t-tego n-nas n-nie k-kocha! T-to tw-twoja w-wina! 

Widział, że kocur chce coś powiedzieć, otwierał już pysk, jednakże młodszy nie chciał słuchać, po prostu cofnął się o jeden krok, później drugi aż z płaczem wybiegł z obozu.

W środku nocy znalazł go Bluszczyk i Kalinka, jednakże nie chciał się przyznać, dlaczego był w takim stanie ani do tego, czego się dzisiaj dowiedział. Musiał być silny, dla Bluszczyka. Nie chciał zniszczyć jego szczęśliwego świata...

* dzień po śmierci zając i jej kociąt *

 — M-mamo...? — miauknął cicho, wchodząc do kociarni. Jak zawsze smutna kocica przywitała go skinieniem głowy. Przez chwile chciał się do niej wtulić, rad z tego, że jej nic się nie stało, jednakże coś go blokowało. Podszedł nieśmiało, kładąc u jej łap nędzą sikorkę. Kociarnia była pusta, nie licząc trójki maluchów, które słodko spały przy brzuchu królowej.

— M-mamo... c-czy... C-czy k-ktoś c-ci zrobił k-krzywdę i... i dlatego my jesteśmy n-na ś-świecie? J-ja i B-bluszczyk? Oczy kocicy sprawiały wrażenie, jakby zaszły mgłą. Spuściła ona głowę a po jej policzkach spłynęły dwie łzy.

— Tak.

Pierwszy raz od naprawdę długiego czasu słyszał przygaszony głos matki. Coś ścisnęło go za serce. Ile Jemioła musiała wycierpieć, każdego dnia patrząc na kocięta, które powstały z brutalnego naruszenia jej ciała? Nic dziwnego, że taka dla nich była...

— J-ja... P-przep-praszam m-mamo... — szepnął, czując jak słowa ledwo przechodzą mu przez gardło — L-lepiej, ż-żebyśmy się n-nie urod-dzili, p-prawda? — drżał na całym ciele, łapiąc łapczywie oddech, który jakby na złość uciekał mu z płuc. Jemioła otworzyła szerzej oczy, przyciągając syna do uścisku. Pierwszego w życiu. Zdezorientowany Sroczek nastroszył futerko, jednakże za moment uspokoił się, chowając pyszczek w miękkim futerku matki.

— Przepraszam synku. Próbowałam was pokochać, jednak za każdym razem jak... jak patrzyłam na was, widziałam j-jego... N-nie mogłam inaczej, p-przepraszam — miauknęła cicho. Burasek czuł jak łzy matki spływają mu po grzbiecie. Pozostał jednak w tej samej pozycji, jedynie wtulając się w nią jeszcze mocniej.

* * *

Szedł nerwowo przez otwarty teren, wypatrując tej jednej sylwetki i charakterystycznego futra. W głowie miał słowa rodzicielki o tym, że to ona pierwsza dostała węża tamtego feralnego dnia.

Ktoś chciał zabić Jemiołę a Srocze Pióro miał tylko jednego podejrzanego. Oczywiście, że on to zrobił! Mleczny Płatek był tylko pionkiem w jego grze, żeby nikt się nie połapał, kto porusza wszystkimi sznurkami!

Widząc kocura siedzącego nad strumykiem, przyspieszył kroku, posapując ze zmęczenia. Dopiero będąc dosłownie o lisi sus od winowajcy, odważył się mówić.

— D-dlacz-czego c-chciałeś z-zabić m-mamę? C-co o-ona ci t-takiego z-zrobiła? — jego próba brzmienia niczym odważny wojownik spełzła na niczym. Podkulił ogon, kładąc po sobie uszy. Co jeśli jego też zamorduje?

< Mysi Kroku? >

Od Sroczego Pióra

 Skulił uszy, słysząc przerażające wrzaski z legowiska karmicielek. Jego zielone ślepia przesunęły się na sylwetkę Mlecznego Płatka, który drżąc na całym ciele, trwał w bezruchu. Sroczek nie wiedział co powiedzieć, po prostu patrzył, jak jeden z wojowników wpada do legowiska i kilka uderzeń serca wychodzi z martwym wężem w pysku i zakrwawionymi łapami.

Futro na grzbiecie kocurka zjeżyło się, gdy obok niego przebiegła Firletka wraz z Bursztynem i Bluszczykiem. 

Ktoś krzyknął, że trzeba wezwać lidera.

Inni przynosili pędem zioła, o które wołała medyczka.

Coś było nie tak.

Stało się coś strasznego.

Miętowa Gwiazda wpadł do środka niczym pocisk, ubrudzony na pysku krwią, gdzieś rzucił niedbale piszczkę, z którą wracał z patrolu. Ze środka wygoniono wszystkich, którzy nie byli medykami. Przerażona Jemioła z podkulonym ogonem wyszła na zewnątrz, Srocze Pióro popatrzył na matkę, jednakże ta odwróciła wzrok, idąc gdzieś na bok. W jej ślepiach zalśniły łzy.

Czas mijał a dźwięki dobiegające z legowiska cichły, dało się słyszeć jedynie szloch oraz jeden, jedyny raz, wrzask rozpaczy oraz furii. 

Gdy słońce było w zenicie, ze środka wyszedł zarówno lider jak i zielarze. Rudy kocur miał łzy w oczach, które mimowolnie spływały mu raz za razem po pysku.

— Kto przyniósł tego pierdolonego węża? — jego głos był zimny, pozbawiony emocji, jakby za uderzenie serca miał się rzucić na winowajcę i rozszarpać mu gardło.

"To Mleczny Płatek"

Srocze Pióro nie rozpoznał głosu, który wypowiedział imię wojownika. Był zbyt przerażony całą sytuacją. Po prostu stał, obserwując jak w lidera wsiąka furia. Kocur odwrócił się gwałtownie w stronę pointa, odsłaniając kły oraz pazury. 

Ruszył powoli warcząc. Burasek miał wrażenie, że zielone oczy przywódcy na moment poczerniały.

— Wynoś się. Wynoś i nigdy nie wracaj, póki jeszcze jestem łaskawy, ty pierdolony morderco — z jego pyska spływały kolejne łzy, które mieszały się z na wpół zaschniętą krwią — WYNOŚ SIĘ BO CIĘ ZABIJĘ! NIE JESTEŚ JUŻ WOJOWNIKIEM KLANU KLIFU! — wycharczał, drżąc na całym ciele, głos miał chrapliwy, niektórzy cofnęli się w obawie, że mogą oberwać pazurami — Jeśli kiedykolwiek wyczujemy twój zapach na terenach naszego klanu, uwierz mi, klan gwiazdy mi świadkiem, zdechniesz gorszą śmiercią niż oni. A teraz jazda, bo zaraz sam wyślę cię na tamten świat.

Oni?

Srocze Pióro cofnął się o krok, obserwując jak Mleczny Płatek pospiesznie wychodzi z obozu klanu klifu. Kocur pokręcił głową, zerkając na brata, którego wyraz pyszczka nie zwiastował niczego dobrego.

Zajęczy Omyk oraz jej dwa kocięta zginęły ukąszone przez węża, którego przyniósł point.

Mleczny Płatek był mordercą a wygnanie to jego kara.

Od Sroczego Pióra CD Wrzosu (Wrzosowej Łapy)

Położył po sobie uszy, wlepiając wielkie, przerażone ślepia w swoją pierwszą, oficjalną uczennicę. Nie wiedział co powiedzieć, ani jak zareagować. Gardło ścisnęło mu się tak bardzo, że w pewnym momencie zrozumiał, że zwyczajnie nie oddycha. Trząsł się niczym galareta, słyszał szepty klanowiczów, że dlaczego to on został wybrany.

Łzy powoli zebrały się w oczach buraska.

Zdołał tylko wykrztusić "Jutro", nim pospiesznie odszedł stamtąd, mamrocząc niewyraźnie pod nosem coś o tym, że zaraz zejdzie na zawał.

Srocze Pióro czuł, że trening z Wrzosową Łapą będzie dlań prawdziwym testem jego osobowości. O ile nie zejdzie na zawał wcześniej.

* * *

Dreptał, ostrożnie stawiając łapy na poszyciu, które wysuszone od parzącego słońca - nieprzyjemnie trzaskało, płosząc jakąkolwiek zwierzynę. Nie wiedział od czego zaczął, pomysły co do materiału, jaki mogli teraz przerabiać na treningu

Puchata kita Wrzosowej Łapy ciągnęła się po ziemi, zbierając sobą gałązki oraz listki. Kotka zdawała się być zamyślona. Jej głowa była spuszczona, zaś łapy niemalże ciągnęła za sobą. 

Srocze Pióro nie bardzo wiedział co powiedzieć, zagryzł wargę drżąc na samą myśl o kolejnej interakcji z kotką. Bał się, że coś zrobi, że coś zepsuje a bardzo zależało mu na dobrych relacjach z Wrzosikiem, miał wrażenie, że kotka jako jedna z niewielu nie osądza go i może nawet lubi...?

— I-idziesz W-wrzos-s-s-sku...? — Sroczek odruchowo skulił uszy, gdy odwrócił się, spoglądając na swoją wychowankę. Ta pozostała z lekka w tyle. Na słowa mentora przystanęła jednak, marszcząc nosek. Kocur błagał w myślach, by zjawiła się tu Kalinkowa Łodyga, która niejednokrotnie ratowała mu zadek przed upokorzeniem. 

Teraz jednak nie było kotki w pobliżu a Srocze Pióro czuł palący gorąc który zalewał jego całe ciało.

Poruszył niespokojnie ogonem, zaś jego uszy wychwyciły cichutki pisk myszy, która przebiegła między ich łapami. Wlepił zielone ślepia we Wrzosik, która wyczuła jego intencje, natychmiast ruszając za zdobyczą zniknęła między krzewami.

< Wrzosowa Łapo? >

Od Sroczej Łapy (Sroczego Pióra) CD Wrzosu (Wrzosowej Łapy)

Opowiedzieć co o klanie? Przełknął ślinę. Tylko co miał mówić? Zadrżał na samą myśl zrobienia z siebie błazna. Reszta kociąt wesoło brykała, przepychając się między sobą i piszcząc radośnie. Sroczek mimowolnie skulił uszy, nie mając zbytniej ochoty słuchać tych wrzasków.

Wziął głębszy oddech i zaczął opowiadać.

O przodkach.

O życiu w klanie, między innymi o ceremoniach mianowań.

O wszystkim, co tylko taki szczyl jak on mógł wiedzieć.

Palnął nawet trochę więcej niż potrzeba - powiedział o swojej małej rodzinie, że Jemioła, kotka, która zajmuje się teraz znajdkami to jego mama. Mówił trochę o swoim ukochanym bracie, który szkolił się na medyka i z którego był niesamowicie dumny.

* * *

Dzień za dniem, trening za treningiem.

Wrzosowa Łapa rosła, nabierała nowych umiejętności a także wigoru. Srocze Pióro nigdy tego nie przyznał, jednak cieszył się, że mimo swojej pierdołowatości nie zdołał zepsuć tak świetnego materiału na wojowniczkę jakim była Wrzosik. Widział w niej lojalną i odpowiedzialną łowczynię a także wartościowego członka klanu.

Sam siebie nie widział jednak w taki sposób. Jakby tego było mało, na jego barki spadł kolejny problem w postaci tajemnicy, która pękła niczym bańka mydlana.

Mysi Krok był jego ojcem.

Kremowy kocur, który najpewniej skrzywdził jego mamę.

Wojownik, który nigdy się nimi nie zainteresował.

Po prostu siedział przez te wiele księżyców z boku, obserwując tylko sporadycznie swoich synów. Sroczek nie potrafił uwierzyć, jak można być takim... takim potworem! Nie wiedział co ma powiedzieć ojcu, jak się zachować w jego towarzystwie podczas wspólnych patroli.

Na całe szczęście były jeszcze treningi z burą kotką, które zapewniały mu nieobecność w obozie przez większość dnia.

Widział jednak postępy kotki, czuł, że niedługo nie będzie miał czego jej nauczyć. Jeszcze księżyc czy dwa i zostanie mianowana. Zaś on pozbędzie się tak potrzebnej do funkcjonowania rutyny.