BLOGOWE WIEŚCI

BLOGOWE WIEŚCI





W Klanie Burzy

Po śmierci Różanej Przełęczy, Sójczy Szczyt wybrała się do Księżycowej Sadzawki wraz z Rumiankowym Zaćmieniem. Towarzyszyć im miała również Margaretkowy Zmierzch, która dołączyła do nich po czasie. Jakie więc było zaskoczenie, gdy ta wróciła niezwykle szybko cała zdyszana, próbując skleić jakieś sensowne zdanie. Z całości można było wywnioskować, że kotka widziała, jak Niknące Widmo zabił Sójczy Szczyt oraz Rumiankowe Zaćmienie. W obozie została przygotowana więc zasadzka na dymnego kocura, który nie spodziewał się dziur w swoim planie. Na Widmie miała zostać wykonana egzekucja, jednak kocur korzystając z sytuacji zdołał zabić stojącą nieopodal Iskrzącą Burzę, chwilę potem samemu ginąc z łap Lwiej Paszczy, Szepczącej Pustki oraz Gradowego Sztormu, z czego pierwszą z wymienionych również nieszczęśliwie dosięgły pazury Widma. Klan Burzy uszczuplił się tego dnia o szóstkę kotów.

W Klanie Klifu

Plotki w Klanie Klifu mimo upływu czasu wciąż się rozprzestrzeniają. Srokoszowa Gwiazda stracił zaufanie części swoich wojowników, którzy oskarżają go o zbrodnie przeciwko Klanowi Gwiazdy i bycie powodem rzekomego gniewu przodków. Złość i strach podsycane są przez Judaszowcowy Pocałunek, głoszącego słowo Gwiezdnych, i Czereśniową Gałązkę, która jako pierwsza uznała przywódcę za powód wszystkich spotykających Klan Klifu katastrof. Srokoszowa Gwiazda - być może ze strachu przed dojściem Judaszowca do władzy - zakazał wybierania nowych radnych, skupiając całą władzę w swoich łapach. Dodatkowo w okolicy Złotych Kłosów pojawili się budujący coś Dwunożni, którzy swoimi hałasami odstraszają zwierzynę.

W Klanie Nocy

Świat żywych w końcu opuszcza obarczony klątwą Błotnistej Plamy Czapli Taniec. Po księżycach spędzonych w agonii, której nawet najsilniejsze zioła nie były mu w stanie oszczędzić, ginie z łap własnego męża - Wodnikowego Wzgórza, który został przez niego zaatakowany podczas jednego z napadów agresji. Wojownik staje się przygnębiony, jednak nadal wypełnia swoje obowiązki jako członek Klanu Nocy, a także ojciec dla ich maleńkiego synka - Siwka. Kocurek został im podarowany przez rodzącą na granicy samotniczkę, która w zamian za udzieloną jej pomoc, oddała swego pierworodnego w łapy obcych. W opiece nad nim pomaga Mżawka, młodziutka karmicielka, która nie tak dawno wstąpiła w szeregi Klanu Nocy, wraz z dwójką potomków - Ikrą oraz Kijanką. Po tym wydarzeniu, na Srebrną Skórkę odchodzi także starsza Mrówczy Kopiec i medyczka, Strzyżykowy Promyk, której miejsce w lecznicy zajmuje Różana Woń. W międzyczasie, na prośbę Wieczornej Gwiazdy, nowej liderki Klanu Wilka, Srocza Gwiazda udziela im pomocy, wyznaczając nieduży skrawek terenu na ich nowy obóz, w którym mieszkać mogą do czasu, aż z ich lasu nie znikną kłusownicy. Wyprowadzka następuje jednak dopiero po kilku księżycach, podczas których wielu wojowników zdążyło pokręcić nosem na swoich niewdzięcznych sąsiadów.

W Klanie Wilka

Po terenach zaczynają w dużych ilościach wałęsać się ludzie, którzy wraz ze swoją sforą, coraz pewniej poruszają się po wilczackich lasach. Dochodzi do ataku psów. Ich pierwszą ofiarą padł Wroni Trans, jednak już wkrótce, do grona zgładzonych przez intruzów wojowników, dołącza także sam Błękitna Gwiazda, który został śmiertelnie postrzelony podczas patrolu, w którym towarzyszyła mu Płonąca Dusza i Gronostajowy Taniec. Po przekazaniu wieści klanowi, w obozie panuje chaos. Wojownikom nie pozostaje dużo możliwości. Zgodnie z tradycją, Wieczorna Mara przyjmuje pozycję liderki i zmienia imię na Wieczorną Gwiazdę. Podczas kolejnych prób ustalenia, jak duży problem stanowią panoszący się kłusownicy, giną jeszcze dwa koty - Koszmarny Omen i Zapomniany Pocałunek. Zapada werdykt ostateczny. Po tym, jak grupa wysłanników powróciła z Klanu Nocy, przekazując wieść, iż Srocza Gwiazda zgodziła się udzielić wilczakom pomocy, cały klan przenosi się do małego lasku niedaleko Kolorowej Łąki, który stanowić ma ich nowy obóz. Następne księżyce spędzają na przydzielonym im skrawku terenu, stale wysyłając patrole, mające sprawdzać sytuację na zajętych przez dwunożnych terenach. W międzyczasie umiera najstarsza członkini Klanu Wilka, a jednocześnie była liderka - Stokrotkowa Polana, która zgodnie ze swą prośbą odprowadzona została w okolice grobu jej córki, Szakalej Gwiazdy. W końcu, jeden z patroli wraca z radosną nowiną - wraz z nastaniem Pory Nagich Drzew, dwunożni wynieśli się, pozostawiający po sobie jedynie zniszczone, zwietrzałe obozowisko. Wieczorna Gwiazda zarządza powrót.

W Owocowym Lesie

Po długim oczekiwaniu nowym zastępcą Owocowego Lasu została ogłoszona Sówka. Niestety jest to jedyne pozytywne wydarzenie jakie spotkało społeczność w ostatnim czasie. Jakiś czas po mianowaniu zwiadowczyni stała się rzecz potworna! Cały Owocowy Las obudził się bez śladu głównej medyczki, jej ucznia oraz dwójki rodzeństwa kocura. Zdruzgotana Świergot zgodziła się przejąć rolę medyka, a wybrani stróże – Orzeszek i Puma – są zobowiązani do pomocy jej na tym stanowisku.
Daglezjowa Igła w razie spotkania uciekinkerów wydała rozkaz przegonienia ich z terytorium Owocowego Lasu. Nie wie jednak, że szamanka za jej plecami dyskretnie prosi zaufanych wojowników i zwiadowców, aby każdy ewentualny taki przypadek natychmiastowo zgłaszać do niej. Tylko do niej.
Obóz Owocniaków huczy natomiast od coraz bardziej wstrząsających teorii, co takiego mogło stać się z czwórką zaginionych kotów. Niektórzy już wróżą własnej społeczności upadek.

W Betonowym Świecie

nastąpiła niespodziewana zmiana starego porządku. Białozór dopiął swego, porywając Jafara i tym samym doprowadzając swój plan odwetu do skutku. Wieści o uwięzionym arystokracie szybko rozeszły się po mieście i wzbudziły ogromne zainteresowanie, powodując, że każdego dnia u stóp Kołowrotu zbierają się tłumy, pragnąc zmierzyć się na arenie z miejską legendą lub odpłacić za dawno wyrządzone szkody. Białozór zdołał przekonać samego Entelodona do zawarcia z nim sojuszu, tym samym stając się jego nowym wasalem. Ci, którzy niegdyś stali na czele, teraz są ścigani – za głowy Bastet i Jago wyznaczono wysokie nagrody. Byli członkowie gangu Jafara rozpierzchli się po całym mieście, bezradni bez swojego przywódcy. Dawna potęga podzieliła się na grupy opowiadające się po różnych stronach konfliktu. Teraz nie można ufać nawet dawnym przyjaciołom.

MIOTY

Mioty



Miot w Owocowym Lesie!
(jedno wolne miejsce!)

Miot u Samotników!
(brak wolnych miejsc!)

Rozpoczęła się kolejna edycja Eventu NPC! Aby wziąć udział, wystarczy zgłosić się pod postem z etykietą „Event”! | Zmiana pory roku już 24 listopada, pamiętajcie, żeby wyleczyć swoje kotki!

06 lutego 2022

Od Sroczego Pióra do Pierwszego Brzasku

 Jemioła odeszła.
Jego mama... została brutalnie zamordowana... Srocze Pióro nadal nie potrafił się z tym wszystkim pogodzić. Cały klan zdawał się ruszyć do przodu, zostawiając za sobą rządy opętanego przez Lisią Gwiazdę Miętka za sobą. Tylko dlaczego on nie potrafił? Co noc budził się z płaczem, mimowolnie wołając swoją matkę, jedyną rodzinę prócz Bluszczyka, którą miał. Ze łzami w oczach obserwował legowisko w kociarni, które niegdyś należało do kotki. Nie pozwolił go uprzątnąć, bronił się wszystkim siłami przed utratą jakiejkolwiek fizycznej pamiątki po niej.
Na szczęście - uszanowano jego desperacką prośbę.
Mimo to na wszelki wypadek zabrał szyszkę i dwa piórka, które należały do nieznanych mu ptaków, chowając je pod swoim legowiskiem między innymi wojownikami.
Miał wrażenie, że cały jego świat legł w gruzach. Oddalił się od brata, od kotki, którą kochał, a która znalazła szczęście u boku Dzikiego Kła i Cętkowanego Rysia.
Nie wiedział co było gorsze, utrata matki czy złamane serce.
Może oba...
Pociągnął nosem, pozwalając łzom płynąć a następnie skapnąć na kopczyk łysej ziemi. Jedynie kwiaty zdradzały, że ktoś przed nim był. Dosłownie tuż obok, kolejny kopczyk zdradzał inne utracone życie, które należało do Mysiego Kroku, jego domniemanego ojca.
Nigdy się nie dowiedział, czy tak naprawdę jest z kocurem w jakiś sposób spokrewniony. Tą tajemnicę zabrała se sobą do grobu Jemioła.
Bluszczyk mówił, że kremowy kocur był bardzo miły, jednak czy morderca dzieci i gwałciciel mógł być miły? Dreszcz przeszedł po grzbiecie kocurka a wiatr zmierzwił jego półdługie futro. Jakaś część jego umysłu nie umiała uwierzyć w winę Myszka, jednak ta druga, znacznie mniejsza, nadal była twardo przekonana o winie wojownika.
Pokręcił łebkiem, spoglądając jeszcze raz na niemalże pusty grób. Jedynie szyszka i zwiędły kwiat zdradzały czyjeś odwiedziny. Może to wiatr zwiał resztę, a może po prostu nikt poza Szczawiowym Liściem go nie odwiedzał?
Jakaś dziwna siła popchnęła Sroczka. Bury wziął w pyszczek jeden z kwiatów, który przyniósł na grób matki i ostrożnie ułożył go na kopczyku obok. Odruchowo skulił uszy, jakby zrobił coś złego, paskudnego, niegodnego wojownika. W głowie cały czas bębniły mu słowa Bluszczyka, że on i Myszek są tacy podobni...
— J-ja... — zadrżał, próbując wydusić z siebie jakiekolwiek słowo, jednakże nic nie przyszło mu do głowy, jakby natrętne myśli odebrały zdolność mowy — S-szkod-da, ż-że n-nie z-znałem c-cię lep-piej... — zaschło mu w gardle, gdy spróbował wypowiedzieć to dźgające go prosto w serce słowo. Ostatecznie zebrał się na odwagę, przymykając ślepia — T-tat-to...
Skoro Mysi Krok był ponoć jego ojcem to... to niech tak będzie.
Otworzył zielone ślipia, mając o lisi ogon od siebie burą sylwetkę. Znał tego kota, jednak przez stres zapomniał jego imienia. Partner Iskrzącej Gwiazdy, ojciec jej kociąt... Pokręcił głową, wstając jak poparzony.
— P-przep-praszam... j-już s-stąd i-idę... — bąknął zdenerwowany, odwracając wzrok.
Przypomniał sobie.
Pierwszy Brzask.
 
<Brzask? >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz