Od Jeżowej Ścieżki CD. Jałowcowego Świtu

 Pożar był zaskoczeniem dla całego Klanu Burzy. Niektórzy nie mogli otrząsnąć się po tragedii jaka spotkała ich dom, jeszcze inni siedzieli z pochylonymi łbami pogrążeni w żałobie. Przywódca i zastępczyni starali się panować nad roztrzęsionym klanem. Sytuacji nie naprawiał jednak fakt, że znaleźli się na lisich terenach. Burzaki były teraz tak osłabione, że dzikie drapieżniki mogłoby ich dotkliwie poranić. 
Klanie Gwiazdy, miej nas w opiece! Jeżowa Ścieżka przeniósł na chwilę wzrok na niebo. Zdążył wrócić ze zbierania ziół oraz pajęczyn. Nie było tego dużo, ale wystarczająco do zatamowania kilku ran, żeby nie wdała się infekcja oraz ukojenia po poparzeniach. Dla medyka było bardzo ważne, żeby każdy pobratymiec otrzymał opiekę. 
- Prześpij się. - miauknął spokojnie do Pląsającej Sójki, która starała się trzymać warte. Pajęczyna i maść z korzenia żywokostu pokrywały jej ciało. 
Kocica podniosła na niego zmęczone, ale wdzięczne spojrzenie. Kiwnęła głową, a potem położyła ją na łapach. Jeżowa Ścieżka obwąchał jej rany. Jeśli zostało trochę korzenia, to nałoży kolejną warstwę maści. 
- Ej ty! 
Zastrzygł uszami i odwrócił pysk w stronę Biedronkowej Łapy. Rozpoznał znajdkę od razu. Ostatnim czasem była w jej sprawie duża dyskusja, otóż jej ojcem był Jałowcowy Świt, wojownik Klanu Burzy, ale matka nie mieszkała w klanie. Jeżowa Ścieżka wbił oczekujące spojrzenie w młodą kotkę. Słysząc o tym, że Jałowcowy Świt zakrztusił się dymem i leży nieprzytomny, momentalnie chwycił w pysk potrzebne resztki roślin. Dał znak ogonem uczennicy, żeby go poprowadziła. Skierował się za Biedronkową Łapą. Tylko, czy nie było za późno na uratowanie wojownika? 
Znaleźli go w miejscu, gdzie Biedronka go pozostawiła. Jeżowa Ścieżka od razu przypadł do kocura. Obwąchał szybko jego rany. Było poważnie i należało szybko działać. Skupił na Jałowcowym Świcie całą swoją uwagę, stąd nie zauważył ucieczki Biedronkowej Łapy. Wojownik na szczęście odzyskał przytomność. Jego głębokie oczy wpatrywały się w medyka, gdy ten za pomocą pajęczyny oczyścił jego rany, a potem podał mu zioło na lepsze oddychanie.
- Dasz radę się podnieść? - miauknął ostrożnie do wojownika. Ten stęknął i stanął na jednej łapie, ale szybko upadł z powrotem na ziemię. Jeżowa Ścieżka położył mu ogon na boku nakazując żeby leżał. - Jesteś zbyt osłabiony, lepiej nie ryzykować. Odciągnę cię od dymu. 
Chwycił Jałowca za luźną skórę na karku. Był ciężki i Jeżowej Ścieżce drobny problem sprawiło ciągnięcie go do chwilowego obozowiska. Tam jednak mógł lepiej się zaopiekować pobratymcem i postawić go na równe łapy. Leczenie przyniosło pożądany efekt. 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Jałowcowego Świtu

Brzuch siostry zrobił się znacznie większy, odkąd ją ostatnio widział. Jeżowa Ścieżka dziwił się, że nadal nie zaczął się poród. Jego zdaniem, już dawno powinna wydać na świat swoich potomków. Liczył, że nic poważnego nie stanie się podczas porodu i że wszystko przebiegnie właściwie. Zajmował się bardzo dobrze siostrą, pilnując by poprawnie się odżywiała, nie stresowała oraz dużo wypoczywała. Ciężko było jednak z tym stresem. Najpierw stracili siostrę, a teraz ojca. Nie dziwił się więc, widząc zapłakane oczy królowej. Dobrze, że Tańcząca Zorza ciągle był przy niej, wspierając swoją ukochaną partnerkę.
Czekoladowy otarł się o bok swojej siostry. Przyszła do niego z bólem kręgosłupa. Był to efekt ciąży. Na szczęście nie niósł ze sobą nic groźnego. Kocur przyjrzał się uważnie królowej, delikatnie się uśmiechając.
- Powinnaś leżeć i odpoczywać, Rzeczny Nurcie. Zbyt dużo się ostatnio martwiłaś i zamiast spędzać czas w żłobku, chodziłaś po obozie niczym młody królik. - miauknął kocur.
Rzeczny Nurt posłała mu zatroskane spojrzenie.
- Przejdzie mi, prawda?
- Oczywiście. - miauknął kocur, poruszając wąsami.
Zamierzał coś jeszcze dodać, już niezwiązanego z tematem bólu, a po prostu z rodziną, jednak w tym momencie do legowiska ledwo wszedł Jałowcowy Świt. Rzeczny Nurt pożegnała się więc z bratem, zabierając ze sobą partnera. Czekoladowy prędko podszedł do młodego wojownika Klanu Burzy. Zlustrował go uważnym spojrzeniem.
- Jeżyku, wyleczysz mnie? C-coś niezbyt się czuję...- wychrypiał siadając na ziemi.
- Boli cię brzuch? - spytał medyk, podchodząc do schowka z ziołami. Rozglądał się w poszukiwaniu odpowiednich, ale najpierw musiał znać odpowiedz na pytanie, zadane przed uderzeniem serca.
- N-nie, głowa. - odpowiedział słabo Jałowcowy Świt.
Klanie Gwiazdy, żeby mu nie zemdlał! Może to kolejny przypadek zatrucia? Ale ono już minęło, to było raczej coś innego. Chwycił wrotycz. Podał go Jałowcowi, który niemal od razu zaczął go przeżuwać. Dobrze, że dawno uzupełnili zapasy, chociaż dalej musieli w trójkę zebrać bardzo dużo ziół, przed Porą Nagich Drzew. Tak się kończy ich niszczenie, pomyślał.
- Jesteś rozpalony. - miauknął Jeżyk, dotykając łapą czubka głowy wojownika. Ten powoli pokiwał głową.
- Chce mi się pić. I jest mi gorąco. A czasami zimno. Co mi jest? - spytał.
Czekoladowy zmrużył oczy  w zamyśleniu. Nie trwało to długo. Miał dobre szkolenie i znał się na swojej pracy.
- Przegrzałeś się. Mogłeś przyjść do mnie wcześniej, teraz przegrzanie od gorąca, zamieniło się w ból głowy. Masz szczęście, że to nie omdlenia. - miauknął, wychodząc na chwilę z legowiska. Wrócił niosąc mech nasączony wodą, który położył na głowie wojownika, chcąc go trochę schłodzić. - Posłałem wojowników po kolejny. Musisz teraz dużo pić.

<Jałowcowy Świcie?>

Wyleczeni: Rzeczny Nurt, Jałowcowy Świt

Od Jeżowej Ścieżki CD. Jałowcowego Świtu

— O czym myślisz? — zapytał asystent medyka liżąc łapę.
— O... Bluszczowej Poświacie. Skoro jestem już wojownikiem... To może mam jakieś... szanse. Ty pewnie się nie znasz na tych sprawach... Ale chciałeś, bym ci to powiedział, skoro się pytałeś.

Jeżyk szerzej otworzył błękitne ślepia z zaskoczenia. Znaczy wiedział, że Bluszcz i Jałowiec spędzają dużo czasu razem, ale nie sądził, że mogą wyjść poza strefę przyjaźni. Widocznie kolejna relacja kocura-kotki, musiała się potoczyć w zupełnie innym kierunku. Czekoladowy poruszył wąsami z niemałą ekscytacją. Pora Nowych Liści. Kwiatki kwitły, pszczółki latały, ptaszki śpiewały, a koty szukały drugich połówek. Taki już był cykl życia. 

— Jesteście ze sobą blisko. Widać, że cię lubi i sądzę, że masz całkiem duże szanse, że odwzajemni twoje uczucia. — mrugnął do niego porozumiewawczo. Może był jedynie medykiem, ale o sprawach miłosnych całkiem dużo wiedział. Miłość była najważniejsza, tak przynajmniej uważał Jeżyk, właściwie od najmłodszych księżyców życia. 

— Tak.. tak myślisz? 

— Wiem to. — miauknął spokojnie Jeżowa Ścieżka. — Porozmawiaj z nią na spokojnie, może przynieś jakiś prezent? Na pewno się ucieszy. 

— A jeśli mnie odrzuci? 

— Przynajmniej spróbujesz. Czasami lepiej wiedzieć od razu, niż martwić się co by się stało, gdybyś się nie zapytał. — miauknął czekoladowy, poruszając ostrożnie puchatym ogonem. 

Chyba dobrze doradził młodzikowi. Chciałby zobaczyć jak Bluszczowa Poświata i Jałowcowy Świt, zmierzając razem na patrol, łącząc swoje ogony i tuląc się do siebie, z cichym mruczeniem. Ah, te uczucia. Takie czasami niezrozumiałe, a dające najwięcej radości. 

Skłonił lekko głowę. 

— Idź do niej. Ja wrócę do legowiska. — wstał na równe łapy, powoli kierując się w stronę legowiska medyków. Zatrzymał się jednak, gdy usłyszał nawoływanie Jałowcowego Świtu. Odwrócił pysk w jego kierunku, wlepiając w wojownika zaciekawione spojrzenie. 

<Jałowcowy Świcie? trochę krótko> 

Od Jeżowej Ścieżki CD. Jałowcowego Świtu

Pozwolił sobie na odpoczynek. Ostatnio całą trójką medyków, ciągle zbierali zioła, mimo iż zapasy zdawały się nie rosnąć, a wręcz maleć. Członkowie Klanu Burzy ciągle potrzebowali ich pomocy i nie chodziło tutaj tylko o niewielkie zadrapania. Jeżowa Ścieżka nie mógł patrzeć, jak koty chodzą coraz chudsze, przez brak dostateczniej ilości zwierzyny. Domyślali się już, że to przez zwierzynę, pobratymcy czuli się gorzej, a nawet umierali, dlatego pokarm uważnie wąchano i wojownicy nie zapuszczali się na polowanie w stronę traktora. Miało to nie tylko swoje pozytywy, ale również negatywy. 

Czekoladowy kocur ziewnął szeroko, ukazując różowy języczek, zanim zamrugał kilkukrotnie, przyzwyczajając swoje oczy do pierwszych promieni słońca. Zdziwił się, że obudził się tak wcześnie. Zwykle wolał dłużej pospać. Kocur przeciągnął się, wystawiając przed siebie łapy, zanim powoli opuścił mchowe posłanie. Zajęcza Stopa i Konwaliowe Serce jeszcze smacznie spały. Nie chciał ich budzić. Z resztą po ostatnich wydarzeniach, obu kotkom przyda się zdrowy sen. 

Opuścił legowisko medyków, w bardzo dobrym humorze. Wiatr musnął od razy jego pyszczek, powodując, że na pysk medyka wkradł się uśmiech. Poruszył z zadowoleniem wąsami. Pora Nowych Liści. Długo na nią czekał i jak zawsze powodowała u niego entuzjazm. Kocur powoli zaczął iść przed siebie, w stronę sterty ze zwierzyną. Zatrzymał się jednak na środku obozu, gdy doleciał do niego znajomy zapach burzaka. Skierował pysk w stronę wyjścia z obozu, gdzie siedział Jałowcowy Świt, trzymając milczącą wartę nad całym obozem. Jeżowej Ścieżce przypomniało się, że wczoraj odbyło się mianowanie młodzika i że dołączył on do kręgu wojowników. Postanowił mu pogratulować. Skierował się w jego stronę spokojnym krokiem. Nowy wojownik skinął mu głową na powitanie, nie odwracając się jednak. Chabrowa Bryza dopiero mogła go zwolnić z czuwania. Zastępczyni spała pewnie jeszcze w żłobku albo próbowała zmusić do tego czwórkę swoich rozrabiaków. Jeżyk zatrzymał się obok Jałowca. Kocurek nie tak dawno, był jeszcze uczniem, a teraz stał się prawdziwym wojownikiem. Ah, czas leciał bardzo szybko. 

— Nie przeszkadzam? — spytał uprzejmie. — Chciałem ci pogratulować, Jałowcowy Świcie, zostanie wojownikiem to wielki zaszczyt. Teraz będziesz mógł jeszcze lepiej opiekować się naszym klanem. 

Medyk zobaczył jedynie, jak Jałowiec zerka na niego kontem oka, jednak się nie odezwał. Jeżyk zastrzygł uszami, słysząc za sobą kroki. Odwrócił pysk i powitał szerokim uśmiechem na pysku, podchodzącą w ich kierunku Chabrową Bryzę. Zastępczyni ziewnęła, zanim odwzajemniła uśmiech. Ogonem dotknęła boku Jałowcowego Świtu.

— Twoje czuwanie dobiegło końca. Możesz odpocząć przed wieczornym patrolem. — miauknęła kotka. 

— Jak mają się kocięta? — Jeżyk zatrzymał karmicielkę ogonem. 

— Mają się dobrze, tylko są zbyt energiczne. — poruszyła z rozbawieniem wąsami Chabrowa Bryza, udając się teraz w stronę legowiska wojowników, pewnie by wybrać koty idące na patrol poranny. Czekoladowy kocur zwrócił się znowu do Jałowca. Teraz mogli już porozmawiać. No przynajmniej dopóki młodzik nie będzie musiał odpocząć, a syn Kucykowego Ogona wrócić do obowiązków. 

— Pewnie się cieszysz. Z resztą zasłużyłeś. — miauknął. 

<Jałowcowy Świcie?>