Od Popielatego Ogona C.D Borsuczego Gońcy

Popielaty Ogon mruknęła, po czym mocniej wtuliła się w miękką sierść Borsuczego Gońcy. Doskonale zdawała sobie sprawę jak jej zachowanie wpływa na kocura i zamierzała jak najlepiej to wykorzystać. Wyciągnęła przed siebie łapy, napinając wszystkie mięście. Słońce dopiero zaczynało wychylać się zza horyzontu, ale skoro wojowniczka i tak się obudziła, to mogła jak najlepiej wykorzystać wolną chwilę. Krótko omiotła spojrzeniem śpiących wojowników i wstała, z zamiarem polowania. Jeśli się pospieszy, to może nawet zdąży coś złapać, zanim inni się obudzą. Zdeterminowana wystawiła głowę na zewnątrz, biorąc głęboki oddech.
- Popielaty Ogonie!
Słysząc swoje imię, złotooka gwałtownie obróciła głowę. Tuż przed nią stała wyszczerzona Wróbelek, przyjaźnie machając ogonem. Popiół zmrużyła oczy, mierząc kotkę uważnym spojrzeniem. Nie podobało jej się w jaki sposób ta rozmawiała z Borsuczym Gońcem, jednak tak naprawdę nie miała jej o co winić.
- Witaj - mruknęła.
- Oj, coś ty taka markotna?
Zanim wojowniczka spostrzegła, na niebie zawisło słońce, a Wróbelek nadal zasypywała ją gradem słów. Wydawało się, że pyszczek tej kotki nigdy się nie zamykał, Popielaty Ogon była pod dużym wrażeniem tego, że jeszcze nie rozbolało jej gardło. W końcu udało jej się dojść do słowa i grzecznie wytłumaczyła długowłosej, że muszą już kończyć swoją jakże fascynującą rozmowę (o ile można było to tak nazwać).

< Borsuczy Gońcu? >

Od Popielatego Ogona C.D Borsuczego Gońcy

Popielaty Ogon zamruczała, czując jak robi jej się ciepło. Nie miała zamiaru odsuwać się od Borsuczego Gońca, w końcu było jej tak przyjemnie. Zamiast tego mruknęła, mocniej przyciskając głowę do jego piersi. Chwilę jeszcze została w tej pozycji, zanim nie dotarło do niej, w jaki sposób może to wyglądać dla potencjalnych obserwatorów. Z niechęcią odsunęła się od kocura, przenosząc wzrok gdzieś w bok.
- Mieliśmy polować... - szepnęła.
Niebieskooki zamrugał, jakby za bardzo nie wiedząc co się przed chwilą stało. Chrząknął i po chwili krótko odpowiedział kotce.
- Tak, masz rację.
Łowy w gruncie rzeczy można było uznać za udane, za co Popielaty Ogon serdecznie dziękowała Klanowi Gwiazdy. Pora Nagich Liści zbliżała się nieubłagalnie i nikt nie wiedział, co tym razem przyniesie. Klan Wilka miał zresztą do wykarmienia kocięta, a z nimi zawsze jest kłopot. Kotka nagle spochmurniała, przypominając sobie o tragicznej śmierci brata. Jak ten czas szybko mijał, wydawało się, że dopiero została uczennicą, a tu proszę - jest już wojowniczką. Przez cały czas drogi powrotnej do obozu, między kotami panowała niezręczna cisza i żaden z nich nie miał zamiaru jej przerywać. Na szczęście dla Popielatego Ogona, oboje doszli już na miejsce i teraz każdy z nich mógł pójść w swoją stronę, uprzednio odkładając zdobycz. Złotooka chwilę się wahała, ale w końcu postanowiła godnie (w swoim mniemaniu) pożegnać się z byłym mentorem. Podeszła do kocura, delikatnie ocierając się o jego bok, głośno przy tym mrucząc.
- Popiół!
Słysząc swoje imię, wojowniczka gwałtownie odskoczyła od zastępcy, niepewnie zerkając na wyszczerzoną siostrę.

< Jaskółczy Śpiewie? >

Od Popielatej Łapy (Popielatego Ogona)

Popielata Łapa zadrżała z podniecenia, słysząc jak Milcząca Gwiazda wywołuje ją na środek. Pod wpływem ciekawskich spojrzeń innych kotów, nieco spuściła głowę. Zaraz jednak napotkała dumny wzrok mentora i przełykając ślinę, wyprostowała się najbardziej jak mogła.
- Popielata Łapo, pilnie pracowałaś przez cały czas swojego treningu i uważam, że zrobiłaś już wystarczająco wiele, aby godnie reprezentować Klan Wilka - powiedziała liderka. - Od tej pory będziesz zwana Popielatym Ogonem, noś to imię godnie i dumnie.
Ceremonia ku zdziwieniu kotki przebiegła nadzwyczaj szybko, do tej pory była pewna, że trwa ona znacznie dłużej. Było to jednak zrozumiałe, zważywszy na sytuację w jakiej znalazł się jej klan. Złotooka potrząsnęła głową, odganiając od siebie nieprzyjemne myśli. Teraz czekało ją ważniejsze zadanie - nocne czuwanie.

<*> <*> <*>

Popielaty Ogon prychnęła, strzepując z siebie resztki porannej rosy. Tak wczesna pora była idealna na polowanie i ona miała zamiar z tego skorzystać. Uniosła głowę, starając się wyłapać zapach zwierzyny. Kotce z ledwością udało się powstrzymać wypływający na pysk grymas, gdy do jej nozdrzy dotarł zapach polnej myszy. Już po chwili kotka mogła się pochwalić całkiem tłustą zdobyczą. Klanowi na pewno się przyda - pomyślała, nie zwracając uwagi na gorzkawy posmak zwierzęcia. Droga powrotna do obozu nie zajęła złotookiej za wiele, w końcu nie oddaliła się daleko. Na przywitanie wybiegła jej Liliowa Łodyga, która nie omieszkała zapomnieć pochwalić zdobyczy córki.
- No, no...Widzę, że przemogłaś swoją niechęć do gryzoni.
Popielaty Ogon cicho parsknęła i odłożyła wcześniej wspomnianą mysz, na ziemię.
- Można tak powiedzieć.

<Ktoś z Klanu Wilka?>

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońcy

Uczennica z westchnieniem opadła na swoje posłanie, odwracając się tyłem do wyjścia z legowiska. Treningi z Borsuczym Gońcem mimo, że były dla niej wielką przyjemnością, to niewątpliwie potrafiły zmęczyć. Zresztą fakt, że kocur cały czas obserwował ją tymi swoimi błękitnymi oczami, wcale nie polepszał sprawy. Złotooka zadrżała na samą myśl o tym i speszona ukryła pysk w posłaniu. Borsuczy Gońcu, gdybyś ty tylko wiedział co ja przez ciebie przeżywam! - pomyślała.
- Popielata Łapo, wszystko w porządku? - zapytał Orla Łapa, przerywając tym samym ciszę panującą w legowisku.
Kotka zmrużyła oczy i niepewnie podniosła wzrok na brata
- Bo wiesz, jeśli jest coś co cię martwi... - kontynuował.
- Jak nazywa się to uczucie?
Nieco zaskoczony uczeń, zamrugał kilka razy i delikatnie przekrzywił głowę, w oczekiwaniu na dalsze słowa siostry. Popielata Łapa przez chwilę milczała, za nim nie udało jej się w odpowiedni sposób poskładać w głowie tego, co chciała mu przekazać.
- Po prostu...To trochę tak, jakbyś spał wtulony w ciepłe futro matki, a równocześnie czujesz, jakbyś to sam był tą matką. Trochę to dziwne, ale za każdym razem kiedy go widzę, mam ochotę zapaść się pod ziemię, wciągając tego nieszczęśnika razem ze sobą.
- Zakochałaś się, czy co? - prychnął kocur.
Popielata Łapa przez chwilę milczała, po czym z westchnieniem odchyliła głowę do tyłu.
- A więc tak to się nazywa, co? - wyszeptała, bardziej do siebie, niżeli do miętowookiego.

<*> <*> <*>

Popielata Łapa drgnęła, uświadamiając sobie, że już tylko wschody słońca dzieliły ją od zostania wojowniczką. To oznaczało całe mnóstwo nowych obowiązków, ale także praw. Powinna się teraz cieszyć prawda? Oczywiście, że tak! Każdy normalny kot by to zrobił. Z drugiej strony nie można było również wykluczać tego, że prawdopodobnie wśród wszystkich wywoływało to taki sam stres. Kotce wydawało się, jakby dopiero co wyszła z kociarni, nie mówiąc już o dojrzeniu do czegoś tak wspaniałego jak otrzymanie nowego, teraz już stałego, imienia. Czasami nadal zdarzało się jej tęsknie spoglądać w stronę żłobka i wspominać czasy beztroskiego dzieciństwa, kiedy to cała czwórka bawiła się razem. No, prawie czwórka, bo ona zazwyczaj trzymała się na uboczu i tylko obserwowała rodzeństwo.
- Popielata Łapo?
W tej właśnie chwili do uczennicy dotarło pytanie Borsuczego Gońcy. Drgnęła, wbijając pazury w podłoże i niespokojnie machnęła ogonem. Przez chwilę tępo wpatrywała się przed siebie, próbując przyswoić do siebie słowa kocura. Na pozór proste pytanie, okazało się dla kotki prawdziwym wyzwaniem. No bo co powinna odpowiedzieć? Być szczera i prawdopodobnie zrobić z siebie dziwaczkę, czy nadal udawać, że nic się nie stało? Właściwie, to nic takiego się nie wydarzyło, po prostu oboje spędzili razem trochę czasu, robiąc coś innego, niż trenując. Nadal robiło się jej ciepło, na samo wspomnienie pamiętnego wieczoru, kiedy to oboje podziwiali setki malutkich, świecących owadów. Tak, to było jedno z tych wydarzeń, które zapamiętuje się na całe życie. Poza tym łączyła ich tylko relacja uczeń-mentor. Tylko, że w takim wypadku, jak wspomniał Borsuczy Goniec, nie powinna tak bardzo stresować się w jego obecności. Złotooka westchnęła i odchyliła głowę do tyłu. Zresztą jakie to wszystko ma znaczenie? Nie była głupia i wiedziała, że prędzej czy później jej uczucia wyjdą na jaw. Zdecydowanie nie była przyzwyczajona do duszenia w sobie tak silnych emocji, szczególnie, że była tylko młodą kotką, w której buzowały hormony. Schyliła głowę, chcąc odłożyć trzymaną w pysku jaszczurkę i zaraz odwróciła się, wbijając wzrok w kocura.
- Chciałabym, żebyś był moim ojcem.
Chwila...co?

< Borsuk? >

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońca

Popielata Łapa znieruchomiała, widząc jak rozwścieczona kuna w parę chwil doskakuje do Borsuczego Gońcy i zatapia kły w jego łapie. Kocur gwałtownie syknął i trzepnął kończyną, próbując odrzucić od siebie warczące zwierzę. Po chwili drapieżnik odskoczył, jednak zaraz ponownie zaatakował, tym razem celując w bok zastępcy. Uczennica słysząc syk pointa gwałtownie wystrzeliła do przodu, celując łapami w agresora. Kuna nie spodziewając się ataku, po chwili szamotała się pod silnym uściskiem szczęk Popielatej Łapy. Kotka jednak napotykając spojrzenie mentora, lekko go poluzowała. Zwierzę oczywiście szybko to wykorzystało i wyrwało się, cofając w głąb nory. Złotooka zamrugała, czując delikatne pieczenie na nosie i trzepnęła ogonem, chcąc odgonić od siebie nieprzyjemne emocje.
- Borsuczy Gońcu! Nic ci nie jest? - zapytała, podbiegając do lekko poturbowanego kocura. Obejrzawszy go z każdej strony, westchnęła i oparła głowę na piersi mentora, na co on odpowiedział jej krótkim liźnięciem. Na całe szczęście wyglądało na to, że udało im się wyjść w miarę bez szkód, z całej tej nieprzyjemnej sytuacji.
- Przepraszam... - mruknęła kotka, chowając zawstydzony pysk w sierści niebieskookiego.
- Następnym razem patrz pod nogi, nie zawsze będę mógł ruszyć ci z pomocą.
Popielata Łapa z zaskoczeniem stwierdziła, że kontakt fizyczny był całkiem przyjemny i nawet zaczęła się zastanawiać, dlaczego zawsze tak go unikała. Być może przeszkadzało jej to, że z innymi kotami nie była wystarczająco blisko? Jakby na to nie spojrzeć, Borsuczy Goniec był jej mentorem i to chyba naturalne, że w jakiś sposób kotce na nim zależało.
- Jak tylko wrócimy do obozu, powinnaś pójść do Lawendowego Płatka - powiedział kot, przenosząc wzrok na nos uczennicy. - Ta kuna nieźle cię zadrapała.
Popielata Łapa pokręciła głową i przymknęła powieki.
- Mną się nie przejmuj, powinieneś raczej spojrzeć na swoją łapę.

<*> <*> <*>

Lawendowy Płatek krzątała się po legowisku, co chwila prosząc o podanie czegoś zabieganą Burzowe Futro. Po chwili medyczka podeszła do Borsuczego Gońca, polecając mu wyciągnięcie łapy.
- Rana nie jest duża, wystarczy to tylko odkazić i za kilka dni powinno być lepiej - powiedziała, posyłając zastępcy lekki uśmiech.
Popielata Łapa machnęła ogonem i wbiła spojrzenie w siedzącą przed nią asystentkę. Zielonooka kończyła już oczyszczanie małej ranki, jaka znalazła się na nosie uczennicy i teraz powoli zaczynała sprzątać zioła, jakie ze sobą przyniosła. Buraska podziękowała za udzieloną jej pomoc i podwinęła łapy, przenosząc wzrok na Borsuczego Gońca.

< Borsuczy Gońcu? >

Od Popielatej Łapy CD Borsuczego Gońca

Popielata Łapa wstrzymała oddech, jakby jej głośniejszy dech miał sprawić, że całe piękno zawarte w tej krótkiej scence ucieknie. Setki malutkich, świecących owadów unosiło się w powietrzu, oświetlając polanę przyjemnym blaskiem, a księżyc, który już dawno zdążył pojawić się na niebie, tylko wzmacniał panującą w tym miejscu atmosferę. Kotka niepewnie zerknęła w stronę mentora. Borsuczy Goniec miał lekko przymknięte oczy, a z jego mimiki trudno było cokolwiek wyczytać. Po chwili kocur wstał, zwracając się w stronę uczennicy.
- Powinniśmy już wracać - powiedział, lekko unosząc kąciki ust. Złotooka skinęła głową, przyznając mu rację. Para kotów szła w milczeniu, nie chcąc zepsuć "magicznej" atmosfery, która przez ten czas zdążyła się między nimi wytworzyć. Polowanie w gruncie rzeczy można było uznać za udane, nawet jeśli Popielatej Łapie nie udało się złapać tamtego jednego wróbla. Kotka widząc, że oboje są już niedaleko obozu, postanowiła przerwać panującą dookoła ciszę.
- Dziękuję - szepnęła, wbijając wzrok w drogę przed sobą. Nie wiedzieć czemu, od jakiegoś czasu obecność mentora zaczynała ją peszyć, choć buraska starała się tego nie okazywać. W końcu nie miała ku temu żadnych powodów, prawda?
- Za co? - spytał Borsuczy Goniec, wyraźnie zaskoczony słowami uczennicy. Ta tylko pokręciła głową i lekko się uśmiechnęła. Względny spokój przerwało nagłe poruszenie w krzakach. Popielata Łapa natychmiast spięła wszystkie mięśnie i mimowolnie przysunęła się do mentora. Po chwili zza rośliny wyszedł Łososiowy Pysk, a sądząc po tym co trzymał w pysku, również wracał z polowania. Para kotów wyraźnie odetchnęła, widząc, iż to tylko szary kocur. Wojownik na chwilę zatrzymał na nich wzrok, po czym kiwnął im na pożegnanie ogonem i żwawym krokiem odszedł w stronę obozu.
- Przestraszyłaś się? - zapytał Borsuczy Goniec, zwracając się w stronę kotki.
- Troszkę mnie zaskoczył - odpowiedziała. - Chodźmy już, bo idąc w takim tempie zostaniemy tu do rana.
<*> <*> <*>
Następnego dnia, Popielata Łapa wstała w wyjątkowo dobrym humorze. Los jakby jej sprzyjał, bo ze stosu zwierzyny udało się jej nawet wygrzebać jaszczurkę i to w cale nie taką małą! W sam raz na pierwszy posiłek dnia. Już po śniadaniu, bura kotka postanowiła poszukać swojej matki - Liliowej Łodygi. Ostatnio nie miała czasu, aby na spokojnie z nią porozmawiać, ograniczając się jedynie do krótkich powitań. Złotooka przystanęła na chwilę, zerkając w stronę wyjścia z obozu, jednak widząc, iż nie ma tam Borsuczego Gońcy, stwierdziła, że ma trochę czasu dla siebie. Białe futerko kotki było łatwo widoczne na tle zielono-szarych zarośli, więc wypatrzenie jej nie zajęło uczennicy zbyt wiele. Już po chwili stała obok wojowniczki, ocierając się o jej głowę. Liliowa Łodyga powitała córkę krótkim, aczkolwiek czułym liźnięciem w bark.
- Na gwiezdnych, jak ty szybko rośniesz! - Popielata Łapa słysząc uwagę matki, lekko się uśmiechnęła. Cóż, to prawda, że teraz przypominała bardziej dorosłą kocicę, niżeli małego kociaka, ale we własnej opinii nadal pozostawała tą samą, drobną Popiół.
- Dziękuję, mamo.
Kotki rozmawiały ze sobą jeszcze jakiś czas, zanim młodsza z nich słusznie nie zauważyła, że teraz prawdopodobnie powinna zajmować się treningiem. Miała tylko nadzieję, że Borsuczy Goniec nigdzie jej nie szukał!

< Borsuk? >

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońcy

Popielata Łapa uniosła kąciki ust, widząc jak mentor rozpromienił się na jej słowa. Co jak co, ale z uśmiechem na pysku było mu naprawdę ładnie - przyznała kotka, lekko pesząc się własnymi myślami.
- Żeby zostać dobrym łowcą, nie wystarczy jednak tylko talent, ale również umiejętności - powiedział Borsuczy Goniec, wyrywając uczennicę z zamyślenia.
Złotooka skinęła głową, uważnie wsłuchując się w słowa kocura.
- Liczy się również pozycja, w której podchodzisz do zwierzyny - kontynuował - dlatego teraz się tym zajmiemy.
- Z tego co mi wiadomo, do każdej zwierzyny skrada się w inny sposób, tak? - spytała Popiół, wbijając spojrzenie w mentora.
Borsuczy Goniec skinął głową, zadowolony z wiedzy uczennicy.
- Otóż to, na początku chciałem ci pokazać jak należy polować na gryzonie, ale widząc twoją niechęć do tych stworzeń, śmiem wątpić czy jest to dobrym pomysłem.
Popielata Łapa niechętnie musiała przyznać mu rację, dlatego w odpowiedzi tylko coś mruknęła.
- Jeśli nie myszy, to ptaki. Ich również na naszym terenie jest dość sporo, ale polowanie na nie, nie należy do najłatwiejszych. Przede wszystkim trzeba zapamiętać, że taki ptak w każdej chwili może odlecieć i w tedy gonitwa za nim nie ma sensu. - Borsuczy Goniec wstał i ruchem ogona nakazał uczennicy to samo.
- Powtórz moje ruchy - rzucił. Niebieskooki przypadł do ziemi tak, że niemal szurał po niej brzuchem. Ogon pozostawał wyprostowany, ale i tak nisko opuszczony. Głowa zaś w przeciwieństwie do reszty ciała, była lekko uniesiona. Popielata Łapa całkiem zgrabnie powtórzyła jego ruchy, choć na początku miała mały problem z poprawnym ustawieniem ogona.
- Jak najbliżej ziemi i w żadnym wypadku nie daj się zauważyć, a kiedy już się to stanie, zastygnij w bezruchu, aż ptak straci tobą zainteresowanie. W takiej pozycji powinnaś być w stanie podejść dostatecznie blisko, żeby móc wyskoczyć w jego stronę. Celuj w skrzydła, to nie będzie mógł tak szybko uciec.
Para kotów ćwiczyła jeszcze jakiś czas, za nim Borsuczy Goniec nie zarządził powrotu do obozu, gdy zauważył, że na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Popielatej Łapie udało się nawet złapać wróbla, ale i tak wypadała dość marnie przy dwóch nornicach i jednej jaszczurce, które złapał Borsuczy Goniec.
- Nie przejmuj się tym, następnym razem pójdzie ci lepiej - powiedział kocur, chcąc pocieszyć uczennicę.
- Chyba za długo się wahałam i dlatego tak słabo mi poszło - mruknęła kotka.
- Będziesz miała całą noc, żeby się nad tym zastanowić. Dobrze się wyśpij, bo jutro rano znowu idziemy na polowanie.
Złotooka skinęła głową i krótko otarła się o bok mentora.
- Dobranoc, Borsuczy Gońcu.
Po pożegnaniu się z kocurem, Popielata Łapa udała się w kierunku swojego legowiska. Będzie trzeba wymienić posłania - pomyślała, widząc w jakim znajdują się stanie. Przez całą Porę Nagich Drzew nikomu nie przyszło nawet przez myśl, żeby to zrobić i teraz leżenie na nich nie należało do najprzyjemniejszych. Jaskółce jednak najwyraźniej to nie przeszkadzało, bo spała na jednym z nich, cicho pochrapując. Popielata Łapa mimowolnie uśmiechnęła się na ten widok. Zaraz jednak spoważniała, napotykając spojrzenie brata. Kocur mimo, że czuł się już o wiele lepiej, to nadal lekko kulał. Co prawda nie było powiedziane, że już zawsze tak będzie, ale do Orzełka to nie docierało. Złotooka uważnie zmierzyła go wzrokiem, po czym w milczeniu podeszła do swojego posłania. Jeśli zachowuje się jak kociak, to będzie tak traktowany - pomyślała i zamknęła powieki, chcąc zasnąć. Sen jednak uparcie nie nadchodził, a zamiast niego w głowie kotki pojawiały się obrazy uśmiechniętego Borsuczego Gońcy. Zirytowana własnymi myślami buraska, trzepnęła ogonem, jakby to w jakiś sposób miało jej pomóc. To zdecydowanie będzie długa noc - pomyślała.

< Borsuk? ( ͡° ͜ʖ ͡° ) Ja przepraszam, że tak długo czekałaś i dostałaś takiego gniota uhh... >

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońcy

Popielata Łapa z zaciekawieniem obserwowała ogromną przepaść, zwaną Głęboką Ścieżką. Przez myśl przemknęło jej, ile kotów mogło stracić życie, próbując przez nią przejść. Pokręciła jednak głową, stwierdzając, iż nie można być, aż tak głupim, aby tego próbować. Chociaż patrząc na niektóre osobniki zaczynała mieć wątpliwości, dotyczące inteligencji pewnych "wybitnych" jednostek. Z zamyślenia wyrwało ją nagłe szarpnięcie za kark. Kotka natychmiast spięła mięśnie i gwałtownie się odwróciła. Uspokoiła się jednak, widząc, iż to tylko Borsuczy Goniec.
- Musisz bardziej uważać, jeszcze kilka kroków, a byłoby po tobie - powiedział kocur, uważnie mierząc spojrzeniem uczennicę. Popielata Łapa przymknęła oczy, uświadamiając sobie, jak blisko było wpadnięcia do dołu. Z irytacją trzepnęła ogonem o ziemię, jak mogła okazać się tak głupia i stracić czujność?
- Przepraszam... - szepnęła, nie wiedząc czemu nagle pesząc się obecnością mentora. Pokręciła jednak głową, odganiając od siebie zbędne myśli, na powrót powracając do stanu pełnego skupienia. Kotka przymknęła oczy, chcąc dokładnie zapamiętać zapach Klanu Klifu. Drgnęła jednak, kiedy do jej nozdrzy dotarła woń zwierzyny. Na tą chwilę nie była jednak w stanie dokładnie określić, czym dokładnie owe zwierzę było, nawet jeśli zapach wydawał się jej się podejrzanie znajomy.
- Też to czujesz, prawda? - zapytał Borsuczy Goniec - to kuna, lepiej nie wchodzić takiej w drogę, zazwyczaj się do nas nie zbliżają, ale nigdy nie wiadomo co przyjdzie takiej do głowy.
Złotooka w milczeniu pokiwała głową, przeskakując wzrokiem do Różanego Pola, która to na chwilę zniknęła gdzieś w krzakach, żeby zaraz wrócić z nornicą w pysku. Trójka kotów jeszcze chwilę szła wzdłuż granic, za nim Borsuczy Goniec nie zarządził powrotu. Będąc już w obozie, do burej kotki natychmiast doskoczyła Jaskółka, która to z zapałem zaczęła opowiadać siostrze o dzisiejszym treningu ze swoją mentorką - Zroszonym Nosem. Borsuczy Goniec musiał jednak przerwać monolog szylkretki, gdyż musiał zamienić parę słów ze swoją uczennicą.
- Pora Nagich Drzew wydaje się już ustępować, dlatego powinniśmy wybrać się na polowanie. Złapanie czegokolwiek nie powinno być już takie trudne - powiedział kocur - idź coś zjeść, a potem przyjdź pod wyjście z obozu, będę tam na ciebie czekał.
Złotooka kiwnęła głową i po uprzednim pożegnaniu się z trójką kotów, skierowała swój krok ku stosikowi ze zwierzyną. Jak na złość jego większość wypełniały różnego rodzaju gryzonie. Ostatecznie kotka postanowiła tym razem nie jeść, ponieważ smaku myszy za nic w świecie nie była w stanie znieść i prawdopodobnie skończyło by się to wizytą u Lawendowego Płatka, z powodu dolegliwości żołądkowych. Z braku lepszych rzeczy do roboty, Popielata Łapa stwierdziła, iż chyba najlepszym rozwiązaniem będzie udanie się do medyczki z zamiarem pomocy jej. Kto wie, może się nawet czegoś nauczy?
- Lawendowy Pł - buraska urwała jednak w połowie zdania, widząc, iż w legowisku znajduje się tylko asystentka kotki, Burzowe Futro. Skinęła jej na powitanie głową, po czym odezwała się:
-Burzowe Futro, czy jest coś, w czym mogłabym ci pomóc? - zapytała. Zielonooka uśmiechnęła się, słysząc pytanie uczennicy.
- Możesz pomóc mi przenieść te zioła - tu wskazała łapą na rośliny - w tamten róg.
- Co to właściwie jest?
- Och, to Jałowiec, pomaga na ból brzucha i kaszel.
Popielata Łapa jeszcze chwilę została z asystentką, co jakiś czas zadając jej pytania odnoście ziół. W końcu jednak musiała się z nią pożegnać, tłumacząc się koniecznością treningu z Borsuczym Gońcem. Na szczęście kocura w umówionym miejscu jeszcze nie było, na co kotka odetchnęła z ulgą. Za nic w świecie nie chciałaby zawieść swojego mentora i to jeszcze z tak głupiego powodu, jakim było spóźnienie! Złotooka czas oczekiwania, postanowiła wykorzystać na pielęgnację sierści. Po chwili przed uczennicą pojawił się wspomniany wcześniej kot - Borsuczy Goniec.

< Borsuk? >

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońca

Popielata Łapa uśmiechnęła się słysząc pochwałę mentora. Zaraz jednak spoważniała, uświadamiając sobie swój błąd. W momencie, kiedy mentor na nią skoczył, kotka zareagowała instynktownie i zgrabnie uniknęła jego ciosu. Widząc chwilowe rozkojarzenie kocura, postanowiła zaatakować, choć miała wątpliwości czy, aby na pewno był to dobry pomysł. Jak się okazało - słusznie, gdyż niedoświadczona uczennica nie miała szans z zaprawionym już w boju wojownikiem i po chwili leżała, przygwożdżona przez niego do ziemi. W prawdziwej walce byłaby już martwa - pomyślała z goryczą, nieco się krzywiąc. Zaraz jednak spoważniała, ponieważ mentor zaczął wyjaśniać na czym polegał jej błąd i jaka taktyka będzie dla niej najodpowiedniejsza.
- Gotowa na dalszy trening? - spytał. Popielata Łapa skinęła głową i uprzednio odsuwając się od kota o kilka długości lisa, przybrała jak jej się wydawało - odpowiednią pozycję.
- Nogi szerzej i głowa bliżej ziemi - rzucił błękitnooki spoglądając na uczennicę. Ta natychmiast skorygowała swój błąd, uważnie wpatrując się w kocura, który prawdopodobnie znowu miał zamiar ją zaatakować. Nic takiego się jednak nie wydarzyło, na co złotooka machnęła ogonem, nieco się niecierpliwiąc.
- Teraz to ty zaatakuj mnie - polecił, wyczekując ruchu kotki. Popielata Łapa przez chwilę stała w miejscu, nie wiedząc co powinna zrobić. Uniknąć jednego ciosu to jedno, a zadać go to już zupełnie inna sprawa. Zacisnęła zęby, cofając się o krok, żeby mocniej się wybić. Napięła wszystkie mięśnie i wyskoczyła do przodu z zamiarem powalenia mentora. W połowie drogi, zmieniła jednak plan, uznając, iż w ten sposób nie miałaby z nim szans. Gwałtownie skręciła w prawo i odbiła się od drzewa, tym samym pozwalając sobie na wślizgnięcie się pod kota. Przez jej drobne rozmiary nie było to wyzwaniem. Problemem okazało się dopiero przewrócenie Borsuczego Gońcy, gdyż kopnięcie kotki sprawiło tylko, że lekko się zachwiał. Kocur zaraz uczepił się pazurami sierści buraski, przekręcając ją tak, że znów leżała w śniegu.
- Muszę przyznać, że mnie zaskoczyłaś - powiedział - ale musisz wziąć pod uwagę, że większego od ciebie kota nie będzie tak łatwo przewrócić.
Uczennica skinęła głową, otrzepując się z reszty śniegu. Zadrżała z zimna, czując jak jej futro przemokło. Borsuczy Goniec widząc w jakim stanie znajduje się kotka delikatnie się uśmiechnął.
- Wracajmy do obozu, powinnaś się teraz wysuszyć i ogrzać. Chory uczeń to ostatnie, czego nam teraz trzeba - stwierdził.
- Podzielam twoje zdanie - przytaknęła złotooka, delikatnie się krzywiąc.
W drodze do obozu na chwilę się jeszcze zatrzymali, ponieważ zastępca usłyszał coś w krzakach. Zapach mimo, iż maskowany przez zalegający wszędzie śnieg, pozostawał dość świeży, więc Borsuczy Goniec zniknął na chwilę, żeby zaraz wrócić ze zdobyczą. W porze nagich drzew nawet najchudsza mysz jest ważna - przyznała Popiół, gratulując mentorowi schwytania zdobyczy.
- Jak tylko polepszy się pogoda, to zabiorę cię na na polowanie - rzucił kocur, zerkając na uczennicę.
- Miejmy nadzieję, że stanie się to szybko... - wyszeptała Popielata Łapa, nagle przypominając sobie o Bagnistym Kwiecie. Wojowniczka dzieliła się jedzeniem z (w wieku jeszcze kocięcym) Popiół, Jaskółką i Orzełkiem. Możliwe, że gdyby nie jej poświęcenie, cała trójka nie dożyła by dnia dzisiejszego. Niestety kotka przez niewystarczającą ilość pokarmu zmarła z powodu wycieńczenia organizmu, a przynajmniej tak twierdziła Lawendowy Płatek. Niebywałe, jak można być głupim - pomyślała złotooka. Mimo tego, żywiła wobec byłej wojowniczki ciepłe uczucia, będąc jej za to niezwykle wdzięczną. Para kotów zatrzymała się już w obozie. Borsuczy Goniec podszedł do malejącego w oczach stosiku ze zwierzyną i odłożył zdobycz, odwracając się w stronę stojącej obok kotki.
- Powinnaś się teraz osuszyć, wracaj do legowiska - powiedział, mrużąc oczy. Popielata Łapa musiała przyznać mu rację, dlatego posłusznie udała się do wskazanego przez zastępcę pomieszczenia. Wybrała sobie miejsce z boku, tuż przy rogu. Powoli zaczynała się przyzwyczajać do nowego położenia, ale nadal zdarzało się jej czuć nieco dziwnie, spoglądając tęsknie w stronę żłobka. Spędziła w nim wiele, wspaniałych chwil. Kotka uśmiechnęła się na samą myśl o martwym już bracie - Lipie. Pomimo, że nie byli ze sobą blisko, Popielata Łapa całkiem lubiła jego żarty. Więc dlaczego, kiedy umarł, nie czuła nic? Złotooka gwałtownie potrząsnęła głową, chcąc odgonić od siebie nieprzyjemne myśli. Postanowiła spożytkować ten czas na pielęgnacji sierści, która podczas treningu zdążyła się zabrudzić, nawet mimo otaczającego wszystko śniegu. Buraska przymknęła powieki, czując jak robi się senna. Zdecydowanym błędem były nocne spacery po obozie. W końcu jednak odpuściła odpuściła walkę ze zmęczeniem, pozwalając sobie na chwilę snu. Popielatą Łapę obudziły dopiero kroki Jaskółki, która weszła do legowiska. Przeciągle jęknęła i opadła obok siostry, wtulając się w w jej sierść, na co ta liznęła ją po głowie.
- Jestem padnięta! - przyznała szylkretka.
Złotooka uśmiechnęła się, jak najbardziej rozumiejąc zmęczenie siostry. Sama przecież zaraz po treningu zasnęła i spała, aż do tej pory.
- Zroszony Nos pokazała mi dzisiaj terytorium. Chciałyśmy jeszcze coś upolować, ale niestety nic nie znalazłyśmy.
- To zrozumiałe - przyznała Popiół - w taką pogodę trudno znaleźć cokolwiek.
Zielonooka mruknęła coś niewyraźnego i skuliła się z zamiarem zaśnięcia. Cóż, to z pewnością był męczący dzień.

< Borsuk? >

Od Popielatej Łapy C.D Borsuczego Gońcy

Złotooka uczennica słysząc pytanie mentora w milczeniu pokiwała głową. Poruszyła łapami, chcąc na chwilę oderwać je od zimnego podłoża. Pogoda najwyraźniej nie miała zamiaru ich oszczędzać - pomyślała z goryczą. Jak na zawołanie, w tej samej chwili z nieba zaczął padać śnieg. Co prawda teraz tylko pruszył, ale kto wie jak to się skończy?
- Popielata Łapo, mogłabyś proszę zajrzeć do Jaszczurzego Ogona? - spytał Borsuczy Goniec, wyrywając kotkę z zamyślenia.
- W porządku.
Uczennica natychmiast skierowała swój krok ku stosiku ze zwierzyną, z zamiarem wzięcia czegoś dla starszego kocura. Jednym z obowiązków uczniów było przecież dbanie o starszych. Po chwili namysłu buraska zdecydowała się na małego wróbla, na tą chwilę była to chyba najlepsza opcja. Już z jedzeniem, podeszła do legowiska starszych i zbliżyła się do Jaszczurzego Ogona, kładąc przed nim zdobycz.
- Proszę - szepnęła. Rudy kocur tylko zmierzył ją spojrzeniem, po czym bez słowa zabrał się do jedzenia. Względny spokój w obozie przerwało nagłe wtargnięcie spanikowanego Srebrnego Deszczu. Nie to jednak przykuło największą uwagę kotki, tylko to co kocur ze sobą przyniósł - Orlą Łapę.
<*> <*> <*>
Popielata Łapa drgnęła, kiedy obok niej usiadł Borsuczy Goniec. Od dłuższego czasu przesiadywała u medyka, czekając, aż jej brat się wybudzi. Kocur dowiedziawszy się, że od teraz już zawsze będzie kulał, wybiegł z obozu prosto na drogę grzmotu, gdzie uderzył w niego potwór. Mało brakowało, a z jej brata zostałaby tylko mokra plama.
- Mysi móżdżek...- burknęła, z irytacją przymykając powieki. Odkąd pamiętała, niebieskooki zawsze pakował się w kłopoty. Zastępca klanu w odpowiedzi kiwnął głową, przyznając kotce rację. Niewątpliwie to co zrobił jej brat było głupie. Gdyby nie szybka reakcja Borsuczego Gońcy, kocurka mogłoby już nie być, za co oczywiście Popielata Łapa była mu wdzięczna.
- Dziękuję, za uratowanie mu życia - szepnęła, zerkając na mentora.

< Borsuk? ( ͡° ͜ʖ ͡° ) >

Od Popiołu C.D Orzełka

Popiół zastrzygła uszami, słysząc pytanie Orzełka. Kotka nie sądziła, iż jej brat będzie miał ochotę się z nimi bawić. Na chwilę przerwała dzielenie języków z siostrą i przeniosła zaskoczony wzrok na kocurka. Jaskółka przez chwilę milczała, zanim nie postanowiła przerwać ciszy:
- Pewnie! - krzyknęła, radośnie się uśmiechając.
Bura kotka delikatnie uniosła kąciki ust, ciesząc się, z istnienia nikłej szansy, że pomiędzy jej rodzeństwem znowu zacznie się układać. Złotooka musiała przyznać, że z chęcią posłuchałaby co obydwoje mają do powiedzenia, dlatego postanowiła dołączyć do zabawy. Z zamyślenia wyrwało ją miauknięcie siostry, która to była już kilka długości lisa dalej i najwyraźniej na nią czekała. Popiół machnęła ogonem i wstała, przeciągając się. Dzień minął rodzeństwu na opowiadaniu zmyślonych historyjek i wspominaniu. Kiedy przyszło do wydarzenia, w którym pojawił się Lipa, zielonooka i kocurek wyraźnie spochmurnieli. Zaraz się jednak rozweselili, ponownie zaczynając zabawę. Buraska owinęła ogon wokół łap, uświadamiając sobie, że już za niecały księżyc zostanie uczniem. Co prawda większość kociąt było tym niezwykle podekscytowanych, ale kotka wiedziała, że równało się to również z końcem beztroskich zabaw i masą nowych obowiązków. Na myśl o tym, że mogłaby sobie nie poradzić po jej plecach przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Liliowa Łodyga najwyraźniej wyczuwając nastrój córki podeszła do niej i czule liznęła po głowie, chcąc dodać jej otuchy.
- Coś się stało? - zapytała, na chwilę przerywając pielęgnację kotki.
- N-nie... - mruknęła Popiół, nie wiedząc czemu nieco pesząc się pytaniem matki.
Nie chciała dokładać jej więcej zmartwień, bądź co bądź, niedawno karmicielka pochowała własnego syna i nadal pozostawała w nieco markotnym humorze. Złotooka pokręciła głową, chcąc odgonić od siebie natrętne myśli.
- Po prostu, nieco obawiam się bycia uczniem. - wyszeptała buraska, uciekając wzrokiem w bok.
- Oh... - wyrwało się karmicielce - wiesz... to wcale nie jest takie straszne. Owszem, pojawia się wiele nowych obowiązków, ale to naprawdę cudowne uczucie, móc pomóc własnemu klanowi.
Popiół w odpowiedzi kiwnęła głową, na nowo wracając do swoich rozmyślań.

<< Orzełku? >>

Od Popiołu C.D Jaskółki

Po powrocie do żłobka, Liliowa Łodyga zwinęła się w kłębek, jakby chciała w ten sposób odciąć się od całego świata. Dla matki nie ma nic gorszego, niż być świadkiem śmierci własnego dziecka - pomyślała Popiół, podwijając do siebie ogon. Kotka nie mogła pozbyć się wrażenia, że Jaskółka piorunuje ją wzrokiem, choć ilekroć odwracała się w jej stronę, ta nagle zaczynała interesować się zupełnie czymś innym. Złotooka westchnęła, po czym przeniosła spojrzenie na Orzełka, który usilnie próbował ukryć napływające mu do oczu łzy. Łososiowy Pysk widząc zachowanie syna, bez słowa do niego podszedł i przygarnął do swojego boku, ukrywając pysk w jego sierści. Dla rodziny niewątpliwie był do trudny czas, choć klan również wydawał się to odczuwać, wyraźnie pochmurniejąc. Popiół nie mogły przestać nawiedzać wspomnienia dotyczące brata, odkąd przyłapała się na myśleniu, iż jego śmierć nie miała dla niej jakiegoś większego znaczenia. Jakby na to nie spojrzeń, to po za pokrewieństwem nie mieli ze sobą za wiele wspólnego. Kremowy kocurek chyba najbliżej był z Jaskółką, z którą zawsze się bawił, zaczepiając resztę rodzeństwa. Buraska z frustracji trzepnęła ogonem, mimo, iż tego nie pokazywała, śmierć brata również ją dotknęła, choć w nieco inny sposób. Przymknęła powieki, chcąc już zasnąć i odpędzić od siebie nieprzyjemne myśli. Z zamyślenia wyrwała ją Jaskółka, która bez słowa do niej podeszła i wtuliła się w jej bok, zaczynając cicho pochlipywać. Popiół zmrużyła oczy i liznęła siostrę po głowie, chcąc dodać jej otuchy. Do szylkretki smutek zdecydowanie nie pasował - pomyślała, kładąc głowę na głowie siostry, która w odpowiedzi mruknęła coś niezrozumiałego i bardziej przylgnęła do ciała buraski. Mimo wielu przeciwieństw, do zielonookiej kotka czuła chyba największą sympatię, dlatego tak trudne dla niej było patrzenie na nią, gdy znajdowała się w takim stanie.

Od Popiołu C.D Borsuczego Gońcy

Bura kotka kiwnęła głową, po czym odwróciła się, z zamiarem powrotu do ciepłego żłobka. Rodzeństwo mimo początkowych protestów, pod naglącym spojrzeniem zastępcy, również wróciło do matki. Liliowa Łodyga wydawała się być czymś zestresowana, jednak Popiół nie miała pojęcia czym. Dokładnie (aż nazbyt) wylizała pierwsze z brzegu kocię, jakim okazała się być Jaskółka. Szylkretka na początku nieco się krzywiła, jednak ostatecznie poddała się pielęgnacji.
- Doprawdy, rozkoszne maluchy - powiedział Borsuczy Goniec, który przysiadł tuż przy wejściu do kociarni.
- Miło, że tak myślisz - mruknęła karmicielka, unikając wzroku wojownika. Niebieskooki kocur westchnął i pokręcił głową.
- Muszę już iść - oznajmił, obrzucając kocięta uważnym spojrzeniem - wierzę, że zaopiekujesz się nimi dobrze.
- To oczywiste.
Popiół zerknęła w stronę wychodzącego kota, który odwrócił się, sprawiając, że teraz uważnie mierzyli się wzrokiem. Bura kotka delikatnie przekrzywiła głowę, po czym lekko uniosła kąciki ust. Matka kociąt ponaglająco spojrzała na kocura, który zauważając jak ta na niego patrzy, pospiesznie opuścił żłobek. Z zamyślenia wyrwał Popiół Lipa, który usiadł obok niej, owijając łapy ogonem.
- Dziwny jest - mruknął. Złotooka skinęła głową, w duchu jednak śmiejąc się z uwagi brata.
- Też jesteś dziwny! - wtrąciła Jaskółka, która nagle znalazła się tuż obok.
- Ej! - I tak kocięta skończyły tarzając się po podłodze, usilnie próbując wygrać tę jakże fascynującą walkę.

<Przepraszam, że odpis taki na siłę D:>

Od Popiołu

Pora nagich drzew w tym roku była wyjątkowo surowa, już od samego rana padał śnieg, skutecznie uniemożliwiając kotom polowanie. Klanowiczom pozostało tylko leżeć i czekać z nadzieją, że do zachodu słońca na dworze choć trochę się ociepli. Sprawy nie polepszał również fakt, że stos ze zwierzyną niebezpiecznie malał, budząc wśród wojowników coraz większe obawy. Liliowa Łodyga mruknęła i przygarnęła do siebie kocięta, chcąc je ogrzać. Ściany żłobka nie były w stanie dać całkowitego schronienia przed wiatrem, który tylko wzmagał się na sile.
- Głodna jestem!... - jęknęła Jaskółka, przybierając dość dziwną pozycję.
- Przed chwilą jadłaś - zauważył Orzełek, lekko mrużąc oczy. Rodzeństwo przez chwilę się sobie przyglądało, zanim szylkretka ponownie się odezwała:
- Nie ważne. - ucięła, kończąc tą i tak bezsensowną zdaniem Popiół dyskusję. Po prostu była głodna. Nie było się zresztą co dziwić, jedzenia ubywało, a mroźna pora wydawała się nie mieć końca. Liliowa Łodyga z rozbawieniem pokręciła głową, zanim przeniosła swój wzrok na Lipę. Kremowy kocurek od kilku dni dziwnie się zachowywał, nie biegał tyle co zwykle i mniej jadł, czyli prawie w ogóle, zważywszy na wielkość dziennej porcji przeciętnego klanowicza. Kotka na początku starała się sobie tłumaczyć jego zachowanie pogodą, ale czym dłużej o tym myślała, tym bardziej się martwiła. Ciszę przerwał nagły kaszel Lipy. Kocurek brzmiał, jakby zaraz miał wypluć własne płuca. Po krótkiej chwili, atak ustał, a kociak miał chwilę na zaczerpnięcie oddechu. Liliowa Łodyga przez chwilę milczała nie wiedząc co robić. Zaraz się jednak podniosła, skierowując swój krok ku wyjściu ze żłobka.
- Zarac wracam, nie róbcie niczego głupiego - rzuciła, obrzucając kocięta czułym spojrzeniem. Jaskółka niepewnie pokiwała głową, a Orzełek podkulił pod siebie ogon. Popiół na pozór wydawała się spokojna, jednak w środku, aż szalała z emocji. Niepewnie przysunęła się do brata i nachyliła się w jego stronę.
- Wszystko w porządku? - zapytała, mrużąc oczy.
- Chyba tak...
- Oj! Nie rób tak więcej, martwiliśmy się o ciebie! - krzyknęła Jaskółka, która nagle znalazła się tuż obok. Orzełek z irytacją trzepnął ogonem o ziemię, zerkając z ukosa na brata.
- Głupiś? - burknął. Dialog między rodzeństwem przerwał powrót Liliowej Łodygi, która to weszła do żłobka razem z Lawendowym Płatkiem. Z miny karmicielki trudno było cokolwiek wyczytać, wyraźnie unikała patrzenia kociętom w oczy. Końcówka ogona Popiół zadrżała z podekscytowania, nie na co dzień było się świadkiem takiej sytuacji. Zaraz się jednak zganiła, w końcu tu chodziło o zdrowie jej brata. Medyczka klanu Wilka nawet nie pofatygowała się o przywitanie z kociętami, tylko od razu podeszła do Lipy, czego Jaskółka nie omieszkała oczywiście nie zauważyć. Delikatnie zmarszczyła swój nosek i machnęła ogonem, jakby to miało sprawić, że szara kotka zwróci na nią uwagę. Lawendowy Płatek przymknęła powieki, po czym nachyliła się, aby móc wsłuchać się w oddech kremowego kocurka. Kocięta zamilkły w oczekiwaniu na rozwój sytuacji. Szara kotka przybliżyła się jeszcze bardziej i dotknęła nosem nosa kocięcia.
- Suchy... - rzuciła. Jej uwagę jednak przykuło co innego, a dokładniej wydzielina, która z owego nosa wypływała, to zdecydowanie nie było naturalne. Nagle, zielonooki kichnął, wprawiając tym samym medyczkę w lekkie skrzywienie, na której oczywiście owe kichnięcie wylądowało. Przetarła łapą pyszczek, po czym zwróciła się do karmicielki.
- Liliowa Łodygo, zdajesz sobie oczywiścię sprawę z tego, że może to być zielony kaszel? - zapytała, wyraźnie pochmurniejąc. Biała kotka zwiesiła głowę i niepewnie nią pokiwała. Zaraz jednak podbiegła do syna i zaczęła go wylizywać. Lipa mruknął coś niezrozumiałego i wtulił się w łapy matki.
- Trzeba go zabrać do lecznicy, nawet, jeśli to nie jest to, powinnam go mieć na oku.
Karmicielka niewyraźnie skinęła głową, po czym jak najdelikatniej umiała, złapała syna za kark z zamiarem przeniesienia go.
- Ale...wszystko będzie w porządku, tak? - zapytała Jaskółka. Odpowiedziało jej milczenie, Liliowa Łodyga nie miała zamiaru okłamywać swoich dzieci.

<*> <*> <*>

Od kilku dni atmosfera w żłobku była napięta, obawy Lawendowego Płatka niestety się potwierdziły. Stan Lipy tylko się pogarszał, ledwo był w stanie mówić, oczy miał załzawione, a katar mieszał się z łzami, utrudniając kocięciu normalne oddychanie. Oddech kocurka był płytki i świszczący, jakby za wszelką cenę starał się nabrać powietrza. Ataki kaszlu zdarzały mu się kilka razy dziennie i medyczka nie raz musiała mu pomagać w kasłaniu, bo inaczej biedne kocię by się udusiło. O ile wojownicy w większości przechodzili zielony kaszel całkiem dobrze, o tyle dla kociąt, których to ciało nadal pozostawało kruche i podatne na choroby, mógł być on śmiertelny. Liliowa Łodyga prawie nie wychodziła z lecznicy, chcąc pozostać przy swoim synu. Resztę dzieci, zostawiała w ten czas pod opieką ojca - Łososiowego Pyska. Popiół z zaciekawieniem obserwowała, jak Lawendowy Płatek krząta się dookoła w poszukiwaniu różnych ziół. To niesamowite, jak znając kilka listków, można pomóc kotu. Buraska przyszła tutaj, aby potowarzyszyć matce i podnieść ją na duchu, ostatnim razem była to Jaskółka, gdyż Orzełek wydawał się zupełnie nie przejmować zaistniałą sytuacją. Z zamyślenia wyrwał ją nagły hałas, jakim okazał się kaszel brata. Tym razem, nie ustał on po chwili jak zazwyczaj to było, tylko wzmocnił się na sile, wprawiając kocurka w drżenie. Matka kociąt z paniką w oczach podbiegła do syna, zaczynając uspokajająco mruczeć, jakby chciała pomóc nie tylko kocięciu, ale i sobie. Medyczka zaalarmowana hałasem, szybkim krokiem zbliżyła się do chorego i odepchnęła na bok przerażoną karmicielkę, która w tej chwili tylko jej przeszkadzała. Już miała podnieść Lipę, aby pomóc mu odkasłać zalegającą wydzielinę, kiedy nagle znieruchomiała. Kaszel gwałtownie ustał, ale jego ciało nadal wiło się w agonii, a z pyska wypłynęła mu strużka śliny. Po chwili drżenie ustało, a przerażony kocurek wbił wzrok w medyczkę. Ostatni raz poruszył pyskiem, jakby chciał coś powiedzieć, zanim zastygł całkowicie. Lawendowy Płatek zwiesiła głowę, po czym zwróciła się w stronę karmicielki.
- Liliowa Łodygo, tak mi przykro... - wyszeptała - pójdę powiedzieć reszcie.
Do pomarańczowookiej wydawało się nie docierać, to co przed chwilą się wydarzyło. Zaraz jednak wybuchła głośnym szlochem, przygarniając do siebie martwe ciało syna, a Popiół...nie czuła nic. Rozpaczliwie starała się wygrzebać z siebie chociaż namiastkę uczuć względem brata, jednak na próżno, bo czym dłużej nad tym myślała, tym bardziej uświadamiała sobie, że nieważne jak bardzo jej na nim zależało, w tej chwili nie czuła absolutnie żadnych emocji. Nawet nie była zaskoczona, jakby już dawno pogodziła się z faktem, że dla kremowego kocurka nie było już ratunku, co przecież nie było prawdą, bo zaledwie dzień wcześniej Lawendowy Płatek zarzekała się, że wszystko będzie dobrze. Złotooka przeniosła swój tępy wzrok na wejście do lecznicy, przez które wpadła zapłakana Jaskółka, która natychmiast dopadła do matki, chowając pysk w jej sierści. Zaraz za nią smętnym krokiem szedł Łososiowy Pysk, który ze zwieszoną głową usiadł tuż obok swojej partnerki. Do Orzełka wydawał się nie docierać fakt, że jego brat już nie żyje. Pokręcił tylko głową, za nim potykając się o własne łapy, nie wybiegł z legowiska.
- Och, klanie Gwiazdy, dlaczego? - lamentowała Liliowa Łodyga, a ojciec kociąt zbliżając się do kotki, ukrył pysk w jej miękkim futrze.
- Pora nagich drzew zawsze niesie ze sobą ofiary... - wyszeptała Lawendowy Płatek, zwieszając głowę. Tylko dlaczego to musiał być akurat Lipa?

<Jaskóła?>

Od Popiołu

Popiół z zaciekawieniem wpatrywała się w biały puch, który dorośli nazywali śniegiem. Podobno spadał on zawsze w porze nagich drzew. O ile kocięta wydawały się być nim naprawdę zachwycone, o tyle starci już wojownicy, na wzmiankę o nim wyraźnie poważnieli. Podobno było to związane ze znacznie zmniejszającą się w tym okresie zwierzyną łowną, ale kotce nie przyszło jeszcze na szczęście doświadczyć skutków braku pożywienia. W końcu nadal podstawą jej jadłospisu było matczyne mleko, choć karmicielka coraz mniej chętnie udzielała kociętom dostępu do niego, zachęcając je do spożywania stałego pokarmu. Popiół wzdrygnęła się na samo wspomnienie smaku myszy, którą ku jej nieszczęściu, mama coraz częściej przynosiła. Ptactwo jeszcze jakoś tolerowała, choć i tak nie była jego miłośniczką. Najbardziej do gustu przypadły jej chyba jaszczurki, ale przez ich małe rozmiary trudno było się nimi najeść.
- Popiół! - wyjęczała Jaskółka, uwieszając się na barkach siostry. Bura kotka leniwie przeniosła wzrok na szylkretkę, która aktualnie przerywała jej wypoczynek.
- Gonisz! - krzyknęła zielonooka, natychmiast odskakując od buraski. Ta pierwsza tylko z rozbawieniem pokręciła głową. Od Jaskółki nie tak łatwo było się odpędzić i chyba najlepszym rozwiązaniem było po prostu zrobić to, czego oczekiwała. Popiół z westchnieniem wstała, szykując się do gonitwy za siostrą. Wzdrygnęła się, kiedy jej łapy dotknęły śniegu, zaraz jednak ponownie skupiła się na biegu. Biały puch znacząco ułatwiał kotce odnalezienie szylkretki, która przez swoje umaszczenie była na nim łatwo widoczna. Jaskółka na chwilę zatrzymała się, żeby złapać oddech, nieświadoma tego, że Popiół już tylko czeka, aby przygnieść ją do ziemi.
- Złapałam...- mruknęła, szybko schodząc z siostry.
- Brawo - parsknęła zielonooka.
- Nie jest wam może za zimno? - dialog między kotkami przerwał Motyle Skrzydło, który wracał właśnie z polowania. Jaskółka w odpowiedzi pokręciła głową, ponownie skupiając się na siostrze, która wyczuwając co się szykuje, przybrała pozycję do skoku. Jak na zawołanie, szylkretka wystrzeliła do przodu z zamiarem odegrania się na kotce. Ta jednak będąc już przygotowaną, zgrabnie uniknęła ciosu i od turlała się kawałek dalej. No, prawie zgrabnie, gdyż już po chwili cały śnieg, który leżał na gałęziach drzewa, spadł na niczego nie spodziewającą się Popiół. Jaskółka natychmiast wybuchnęła śmiechem, a ta pierwsza tylko parsknęła, strzepując z siebie resztki puchu. Liliowa Łodyga, która dotychczas trzymała się na uboczu obserwując kocięta, teraz wstała i powolnym krokiem podeszła do bawiących się córek.
- Powinnyście wracać do środka, przy takiej pogodzie łatwo o zielony kaszel.
- No, ale maamoo! - jęknęła Jaskółka - Popiół po raz pierwszy jest normalna!
Biała kotka zignorowała ostatnią uwagę, biorąc szylkretkę za kark, będąc przekonaną, że druga z sióstr pójdzie za nią bez zbędnych protestów. Zielonooka postawiona już na ziemi w żłobku, wydawała się zignorować wcześniejszą sytuację, ponownie dołączając do zabawy - tym razem z Lipą. Orzełek nadal pozostawał w swoim poprzednim stanie, a więc i tym razem tylko leżał z boku i smętnie przyglądał się rodzeństwu. Popiół postanowiła przysiąść się do matki, poddając się tym samym dokładnej pielęgnacji futerka, na którym zdążył już osadzić się śnieg, który pod wpływem ciepła kotki roztopił się, a później ze względu na zimną temperaturę ponownie zamarzł, tworząc trudne do usunięcia z sierść grudki lodu. Liliowa Łodyga odsapnęła z ulgą, kiedy wreszcie udało jej oczyścić sierść córki. W tym samym czasie, na dworze zdążyło się ocieplić, a i śnieg przestał pruszyć. Nawet słońce na chwilę wyszło zza chmur, tworząc przyjemną poświatę. Liliowa Łodyga z namysłem pokiwała głową, za nim postanowiła się odezwać:
- Myślę, że jeszcze na trochę możecie wyjść się pobawić, tylko nie siedźcie tam za długo, bo wam łapy odmarzną - rzuciła, wykrzywiając pysk w delikatnym uśmiechu. Kocięta wydawały się tylko na to czekać, bo zaraz wystrzeliły w kierunku wyjścia ze żłobka, pospiesznie żegnając się z matką. Karmicielka pozostawała spokojna o swoje dzieci, bo jeszcze tego samego dnia Łososiowy Pysk obiecał, że będzie mieć na nie oko. Postanowiła wykorzystać ten czas na odespanie tych nocy, kiedy kociaki pozostawały dość ruchliwe i za nic w świecie nie miały zamiaru w spokoju pójść spać.
- Wrócimy przed zachodem słońca - powiedziała Popiół, która jako ostatnia wychodziła. Pomarańczowooka w odpowiedzi pokiwała głową, delikatnie mrużąc przy tym oczy. Buraska wolnym krokiem dołączyła do rodzeństwa, sadowiąc się na niewielkiej gałęzi, która oddzielała ją od zimnego podłoża. Swój wzrok skierowała na biało-brązowego kocura, który spokojnym krokiem zmierzał w ich stronę. Nie wydawało się jednak, jakoby to kocięta miałyby być celem jego podróży, gdyż wzrok miał utkwiony gdzie indziej, ale Popiół nie była w stanie stwierdzić, gdzie dokładnie.

<Borsuczy Gońcu?>

Od Popiół C.D Orzełka

Bura kotka nerwowo poruszyła ogonem. Od nagłego wybuchu Orzełka atmosfera w żłobku stała się tak gęsta, iż niemal można było ją ciąć pazurami. Jaskółka i Lipa, z początku wydający się nie przejmować zaistniałą sytuacją, uznając ją za nic ważnego, teraz zasypywali matkę masą pytań o brata. Liliowa Łodyga starała się uspokoić tym, że jej kocięciu nie mogło się przecież nic stać, gdyż obozu pilnowali wojownicy. Szara kotka (Lawendowy Płatek, jak zdążyła się przed chwilą dowiedzieć Popiół) wydawała się nieco zagubiona w tej sytuacji. Nagle matka kociąt poderwała się z ziemi, natychmiast skierowując się w stronę wyjścia ze żłobka.
- Lawendowy Płatku, przypilnuj kociąt, proszę. - rzuciła, nawet się nie odwracając. Bezpieczeństwo syna było teraz dla niej najważniejsze.
- O co tu właściwe chodzi? - spytał Lipa, wyrywając Popiół z zamyślenia. Jaskółka, choć na co dzień radosna, teraz zdawała się lekko przygasnąć. Zaraz się jednak ożywiła, gwałtownie podnosząc głowę.
- Musimy iść pomóc mamie, ktoś musi go znaleźć! - krzyknęła.
- Nigdzie nie idziecie, dajcie się tym zająć dorosłym, odpowiedzialnym wojownikom - wtrąciła Lawendowy Płatek.
- Ale...! - próbował zaprotestować Lipa.
- Żadnych "ale" - ucięła medyczka.
Popiół musiała przyznać, iż tym razem nie miała pojęcia co robić. Z jednej strony - rodzeństwu na pewno łatwiej byłoby znaleźć brata, niż matce, ale z drugiej, nie powinni przecież opuszczać żłobka sami. Kto wie co tam na nich czekało? Pokręciła głową, odganiając od siebie natrętne myśli i choć raz postanowiła zaufać sercu. Skinięciem głowy przywołała do siebie rodzeństwo, przybliżając się do nich jak najbliżej.
- Mogłabym spróbować odwrócić jej uwagę - rzuciła. Zaskoczone rodzeństwo wymieniło między sobą porozumiewawcze spojrzenia. Fakt, Popiół w końcu zazwyczaj była przeciwna takim akcjom, woląc nie mieszać się w jej zdaniem "problematyczne" sytuacje, ale tym razem troska o brata wzięła górę.

<Jaskóła?>

Od Popiół C.D Orzełka

Popiół obróciła głowę i spojrzała na Orzełka, który to już od jakiegoś czasu leżał i nieruchomo wpatrywał się w niebo. Od kilku dni zachowywał się podobnie. Kotce wydało się to nieco dziwne, zważywszy na to, iż kocurek zazwyczaj miał problemy z usiedzeniem w jednym miejscu. Złotooka westchnęła, jego spokojne (za spokojne) zachowanie ją martwiło. Nie była ślepa, widziała, że coś jest nie tak. Zresztą nie tylko ona, rodzice też zwrócili na to uwagę. Kotka kochała brata, nawet jeśli na co dzień tego nie pokazywała. Nie widziała po prostu takiej potrzeby, uważała to za oczywiste. Podniosła się ze swojego posłania, po czym rozprostowując łapy, wolnym krokiem ruszyła w stronę szarego kota. Nie odzywając się, po prostu usiadła obok i cicho mrucząc wtuliła się w jego futro. Zaskoczony Orzełek lekko drgnął pod wpływem jej dotyku. Popiół jednak się tym nie przejęła, jeszcze mocniej dociskając swoje ciało do brata. Czuła, iż w jakiś sposób tego potrzebował. Przymknęła oczy i delikatnie odsunęła się od kocurka, żeby móc na niego spojrzeć.
- Wszystko w porządku? - zapytała.

<Orzełek? Ja wiem, krótki gniot, ale obiecuję się poprawić w najbliższym czasie :v>

Od Popiół C.D Milczącej Gwiazdy

Popiół w milczeniu wpatrywała się w Milczącą Gwiazdę, która to już dłuższej chwili nie spuszczała z niej oczu. Szara kotka w końcu jednak przymknęła powieki i odwróciła głowę w stronę reszty kociąt, w oczekiwaniu na ewentualne pytania.
- Kiedy zostaje się wojownikiem? - Ciszę przerwało pytanie Lipy. Liderka westchnęła, przygotowując się już do odpowiedzi na pytanie, które ze strony dzieci padało dość często.
- Kiedy kot ukończy sześć księżyców, zostaje przeprowadzona ceremonia, podczas której owemu kotu przydziela się mentora, oraz nowe imię. Staje się wtedy uczniem, do czasu, aż nauczyciel nie stwierdzi, że jest gotowy, aby zostać wojownikiem.
- Ale ja jestem już gotowa! - zaprotestowała Jaskółka. Milcząca Gwiazda na jej słowa delikatnie się uśmiechnęła, zaraz jednak spoważniała, jakby coś jej się przypomniało. Po krótkiej chwili milczenia, ponownie się odezwała:
- Nawet jeśli, to wciąż pozostajesz na to za młoda.
- Zobaczysz, te kilka księżyców bardzo szybko minie i już niedługo zostaniesz uczennicą - wtrąciła Liliowa Łodyga, patrząc z czułością na podekscytowanie kocięta. Entuzjazm szylkretki lekko przygasł, ale zaraz się jednak rozpromieniła. Popiół machnęła ogonem, po czym polizała się po łapie, decydując się w końcu odezwać. Spojrzała na liderkę, która to jakby wyczuwając zbliżające się pytanie od strony kotki, nadstawiła uszu.
- Jeśli istnieje klan Wilka, to czy oprócz niego istnieją jeszcze jakieś inne? - zapytała.
- Tak, oprócz naszego klanu istnieją również klany takie jak Burzy, Nocy, czy chociażby Klifu.
Złotooka w podziękowaniu za odpowiedź kiwnęła głową, przymykając lekko oczy. Milcząca Gwiazda jeszcze chwilę została w żłobku, odpowiadając na niewyczerpujące się pytania (głównie ze strony Lipy i Orzełka), aż w końcu opuściła go pod pretekstem "klanowych obowiązków". Popiół co prawda za bardzo nie wiedziała co liderka miała na myśli, ale Liliowa Łodyga wydawała się doskonale rozumieć o co chodzi. Kotka postanowiła zaufać matce i nie roztrząsać tematu, który i tak jej nie dotyczył.

<Ja wiem, że gniot wyszedł, za co bardzo przepraszam, chwilowy brak weny ehh...>

Od Popiół C.D Jaskółki

Popiół sapnęła, kiedy mama wreszcie zdjęła z jej pleców Jaskółkę, która kurczowo się ich uczepiła, licząc, iż w ten sposób sprowokuje siostrę do zabawy. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że bura kotka po prostu nie umiała się bawić. Nie ważne jak bardzo by się starała, nie sprawiało jej to przyjemności i samo skakanie dookoła siebie uważała za marnowanie cennej dla wszystkich energii.
- Powinniście wszyscy trochę odpocząć, kocięta w waszym wieku potrzebują dużo snu - oznajmiła Liliowa Łodyga.
- Ale... - Jaskółka próbowała zaprotestować, ale umilkła pod karcącym spojrzeniem matki. Orzełek także chciał coś wtrącić, ale widząc reakcję białej kotki na protesty siostry, szybko porzucił swój pomysł i razem z resztą rodzeństwa posłusznie udał się do legowiska. Po chwili dołączyła do nich Liliowa Łodyga, sadowiąc się tak, by osłonić kocięta przed ewentualnym wiatrem. Lipa najwyraźniej nie miał ochoty na sen, więc co jakiś czas wstawał i zmieniał pozycję, aż w końcu znalazł tą idealną, dając chwilę wytchnienia reszcie. Kiedy wydawało się już, że Popiół wreszcie będzie mogła w spokoju się wyspać (ze względu na dość energiczne rodzeństwo było to trudne), niebieski kocurek gwałtownie się poderwał. Bura kotka z irytacją trzepnęła ogonem, jakby to miało sprawić, że cały świat ucichnie i pozwoli jej na spokojny sen. Na ogół była dość opanowaną osobą, ale w chwili, gdy od kilku wschodów słońca prawie nie zmrużyła oka, zaczynała tracić cierpliwość. Liliowa Łodyga westchnęła, po czym delikatnie odsunęła się od kociąt.
- Róbcie co chcecie.
Jaskółka i Lipa jak oparzeni zerwali się do pionu, po czym odbiegli (taranując przy okazji matkę i pozostałe rodzeństwo), przepychając się wzajemnie.
- Ej! Zaczekajcie na mnie! - krzyknął Orzełek, dołączając do brata i siostry. Popiół z westchnięciem wstała i spojrzała na mamę, która mimo widocznego zmęczenia ciągłymi piskami kociąt, ledwo powstrzymywała się od śmiechu. Bura kotka mrucząc, otarła się o pysk karmicielki, zanim dołączyła do reszty rodzeństwa. Co prawda nie włączyła się bezpośrednio do zabawy, ale pełniła funkcję swego rodzaju sędziego, pilnując, żeby żaden z nich nie oszukiwał. Śledziła wzrokiem ruchy kociaków, obserwując jak zmienia się ich mimika w zależności od wyniku gry. Pokręciła głową, nadal nie mogąc pojąć, co takiego jest w tym interesującego. Mimo wszystko obserwowanie rodziny sprawiało jej przyjemność, czuła się z nimi naprawdę związana, nawet, jeśli nie pokazywała tego zbyt często. Spięła wszystkie mięśnie, gdy wyczuła zapach obcego kota. W jakiś sposób pachniał znajomo, ale jednak zupełnie inaczej, niż rodzice i rodzeństwo, którzy kojarzyli się jej z ciepłem i bezpieczeństwem. Jaskółka stanęła w bezruchu, nerwowo machając ogonem, tak samo jak Orzełek, który jednak cofnął się trochę w stronę karmicielki. Lipa, podobnie jak Popiół siedział, nieruchomo wpatrując się w przybysza, jakim okazała się średniej wielkości szara kotka. Złotooka z zaciekawieniem spojrzała na Liliową Łodygę, obserwując jej reakcję na gościa. Z zaciekawieniem przyglądała się, jak biała kocica mruczeniem wita kotkę, ani trochę nie bojąc się jej osoby. Orzełek widząc zachowanie swojej mamy, nieco się rozluźnił, podobnie zresztą jak reszta. Jaskółka nawet odważyła się podejść, niepewnie wyglądając zza pleców matki. Liliowa Łodyga zachęcająco kiwnęła ogonem, zapraszając resztę kocią do zbliżenia się. Popiół nadal pozostawała nieco nieufna w stosunku do obcej, ale możliwość poznania kogoś nowego ją trochę zainteresowała. Jedynymi kotami jakie znała, byli jej rodzice i momentami nieco nieznośne, aczkolwiek kochane - rodzeństwo. Być może w swoim krókim życiu spotkała kogoś jeszcze, ale nie miała prawa tego pamiętać. Dlatego odwiedziny kotki, zaskoczyły ją, tym bardziej, że jej mama wydawała się z nią bardzo dobrze znać.
- To jest właśnie Milcząca Gwiazda, liderka naszego klanu, oraz moja dobra przyjaciółka. Opowiadałam wam o niej niedawno - powiedziała kotka, tym razem zwracając się do młodych. Popiół musiała przyznać, że faktycznie mama im coś wspominała, ale nie zwróciła na to większej uwagi. Jej błąd. Obecność liderki nieco ją onieśmielała, wydawała się przy niej taka duża.

<Milcząca Gwiazdo?>

Od Popiołu

Popiół siedziała na uboczu, obserwując poczynania swojego rodzeństwa. Cała trójka aktualnie męczyła Łososiowego Pyska, który miał zajmować się kociakami, na czas nieobecności ich matki- Liliowej Łodygi. Sapnął, gdy Jaskółka wskoczyła mu na głowę. Kocięta szybko rosły i nie ważyły już tyle co piórko. Ku szczęściu szarego kocura, dwójka pozostałych kociaków na chwilę go zostawiła i zajęła się sobą. Te ich śmieszne skoki miały chyba naśladować walkę, aczkolwiek Popiół nie była pewna.
- Złaź ze mnie, ty mysi bobku! - krzyknął Orzełek. Lipa tylko wzruszył ramionami i ponowił swój atak. Bracia szamotali się chwilę i pewnie trwałoby to dłużej, gdyby nie Liliowa Łodyga, która w tej chwili weszła do żłobka. Omiotła spojrzeniem całą czwórkę, upewniając się, czy wszystko jest w porządku. Podeszła bliżej i położyła na ziemi swoją zdobycz. Kotka mruknęła, przywołując tym samym kocięta. Pierwszy podbiegł Lipa, a zaraz po nim Orzełek i Jaskółka, którzy to dla zabawy przepychali się w biegu. Popiół, gdy tylko usłyszała wołanie matki, posłusznie wstała i spokojnym krokiem udała się na miejsce. Usiadła trochę dalej niż reszta, ale wciąż bardzo dobrze wszystko słyszała. Karmicielka wyjaśniła im, że dorosłe koty nie piją mleka, a oni są już wystarczająco duzi, żeby powoli zacząć urozmaicać swoją dietę. Z początku niepewnie, teraz wręcz zachłannie pożerali przyniesioną przez matkę mysz. Kotka zaśmiała się, przypominając sobie swoją pierwszą reakcję na to zwierzę. Wyglądała ona dosyć podobnie. Tylko Popiół nie wydawała się do końca przekonana. Mysz skubnęła może kilka razy. Zdecydowanie wolała mleko matki, niż to coś. Jeśli jedzenie dorosłych kotów tak smakuje, to ona przerzuca się na trawę - pomyślała. Czas, który rodzeństwo przeznaczyło na jedzenie, ona spożytkowała w inny sposób. Dokładnie (oczywiście z "drobną" pomocą mamy) umyła swoje futerko, sprawiając, że teraz ładnie błyszczało. Po skończonej pielęgnacji, kotka wstała z postanowieniem znalezienia dogodnego miejsca na drzemkę. Jej rozmyślania przerwała Jaskółka, która skoczyła na jej plecy, sprawiając, że buraska upadła. Popiół szybko się jednak poprawiła i przykucnęła, wbijając wzrok w siostrę, która już przygotowywała się do kolejnego skoku. Łososiowy Pysk wyczuwając swoją okazję, jakim było chwilowe rozkojarzenie kociąt, opuścił żłobek, uprzednio żegnając się ze swoją partnerką cichym miauknięciem.

<Jaskóła??>