Od Pustułkowego Szponu CD. Poziomkowej Polany

Niedługo po śmierci Warczącego Lisa i rozmowie z Kruczym Piórem

— Wydaje mi się, że nie powinieneś iść dalej w takim stanie — miauknął z troską o przyjaciela, a raczej kochanka. Po usłyszeniu propozycji płowego, lekki uśmiech zagościł na jego pysku. — Bardzo chętnie — odpowiedział i zadowolony skierował się z powrotem w las.

Spokojny wiatr pory nowych liści przyjemnie muskał jego półdługą czekoladową sierść, która stanowiła idealne tło dla jasnego Poziomka z jego płową sierścią z bielą. Byli niczym dzień i noc, mrok i blask — różni, jednak tak naprawdę jeden bez drugiego nie istniał, a przynajmniej Pustułkowy Szpon bez Poziomkowej Polany. Młodszy był dla niego niczym ostoja spokoju i świat, w którym mógł być sobą, nie myśląc o kulcie Mrocznej Puszczy w Klanie Wilka, Kruczym Piórze oraz nieżyjącym Warczącym Lisie. Żałował, że nie miał takiej relacji z braćmi, jak Mglisty Sen z siostrami — zazdrościł czarnemu kocurowi takiej rodziny, u niego Makowy Nów była dość nieobecna i dopiero po wojnie z Klanem Klifu zaczęło się to zmieniać. Mroczna Wizja natomiast była przy nim cały czas, jednak czekoladowy wtedy jedynie czuł jeszcze większą presję i oczekiwania, by jej nie zawieść. Brzemię te dopiero spadło z jego barków, gdy wygrał walkę z Kruczym Piórem.

Nawet nie zauważył, gdy jego łapy zaprowadziły go i Poziomkową Polanę nad brzeg wody, gdzie tuż przed nimi w jakiejś odległości od skraju lasu znajdowała się Spalona Zatoczka. Zbyt dobrze pamiętał, jak matka go uczyło o klanie oraz terenach i pewnego dnia był pytany o to właśnie miejsce. Poczuł ciężar na sercu — kochał Makowy Nów oraz Mroczną Wizję, jednak to jedyna część rodziny, która była jej bliska. Nawet ogólnie w klanie miał mało znajomych, nie kojarzył, by z kimś dzielił się językiem, co najwyżej jakiś wspólny posiłek i tyle, ale nic więcej.

Lewym okiem spojrzał na Poziomkową Polanę, który stał tuż obok niego, po stronie gdzie widział. Miał wrażenie, że samo spojrzenie na bliskiego płowego kocura sprawiało, że wszelkie zmartwienia stawały się jedynie błahymi myślami. Zastanawiał się, kiedy w końcu wyzna młodszemu uczucia, którymi go darzył. Może to właśnie ten moment?

— Poziomkowa Polano… Wiem, że mieliśmy zapolować, lecz najpierw chce Ci coś ważnego powiedzieć… — zaczął, spoglądając przez chwilę na spokojną taflę wody, by ponownie skierować swoje zielone ślepie na wybranka swego serca. — Chodzi o to, że… Odkąd poznaliśmy się w żłobku, byłeś mi bliski, niczym brat. Z czasem jednak zaczęło się to przeradzać w niego inne uczucie… Może gadam bez sensu, jednak kocham Cię Poziomku i zrozumiem, jeśli jest to jednostronne.

<Poziomkowa Polano?>

Od Poziomkowej Polany CD. Pustułkowego Szponu

Życie ostatnio stało się jakieś inne, w tym przypadku gorsze. 

Zakończył trening i stał się prawowitym wojownikiem, prawdopodobnie nie musiał się już bać o pozycję w klanie, ale ten lęk i tak nie zniknął, co najwyżej delikatnie osłabł. W swojej nowej roli nie powinien już zmieniać mchu czy nosić zwierzyny starszym i królowym. Nie wiedział więc w co włożyć łapy. Przedtem czas zajmowało mu wiele różnych rzeczy, teraz pozostały mu tylko patrole i polowania. I jakoś w tych dwóch rzeczach musiał zatracać swój czas. Mógłby jeszcze dostać ucznia do wyszkolenia, ale raczej nie był na to gotowy i pewnie nigdy nie będzie.
Nie trenował nikogo i nikt nie trenował jego. Chwile po mianowaniu Kosaciec zabrał go na wspólny patrol. Opowiedział o Gwiezdnym Klanie i kulcie, wiele ryzykując. Potem odbyli jeszcze kilka patroli i polowań, aż w pewnym momencie coś się zepsuło. Miał wrażenie, że jego były mentor stał się zupełnie innym kotem. Nie wiedział, co się wydarzyło i chyba nie chciał wiedzieć.
Kolejny kot go opuścił. Najpierw został rozdzielony z matką i bratem, których ledwo pamiętał, następnie zaczął tracić kontakt z siostrą, chociaż byli w jednym klanie. Prawie wszystkie relacje, jakie nawiązał, były płytkie, Nikt by się nie przejął jego zniknięciem, a teraz… teraz chyba, jego mentor również go opuszczał. Mentor, który był jego wsparciem i drogowskazem, bez którego pewnie nie poradziłby sobie w życiu. Mentor, który w niego wierzył.
Został mu tylko jeden kot, jednak na jak długo? Widział, jak potrafi zabijać w obronie klanu. To było straszne, lecz ponoć słuszne. Jednak kiedy przekroczy tę niewidzialną granicę i pozbawi życia kogoś niewinnego? Miał uważać na koty z nacięciem na uchu, jego matki takie posiadały. To wszystko zmierzało w bardzo złym kierunku.
Co zrobi, gdy zostanie całkowicie sam? Wątpił, że będzie w stanie dalej żyć w tym klanie, mając obecną wiedzę. Do innego klanu raczej nie będzie w stanie wstąpić. Może spróbuje wrócić do starego domu? Nie pamiętał, gdzie to było, nie pamiętał, jak pachniał, nie pamiętał niczego.
Czy na świecie jest jakiekolwiek miejsce dla niego? Na razie jeszcze było, przy boku czekoladowego kocura ze ślicznym, zielonym okiem. Jednak pewnie na długo tak nie pozostanie.
Brakowało zajęć, które pozwoliłby mu oderwać się od tych myśli. Nie mógł jednak siedzieć bezczynnie, w końcu był wojownikiem. Wyruszył więc na patrol, by zająć się czymś przydatniejszym, niż użalanie nad życiem.
Postanowił pójść w kierunku granicy z Klanem Burzy, ta z Klanem Klifu kojarzyła mu się tylko z Kosaćcową Grzywą… A myślenie o nim było dość bolesne. Co się wydarzyło z jego mentorem?
Jednak to wszystko na niewiele się zdało. Dzień był wyjątkowo pogodny. Nie było słychać, widać ani czuć żadnego niebezpieczeństwa, czy choćby najmniejszej nieprawidłowości. Uśpiło to jedynie uwagę kocura, który coraz bardziej pogrążał się w swoich myślach.
Z tego powodu nie zauważył wracającego do obozu Pustułkowego Szponu. Omal na siebie nie wpadli.
— Poziomkowa Polano, uważaj! — krzyknął do przyjaciela, prawdopodobnie zaskoczony sytuacją.
— Pustułkowy Szponie? — odpowiedział równie zaskoczony, starając się wyhamować. — C-co ty tu robisz? — Było to raczej oczywiste, to samo co on, jednak przez szok nie był w stanie logicznie myśleć.
— Wracam z patrolu, a ty? — spytał.
— Wła-właśnie na niego idę. — Czy był sens iść dalej, skoro Pustułek dopiero co był przy granicy? Prawdopodobnie nie. Chyba będzie musiał zmienić swoją wyprawę z patrolu na polowanie. Nie chciał jeszcze wracać do klanu, nie poradził sobie z myślami, ani nie zrobił nic pożytecznego.
— Wydaje mi się, że nie powinieneś iść dalej w takim stanie — miauknął. — Jeszcze nie zauważysz lisa lub przekroczysz przypadkiem granice. — Coś dziwnego było w jego głosie, nie był zły na Poziomka. Nie wydawał się też z niego śmiać. Chyba, chyba to tak brzmiała troska? Byli ze sobą blisko, a i tak go to zaskoczyło. Ktoś, kto miał go za chwilę opuścić, troszczył się o niego.
— To może, może chcesz pójść ze mną na-na polowanie? — zaproponował, co go zdziwiło. Niby to on mówił, ale nie spodziewał się czegoś takiego. Może obecność kocura jakoś pomoże ukoić mu umysł, a jeśli nie to w dwójkę więcej upolują, więc będzie bardziej przydatny.

<Co zrobisz, Pustułkowy Szponie?>

Od Pustułkowego Szponu CD. Poziomkowej Polany

Czekoladowy kocur po śmierci brata nie był do końca sobą i jakby tego było mało, miał coraz większe wątpliwości do tego, w co wierzy. Jak przystało na syna kultystek, był wychowywany na przyszłego członka kultu, który będzie czcić przodków z Mrocznej Puszczy. Obecnie jednak pojawiło się zbyt dużo pytań, a do tego dochodziła miłość do kremowego wojownika, której długi czas nie akceptował jako pełnoprawne uczucie. W końcu Poziomkowa Polana był dla niego jak przybrany brat, a nie młodzieńcza miłość, jednak z czasem się to zmieniło i w końcu kocur przestał zaprzeczać swoim uczuciem. Jednak pojawił się kolejny problem — czy klan zaakceptuje tego typu związek. Fakt, w Klanie Wilka była Mroczna Wizja i Makowy Nów, jednak Pustułkowy Szpon uważał, że klan milczy przez ich wysokie pozycje. A on i Poziomek? To zwykli wojownicy jedynie. Choć w sumie pół biedy klan, ale co na to matki czekoladowego? To, że były w związku jednopłciowym to nie znaczy, że będą to akceptować u swojego syna.

Kocur pełen obaw wyszedł na samotny patrol łowiecki, chcąc poukładać wszystko na spokojnie. Wiedział, że chce najpierw porozmawiać z wybrankiem swojego serca, a dopiero później z matkami.

"Choć czy nie lepiej najpierw im powiedzieć niż stawiać przed faktem dokonanym?" — pomyślał, kierując się stronę granicy z Klanem Burzy. Nie łudził się, że coś upoluje, jednak był to dobry pretekst, by pobyć samemu w lesie.

Już naprawdę nie wiedział co zrobić, chciał się kogoś poradzić, jednak nikt mu nie przychodził do głowy, także musiał sam sobie z tym poradzić. I teraz dopiero zauważył, jak mało jest mu bliskich kotów w klanie — Mroczna Wizja, Makowy Nów, Poziomkowa Łapa, ewentualnie Mglisty Sen i to w sumie tyle. Z Kruczym Piórem nigdy nie miał dobrych relacji, a po śmierci Warczącego Lisa te jeszcze bardziej się pogorszyły. Miał wrażenie, że między nim a bratem powstała wielka przepaść, której nic nie zasypie i nie przybliży, zostanie tak już na dobre. Czekoladowy nie widział możliwości, by ich relacja obecnie i w najbliższym czasie polepszyła, nie z takim podejściem Kruka.

Zamyślony nawet nie zauważył, gdy dotarł do granicy z Klanem Burzy i o mało co jej nie przekroczył. Zatrzymując się, spojrzał na zieloną równinę — zastanawiał się, jak to jest żyć w innym klanie lub na własną łapę jako samotnik. Może i odszedłby z Klanu Wilka jakiś czas temu, jednak na miejscu trzymała go miłość i po części rodzina. Nie chciał łamać serc Mrocznej Wizji, która go przez tyle księżyców wychowywała, nawet po opuszczeniu żłobka i zostaniu jej uczniem.

W końcu jednak potrząsnął lekko głowę, ruszając wzdłuż granicy, by odnowić zapach, wyznaczający tereny obu klanów. Musiał teraz myśleć o czymś innym niż o życiu gdzie indziej — jest przecież Wilczakiem z krwi i kości, choć obecnie to raczej mu coraz dalej do tego. Może wcześniej faktycznie zachowywał się jak typowy kot z ich klanu, bezduszny, obojętny, umiejący zabić bez skrupułów, jednak po rozmowie z Kruczym Piórem i zobaczeniu jego podejścia do śmierci Warczącego Lisa, postanowił, że nie chce kimś takim zostać. Szczególnie mając świadomość, jakie to by było krzywdzące dla Poziomkowej Polany, gdy to on tak się zwracał do młodszego.

<Poziomkowa Polano?>

Od Poziomkowej Łapy CD. Pustułkowej Łapy (Pustułkowego Szponu)

Przeszłość, podczas i po zgromadzeniu

Wiatr szalał, lał deszcz, grzmiały grzmoty, pioruny rozświetlały niebo, a przypadkowe koty były atakowane kamieniami z lodu. W tej scenerii drobny, płowy kocurek wyglądał jeszcze marniej niż zazwyczaj. Wydawało się, że któryś z mocniejszych podmuchów byłby w stanie go porwać. Przy nim stał jego najlepszy przyjaciel, jeden z niewielu jakich miał. Wyższy, umięśniony, ciemnobrązowy kocur wyglądał przy nim jak dąb przy krzaku róż.
Czy gdyby wiatr jednak mnie porwał, byłby w stanie uratować? Czy chciałby to zrobić? — zastanawiał się młodszy z nich. Myślał też nad zetknięciem się bokami z przyjacielem, wtedy byłoby im cieplej, prawda?
W międzyczasie próbował prowadzić rozmowę ze swoim towarzyszem. O czym? O pogodzie oczywiście, bo wyraźnie coś było z nią nie tak. W pewnym momencie ten przestał odpowiadać, a Poziomkowa Łapa, nie był pewien, co się dzieje. Nie usłyszał go? Może powiedział coś nie tak? Miał nadzieję, że wszystko było w porządku, a Pustułka się na niego nie gniewał. Chyba by tego nie przeżył.
Jeśli tylko kocurek skupiłby się na odpowiednio długo, uzyskałby odpowiedź na swoje pytanie. Wszystkie rozmowy na wyspie ustały, a większość pysków skierowała się w jednym kierunku. Poziomek, jednak tego nie zauważył, był dobry obserwatorem, ale teraz walczył z pogodą. Nagle przy jego boku zabrakło Pustułkowej Łapy. Zaczął rozglądać się, poszukując jego. Oby nie wpadł do wody — myślał.
W końcu jego wzrok natrafił na obiekt uwagi pozostałych. Kłębowisko futra, kłów i pazurów. Nie dało się rozróżnić wilczaków od kotów z innych klanów, przyjaciół od wrogów, kota od kota. Miał wrażenie, że dostrzegł wśród nich kawałek brązowej sierści Pustułkowej Łapy. Z całego serca liczył, że mu się przywidziało.
Nie był pewien, co przed chwilą się wydarzyło, widział jedynie czerwień krwi i wnętrzności, biel kłów, pazurów i kości oraz niezliczone, wyrwane kępki sierści. W tym wszystkim nagle zobaczył jego, Pustułek wrócił do niego, był pokryty czerwoną, lepką cieczą, a ta spływała z niego zmywana przez krople deszczu. Potwierdziły się jego najgorsze obawy, jego przyjaciel przyłączył się do tej masakry. Był całkowicie sparaliżowany.
Kocur przyłożył łapę do barku Poziomkowej Łapy, zostawiając na nim krwawy ślad.
— Spokojnie Poziomku, pozbyliśmy się intruza, już nic nam nie grozi — im, klanowi, być może wszystkim istotom w lesie. Kto wie, co ta kreatura miała w planach?
— W-wy, t-ty... — Starał się powiedzieć cokolwiek, a jego stan psychiczny i szalejąca pogoda nie pomagały w dosłyszeniu jego słów.
— Zrobiłem, co było najlepsze dla Klanu Wilka. — Zrobił to co musiał, to do czego go szkolono, to czego od niego wymagano. Matki będą z niego dumne. Zadanie to też nie było jakoś szczególnie trudne, czyż nie robił tego samego co podczas każdego polowania? Był w stanie odebrać życie każdego, jeśli od tego zależało czy stanie się najlepszym z najlepszych. — Wszyscy zrobili to, co było najlepsze dla ich Klanów i życia.
Poziomek stał sztywno i nie reagował na słowa przyjaciela. Jak mógł mówić w tak bezduszny sposób o czyimś życiu? Przecież było ich tyle, na spokojnie daliby radę bez niego. Już raz posmakował kociej krwi, więc co stoi na przeszkodzie, by zrobił to po raz kolejny, kolejny i kolejny. Poziomkowa Łapa był nic niewartym członkiem klanu, co jeśli przywódca będzie kazał go się pozbyć? Czy Pustułka byłby w stanie go zabić? Na myśl o tym zapiszczał jak ranne zwierzę i skulił się, niemal wklejając się w podłoże.
Pustułka łagodnie położył łapę na jego łapie.
— Hej, uspokój się, proszę. — Jego ton był ciepły, ale drugi kocurek słyszał w nim tylko chłód bezdusznego mordercy. — Jeśli chcesz zostać najlepszym wojownikiem, to będziesz musiał dokonywać trudnych wyborów. To był jeden z nich. — Brązowy kocur nie miał złych intencji, jednak jego towarzysz odbierał to zupełnie inaczej. Jednak dalej nie reagował.
W tym momencie rozległ się głos Nikłej Gwiazdy, wzywającego Klan Wilka do powrotu do domu. Pustułka od razu zareagował na komunikat, Poziomek jednak dalej leżał skulony u jego łap.
— Poziomku, chodź, wracamy do domu. — Chwycił go delikatnie za kark i pociągnął do góry.
Mniejszy z nich skinął delikatnie głową i powoli podążył za resztą grupy. Myślał nad dołączeniem do swojego mentora, lecz obrazy masakry zasłaniały mu rzeczywistość. Został, więc przy Pustułkowej Łapie. Miał nadzieję, że umysł niedługo pośle w zapomnienie te obrazy i wszystko będzie jak dawniej. Ale czy na pewno tak się stanie?

<Pustułkowa Łapo?>

[694 słowa]

[przyznano 14%]

Od Pustułkowej Łapy CD. Poziomkowej Łapy

Zgromadzenie

To miało być ich drugie zebranie, jednak nikt nie spodziewał się, że zakończy się w ten sposób.

Jako jeden z pierwszych Poziomkowa Łapa wyszedł z legowiska uczniów, by następnie usiąść przy wyjściu z obozu, czekając, aż reszta kotów się zbierze.

Tym razem mentorka Pustułkowej Łapy nie szła na zgromadzenie, także znajdując się przy wyjściu z obozu, szukał wzrokiem Poziomkowej Łapy, by się go uczepić na czas trwania zgromadzenia, niczym rzep kociego ogona. Widząc skrawek płowego futra, lekko się uśmiechnął, czyli będzie mieć z kim rozmawiać. Niby miał też braci, jednak w sumie odkąd opuścili żłobek, to rzadko kiedy zamieniali więcej niż parę słów.

– Cześć Poziomkowa Łapo – zagaił, siadając obok kocura w oczekiwaniu na wymarsz.

— H-hej, co tam u ciebie? — odpowiedział niepewnie, a po wydaniu polecenia na wymarsz przez przywódcę, poczekał, aż jego kompan ruszy przodem. Po czym potruchtał za nim, kontynuując rozmowę.

– Całkiem dobrze, choć wciąż nie mogę uwierzyć, że już jesteśmy uczniami. Nie tak dawno temu gadaliśmy jeszcze w żłobku – odpowiedział, ruszając za grupą.

Choć minęło parę księżyców, to Poziomek nadal był tym nieśmiałym kocurem, jak dawniej.

– Jak ci idzie zostanie najlepszym wojownikiem? – spytał, przypominając kocurowi o pewnej rozmowie, gdy ten jeszcze jako Kremik ledwo co dołączył do Klanu Wilka.

W końcu dotarli na miejsce zgromadzeń. Czuł dobrze chłodną skalę pod łapami, a w uszach szum wody oraz niewielki gwar rozmów obecnych kotów. Ostatnie zgromadzenia czekoladowego kocura zakończyło się ciekawą dywagacją z dwiema kotkami.

— Lepiej niż myślałem. — Uśmiechnął się delikatnie i uciekł wzrokiem gdzieś w bok. — Wiesz, pewnie jakbyś mi wtedy tego nie powiedział, szłoby mi dużo gorzej. — W końcu to Pustułkowa Łapa powiedział, że nawet on, mały i wątły, ma szansę zostać najlepszym z wojowników. — Kosaćcowa Grzywa jest czasem nieznośny, ale to dobry kocur. Podobno niedługo ma nauczyć mnie czegoś super. A jak z tym u ciebie?

— Klan Wilka rośnie w siłę z każdym dniem. Niedawno w szeregi wojowników wstąpiła Dyniowa Skórka, natomiast legowisku uczniów zasilili Kocankowa Łapa i Pszczela Łapa. Nasz stos zwierzyny jest równie pełny, co żłobek, w którym robi się tylko ciaśniej — oświadczył krótko i zwięźle Nikła Gwiazda.

– Wystarczy dobra motywacja – oznajmił z lekkim uśmiechem, ignorując przemowy przywódców. Jego własna motywacja jakiś czas temu zmieniła się w chorą ambicję i samokrytykę, która powoli wyniszczają go od środka. – U mnie? Dobrze, Mroczna Wizja jest wbrew pozorom bardzo wspierającą mentorką – odpowiedział, prowadząc ich bardziej na kraniec skały, gdzie przebywało mniej kotów. Czując jednak nagle deszcz na swoim czekoladowym futrze, zrobił dwa, trzy kroki w stronę innych, woląc nie ryzykować wpadnięcie do wody.

— C-co powinniśmy zrobić? — Spojrzał na Pustułkę, szukając w nim wskazówek na nagłą zmianę pogody.

– Teraz? Najlepiej, by nic nas w łeb nie trafiło oraz byśmy nie znaleźli się nagle w wodzie – odpowiedział, ignorując zamieszanie między innymi kotami. Był dość spokojny jak na takie warunki pogodowe, jednak wiedział, że Poziomkowa Łapa też wtedy będzie spokojny.

– O-okej…

– Takiego zgromadzenia to żadne z nas się nie spodziewało – miauknął, nachylając się w stronę kocura, by ten mógł go usłyszeć. Koniec Pory Zielonych Liści i to z takim przytupem, choć może to też przodkowie, lecz na poprzednim zgromadzeniu mieli gdzieś bijatykę między dwoma kotami.

— Racja, nikt się tego nie spodziewał. — Podkurczył ogon i położył uszy, chciał zminimalizować powierzchnię, jaka może zostać zaatakowana przez opady. — M-może nie musi to być nic złego? Może teraz popada, ale Pora Opadających Liści i Nagich Drzew będą bardziej łaskawe?

Nagle na wyspie pojawił się intruz, niosąc w pysku głowę ucznia z innego klanu, Pustułka nie reagował na to zbytnio, dopóki nie zrobiło się takie zamieszanie, że nie dało się normalnie porozmawiać, a przywódcy zaczęli wydawać rozkazy kotom z własnego klanu

— Otoczyć ich i zablokować wyjście z wyspy!

Słysząc słowa Nikłej Gwiazdy, od razu ruszył do obcych, zostawiając Poziomka samego. Na nim czyn obcych nie robił zbytnio wrażenia, w końcu od kociaka był karmiony wiarą w Mroczną Puszczę, a on sam był dzieckiem kultu, jego narodziny były dla sprawy.

Cały najeżony zagrodził drogę grupie obcych kotów, które zakłóciły zgromadzenie. Sam w końcu jednak rzucił się na kreaturę, choć panował taki zamęt, że nie zdziwiłby się, gdyby oberwał od kogoś pazurami. Jednak był gotowy na tę ewentualność, ważne, by przodkowie widzieli, jak się stara zostać najlepszym wojownikiem. Że jest w stanie wszystko poświęcić dla jednego celu. Zabili intruza.

Niemal cały był we krwi, podobnie jak inne koty, które rzuciły się na obcą. Nie myśląc o swoim wyglądzie, wrócił do Poziomkowej Łapy, tworząc za sobą niewielką ścieżkę posoki. Był niewzruszony tym zajściem, choć innymi kotami to dogłębnie wstrząsnęło.

Co za ironia, jego potrafi wyniszczyć jakaś chora ambicja i głos samokrytyki, a taką masakrę przyjmuje na spokojnie, jakby takie widoki były dla niego codziennością. W sumie były, bo przecież tak kończy każda zwierzyna złapana i zjedzona przez kota.

<Poziomkowa Łapo?>

[783 słowa]

[przyznano 16%]

Od Pustułki (Pustułkowej Łapy) CD. Kremika (Poziomkowej Łapy)

Przeszłość, Pora Opadających Liści, po przybyciu Kremika do klanu.
– Nadajesz się, wystarczy chcieć i ciężko pracować – oznajmił. – Warkotek i Kruk są silniejsi ode mnie. Kruk się zbytnio nie angażuje w zabawy, a z Warkotkiem zawsze przegrywam, jednak czy to oznacza, że mam się już poddać? Obiecałem sobie i Mrocznej Wizji, że stanę się najlepszym wojownikiem, który będzie w stanie ochronić innych – wyjaśnił, chcąc zmotywować Kremika, by próbował. – Może nie ma twojego brata, ale za to masz siostrę oraz nas – dodał.
– Dziękuję za wsparcie – podziękował młodszy kocurek. – Będę się starał na tyle, ile mogę i może tobie dorównam.
– Każdy potrzebuje wsparcia – miauknął do Kremika, kiedy nagle poczuł, jak kulka mchu przeturlała mu się przez ogon. Spojrzał za siebie i na Warkotka, aby następnie posłać mech z powrotem do brata, poprzez jedno i pewne uderzenie. – Musisz mi dorównać, jeśli chcesz ochronić najbliższych.
– Chyba Warkotek chciałby się z tobą pobawić. Jeśli wolałbyś z nim spędzić czas, to nie jest to dla mnie żaden problem – stwierdził kocurek. – W takim razie mam nadzieję, że będę w stanie to zrobić – dodał po chwili i przyjął dość pewną jak na niego pozę. – Chociaż czy wtedy nie byłoby dwóch najlepszych wojowników w klanie? – dodał ciszej i spojrzał na swoje łapy.
– Nie przejmuj się, Warkotek miał mnie na wyłączność przez ostatnie księżyce. Może jeszcze Kruka pomęczyć – oznajmił, wracając wzrokiem na Kremika. – Jednak jeśli chcesz odpocząć, to nie ma problemu, miejsca starczy dla każdego – dodał. – Im więcej wspaniałych wojowników tym lepiej. W końcu sam w pojedynkę nie będę w stanie ochronić całego klanu.
– Nie, spokojnie, aż tak zmęczony nie jestem. Poza tym nawet przyjemnie mi się rozmawia – dodał, wyglądając na mocno zaskoczonego tym faktem.
– W takim razie będę twoim wsparciem. – uśmiechnął się. – No widzisz, pozory często mylą – miauknął po chwili, zerkając kątem oka na Makowy Nów, która po chwili wyszła ze żłobka. Kocurowi trochę brakowało obecności drugiej matki, jednak rozumiał, że jako zastępca klanu miała nowe obowiązki.
– A ja twoim – oznajmił z lekkim uśmiechem kocurek.
– Dziękuję.

Koniec sesji

Od Kremika CD. Pustułki

Przeszłość, Pora Opadających Liści, po przybyciu Kremika do klanu.

Jego życie zmieniło się nagle. Niedawno siedział w ciepłym domu dwunożnych razem z rodziną, a chwilę temu walczył o przeżycie w rwącej rzece. Razem z siostrą zostali uratowani przez jednego z członków klanów, o których opowiadała ich mama.
Cisowe Tchnienie, koci medyk, skończyła się zajmować nim i Plamką. Na szczęście oboje byli cali. Trafili pod opiekę kotki nazywanej Makowy Nów, zaprowadziła ich do żłobka, gdzie Kremik poznał swoich nowych współlokatorów.
Na spotkanie wyszedł mu czekoladowy kociak, który nie zrobił na nim najlepszego wrażenia, od początku czuł się przez niego atakowany. W pewnym momencie jego nastrój niespodziewanie się zmienił, a rozmowa przestała przypominać przesłuchanie.
Kremik był zaskoczony. Początkowo spięty, gotowy uciec w każdej chwili, rozluźnił się delikatnie. Postawę dalej miał bardzo uległą, ale nie wydawał się aż tak przestraszony, jak wcześniej. Zazwyczaj starał się być ostrożny i pozostawać niezauważonym w pobliżu innych. W tej sytuacji nie miał, jak zniknąć, był jednym z dwóch głównych punktów zainteresowania w żłobku, drugim była jego siostra. Uważał na każdy swój ruch. Przez nagłą zmianę zachowania nowego znajomego, nie był w stanie przewidzieć, czego może się spodziewać podczas dalszego przebiegu rozmowy.
Spojrzał na przedstawiane koty i kiwnął w ich kierunku głową na przywitanie. Może się bał, ale tym bardziej wypadało się zachować kulturalnie. 

— Miło mi was poznać. — Starał się brzmieć przyjaźnie i ukryć lęk, kiedy usłyszał o postanowieniu Pustułki, o zastaniu najwspanialszym wojownikiem, spojrzał na niego z nutą podziwu — Nie wątpię, że tego dokonasz — miauknął. Na te słowa czekoladowy kociak wypiął pierś do przodu. — Mną się nie musisz przejmować, nie jestem żadną konkurencją dla takiego kota jak ty — dodał. 

— Nie no, fajnie mieć jakąś konkurencję. Od razu ma się większą motywację do dalszego działania — opowiedział mu Pustułka. Usiadł rozluźniony przed Kremikiem, łapy ustawił równo przy sobie, po czym owinął je ogonem. Kremik również siedział, jednak dało się wyczuć, że dalej przepełnia go niepokój. 

— Rozumiem, brzmi sensownie. Ja... — Na chwilę się zaciął — Ja raczej nie nadaje się do tego. Raczej to inni muszą ratować mnie. Nie umiem się bić i jestem słaby. Może jakby był ze mną mój brat, to miałbyś jakąś dodatkową motywację, on lubił takie rzeczy. —  Jego wzrok zrobił się rozmarzony; wspomnienie o bracie napełniło go dziwnym ciepłem. Może przez większość czasu ukrywał się przed nim, ale mimo to teraz brakowało mu jego obecności. Chciałby być razem z całą rodziną. — Chciałbym być w stanie chronić bliskich — dodał cicho.

Nie był pewien, dlaczego zaczął otwierać się przed Pustułką, może po prostu potrzebował rozmowy, po tym wszystkim, co się stało? Jakiejś namiastki normalności?

<Pustułko?>

Od Pustułki Do Kremika

Nastała Pora Opadających Liści, jednak na obecny moment pogoda jest łaskawa dla kotów, dlatego też kociaki w żłobku nie odczuwały aż takiego chłodu podczas zabaw przy wejściu do legowiska, gdzie przebywała Mroczna Wizja z trójką swoich pociech. Dwójka z nich jak zwykle bawiła się w zapasy, podczas gdy wysoki czarny dymny kocur jedynie obserwował poczynania swoich braci z boku, niczym sęp.Czekoladowy kocur był w trakcie jakże zajmującej zabawy ze swoim bratem, Warkotkiem, kiedy do żłobka zawitała Makowy Nów, lecz tym razem nie była sama, a z płowym kociakiem, który był nieco starszy od dzieci jej partnerki. Pustułka, leżąc przegrany pod bratem, cicho miauknął z dezaprobatą, tracąc nagle zainteresowanie walką. Widząc liliową kotkę, w okamgnieniu wygrzebał się, by przywitać się z drugą matką. W międzyczasie zauważył nowego przybysza, jednak początkowo sprawiał wrażenie niezainteresowanego nim — choć kątem oka uważnie go obserwował. Dopiero po dłuższej chwili odwrócił wzrok od Kremika, skupiając się na Makowym Nowiu, która w ostatnich dniach przychodziła rzadziej. Mroczna Wizja tłumaczyła im to napiętymi stosunkami w klanie, które doprowadziły do zmian na szczycie hierarchii w ich kociej społeczności.
Liliowa kotka zamieniła parę słów z czekoladowym kulką futra, by następnie porozmawiać z partnerką na temat dwóch znajdek.
Pustułka od razu skorzystał z okazji i podszedł bliżej płowego kocura, ponownie przeszywając go swoim przenikliwym spojrzeniem zielonych oczu, które odziedziczył po czarnej kotce.
— A ty kim jesteś? — spytał chłodno, na co jego rozmówca cofnął się nieznacznie do tyłu. Przy tym kocur otrzymał cichą odpowiedź, jaką było imię nowego współlokatora.
— Nie pachniesz Klanem Wilka — skwitował, dając uszy bardziej po sobie.
Mroczna Wizja nie mówiła zbyt przychylnie o kotach spoza ich klanu, dlatego czekoladowy kocur już na starcie był nieco negatywnie nastawiony do przybysza. — Po co tu jesteś? — spytał, robiąc wręcz przesłuchanie Kremikowi, którego zdecydowanie stresowała ta sytuacja, jednak Pustułkę na razie to nie obchodziło. Obiecał, że będzie najlepszym wojownikiem, a obowiązkiem wojownika jest ochrona klanu oraz rodziny.
Słuchał uważnie nieco starszego od siebie kocura, by finalnie spojrzeć na moment w stronę Makowego Nowiu. Skoro jego matka przyprowadziła tutaj znajdę, to raczej nie będą stanowić zagrożenia dla ich rodziny.
— Pustułka jestem — powiedział nagle, zmieniając w jednej chwili podejście do Kremika. — Miło będzie mieć tutaj kogoś więcej niż tylko Kruka i Warkotka. — Wymieniając imiona braci, równocześnie wskazał na nich po kolei ogonem. — Nie miałem zamiaru cię przestraszyć — zaczął, zauważając strach w całej postaci płowego kocura. — Jednak chce zostać najlepszym wojownikiem w klanie! A jego zadaniem jest ochrona bliskich — dokończył, chwaląc się swoim postanowieniem, co do swej przyszłości w społeczności Wilczaków.

<Kremiku?>