Przeszłość
— To raczej ja ciebie rozszarpię! — Wyszczerzył swoje małe kiełki.
— No cóż, w takim razie zmykam! — mruknął Wilczy Skowyt, który leciał do swoich obowiązków, ale dla Koszmaru było to zwycięstwo. Warknął na wyjście i machnął ogonkiem.
***
Teraźniejszość
Koszmarna Łapa siedział w cieniu drzew, patrząc na zachmurzone niebo. Ptaki leciały w kluczu, wracając z niewiadomo skąd. Dzisiaj było wyjątkowo spokojnie, za spokojnie. Nic się ciekawego nie działo. A mimo to w środku był rozjuszony. Otóż Kocimiętkowy Wir rozmawiała z tym durniem o imieniu Garbata Łapa. Jego krzywy pysk uśmiechał się do rudej kotki, a jego małe oczko patrzyło w jej oczy dłużej, niż uderzenie serca! Skandal po prostu! Że to truchło dalej jest w Klanie Wilka! Gdyby to zależało od Koszmaru, Garbata Łapa byłby już wywłoką na Drodze Grzmotu.
— Koszmarna Łapo. — Z transu wybudziła go Nadciągający Pomrok. — Już czas na trening. Dzisiaj poćwiczymy walkę.
Bury powoli wstał, rzucił mordercze spojrzenie Garbatej Łapie i poszedł za swoją szylkretową mentorką. Doszli do małej, zamkniętej polanki z rzadką trawą.
— No dobrze, dzisiaj doszlifujemy techniki walki. Jesteś silny, ale wolno reagujesz. Szybki, smukły wojownik mógłby cię pokonać. Nie pozwól siebie strącić. Musisz przygnieść przeciwnika.
— Nie pozwolę. — Przyjął pozycję obronną.
Mistrzyni zaczęła biec w jego stronę, a Koszmarna Łapa w odpowiednim momencie odskoczył.
Nadciągający Pomrok obróciła się na pięcie i naskoczyła na bok burego. Koszmarna Łapa przewrócił się na bok, lecz udało mu się odepchnąć szylkretkę tylnymi nogami. Szybko wstał na łapy i popatrzył się w oczy mentorki. To był czas jego ofensywy. Rzucił się do przodu i podniósł łapy. Mentorka chciała zaatakować jego brzuch, ale puch trochę zamortyzował atak. Koszmar przygniótł mentorkę swoim cielskiem. Szylkretka się wiła pod uczniem, ale udało jej się wydostać.
— Gratuluję, Koszmarna Łapo, wykorzystałeś swoje atuty i sprzeciwiłeś się swoim wadom.
— Dziękuję… — mruknął.
— Zawalczmy jeszcze raz — dodała mistrzyni, ale rozproszył ją szmer w krzakach. Szylkretka się rozejrzała, szukając źródła dźwięku. Okazało się, że to Kocimiętkowy Wir, która u swojego boku miała Garbatą Łapę.
— Witaj, Nadciągający Pomroku! — Skłoniła głowę. — Cześć, synu! Jak wam idzie trening?
— Bardzo dobrze, Koszmarna Łapa będzie dobrym wojownikiem, gdy dorośnie — pochwaliła go.
— Było dobrze, dopóki ten lisi bobek nie przyszedł! — wycedził cicho przez zęby.
— Niezwykle się cieszę! — W jej oczach pojawił się błysk. — Ja i Ognikowa Słota jesteśmy takie dumne z naszych dzieci… Ja jestem na treningu z Garbatą Łapą, chciałam z nim poćwiczyć techniki walki, aby lepiej sobie radził.
— Może niech Garbata Łapa zmierzy się z Koszmarną Łapą? Obaj są na podobnym poziomie, więc mogliby się od siebie nauczyć.
Koszmarna Łapa o mało nie wybuchł. On jest na takim samym poziomie co TA WYWŁOKA?! I że niby on ma się uczyć od tego krzywego pyska?! Pokaże mu, że bardzo daleko mu do jego rodziny.
— Doskonały pomysł! — mruknęła ruda kotka. — Dobrze im to zrobi.
„Zależy komu, bo ta wronia strawa skończy z połamanym kręgosłupem” — pomyślał.
— Garbata Łapo, Koszmarna Łapo, ustawcie się do walki. Kto pierwszy położy przeciwnika na ziemię i zdoła go przytrzymać, wygrywa. — ogłosiła Nadciągający Pomrok i usiadła tak, aby widzieć każdy ruch uczniów.
— Uwaga… Start! — krzyknęła szylkretowa mistrzyni, a na ten sygnał obaj uczniowie ruszyli przeciwko sobie. Koszmarna Łapa zamachnął się na czekoladowego, ale krzywooki zrobił unik i wycelował w tylne łapy przeciwnika, aby zbić go z nóg. Koszmarna łapa zdekoncentrował go, wbijając swoje pazury w jego zad. Garbatek z bólu wierzgnął niekontrolowanie tylnymi nogami, a bury ugryzł z jego ucho. Zielonooki przekręcił się na bok, przygniatając przy tym cętkowanego. Nie mógł przegrać! Nie z takim słabeuszem! Udało mu się wykręcić i mocno wgryzł się w ogon przeciwnika. Garbata Łapa o mało nie pisnął z bólu, a Koszmar wyślizgnął się, wykorzystując chwilę. Znowu stanęli naprzeciw siebie, a w lodowatych oczach burego zapłonął ogień. Ruszyli na siebie. Koszmarna Łapa walnął przeciwnika z barku, o mało go nie przewracając. Później naskoczył na Garbatą Łapę, wbijając kły w jego futro na karku, i przewalił przeciwnika. Przygniótł go łapami zakończonymi pazurami, a czekoladowy nieudolnie próbował się wykręcić.
— Trzy… dwa… jeden… Koszmarna Łapa wygrał! — krzyknęła Kocimiętkowy Wir.
Bury, choć usłyszał słowa matki, nie puścił przeciwnika. Wręcz przeciwnie, zaczął go przyciskać coraz mocniej do ziemi. Klatka piersiowa Garbatej Łapy podnosiła się z trudem i nierównomiernie.
„Giń! Zanurz się w cierpieniu!” — rozbrzmiało w jego głowie.
— Hej! Już koniec! — krzyknęła Nadciągający Pomrok, a gdy nikt nie zareagował, podbiegła do nich i rozłączyła ich. Garbata Łapa wziął głęboki wdech, uspokajając się.
— Koszmarna Łapo! Co w ciebie wstąpiło! — krzyknęła zła, a zarazem zmartwiona Kocimiętkowy Wir. — Mogłeś go udusić!
„Bardzo byłoby mi szkoda” — pomyślał.
— Nie wiem… musiałem nie usłyszeć zakończenia walki.
— Nawet gdybyś nie usłyszał, mogłeś mu zrobić krzywdę, tak przyciskając jego klatkę piersiową!
— Przepraszam, następnym razem nie będę używać tyle siły — mruknął niezbyt przekonany kocurek.
***
Gdy wracali, Garbata Łapa był w dalszej odległości od niego, wbijając wzrok w swoje łapy. Koszmarnej Łapie bardzo się to podobało, niech się go boi.
Obecnie siedział przy stercie zwierzyny, jedząc chudą mysz. Nadciągający Pomrok nie była dzisiaj zadowolona z jego zachowania, więc zakończyli wcześniej trening.
— Hej — odezwał się do niego jakiś głos. — Mogę się przysiąść?
Okazało się, że ten głos należał do Tęczowej Łapy.
— Jasne — mruknął do kremowego bez entuzjazmu.
— Dzięki. — Kocurek usiadł obok cętkowanego. — Jak ci minął trening? Było super? Nauczyłeś się czegoś nowego?
Koszmar zaczął żałować, że go nie przepędził.
— Cóż, Garbata Łapa dostał w ogon — odmruknął tylko.
— Ojej… biedny Garbata Łapa, mam nadzieję, że nic mu nie jest…
— Może nareszcie poznał swoje miejsce — uśmiechnął się wrednie.
— Czemu uważasz, że jest do niczego? Każdy jest coś wart.
— Dla wron jako karma może jest, chyba że nawet dla nich jest bezwartościowy…
— Jesteś dość… niemiły — podsumował go Tęczowa Łapa.
— Może… — powiedział bez emocji kocur.
— Idę do starszyzny, posprzątać ich legowiska. — Kremus wstał i machnął ogonem na pożegnanie.
Koszmarna Łapa nie odpoczął długo od towarzystwa, gdyż zaraz po odejściu Tęczowej Łapy po jedzenie przyszedł Wilczy Skowyt.
— Ho, wchitaj, Kohmahna Hapo — powiedział wojownik z pełnym pyskiem.
— Witaj, Wilczy Skowycie. — Nie miał ochoty na rozmowę, ale jeśli starszy kocur do niego jeszcze zagada, spokojnie mu odpowie.
<Wilczy Skowycie?>
[1002 słowa + walka uczniów]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz