Od Koszmarnej Łapy (Koszmarnego Omenu) CD. Szakalej Łapy (Szakalej Gwiazdy)

— Cieszy mnie to. — wydała na głos opinię — Należy być czasem asertywnym, w przeciwnym razie mocniejsze jednostki zdepczą takich, co wiecznie kiwają głową. Taka jest walka o byt.
Podobały mu się słowa kotki, były bardzo precyzyjne i bogate jak na rówieśniczkę, co sprawiało że kocur aż wyszczerzył zęby w cynicznym i normalnym dla niego uśmiechu.
— Zmieniłem o tobie opinię, myślałem że jesteś jedną z tych, co gadają głupoty na cały obóz i szczerzą zadowoleni ryja bez żadnego powodu.
— Prawda, w każdym bądź razie zostawmy już tę rozmowę za sobą i zakopmy topór wojenny — wymruczała Szakala Łapy. Koszmar odpowiedział lekkim uśmiechem w jej stronę, choć jedna osoba w tym klanie, wiedziała z kim się zadawać. 

***

Tego dnia z legowiska wstał lewą łapą, nic nie szło po jego myśli, a od śmierci Mrocznej Gwiazdy coraz bardziej tracił wiarę w Klan Wilka, chociaż czy sam kiedykolwiek czuł przynależność do tej wielkiej rodziny? W klanie z nikim nie rozmawiał, był prawdziwym powietrzem i odludkiem dla pozostałych, nawet się wydawało że Wieczorna Mara lepiej radzi sobie w kontaktach z innymi. Czarny westchnął cierpiętniczo, chciał znaleźć inny cel w życiu niż uprzykrzanie go innym, a przecież to sprawiało mu taką radość!
Opuścił więc legowisko wojowników i jako że jego obowiązki jeszcze się nie zaczęły postanowił przejść się po obozie. Przedzierając się przez wysokie trawy zerkał raz do żłobka, do uczniów, a nawet odwiedził starszyznę i medyka w poszukiwaniu sensu, choć do tego ostatniego nie był przekonany. Odkąd tylko pamiętał, gardził Gęsim Wrzaskiem mimo że ten zaskarbił sobie szacunek klanu w przeciwieństwie do niego. Ba, nawet jego dawny mentor Błękitny Ogień wspiął się po szczeblach władzy, a mu co pozostało? Kontakty? Właśnie to, kontakty. Pamiętał jak wiele księżyców temu poznał bliżej Szakalą Łapę, która teraz dumnie przewodziła Wilczakom jako Szakala Gwiazda. Pewnie miała wiele obowiązków, ale chciał chociaż spróbować z nią porozmawiać, łudził się że ta będzie chciała zamienić z nim choć kilka słów. Tak więc zrobił, udał się do legowiska lidera i zastał tam Szakal zapatrzoną w ciemność.
— Przeszkadzam? — zapytał lekko drżącym tonem, nigdy by nie pomyślał że tak ciężko będzie mu wypowiedzieć słowo w jej stronę, nie odkąd objęła tak ważną funkcję.

<pani lider?>

Od Szakalej Łapy (Szakalego Szału) CD. Koszmarnej Łapy

Mała uczennica na spokojnie przegryzała kawałki soczystego mięsa, delektując się nimi w ciszy i w akompaniamencie własnego dźwięcznego mruczenia. Wcześniej, zanim zabrała się za ucztę, dodała do środka fragmenty rosnących nieopodal jeżyn, by skosztować upragnionej głębi kwaskowatości, a zarazem czarującej słodyczy. Miks słodko-kwaśny zawsze dobrze działał na jej kubki smakowe, pobudzając ślinianki do wydajniejszej produkcji śliny. Nie istniał lepszy smak niż tamten, który wynalazła kilka księżyców temu.
Szakala Łapa poddała się własnej rozkoszy. Nie zwracała większej uwagi na to, czy komuś przeszkadza jej zachowanie lub obecność - dziś posiadała na tyle dobry humor, by mieć wszystko w czterech literach i promieniować złotawą radością w cztery strony świata. Nikt nie był w stanie zepsuć trwającej nirwany, nawet najgorsza szuja chodząca po tym świecie.
— Czy mogłabyś nie mlaskać albo chociaż robić to ciszej? — odezwał się zirytowany głos.
Uczennica zamrugała dwukrotnie. Odwróciła łeb ku źródle niskiego warczenia i ujrzała czarnego kocura w białe łapy. Musiał to być wnuk Mrocznej Gwiazdy; wszędzie by rozpoznała te zimne, tajemnicze oczy wołające o pomstę do nieba, a w tym przypadku do Mrocznej Puszczy.
— Przepraszam! Będę ciszej! — odparła.
Nie chciała się silić na kwieciste i rozbudowane odpowiedzi. Zwykłe "przepraszam" starczyło według opinii krótkowłosej kotki. Wróciła do jedzenia, odsuwając się nieco od gbura. Jej celem było stanie się wiatrem na tle innych członków - wolała nikogo nie wkurzać.
— A tobie co? Ja tu nie widzę powodu, by się tak szczerzyć.
Wnuczka Irgi wtórnie wlepiła wzrok w Koszmarną Łapę. Nudziło mu się?
— A ja nie widzę powodu, by się wiecznie dąsać. Irytacja piękności szkodzi, jeszcze dostaniesz zmarszczek w kwiecie wieku.
Kocur obrzucił ją chłodnym, zdenerwowanym spojrzeniem, tym samym biorąc kolejnego gryza.
— Ja się nie dąsam. — burknął pod nosem.
Prychnęła. Sam sobie przeczył, najwyraźniej woląc nie być szczerym z własnymi uczuciami. Po co jednakże odpychał rzeczywistą rzeczywistość? Szakala Łapa wlepiła w niego zaciekawione oczy, wwiercając się w samczą duszę z nieprzyjemną intensywnością.
— To niby co robisz? — zapytała — Na szczęśliwego nie wyglądasz.
— Jem, a ty mi przeszkadzasz. — odpowiedział krótko.
Złotawa zaśmiała się głośno, wręcz za głośno, wywołując zdziwienie u towarzysza i przykuwając uwagę co niektórych kotów. W mig Sarni Krok podniosła głowę znad ziemi, a Trójoka Wrona zasyczał z daleka, alarmując o nieodpowiednim zachowaniu uczennicy. Szakal, widząc mordujące spojrzenia, z zażenowaniem przykryła łapą swój własny otwór do pyska. Wystarczyła głupia odpowiedź potomka Chłodnego Omenu, by samokontrola poszła się pierniczyć.
— Wybacz za mój dziwny wybuch. — wymruczała — Rozbawiłeś mnie stwierdzeniem, iż to ja ci przeszkadzam. A wiesz dlaczego? — Wystawiła kły na zewnątrz. — To proste. Gdybyś nic nie powiedział po przeprosinach, zapewne nasza rozmowa urwałaby się, a ty byś żarł w spokoju. Tymczasem postanowiłeś docinać dalej i technicznie rzecz mówiąc spowodowałeś, że sam sobie przeszkadzasz.
Czekała na reakcję. Nie uszły jej spojrzeniu zwiększone oczy czarno-białego. Zatkało go - Koszmar nie spodziewał się zapewne takiego obrotu spraw. Spoglądał na nią w ciszy, nie wiedząc jak wyjść z tej sytuacji - otworzył pysk, lecz po chwili go zamknął. W ostateczności kocur chrząknął, a następnie rozluźnił ramiona.
— Rozumiem — odmiauczał nagle ze stoickim spokojem. — Nie wiedziałem, że jesteś osobą, która tak potrafi postawić na swoim. Oczywiście masz za to mój całkowity szacunek. — dodał mrużąc oczy, gdy te kierowały się w stronę złotej.
Szakal uśmiechnęła się bez krzty kpiny. Wreszcie natrafiła na kogoś nieprzeciętnego, kto potrafił przeprowadzić rozmowę w dość niecodzienny sposób i nie rzucać się za wytykane błędy.
— Cieszy mnie to. — wydała na głos opinię — Należy być czasem asertywnym, w przeciwnym razie mocniejsze jednostki zdepczą takich, co wiecznie kiwają głową. Taka jest walka o byt.

<Koszmarna Łapo?>

Od Koszmarnej Łapy Do Szakalej Łapy

Postępował na przód, a słoneczne światło muskało jego grzbiet przebijając się przez korony drzew. W pysku trzymał dwie piszczki, za nim szedł mentor również niosąc zdobycz. Można było rzec, że tego dnia polowanie zakończyło się sukcesem i przebiegło bezproblemowo. Ostatnia prosta łączyła ich od tunelu krzewów prowadzącego do obozu, gdy tylko się tam znaleźli dosłownie bicia serca dzieliły ich już tylko od obozu. Gdy kocur wyjrzał z tunelu dostrzegł pełen życia obóz, tego dnia koty wyjątkowo miały więcej zapału do pracy. Każdy chodził w swoją stronę, jeden patrol wracał a drugi wyruszał. Koszmarna Łapa nabrał do swoich płuc zapachu lasu, uwielbiał jak woń igieł i liści drażniła jego nos. Była to prawdopodobnie jedyna rzecz, która potrafiła go uspokoić.
Czas na rozmyślenia jednak minął, uczeń podbiegł do stosu ze zwierzyną by odłożyć to co upolował. Tak samo postąpił Błękitny Ogień. Niedługo po tym lider zwołał klan na ucztę. Tak jak to bywało w Klanie Wilka, kolejność członków do sterty z piszczkami była inna niż wszędzie. Starszyzną nikt się nie przejmował, no chyba że wśród nich był członek kultu. Właściwie była to kolejna z rzeczy, które Koszmar miał w pełnym poważaniu, gdyż nie uważał, że uda mu się kiedykolwiek dożyć starości.
Gdy tylko nadeszła jego kolej wziął szybko piszczkę i odszedł na bok by nikt mu nie przeszkadzał w spożywaniu pokarmu. Ta samotność niestety nie trwała długo gdyż dosiadła się do niego kotka o złotym ubarwienie i co najmniej śmiesznie wywiniętych uszach. Była nią Szakala Łapa, uczennica z dość długim stażem. Czarny zerknął na nią kątem oka, chcąc zignorować jej obecność, głośne mlaskanie kocicy wcale mu w tym nie pomagało.
— Czy mogłabyś nie mlaskać, albo chociaż robić to ciszej? — zaproponował zirytowanym głosem. Zielonooka zamrugała dwukrotnie i wróciła do obgryzania swojej porcji.
— Przepraszam! Będę ciszej! — odparła pełna radości. Skąd w niej było tyle energii? Tylko chyba sama Mroczna Puszcza mogła to wiedzieć.
Kocur uniósł brew i znów skierował swój oziębły wzrok w jej stronę.
— A tobie co? Ja tu nie widzę powodu by się tak szczerzyć. 

<Szakal?>

[przyznano 5%]