Od Pajączka (Pajęczej Łapy) CD. Psiej Pokory (Źródlanego Dzwonka)

 Może i mama nie pozwoliła wyrwać mu kawałka mchu z jakiegoś przypadkowego legowiska, które znalazł, jednak już z ich pozwoliła. Ucieszył się bardzo, słysząc te słowa i szybko rozpoczął swe zadanie. Nie było ono proste, jednak nie miał zamiaru się poddawać. Jeśli mu się uda, to z pewnością pobawi się z mamą. Swoimi kiełkami chwycił kawałek mchu, z którego zrobione było legowisko liliowej kocicy, i rozpoczął próbę wyrwania kawałka z niego, przy okazji pomagając sobie w tym łapami. Zajęło mu to dość długo, jednak się udało! Położył kulkę mchu przed łapami mamy, chwaląc się swoją zdobyczą. Po chwili zauważył, że kocica nie przejmuje się nim.
 - Mamo! - Krzyknął czekoladowy kocur. Dopiero po chwili liliowa kocica przerzuciła na niego wzrok. Wyglądało jakby ten, swoimi słowami wyrwał ją z zamyślenia, jednak ten nie przejmował się tym. Cieszył się bardzo, że uwaga kotki wróciła na niego.
 - Brawo, udało Ci się! Jesteś bardzo silny. - Usłyszał głos mamy, a po chwili ta liznęła go po czółku. - To jak chcesz się pobawić?
 To było pytanie, nad którym kociak musiał się zastanowić. Był to dla niego trudny wybór. Po chwili wpadł na idealny plan na zabawę.
 - Ja będę silnym i dzielnym wojownikiem z Klanu Wilka, jak te koty, które nas czasem odwiedzają. A ty będziesz podstępnym wojownikiem z innego klanu, który chce ukraść naszą zwierzynę. - Wytłumaczył czekoladowy kocur, a łapą wskazał na kulkę mchu, która miała udawać zwierzynę.
 - Może pobawimy się w coś innego? - Zapytała kotka. Widać było, że pomysł kociaka na zabawę jej się nie podobał.
 - Dobrze mamo! - Powiedział tylko czekoladowy kocurek, próbując wymyślić nową grę.

****

 Minęło trochę czasu, od kiedy jego mama opuściła na zawsze obóz Klanu Wilka. Dużo od tego czasu się zmieniło. Ten został uczniem, zmieniła mu się mentorka i Klan Burzy był pod ich łapami. Chociaż polowanie na ich terenie było trudne, to ten postanowił próbować do skutku. Jak Ci burzacy mogli polować na tym terenie? Na otwartym terenie zwierzyna ich zawsze widziała z daleka.
 Westchnął, gdy następna zwierzyna uciekła mu spod łap. Gdzieś w okolicy kręciła się Olszowa Kora, z którą postanowił zapolować, jednak nie widział jej w zasięgu swego wzroku. Zrobił kilka kroków do przodu, aby po chwili zorientować się, że był blisko granicy z Klanem Nocy. Normalnie to nie byłoby to możliwe, bo Klan Wilka nie dzielił terenów z nocniakami. Podążył przez chwilę granicą, wpatrując się w dalsze tereny. Ciekawił go wygląd terenów nocniaków i to, w jaki sposób oni żyją.
 Chwilę zajęło mu zauważenie czyjejś sylwetki po drugiej stronie granicy. Potrząsnął głową, odganiając swe myśli i stanął prosto, szykując się na potencjalny atak nieznanego mu kota. Jednak nic takiego nie nadchodziło. Czekoladowy kocur postanowił przyglądnąć się dokładniej nieznanej mu osobistości. Była to liliowa kocica, która wbijała w niego swe brązowe oczy. Nie, to nie mogła być…
 - Mamo? - Zapytał czekoladowy uczeń, po długiej chwili ciszy.

<Dzwonek?>

[przyznano 5%]

Od Psiej Pokory (Źródlanego Dzwonka) CD. Pajączka (Pajęczej Łapy)

  — Nie możemy brać tego z czyjegoś legowiska. — mruknęła, trącając kociaka nosem, by go pocieszyć. — Spróbuj z naszego i wtedy się pobawimy, dobrze?

Usiadła, przenosząc śpiącą Moczarkę trochę bardziej na bok. Nie chciała mu zabierać tego fragmentu samodzielności, którym wykazywał się, chcąc coś zdobyć. To zawsze jakiś trening siły, możliwość obserwacji malucha, nim oni go zabiorą. Miała przeczucie, że niedługo go straci z oczu.

Nie wiedziała co myśleć jednak o jego niechęci do siostry. Z jednej strony martwiła ją ona, bo nie chciała, by któreś czuło się samotnie. Ale nie powinna ich zmuszać do pozytywnej relacji, mogła tylko próbować ich w niej pomóc. Z drugiej… Miała wątpliwości czy koteczka przeżyje. Była o wiele słabsza niż Pajączek. Może będzie lepiej, jeśli nie będzie jej lubił, gdyby miała zginąć. Z niepokojem wyłapywała na nich spojrzenia kultystów. Obserwowali ich. Szukali wymówki, by się ich pozbyć, obrócić ich przeciwko niej, zabić Moczarkę, a potem Pajączka, gdy tylko podwinie mu się łapa.

Nie była najlepszą matką, ale robiła, co mogła. Próbowała dawać dwójce maluchów uwagę, tyle ile mogła. Każdy moment, gdy jej świadomość dziwnie się nie wyłączała i gdy miała siłę zrobić cokolwiek innego niż odruchy bezwarunkowe, poświęcała im. Chyba próbowała odkupić w ten sposób powołanie ich na świat w tym okropnym miejscu. Wybielić swoją winę. Może ich imionami próbowała wymanifestować ich wspólne życie w Klanie Nocy. W końcu dobierała je tak, by pasowały do nadbrzeżnej natury.

Może zdążyłaby zabić ich i siebie, gdy przeniosą ich wkrótce do żłobka i będzie mniej świadków.

— Mamo! — zawołał czekoladowy i poczuła, jak spada, by wzdrygnąć się z szoku i spojrzeć na małego. Miał kawałek mchu obok siebie. Co powinna powiedzieć...?

— Brawo, udało ci się! Jesteś bardzo silny. — szepnęła i liznęła go po czółku. — To jak chcesz się pobawić?

<Pajączku?>

Od Pajączka Do Psiej Pokory

 Od kiedy mały kociak otworzył oczy, to pojawiła się w nim chęć zwiedzenia obozu wraz ze swoją mamą. Przecież, nie mógł od niej odstąpić na krok. Niby była jeszcze jego siostra, ale ona wydawała się tylko małą kulką futra, która nic nie robiła, oprócz zabierania uwagi mamy. Gdyby jeszcze coś robiła, to może Pajączek by spróbował z nią iść zwiedzać, ale nie. Była jakaś dziwna i nie podobało mu się to.
 Leżał przy mamie i z nudów przejeżdżał łapą po ziemi, próbując stworzyć jakieś wzorki na niej. Jednak niezbyt mu się to udawało, z czego nie był zadowolony. Jego wzrok pokierował na Moczarkę, która spała jakby nic się nie działo, aby później przenieść go na mamę, która wpatrywała się w ścianę legowiska. Wstał i próbując utrzymać równowagę, powoli zaczął iść w stronę liliowej kocicy. Oczywiście, nie udawało mu się to zbytnio, bo co krok lądował na ziemi, jednak nie przejmował się tym.
 - Mamo! Mamo! - Powiedział, a raczej krzyknął, gdy pojawił się pomiędzy przednimi łapami kotki. Jakby zbudzona z transu słowami czekoladowego kocurka, kocica lekko potrząsnęła głową i wbiła swój wzrok w Pajączka. - Pobaw się ze mną! Ze mną! - Wydukał mały kot. Dalej nie potrafił dobrze powiedzieć żadnego słowa, oprócz „mama”, które używał często.
 - Pobaw się ze swoją siostrą Pajączku. - Odpowiedziała Psia Pokora, która najwyraźniej próbowała go zbyć. Nie był zadowolony z odpowiedzi mamy. Miała się z nim pobawić, a nie go zbywać.
 - Nie, nie, nie! Mama ze mną! - Powiedział głośno kociak, po czym rozglądnął się wokoło, szukając czegoś z czego, mógł zrobić zabawkę do zabawy z mamą. Okazało się, że w legowisku starszyzny nie było zbyt dużej liczby rzeczy do zabawy. Nagle dostrzegł on legowisko kogoś ze starszyzny zrobione z mchu. Chyba nikt nie będzie zły, jak zabierze trochę zielonej rośliny z niego, prawda?
 Powoli podszedł, a raczej poprzewracał się w kierunku, legowiska, które wybrał do wykonania z niego zabawki. Gdy znalazł się przy nim, chwycił swoimi małymi kiełkami mech i przytrzymując go przednimi łapami, rozpoczął próbę wyrwania kawałka mchu. Niestety, jego próba została przerwana przez kocicę, która chwyciła go i odciągnęła od legowiska. Kociak pisnął, a gdy został postawiony na ziemi, to wbił w nią swój wzrok.
 - Zabawka! - Pisnął niezadowolony kocur. I jak on miał się z mamą bawić bez zabawki?

< Mamo? >