Od Palącego Pioruna

Pewnego szczytu księżyca Palący Piorun spał głębokim snem. Śniło mu się jak poznał Milczącą Gwiazdę, jego miłość. Tak kochał ją miłością nieodwzajemnioną i niestety niemożliwą, jednak na całe szczęście pozostała mu jeszcze córka, Paprociowa Łapa. Sen trwał długo i można było zauważyć jak wojownik uśmiecha się.Naprawdę cieszył się z tego, że widzi Milczącą Gwiazdę. Jednak kiedy wreszcie nadeszła pora szczytowania słońca, jego oczy się otworzyły i był zasmucony faktem, że śnił. Zdał sobie sprawę z tego, że nie może nikomu o tym powiedzieć. Był ojcem, ale kochał tylko swoją córkę. Co by o nim pomyślała gdyby dowiedziała się, że jest jej ojcem, ale nie kocha jej matki, Czarnego Piórka? Mogłaby go znienawidzić i złamała by mu serce. Nie chciał do tego dopuścić, więc najlepiej będzie jeśli nie będą wiedzieć. Czuł się jednak samotny, bez Milczącej Gwiazdy czuł się źle i teraz zdał sobie sprawę z tego, że jemu go jej brakuje.

Od Palącego Pioruna

Dla więźnia Klanu Wilka, czas przestał mieć znaczenie.

Od ilu księżyców jego serce, chciało, żeby on wrócił do Klanu Nocy?

Nadal za nimi tęsknił. A co myśli o nim Płomienna Pręga? Jego brat, zastępca jego klanu, czyżby uznał, że Piorun już dłużej nie jest jego bratem?

Wojownik nadal za nim tęsknił, ale mniej niż za Bobrem, czy Paprotką, a także Pszczelim Miodem. Chciał znowu poczuć smak ryby i mimo, że tu był, nawet Milcząca Gwiazda nie potrafiła sprawić, by tęsknota Pioruna stała się trochę mniejsza. Palący Piorun właśnie spał, gdyż nie miał co robić. Przekonał się, że życie wojownika znaczyło dla niego więcej, niż nawet wcześniej myślał. Niedawno Szepcik i Płomień zostali uczniami, Szepczącą i Płonącą Łapą. Czasami gdy patrzył na kocura, wydawało mu się, że patrzy na jego brata, ale przypominał sobie, że Płomienna Pręga jest od niego starszy. To według niego był przypadek i oboje nie byli ze sobą spokrewnieni.

<Klan Wilka?>

Od Palącego Pioruna

Więzień Klanu Wilka obudził się przed Porą Szczytowania Słońca.
Czarno-biały kocur ziewnął w jaskini po czym poczuł burczenie w brzuchu. Nie zdziwiło go to,ponieważ jedna mała myszka przed snem... Zdecydowanie za mało. Piorun zobaczył obóz Klanu Wilka. Cały śnieg stopniał, zaspy zniknęły i temperatura powietrza się zwiększyła. Oczywiście teraz pogoda na spacer, była lepsza. Więzień wziął mysz, z góry świeżej zdobyczy, była trochę większa niż ta poprzednia. Klan tętnił życiem, wojownicy wyszli ze swoich legowisk, niektórzy by trenować swoich uczniów, inni zaś by pójść na patrol. Piorun czuł się trochę nieswojo. Tęsknił za Paprotką, Bobrem, Pszczelim Miodem i Świetlistą Ścieżką. Znowu chciał poczuć smak ryby w jego pysku. On z pewnością poszedłby na jeden z patrolów, gdyby tylko nie "uciekł" z Klanu Nocy. Postanowił wrócić do legowiska, ale zdał sobie sprawę, że musi bardziej "rozprostować" łapy, jednak zignorował to i wszedł tam.
Położył się, chciał znowu chodzić na patrole, polować, kochał życie wojownika, bardziej niż zdawał sobie z tego sprawę. Umył językiem swoje futro, a potem Palący Piorun poszedł spać.

Od Palącego Pioruna do Milczącej Gwiazdy

Palący Piorun spokojnie sobie szedł, ale coś go ciągnęło, żeby iść do granicy z Klanem Wilka.
Było mu bardzo zimno, wszędzie leżał śnieg. Nagle wszedł do obozu i na kogoś wpadł.
Zobaczył pysk jego ukochanej Milczki. Piękna niebieska sierść, ślepia błękitne, wyglądające jak kryształ. Nie zmieniła od ich ostatniego spotkania.
-Milcząca Gwiazdo?-powiedział czarno-biały wojownik.
Starał się wyglądać jak najbardziej "wyprany" z emocji, nie wyszło mu.
Był zakochany na zabój, pragnął z nią być. Wiedział, że Klan Gwiazd wyraziłby raczej sprzeciw. To jest nieodwzajemniona miłość.
Siedział cicho i spokojnie, przecież kiedyś wróci do obozu, a żółte ślepia wciąż widziały Milczącą Gwiazdę. Czekał na jej ruch,nie chciał się ujawniać. Teraz wszystko przestało mieć znaczenie.
Widział, że ma dzieci, kochał je, ale gdyby było to potomstwo Milczki?
W porównaniu z Bobrem, czy Paprotką, właśnie kocięta liderki Klanu Wilka najbardziej poczułyby miłość ich ojca. Ona wiele dla niego znaczyła, a odwrotnie było zupełnie inaczej. Mówił sobie w myślach:
Nic nie rób Piorun, nic nie rób, a może wtedy zyskasz jej szacunek.
Starał się jak najbardziej to spełnić.
< Milcząca Gwiazdo?> (pogadaj trochę z Piorunem, ale bądź sobą. Nie wyganiaj go, ty możesz z niechęcią z nim rozmawiać)

Od Palącego Pioruna CD Gradowej Łapy

Trzeci kot, czarny kocur z białym znaczeniami, oraz żółtymi ślepiami odezwał się.
- Pozwólmy im na to. Przychodzą to w pokojowej sprawie - rzekł Piorun, po czym spojrzał na Szkarłatnego.
- Oni kradną! - krzyknął Szkarłat.
- Gdzie tu widzisz kradzież? - spytał jego towarzysz.
Piorun, nie rozumiał dlaczego, musi pracować z takimi kotami.
Wpadł na świetny pomysł.
- Oni mogą się wstydzić samych siebie - szepnął do Gradowej Łapy - Posiadanie lisiego serca to nie jest cecha godna wojownika - dodał wyprężając pierś.
- Czyli, że nawet jeśli jestem taki brzydki, nie znaczy... - zaczął biały, ale nie zdążył skończyć kiedy Piorun mu przerwał.
Szkarłatny Wicher i Zamglona Ścieżka tylko patrzyli się na siebie.
- Nie znaczy, że jesteś gorszy. To nie wygląd, lecz serce ma znaczenie - dokończył czarny wojownik. - Twój charakter i relacje z innymi tworzą ciebie, to powoduje też co inni o tobie myślą - Piorun dalej kontynuował swoją przemowę.
Gradowa Łapa stał z otwartym pyszczkiem, przez co wyglądał bardzo zabawnie.
Zaś Szkarłatny Wicher i Zamglona Ścieżka cicho się śmiali z biednego ucznia.
- Przepuszczę was - powiedział Piorun z prawie niezauważalnym uśmiechem na twarzy.
<Grad?>

Od Palącego Pioruna

Czarne Piórko niedawno urodziła kocięta. Postanowiłem, że poznam swoje dzieci, upolowałem dla niej jedną małą rybę, gdyż jest pora nagich drzew i zamarła większość rzeki oraz mysz. Droga do kociarni, była dość długa przez śnieg. Ciężko przechodziłem przez zaspy. Gdy wreszcie dotarłem na miejsce, pierwsze co poczułem po wejściu to zapach mleka. Kotka leżała w kącie, a koło niej były trzy kocięta. Czarny kocurek i jego czekoladowa siostra, pchali się do brzucha królowej. Poczułem jakieś ciepło w środku, od razu wiedziałem, że to moje dzieci. Czarno-biały maluch, leżał trochę dalej.
- Czawne Piówko, mam cow dla ciebie - rzekłem, ze zdobyczą w pysku.
Delikatnie wyjąłem rybę i mysz łapą i położyłem przed kotką.
- Dziękuje. - odparła ma mentorka, która chwilę potem skończyła posiłek.
- Jakie nadałaś im imiona? - spytałem trochę zaciekawiony, lecz nie dałem tego po sobie wyczuć.
- Czarny kocurek to Bóbr, kotka ma na imię Paprotka, a ten co leży w kącie to Jastrząb - powiedziała Czarne Piórko, uśmiechając się.
Spojrzałem na kocięta, kolejny raz, jakby na coś czekając.

<Któreś dziecko?>

Od Palącego Pioruna C.D. Czarnego Piórka

- Pomogę ci - rzekłem stanowczo.
Kotka uśmiechnęła się, zapewne nie wiedząc, że to robię z grzeczności.
Po chwili, już zaczęliśmy tworzyć te małe istotki.

- Dziękuję - powiedziała moja mentorka, gdy już skończyliśmy.
Uśmiechnąłem się i odparłem:
- Nie ma za co.
Zastanawiało mnie to jak będą wyglądać moi potomkowie.
Będą biali z czarnymi płatami? Ech... Chciałbym, żeby byli czekoladowi.
Tylko zastanawiało mnie jedno. Czy będę dobrym ojcem? Nie wiedziałem tego, przecież te kocięta narodzą się z grzeczności, nie miłości. Będą to kotki, czy może kocury? A może jedno i drugie? Będą wojownikami? Wybiorą ścieżkę medyka?
Tyle pytań, na które odpowiedzi nie znałem. Wiedziałem jednak, że kiedyś dowiem się tego wszystkiego. Postanowiłem wrócić do obozu. Czarne Piórko, najwyraźniej już to zrobiła.
Zanim jednak zdążyłem wstać, zmorzył mnie sen.
Ostatnie co pamiętam to myśli o moich potomkach, a konkretniej:
"Ciekawe ile ich będzie." Po tym usnąłem z dala od obozu, jak mysi móżdżek. Ciekawiło mnie to,czy w ogóle będę dobrym ojcem...

good meme

Od Palącego Pioruna CD Czarnego Piórka

O co jej chodziło? Czemu mnie atakuje?
- Ech... - westchnąłem cicho. Byłem zaskoczony. Przez chwilę się na nią gapiłem ze spokojnym wyrazem pyska, ale moje myśli były niczym.
- Czemu płaczesz? - spytałem. - Pomogę ci jeśli tylko mogę, masz jakiś problem? - dodałem po chwili.
Czarne Piórko płakała.
- J-ja m-myślałam, że mogę ci ufać - wyjąkała moja mentorka.
Co!? Ona nigdy się na mnie nie zawiedzie. Może jej nie kocham, ale mam do niej wielki szacunek. Poza tym muszę być uprzejmy.
- Mów o co chodzi - rzekłem poważnie. Kotka spojrzała na mnie.
- N-nie r-rozumiesz... - wyszeptała, myśląc, że nie usłyszę tych słów.
- Pomogę ci. Wytłumacz mi, proszę czego chcesz. Jeżeli mam złamać Kodeks Wojownika, odmówię - powiedziałem stanowczo.
To musiało być coś ważnego. Musiałem dowiedzieć się, dlaczego tak nagle się zmieniła.
- J-ja... - zaczęła moja towarzyszka wyrywając mnie z zamyślenia.
- Tak? - spytałem. Chciałem bardzo jej pomóc, zależało mi na tym. Gdyby była z Klanu Klifu, chyba bym się nie zgodził. A może jednak byłoby inaczej?
Dosyć gdybania jak mysi móżdżek. Pomyśli, że mam lisie serce!

Proszę o stawianie spacji po znakach interpunkcyjnych ;_;

<Czarne Piórko?>

Od Palącego Pioruna C.D Milczącej Sadzawki

-Motyl będzie dobrym uczniem.-zapewniłem wojowniczkę. Ach te oczy! ...Co?... Dobra cicho tam. (on jest w Klanie Wilka jako więzień, Malinowa Gwiazda ani Płomienna Pręga nie interesują się tym.)
-Nie wtrącaj się. -parsknęła. Czemu musi być aż tak nie miła.
-Jesteś bardziej hm... lodowata niż wcześniej?- zasugerowałem.
I wtedy ją obraziłem.
-Nie nazywaj mnie tak. -orzekła chłodno.
-Ktoś cię odrzucił. -rzekłem.
Szliśmy w ciszy. Widziałem tyle drzew i kwiatów. Podobało mi się tu, ale tęskniłem za domem. Moja czarna sierść czuła przyjemny wiaterek.
-...Tak... - powiedziała. Z jej krystalicznych oczu zaczęły wydobywać się łzy.
-Ciii -szepnąłem.- Nie płacz. Jesteś zastępczynią Klanu Wilka. -dodałem.
-Masz rację. -odparła i wytarła łzy.
-Idziemy na polowanie? -spytałem po chwili.
< Milcząca Sadzawko?>

Od Palącego Pioruna C.D Milczącej Sadzawki

-Eee... - zacząłem się jąkać. Muszę szybko coś wymyślić!- krzyknąłem w myślach.
- Palący Piorunie, nie będę czekać aż coś powiesz! - syknęła kotka, która siedziała naprzeciwko mnie. Miałem już coś powiedzieć, ale te oczy... Aww, Piorun weź się w garść! Jesteście z innych klanów! Nie... JESTEM W RAJU!!! Moment, czy ja gadam sam ze sobą, jak jakiś mysi móżdżek?
- Możesz, się ruszyć łaskawie!- krzyknęła niebieskawa wojowniczka.
I wtedy zdałem sobie sprawę, że tu siedzimy jakieś parę minut. Na Klan Gwiazd w co ja się wpakowałem!
Straciłem mowę.
-Eeeeeeeeee... -to jedynie wydobyło się z mojego pyska.
Tak! To będzie dobra wymówka!
-Przyszedłem tu powiedzieć Miodowej Gwieździe, że Klan Nocy potrzebuje pomocy, bo może się wydarzyć wojna domowa.- oświadczyłem donośnym tonem.
Pół prawda a pół kłamstwo! Jakbym siebie wydał, zawiódłbym wszystkich.
A szczególnie moją kochaną Milczkę...
-A wcześniej mówiłeś co innego!- burknęła moja towarzyszka.
-Ups, wymsknęło mi się.- powiedziałem cicho.
-Chodźmy już, nie traćmy więcej czasu- dodała kocica po chwili.
Zacząłem za nią iść. Czułem się tu dziwnie i nieswojo, nie tylko z jej powodu. Wszystko wyglądało tak jak w moim rodzinnym Klanie, ale nic nie było takie samo. Wiał ten przyjemny wiatr, jakby mówiąc : "Wszystko będzie dobrze."
(Milcząca Sadzawko?)

Od Palącego Pioruna CD Milczącej Sadzawki

(Akcja chronologicznie dzieje się po pierwszym opowiadaniu Palącego Pioruna)

Biegłem szybko za Płonącą Pręgą chcąc go dogonić. Po chwili już go nie słyszałem , ani nie widziałem. Tylko drzewa , kwiatki i ptaki. Przyjemny wiaterek smagał moje futro. Podobało mi się to. Mój bieg zmienił się w spacerek. Miałem żal do brata , że zostawił Klan w potrzebie. Jaki zastępca by tak postąpił !? Będąc sam we własnych myślach , nie zauważyłem , że kierowałem się w stronę granic Klanu Wilka. Gdy już się zorientowałem nade mną stały 4 kotki , 2 wojowniczki i 2 uczennice , zapewne tu patrolowały. Biała kotka rzuciła się na mnie. Miałem atakować gdy nagle...
-Zostawcie go !- ktoś krzyknął. Po chwili zobaczyłem ją w całej okazałości.
Niebieska sierść i oczy koloru nieba. Była chuda i miała blizny , lecz była moją wybawicielką. Dziwnie się przy niej czułem nie wiedziałem dlaczego.
Taka śliczna kocica mnie uratowała ! I te oczy...
-Co ty robisz ?- spytała się mnie.
<Milcząca Sadzawko ?>

Od Palącego Pioruna CD Płomiennej Pręgi

Palący Piorun biegł szybko w poszukiwaniu Płomiennej Pręgi. Chciał z nim porozmawiać, niepokoiła go sytuacja w Klanie. Nad nimi wysiała możliwa wojna. Nie chciał się wtrącać, ale przydałoby się powiedzieć o tym, żeby zapobiec katastrofie.
- Płomienna Pręga! - krzyknął głośno na tyle by go słyszał.
- Palący Piorun ? - spytał się jego brat. - Myślałem, że...
- Cii.- szepnął kocur. - Musimy porozmawiać.- dodał po chwili, nawet nie zwracając uwagi, że przerwał wypowiedź towarzysza.
- Czy to jest coś ważnego ?- zapytał się zastępca. - Jeżeli nie to po co się pytałeś ?- pomyślał w duchu.
-Owszem.-odparł młodszy zaniepokojony. Wtedy zaczęli oddalać się od innych, szukając miejsca do rozmowy. Wszędzie dookoła było pełno kwiatów, drzewa były zielone, natomiast ptaki śpiewały cichutko. Wiał lekki wiaterek, co podobało się obu kocurom. Po kilku minutach drogi dotarli do małej jaskini, w której mogły się zmieścić maksymalnie 3 koty.
- Wchodź.-stwierdził Piorun.
-Czy aby na pewno to jest dobry pomysł?-zapytał się zastępca. -Wiesz, ja jestem od ciebie starszy o 15 księżyców i jestem zastępcą. - dodał po chwili. - Na kociaki Klanu Gwiazd, jestem wyższy od niego rangą! - A on śmie mnie tu zaprowadzać!- wściekł się starszy z towarzyszy w myślach.
- A co, myślisz że zaprowadzam cię tutaj bez powodu ? - zapytał się Piorun głośno, jakby odczytując jego myśli.
-N-nie.- odparł jego brat , tak cicho jakby się przestraszył. -Dziwne. Od dawna już mi się to nie wydarzyło!- pomyślał.
Młodszy z nich usiadł i powiedział
-Bracie , złe rzeczy się dzieją! - Prawie krzycząc.
-Jakie to są te rzeczy, tracimy czas!- zastępca tracił cierpliwość.
-W naszym Klanie masz wielu przeciwników. - powiedział Palący Piorun ze spokojem, aczkolwiek dało się słyszeć w nim nutę zaniepokojenia. Po chwili dodał
- Boję się , że może się zacząć w nim wojna domowa. - wyjawił, jego głos brzmiał dziwnie, dało się słyszeć w nim strach.
Płomienna Pręga wpadł w szok. Zaledwie kilka uderzeń serca później, uciekł z trudem z jaskini. - Płomienna Pręgo!- krzyknął Palący Piorun wołając do brata, żeby został. - Mysi móżdżku, Twój Klan cię potrzebuję!- wydarł się na cały głos, wściekły, że brat zostawił swój klan w potrzebie.
<Płomienna Pręgo?>