Od Sówki CD. Migotki

Czekoladowa rozejrzała się. Przez chwilę sama nie wiedziała, gdzie iść, jednak szybko znalazła odpowiedni trop.
- Migotko, zacznij węszyć tu – zaproponowała Sówka i wskazała ogonem jeden z krzewów – Czujesz?
- Tak! – powiedziała zadowolona uczennica i wskazała dalszą drogę. Obie kotki popędziły śladami lisa, lecz nagle zwiadowczyni się zatrzymała. Przypomniała jej się ostatnia taka przygoda. To może i było niebezpieczne, ale wtedy była sama, a teraz była ze swoją uczennicą. Nie mogła pozwolić, by coś jej się stało.

 

***

 
Migotka została zwiadowcą! Sówka była z niej tak dumna. Jej uczennica przeszła trening i była oficjalnym zwiadowcą. Na jej ceremonii starała się wiwatować najgłośniej ze wszystkich kotów. Jednak teraz było już trochę po niej, a w Owocowym Lesie trochę od tego czasu się zmieniło. Zaginęła Mirabelka. Sówka prawie codziennie w strasznym mroźnie chodziła na patrole z innymi zwiadowcami. Agrest traktował ich, jakby się nie liczyli. Jakby byli tylko bezsensownymi pionkami, których w każdej chwili można się pozbyć. To nie było przyjemne. Niedługo potem zniknął też sam Agrest. Na początku Sówka myślała, że wróci, że poszedł gdzieś odpocząć od Owocowego Lasu, ale wróci. Jednak minął jeden dzień, drugi, trzeci... Agrest nie wrócił. Nikt nie wiedział, co się stało. Nie było po nim żadnych śladów, lecz klan musiał jakoś funkcjonować dalej. Tym razem bez lidera. Chyba każdy miał nadzieję, że przywódca wróci, ale na razie się na to nie zapowiadało. Były różne podejrzenia. Jedno z nich mówiło, że Agrest został porwany, tak samo jak jego córka. Wiele razy słyszała, że mogli to spowodować dawni buntownicy. Ale czy na pewno? W końcu niektórzy uciekli daleko, na przykład Mniszek! Po co mieliby porywać Agresta i jego rodzinę? Sówka nie miała pojęcia, jednak nie chciała kłócić się z Kruchą, czy Sadzawką, które już zaczęły o tym mówić.
Rozglądała się po obozie. Nie wiedziała sama, co ze sobą zrobić. Na chwilę spojrzała na legowisko medyka. Mogłaby pójść porozmawiać z Witką. Później zauważyła wracający patrol. Jednak kotką, która najbardziej przyciągnęła jej uwagę była jej dawna uczennica. Migotka teraz przeżywała ciężki okres. Czekoladowej było strasznie żal młodej zwiadowczyni. Tak bardzo cierpiała przez zniknięcie bliskich...
- Hej Migotko – przywitała się Sówka i dołączyła do siedzącej przed legowiskiem zwiadowców kotki.

<Dawna uczennico? Sówka przyszła pocieszyć>

Od Migotki CD. Sówki

 Cieszyło ją to, że Sówka dała się przekonać. Była zdrowa i pełna energii.
- Co dzisiaj będziemy robić? - zapytała. Sówka przez chwilę nie odpowiadała, jakby nad czymś myślała.
- Uczyć się poznawania tropów. - powiedziała wreszcie. Migotka uśmiechnęła się. Uwielbiała to robić! Z podekscytowania zaorała ziemię przednimi łapami.
- Zaczynajmy! - miauknęła. Sówka kiwnęła głową.
- Chodź za mną. Jeden z ważniejszych śladów to ślad lisa. Ważne jest, żeby go rozpoznawać, gdyż lis może oznaczać niebezpieczeństwo dla grupy. - stwierdziła. Migotka kiwała głową słuchając uważnie. Nie, chyba nie zostanie stróżem. Przecież wtedy taka wspaniała wiedza przepadłaby na marne!
- O i przy okazji. Jakie to drzewo? - zapytała Sówka niespodziewanie.
- Grusza. Znaczy się, śliwa. Tak, to śliwa. - powiedziała. Sówka nie odzywała się. Szły dalej w milczeniu.
- O co chodzi Sówko? - zapytała zdziwiona.
- To była jabłoń. - udzieliła jej krótkiej informacji mentorka.
- Och. - powiedziała smutno. Sówka wskazała nosem na pobliski ślad.
- Jakie zwierzę to zostawiło? - zapytała. Oczy Migotki rozszerzyły się.
- To lis! - zawołała z przejęciem.
- Zgadza się. - podążajmy jego tropem. - poleciła Sówka. Migotka radośnie podążyła za śladami. Już prawie zapomniała o poprzedniej porażce. Tam była złamana gałązka, gdzie indziej zauważyła strzępek futra. Tutaj wyczuła trochę zapachu i podążała za nim dalej. Nagle nie wiedziała, gdzie iść.
- Gdzie teraz, Sówko? - zapytała zdziwiona i smutna zarazem.

[203 słów + rozpoznawanie śladów lisów]

[przyznano 4% + 5%]

 

<Sówko?>

Od Sówki CD. Migotki

 Spojrzała zamglonym wzrokiem na swoją uczennicę. Przecież nic jej nie było, a z drzewa może spaść każdy. Zwłaszcza ona, ponieważ miała zeza. Nie potrzebowała pomocy, sama mogła sobie poradzić, dokładnie tak, jak tata. Jednak było jej żal i nie chciała, by Migotka przez nią się martwiła. Po zgromadzeniu było jej strasznie głupio, nie chciała tego wszystkiego mówić Migotce. W końcu to jej problemy, małe i bezsensowne. 

- Migotko, nie martw się mną ja... – zaczęła, ale młodsza znowu jej przerwała. 

- Musisz iść do Witki – krzyknęła niebieska i zeszła z drzewa. Czekoladowa zrobiła to samo, lecz nie wylądowała tak dobrze jak uczennica. Zamiast tego wylądowała na pysku. Po chwili leżenia wstała i zobaczyła zapłakaną Migotkę.

- Nie, Migotko, nie płacz... – powiedziała, chwiejnie do niej podchodząc – Ja sobie poradzę. Zobaczysz. 

- Proszę... Ona ci pomoże – przekonywała niebieska w przerwach od płaczu. Sówka nie wiedziała, co zrobić. Nie mogła przecież iść do medyka, nie tego ją uczyli. Miała być samodzielna. 

- Nie mogę – szepnęła.

- Ale dlaczego?! – syknęła Migotka, odsuwając się od swojej mentorki – To nie ma sensu! 

- Ma sens...

- Dlaczego?!

- Bo tak mnie uczyli, dobrze?! – krzyknęła w końcu – Ty masz swojego tatę i go słuchasz, ja też miałam. Obiecałam mu, że nie wiem, będę samodzielna? Nie mogę iść do Witki z takim głupim problemem jak zwykła gorączka! Nie mogę zrobić tego tacie, zwłaszcza teraz, gdy go już nie ma! On mnie tego nauczył, a teraz, jak nie żyje, to i tak się nie zmienia... Nie mogę go... – urwała, zdając sobie sprawę, z tego co właśnie powiedziała. Zjeżyła sierść i odsunęła się jeszcze bardziej od uczennicy. Spuściła wzrok. Nie wiedziała co teraz. Bała się dalszej rozmowy. Po co to powiedziała? To przecież było takie głupie! Zaczęła obwiniać siebie w myślach, lecz przerwała jej to Migotka. 

- Sówko... – zaczęła, ale czekoladowa nie dała jej skończyć.

- Wracaj do obozu...

- Ale...

- Wracaj! – syknęła, czując, że traci kontrolę nad emocjami. Odprowadziła uczennicę wzrokiem. Na szczęście obóz był blisko. Sówka została sama. Czuła się jeszcze gorzej, lecz nie zwracała na tą uwagi. Musiała oderwać myśli od tej sytuacji, musiała coś ze sobą zrobić. Ruszyła więc przed siebie, nie oglądając się. Po jakimś czasie w jej głowie zapaliła się lampka. Może pójście porozmawiać z Tajemniczą Łapą? Ruda kotka zawsze była chętna do rozmów, a Sówce właśnie taki ktoś był potrzebny. Rozmowa o niczym z przyjaciółką zawsze pomaga. Skręciła więc i udała się w stronę Drogi Grzmotu. Odór potworów, gryzący w oczy, oznaczał, że Sówka jest blisko. W końcu dotarła i wskoczyła na metalowy płot, prawie z niego spadając. Jednak nagle się zatrzymała. Poczuła jakiś znajomy zapach. Otworzyła pysk, by lepiej wiedzieć, o kogo chodzi. Tajemnica. Czekoladowa już była pewna, tego, co się stało. Nie raz ruda wspomniała jej o zaginionej siostrze. Najwidoczniej ruszyła na poszukiwania. Zapach nie był świeży, co znaczyło, że już dawno ruszyła. Sówka poczuła, jak do jej oczu napłynęły łzy. Już nigdy nie zobaczy Tajemnicy, dokładnie tak samo jak Mniszka, czy Żbika. Skuliła się, jak mały kociak i schowała głowę pomiędzy łapy.

- Wracajmy... – usłyszała za sobą cichy głos. Lekko podniosła głowę, by zobaczyć, kto mówi. Niebieska uczennica nie dawała za wygraną.

- Hmm... – odparła starsza kotka, jakby znowu była nieprzytomna. Wstała i ruszyła w stronę obozu, nie odzywając się i nie patrząc na swoją uczennicę. 

***

- Zjedz to zioło – powiedziała Świergot, która była na zastępstwo za Witkę. Czekoladowa pokiwała głową i posłusznie zjadła zioło. Migotce udało się w końcu zaciągnąć Sówkę do medyka. Czekoladowa nie była z tego powodu zadowolona. Czuła się strasznie, nie tylko przez chorobę. Nie nadawała się na mentorkę, nie powinna tego wszystkiego mówić Migotce. Było jej strasznie głupio i była pewna, że po tych wydarzeniach młodsza pójdzie poprosić o zmianę mentora. A to wszystko przez jej głupie zachowanie. Dlaczego tak było? Od choroby Jarząb wszystko było dziwne. Sówka częściej była smutna, a potem ona sama zachorowała i zdawało jej się, że wszystkie problemy walą jej się na głowę. Może powinna sobie zrobić kilka dni wolnego, by odpocząć od tego wszystkiego? 

- Przepraszam... – powiedziała, nie wiedząc, do końca do kogo to mówi. Może do Świergot, za zawracanie głowy, może do Migotki, która właśnie weszła do legowiska, a może do martwego ojca.

Wyleczeni: Sówka

<Migotko? No, Sówce ostatnio gorzej>

[678 słów]

[Przyznano 7%]

Od Migotki CD. Sówki

 Dwa wschody słońca po zgromadzeniu obudziła się wypoczęta i szczęśliwa, co było rzadkością. Nie pamiętała, kiedy miała tyle energii, co teraz. Zeszła z drzewa uczniów i niemal w podskokach podbiegła do legowiska wojowników. Niestety Sówka jeszcze spała. Codziennie wychodziła coraz później i później. Śpioch! Migotka jednak nie potrafiła być na nią zła. Podekscytowana zaczęła kręcić się w kółko. Po chwili przestraszyła się, że może na kogoś wpaść, więc przestała. Po zbyt dłuuugiej chwili jej mentorka wyszła ziewając. Ziewa jeszcze? Poranny patrol już dawno wyszedł! Podbiegła do Sówki a jej łapki przebierały zniecierpliwione.
- Co tak długo? – zapytała lekko znudzona. – Chodźmy! – pisnęła.
- Przepraszam Migotko. – miauknęła Sówka zmęczonym głosem.
- Nie wyspałaś się? – zagadnęła, kiedy szły.
- Hm? Tak, pewnie to dlatego… - Sówka pokiwała głową.
- Dlaczego co? – zapytała już szczerze zaciekawiona. Sówka nie odpowiedziała. Wyglądała, jakby jej nie usłyszała. Rozpoczęły wspinaczkę na drzewa. Migotka radośnie wskoczyła na pierwszą gałąź i czekała tam na mentorkę. Wspinała się tak jakby z trudem. Bolało ją coś? Codziennie odnosiła takie wrażenie. Pewnie jej się to wszystko wydawało. W końcu mentorka doszła do niej.
- Idź dalej sama. – miauknęła słabym tonem i zachwiała się, jakby miała zaraz spaść. Migotka wytrzeszczyła oczy.
- Ojeju. Chyba naprawdę się nie wyspałaś. – miauknęła do swojej mentorki, próbując ukryć przerażenie. Pamiętała, co ta jej powiedziała na zgromadzeniu.
- M? Hm… - Sówka sprawiała wrażenie nieprzytomnej. Migotka naprawdę się o nią bała. Dopiero teraz zaczęła zdawać sobie sprawę, co się z nią tak naprawdę dzieje.
- Mam pomysł. – zaczęła. – Chodź. – miauknęła do mentorki. Trzeba jakoś uratować Sówkę. Będzie bardzo słabo, jeśli tutaj zemdleje. Chyba zgromadzenie było dla niej zbyt wielkim wysiłkiem.
- Migotko? Gdzie chcesz iść? – zapytała lekko zdziwiona. Już się nie chwiała i stała pewnie na łapach. Może do wszystko jej się przewidziało… Odkładała myśl, że Sówka jest chora przez wiele wschodów słońca.  Teraz musi coś z tym zrobić.
- Do medyczki. – stwierdziła stanowczo, patrząc się prosto na Sówkę. – Teraz. Proszę. – dodała po krótkim namyśle.
- Jestem pewna, że nie ma takiej po… - zaczęła, ale Migotka nie dała jej skończyć.
- Żartujesz? Prawie spadłaś z drzewa! – syknęła. – Chodź, proszę. Witka może ci pomóc. – szepnęła, prawie płacząc.

[350 słów]
[Wspinaczka na drzewa]
<Sówko?>

[Przyznano 7% + 5%]

Od Migotki CD. Sówki

 - Mamusiu, dlaczego? Ja nie chcę! Nie chcę, żeby jakiś obcy kot się mną opiekował, żeby mnie dotykał, patrzył na mnie i do mnie mówił! Czy ty nie mogłabyś zostać moją mentorką? - zapytała już nie pierwszy raz tego ranka.

- Dopiero wyszkoliłam Sówkę, lider mnie już nie wybierze. W dodatku rodzice nie powinni szkolić swoich dzieci. - powiedziała spokojnie.

- Ale mamo, Agrest na pewno się zgodzi, jeśli go poproszę! To mój tata! - zawołała z nadzieją.

- Migotko… Cała nasza trójka chce, żebyś stała się bardziej… samodzielna. Żebyś byłą też zależna od innych kotów, nie tylko ode mnie. Rozumiesz? - zapytała. Koteczka nie chciała zawieść mamy, więc pokiwała główką. Nie rozumiała.

- Mamusiu! - pisnęła ostatni raz i wtuliła się w nią. Dlaczego to wszystko musiało być takie trudne?

 

***

 

Wyszło dobrze. Nawet bardzo. Mamusia zdecydowanie będzie z niej dumna. Kiedy Sówka wspomniała o Grocie Strachu miała ochotę zemdleć albo uciec do mamy, jednak nie zrobiła ani tego, ani tego. Mentorka powoli wzbudzała w niej zaufanie, bo nie chciała jej zabić, a miała taką możliwość. Mimo to Migotka wciąż pozostawała ostrożna, a na każdy jej nagły ruch wzdrygała się. Chciała do mamusi… Wtedy przypomniała sobie, że nie będzie już spać w żłobku, a mamy nie będzie w legowisku uczniów i zalała ją potężna fala smutku i tęsknoty. Wspięła się na to drzewo i nie sprawiło to jej większych trudności. Wtedy przerażona patrzyła na swoją mentorkę. W jej oczach widać było panikę, co sprawiło, że Migotka też spanikowała. Ledwo utrzymywała się na drzewie. Nie wiedziała nawet dlaczego panikuje. Po prostu bardzo się bała. W jej gardle zaległ krzyk, kiedy Sówka wpadła do wody. Potem coś do niej mówiła, ale ta nie słuchała. Ledwo co mogła oddychać. Całe szczęście Sówka nie patrzyła się w jej stronę. Wracały w milczeniu do obozu. Wtedy do Migotki doszło to, co powiedziała mentorka.

- Utopić? Prawie się utopiłaś?! - zapiszczała przerażona już uczennica, do której dopiero teraz doszło, co tamta powiedziała. Chciała do mamy… teraz!

<Sówko?>

 

[318 słów]

[przyznano 6%]

Od Sówki do Migotki

*Dzień mianowania Migotki, pora Zielonych Liści*

Dzień był ładny, choć ciemne chmury zasłaniały słońce i przypominały, że to tylko chwilowa przerwa pomiędzy ulewami. Sówka niechętnie wstała i poszła na poranny patrol. A szła ona, Traszka i Śliwka, która miała prowadzić patrol. Dziś miały sprawdzić Śmietnisko. Sówka nie mogła się doczekać, bardzo rzadko tam chodzi. Wyszły z obozu i weszły na drzewa. Powoli przesuwały się do przodu, w stronę Śmietniska. Dookoła było cicho, było słychać tylko śpiew budzących się ptaków. W końcu dotarły na miejsce. Weszły na teren Śmietniska i pierwszą rzeczą, jaką zobaczyły, były wielkie góry dziwnych, gumowych sprzętów Dwunożnych. A były to góry opon. Zaczęły sprawdzać, czy ktoś się na nim znajduje. Sówka zagłębiała się coraz dalej, zostawiając za sobą resztę patrolu. Sprawdzała każdy zakamarek tego zbioru śmieci, oglądając każdą ciekawą rzecz. Znalazła mysz, ale nie była prawdziwa, to była jakaś zabawka. Trochę ją to zdenerwowało, ponieważ już myślała, że zaliczy po drodze polowanie. Znalazła więcej opon i plastikowe pojemniki z wodą w środku. W pewnym momencie zobaczyła, że coś się rusza w stosie śmieci. Poszła w stronę ruszających się śmieci, a po chwili szybko się odsunęła. Z góry śmieci wyskoczyło małe, szare zwierzątko, z czerwonymi oczami. Było większe od myszy i po chwili Sówka przypomniała sobie, że to szczur. 

- Wracamy! - krzyknęła Śliwka, a czekoladowa posłusznie wykonała rozkaz.

***

Gdy tylko weszły do obozu usłyszały wołanie Agresta. Kotki poszły i dołączyły do zebranych. 

- Są tu koty, które już są gotowe, na zostanie uczniami - zaczął Agrest - Gracjo, Migotko, Mirabelko, Malinko, wystąpicie.

Czwórka kotów wystąpiła przed szereg i stanęła przed liderem. Wszystkie miały wyjątkowo czystą sierść, wyczyszczoną przez ich matkę, Kruchą, która pękała z dumy, stojąc za nimi. Sówka spojrzała na czwórkę zaraz uczniów. Była ciekawa, czy ona też zostanie mentorką. 

- Mirabelko, twoim mentorem zostanie Gęgawa, Malinko twoim Lśniąca Tęcza, Gracjo twoim Winogrono, a twoim Migotko Sówka. Mam nadzieję... - Agrest mówił dalej, a Sówka już go nie słuchała. Została czyjąś mentorką! Naprawdę ma ucznia! Ocknęła się gdy podeszła do niej niebieska kotka, tortie, pręgowana dziko z akcentami. Jej zielone oczy przyglądały się Sówce, a ona zrozumiała, że to jest Migotka. Zetknęła się z uczennicą nosem i obie usiadły obok siebie, słuchając kolejnych słowa lidera. Agrest jednak szybko zakończył zebranie, więc Sówka postanowiła zabrać Migotkę na pierwszy trening. Wyszły z obozu i zatrzymały się przed wejściem.

- Dobrze, nazywam się Sówka - postanowiła się przedstawić - Widziałaś już granice? 

Migotka podkręciła przecząco głową, więc obie poszły w stronę Groty Strachu.

- Pokażę ci miejsce, o którym powstało dużo legend i różnych podejrzeń. Jest to Grota Strachu, stare gniazdo Dwunożnych, które jest już w ruinie. W środku podobno znajdują się sprzęty Dwunogów. Niektórzy mówią, że są tam narzędzia tortur, jedno jest pewne, to siedziba zła... - mówiła cicho czekoladowa, żeby zrobić odpowiedni nastrój. Po chwili jednak zobaczyła, że Migotka zjeżyła sierści i idzie nieco wolniej. "Może się boi" - pomyślała i nieco się zestresowała. Zrobiło jej się głupio i na chwilę się zatrzymała.

- Nie będziemy tam wchodzić! - postanowiła jakoś złagodzić sytuację - Nie bój się, nic się nie stanie... Nie powinnam ci tego mówić... - powiedziała spuszczając wzrok - Chodźmy dalej.

Doszły do bezpiecznego miejsca i z daleka zobaczyły Grotę Strachu. Szybko poszły, a kolejny na liście był Owocowy Lasek. Sówka już się nie odzywała i zauważyła, że uczennica jest jedną z tych cichych kotów. Doszły do sadu Dwunożnych, a Sówka powiedziała tylko, że to tu schodzą się koty, które wierzą w Wszechmatkę. Kolejny punktem tej pięknej wycieczki była Upadła Gwiazda. Szły w ciszy, której czekoladowa nie mogła już znieść. Doszły do tego mitycznego wytworu i Sówka postanowiła chwilę odpocząć, mówiąc nieco o tym miejscu. Usiadła na ziemi i zaczęła:

- To jest walenie Upadła Gwiazda. Przez niektórych uznawana za gwiazdę, która spadła kiedyś na ziemię i trafiła na nasz teren, inni twierdzą, że to dowód na istnienie innej cywilizacji na niebie, nie wiadomo kto ma rację - wyjaśniła czekoladowa, mając nadzieję, że tym razem nie wystraszyła młodszej - Jest to też miejsce spotkań młodzieży, choć ja tu nie chodziłam i nie chodzę. 

Migotka tylko pokiwała głową i poszły dalej. Szły przed siebie i w końcu doszły do Konającego Buku. Sówka zjeżyła sierść na widok wody, znajdującej się pod bukiem. Migotka szła przed siebie i chyba nie zauważyła nagłego zahamowania u mentorki. Uczennica jednak zatrzymała się przed drzewem i spojrzała pytająco na Sówkę. Ona podkręciła głową, próbując wyrzucić wszystkie źle myśli z głowy. 

- Nie, nic mi nie jest - powiedziała szybko i zmuszając się podeszła do niebieskiej - Możesz przejść tylko uważaj, kota jest śliska i możesz łatwo wpaść. Migotka weszła na buk i powoli przeszła na drugą stronę, za nią poszła Sówka. Czekoladowa niepewnie weszła na drzewo i starając się nie panikować, szła do przodu. Łapa jej się zsunęła i kotka wylądowała tylnymi łapami i kawałkiem brzucha w wodzie. Kurczowo trzymała się buku, próbując nie spaść. W końcu wdrapała się z powrotem i doszła do Migotki.

- Zawsze tak jest... Czemu to drzewo jest takie złe? - mówiła pod nosem, a do uczennicy powiedziała - Może wracajmy? Chmury są coraz gorsze, a ja prawie się utopiłam.

Sówka nie patrzyła na uczennicę. Czuła się strasznie. Najpierw ją wystraszyła, później wpadła do wody. Zaczęła grzebać łapą w ziemi, czując, jak pieką ją uszy ze stresu i zażenowania. Pierwszy trening z uczennicą i już zrobiła z siebie klauna. Miała tylko nadzieję, że młodsza nie zacznie myśleć, że ma fatalną mentorkę, która boi się wody i jeszcze ma zeza.

<Migotka?>

[879 słów]

[Przyznano 9%]