Od Krwawnika CD. Krzemienia

Krwawnik dzielnie za nim dreptał. Zaraz po przekroczeniu wejściu do obozu postanowił udawać skazańca. Zwiesił nisko łeb i dotykał końcem ogona ziemi, smętnie szurając łapami za Krzemieniem.
Usłyszał jego cierpiętnicze westchnięcie, co niemalże wepchnęło mu uśmiech na pysk. Chociaż wojownik kierował swe kroki w ustronne miejsce, niebieskooki wciąż parł do przodu. A gdy starszy pojął, że ten podąża za nim, zatrzymał się i spojrzał na niego ze zdziwieniem, na co Krwawnik skulił się jeszcze bardziej.
— Ale n-nie bij — pisnął głośniej, próbując na nowo zgrywać poszkodowanego.
Krzemień skrzywił się lekko, ale widząc zainteresowanie przechodniów, odszedł pospiesznie, nie komentując tego. Odegrał to tak, jakby Krwawnik nawet nic do niego nie mówił.
Młodszego to nie usatysfakcjnowowało, ale nic nie powiedział, tylko skulił się na środku obozu.

***

Jego ulubiony wojownik trafił do starszyzny. Krwawnik nawet nie wiedział, ile kocur miał księżyców na karku, ale był zaskoczony, że naszła go taka nagła potrzeba na emeryturę. Nie wydawał się aż taki wiekowy, choć z tej sytuacji wynikało, że pozory mylą.
— Dzień dobry — rzucił z niewinnym uśmiechem w stronę Krzemienia. Nie był sam w legowisku, bo i Bielik miała tu swój kącik. Z dala od nich, a jednak wojownik wiedział, że warto pilnować języka.
— Witaj Krwawniku. Czym sobie zasłużyłem, że mnie odwiedzasz? — mruknął, patrząc na niego nadal chłodnym wzrokiem.
— Chciałem zobaczyć, jak się masz, Krzemieniu — wyrecytował z głowy przygotowaną wcześniej formułkę. — W końcu, starość daje w kość. Jesteś jeszcze w stanie chodzić? — lekko zakpił.
— Owszem, jestem. — I na potwierdzenie swoich słów, poniósł się na łapy. — Bycie starym nie oznacza, że już się dogorywa i czeka na śmierć — wyjaśnił.
— Może i nie, ale niektórzy starzeją się szybciej, inni wolniej. Z moich obserwacji zdecydowanie jesteś członkiem tej pierwszej grupy — rzekł z pokrzepiającym tonem głosu.
— Nie boję się śmierci, jeśli to masz na myśli. — Strzepnął uchem. — Nie powinieneś zajmować się szukaniem pożywienia? — spytał. Krwawnik doskonale wiedział, że w tym momencie starzec nie przejmował się aż tak losami klanu, a po prostu chciał się go stąd pozbyć.
— Od rana biegałem po skrajach terenów, przykro mi, ale pustki to pustki. Nie stworzę zwierzyny z niczego — prychnął. Krzemień doskonale znał ich aktualną sytuację i zdecydowanie oczekiwał zbyt wielkich cudów.
— Och jak mi przykro. Pewnie musisz być zmęczony. Nie lepiej iść odpocząć w legowisku? Nabiegałeś się sporo, łapy pewnie ci odpadają — miauknął, choć troska w jego głosie była sztuczna.
— Nie trzeba, wolę wykorzystać czas na rozmowy z mądrym staruszkiem z tego klanu, póki jeszcze żyje — odparł.
— A o czym niby chcesz ze mną rozmawiać? — Posłał mu podejrzliwe spojrzenie.
Parsknął cichym śmiechem, ocierając łapą pysk. Tematów mogło być wiele, ale i ich aktualne miejsce pobytu, a także obecność Bielik w kącie, przeszkadzała mu w zadawaniu tych szczerszych pytań.
Pozostało mu jedynie zakończyć to we właściwy sposób.
— O tobie — odparł, podnosząc na niego wzrok. — O tym, jak wdzięczny jestem ci za wszystko, co dla mnie zrobiłeś. Za każdy dodatkowy trening, motywujące słowa — mruczał z zadowoleniem te bzdury, obserwując z fascynacją każdą zachodzącą zmianę w mimice starszego. — Przez długi czas pilnowałeś mnie, chodząc za mną niczym cień. Szkoda, że o tym nie wiedziałem — rzekł z wyczuwalnym żalem, choć ostatecznie nic mu to nie zaszkodziło. — Byłeś dla mnie takim ogromnym wsparciem — skłamał po raz kolejny, powoli wycofując się w stronę wyjścia. — Masz rację, nie będę cię męczył. Skoro już znasz moją wdzięczność, to chcę ci życzyć miłego odpoczynku. — Uśmiechnął się, ostatni raz patrząc w te zielone, pełne zdziwienia, ślepia.
Jak wyszedł, tak już nigdy tam nie wrócił. W tym niewielkim starciu i niepokojących intrygach, jakie wynikały z podejrzanych sojuszów Krzemienia – to Krwawnik wyszedł zwycięsko. Skoro jego wróg zadomowił się w tym miejscu, to tak naprawdę gotował się już na śmierć.
Nie interesował się już więcej jego tematem. Nawet gdy usłyszał, że ten zmarł, przyjął tę informację z pokorą. Taka kolej rzeczy, jedyni odchodzą, drudzy przychodzą. Dla niego liczyło się już tylko to, że problemy same wyniosły się z jego życia.

Od Krzemienia cd Krwawnika

— To może jestem wyjątkiem. — miauknął już spokojniejszy. — Jeszcze masz jakieś pytania? — Zmrużył oczy, bo naprawdę chciał kontynuować trening lub go już zakończyć. 

— Tak. Co byś zrobił, gdybym umarł i wina spadłaby na ciebie? Klan widział, jak się ciebie boję — przypomniał.

No i znów zaczynał? Czy przypadkiem już mu nie powiedział kilkukrotnie, że nie zamierzał go zabijać?! Naprawdę go irytował. I to bardzo. Sądził, że wybił mu już te myśli z głowy. 

— Nie umarłbyś, bo ja bym cię nie zabił. — prychnął. 

— A jakby ktoś inny mnie zabił, ten prawdziwy morderca? — mruknął z przejęciem.

— Gdyby tak było, to miałbym alibi, bo nie wychodzę z obozu bez towarzystwa. Zwykle jednak spędzam ten czas ze swoją partnerką w obozie, gdzie wszyscy nas widzą. Nie mieliby podstaw, by mnie obwiniać.

— A jakbym teraz się zabił? To byłoby podejrzane, bo wyszedłeś ze mną, a ja drżałem, gdy ruszyłem za tobą. Widzieli to, wiesz?

Nastroszył się, patrząc na niego z niepokojem. Wierzył, że ten wariat mógłby być do tego zdolny. Nie zdziwiłby się, gdyby odebrał swoje życie tylko po złośliwości, by patrzeć na jego koniec. Jednakże... jaki miałby w tym cel, prócz zniszczenia mu życia? Nadal nie rozumiał czym się kocur kierował. 

— Nie pozwolę ci na to. — Zrobił krok w jego stronę. — Ani nawet się waż robić coś tak głupiego. To akt tchórzostwa, a ty mi na tchórza nie wyglądasz, Krwawniku.

— No to cię martwię, bo pozory mylą. Jestem ogromnym tchórzem. Jak każdy w Owocowym Lesie. Po prostu niektórzy lepiej udają — rzucił.

Zmierzył go spojrzeniem. Jego słowa przeczyły temu co sobą prezentował. Tchórz niezdolny byłby odebrać sobie życie, a tym bardziej zastraszać i podskakiwać do silniejszego od siebie. 

— Nie jesteś tchórzem. Po tym co zaprezentowałeś, gdy śmiałeś mi się w pysk w obliczu śmierci oraz przez twoje liczne groźby, nigdy w to nie uwierzę. Nie jestem głupi Krwawniku i wiem, że tylko udajesz. 

Wojownik spojrzał na niego z zaskoczeniem. 

— O co ty mnie znowu posądzasz? — prychnął. — Twoje domysły zaczynają mnie nudzić i denerwować, ja przynajmniej umiem schować dumę i przyznać się do strachu.

— Posądzam cię tylko o to, że jesteś odważny, a nie tchórzliwy. Udowodniłeś mi to swoimi czynami. To nie są żadne moje spekulację. — odpowiedział mu, ignorując jego dalszą wypowiedź.

— Oh, uważasz, że czyny są ważniejsze od słów? — miauknął z przekąsem. — Myślałem, że choć na starość się mądrzeje, to ty jesteś wyjątkiem i całkowicie zgłupiałeś. Jak słyszę, czasem potrafisz zaskoczyć. — Uśmiechnął się z wyrazem uznania.

— Mądrość to nie tylko słowa, to ocena sytuacji i łączenie faktów. Gdybym był mysim móżdżkiem, nigdy nie przeżyłbym jako samotnik tylu księżyców. Tam głupcy są likwidowani w pierwszej kolejności. Powiedz Krwawniku, co byś zrobił, gdybyś na swojej drodze spotkał obce koty w przewadze liczebnej, które chciałyby cię zabić?

Spróbował go czegoś nauczyć, chociaż powoli zaczynał poddawać się co do jego osoby. Zdawało mu się jakby każde słowo, które do niego wypowiadał, odbijało się od jakiejś niewidzialnej ściany, a kocur wciąż nadawał to samo. 

— Uciekłbym. Jak tchórz, który wie, że przez liczebność nie ma szans na zwycięstwo. Mógłbym spróbować ich zagadać dla odwrócenia uwagi, ale jednocześnie starałabym się po prostu odsunąć od nich jak najdalej. A jak by mnie zabili, to trudno. Może uznaliby cię w klanie za winnego — rzucił z rozbawieniem.

— Dobrze powiedziane. Tchórz ma większe szansę na przeżycie niż odważny dureń, który chce coś sobie udowodnić. Tak działa natura. Przestań mi dogryzać. To był tylko przykład. Tu nie ma samotniczych gangów. Nie zbliżają się do lasu.

— Nie znamy dnia, gdy im się nie zachce nas najść. A może jakaś większa grupa kotów zdecyduje się nas zaatakować? Jesteś nierozsądny, nie biorąc pod uwagę tak oczywistych opcji — prychnął.

— Jedyne co nam zagraża to klany. Patrolujemy z tego powodu tereny. Nikt tu nas nie zaatakuje, a nawet jeśli, przegonie intruza lub uciekniemy do obozu. Samotnik chcę tylko jednego, przeżycia. My nie mamy żadnej piszczki, którą chciałby nam ukraść, więc nie będą sprawiać problemów, gdyby nas potencjalna grupa przyuważyła. Nie zabijają dla rozrywki, chyba że trafi się jakiś świr. — wyjaśnił mu.

— No to chyba mam powody do obaw, bo jeden stoi przede mną — rzucił ze znużeniem czarny.

Żyłka mu zapulsowała. Nienawidził jak ten go wyzywał. 

— Ten świr już sobie idzie, więc się nie obawiaj — syknął wkurzony, kierując kroki z powrotem do obozu. Po drodze jeszcze zaorał pazurami drzewo, by opanować złość na kocura.

<Krwawniku?>

Od Krwawnika CD. Krzemienia

Czekał. Cierpliwie czekał, aż starszemu już wojownikowi puszczą nerwy. Obserwował go uważnie, bacznie przyglądając się każdemu skrawkowi jego pyska i analizując występujące na nim zmiany. Był zirytowany, ale kiedy wypuści z siebie prawdziwą bestię?
— Jeśli zacznę je rozsiewać, nie będziesz miał co liczyć, że zostaniesz w klanie. A starzejesz się, Krzemieńku, może i masz taktykę w ruchach, ale robisz się z dnia na dzień wolniejszy i słabszy. Jako samotnik byś zbyt długo już nie pociągnął — zauważył delikatnie, siląc się na dawkę uprzejmości w głosie.
— Nie potrafisz nawet mnie pokonać. Nie czujesz wstydu, że zlał cię staruszek? — prychnął, wbijając pazury mocniej w ziemię. — Jeżeli chcesz. by nam się miło ze sobą współpracowało, to zamknij się i daruj te swoje szczeniackie komentarze — syknął ostrzej.
Krwawnik przewrócił oczami. Nie chciał dobrych relacji między nimi. On pragnął jedynie wiedzieć więcej na jego temat, a szczególnie zdobyć więcej informacji o jego ojcu.
— Nie, nie czuję wstydu, że rasowy morderca mi wpieprzył. Tak szczerze to przecież cud, że przeżyłem to spotkanie, prawda? Tyle zabójstw na koncie i ja jedyny wyjątek... — westchnął z wyraźną ulgą.
— Nikogo nie zabiłem. — Spiorunował go spojrzeniem. — Te śmierci w Owocowym Lesie to nie moja sprawka. Mam alibi. Nie kręci mnie odbieranie życia niewinnym kotą. Szanuje każde istnienie, bo wiem, że jest cenne. Może i miałem ojca mordercę, lecz dzięki temu nauczyłem się nie podążać jego ścieżką. Widziałem, co robił. Nie chciałem być taki jak on. To okrutne i chore. Dlatego też twoja fascynacja tym mnie niepokoi. Podoba ci się taka wizja? Może sam masz problemy z psychiką, Krwawniku? — podsunął, z wyczuwalnym zadowoleniem w głosie.
Niebieskooki czuł, że Krzemień ustawił się na lepszej pozycji. Próbował złamać go od innej strony, ale młodszy nie zamierzał nabierać się na jego numery.
— Owszem, mam — odparł ze spokojem. — Może dlatego, że matka się mną nie interesowała, ojca nie znałem, a w tle w klanie co chwile ktoś umierał? Bałem się, nic nie rozumiałem i nie miałem komu się z tego wygadać, jak twoim zdaniem mam mieć zdrową psychikę? — spytał. — Tak naprawdę wszyscy tu mogą czuć się pokrzywdzeni.
Krzemień zmierzył go chłodnym spojrzeniem. Zielone ślepia miały wyjątkowo lodowatą toń.
— Nie znam się na tym. Przykro mi, że to cię spotkało. Ja widziałem również śmierć swoich bliskich, jednak nie zostałem przez to mordercą — wyjaśnił.
— Ale od początku sprawiałeś wrażenie podejrzanego — upomniał. — Sam przez swoje kombinowanie i śledzenie mnie pozwoliłeś, bym zaczął uważać cię za mordercę — dodał, kuląc się.
— A ty przez swoje wypytywanie mnie o ojca oraz wrzeszczenie w obozie, że morduje, sprawiłeś, że ja pomyślałem, że ty nim jesteś. Mordercą, który próbuje wrobić mnie w swoje zbrodnie. Czyli jesteśmy kwita, Krwawniku — uznał.
Krwawnik spojrzał na niego z zainteresowaniem. Nie był taki głupi, na jakiego wyglądał, ale jeśli właśnie pozbywał się go — głównego problemu, to było mu to nawet na łapę. Pod tym względem zdecydowanie byli kwita.
— Gronostaj zniknął tak nagle. A potem ktoś powiedział mi o twoim ojcu. Pasowało mi to, a że byłem zdesperowany, to chciałem się upewnić — odezwał się, chcąc na wszelki wypadek wyjaśnić swoje zmartwienia.
To brzmiało na tyle logicznie, że zielonooki nie powinien kręcić nosem.
— Nie piętnuje się koty za czyny ich rodziców. Gdybym był mordercą, to bym dawno cię już zabił, bo logicznie byłoby pozbyć się takiego irytującego drania, który może sprawić problemy. A szkole cię, co byłoby głupotą z mojej strony, gdybym był odpowiedzialny za te śmierci. Mam nadzieję, że zakończymy już ten temat i nie będziemy do niego wracać. Jasne? — zapytał ostrzej.
— Cóż, wciąż nie mogę ci ufać, ale powiedzmy, że uspokoiłeś moją ciekawość — wyznał. — Niby nie, ale zachowania rodziców często przechodzą na dzieci — rzekł jeszcze, pragnąc, by do niego należało ostatnie zdanie w tej dyskusji. 

<Krzemień?>

Od Krzemienia cd Krwawnika

—  Nie kłap tak jęzorem. Podczas walki nie ma czasu na pogawędki —  warknął, atakując go tak, by go powalić

Krwawnik ledwo co uchylił pysk, by coś powiedzieć, a zaraz uskoczył w bok. Boleśnie zderzył się z ziemią, ale chwila moment i znowu zerwał się na równe łapy. 

— Ale to nie walka, tylko trening. To logiczne, że musimy gadać. Mogę cię przynajmniej pytać o dokładne wyjaśnienia. — stwierdził. — Na przykład: Czemu jesteś taki niemiły?

—  Chciałeś bym szkolił cię jak mój ojciec. To szkole. Uczysz się na błędach poprzez obserwację, a nie przez rozmowę. Każde twoje otwarcie pyska sprawia, że tylko się dekoncentrujesz, o jak tak - powiedział, dając mu lepe na pysk. Było to satysfakcjonujące. Czarno-biały go wkurzał, więc widok jak ledwo co radził sobie podczas walki, sprawiał mu przyjemność. 

Wojownik skrzywił się, patrząc na niego spod byka.

— Ty to chyba lubisz się z Janwocem, co? — parsknął. — Obaj staruchy, co się lubią znęcać fizycznie nad młodszymi — dodał.

— Nigdy nawet nie wymieniliśmy się słowem. Nie znam go. — Zatrzymał się przed kolejnym atakiem, widząc że to bezsensu, bo dzieciak wolał się wygadać. — Sam chciałeś bym cię uczył walki, którą używają samotnicy. To nie znęcanie się. Prawdziwy wojownik musi poznać ból, by później nie popełnić błędu, gdy ugryzienie sprawi, że przez chwilę przestaniesz myśleć. Jeżeli masz z tym problem, możemy tu zakończyć. Jednak nigdy nie pojmiesz tego stylu, gderając jak rozpuszczony bachor, próbując wytrącić mnie z równowagi. Podczas walki się nie gada. Używa się pyska, tylko do gryzienia, by pokonać przeciwnika, a nie wzbudzić w nim litość czy gniew. 

Widział jak ten kiwał ze znużeniem głową, grzebiąc pazurami w ziemi. Spokojnie, tylko spokojnie. Jeszcze szlak go nie trafił. Przeklinał Komara i jego długi jęzor. Po co się wygadał temu smarkowi?! Tak dobrze żyło mu się w spokoju, a ten dzieciak doprowadzał go na granice wściekłości. 

— Oh, masz rację panie mądry Krzemień. Pan jak zwykle geniusz, ja głupek. Pan lepszy od całego klanu, prawda? — zamruczał. — Taki się czujesz... — rzekł ciszej.

No i znowu bezsensowna paplanina. Czemu to ciągnął? Powinien zostawić kocura samego i niech radzi sobie sam. Dał mu lekcje? Dał. To, że smarkacz nie starał się nic a nic, nie było jego winą. 

— Nie zamierzam dalej z tobą dyskutować. Uważaj sobie co chcesz — prychnął, odwracając się od niego i odchodząc.

— A gdzie zamykasz? — wymamrotał, podnosząc na niego wzrok. — Pędzisz do Agresta? Znowu będziesz go wykorzystywał, stary zboczeńcu?

Stanął, machając ogonem i czując jak mu żyłka pulsuje. 

— Nie. Mam cię po prostu dosyć gówniarzu — warknął, wysuwając pazury. 

Nie rzucił się na niego, chociaż bardzo go teraz kusiło, by przeorać mu pysk. Nie sądził, że doczeka się momentu, gdzie ktoś wytrąci go z równowagi. Powstrzymywanie się było trudne, ale wykonalne. Nie mógł dać się sprowokować. Już raz wojownikowi się to udało. Nie był głupi i zdawał sobie sprawę, że chciał, aby pękł. Tylko jaki miał w tym wszystkim cel? Zgodził się go szkolić, marnował na niego swój czas, a ten zamiast wziąć się do roboty, zachowywał się... o właśnie tak. 

— Masz mnie dosyć? — parsknął z rozbawieniem. — Oj przestań Krzemień, nie rozśmieszaj mnie bardziej. Wiem, że lubisz takich młodych jak ja. To obrzydliwe, zdajesz sobie z tego sprawę? — mruknął. — Szkoda, gdybym rozpowiedział o twoich zainteresowaniach...

— Tak mam cię dosyć! Twój głos jak i te głupie aluzje mnie denerwują... — zawarczał. — Jedyną ochotę jaką teraz mam to... — zamilkł, zaciskając mocno pysk. Nie powie przecież, że kusiło go rozerwanie mu pyska i wsadzenia tego jego jęzora do gardła. Nie mógł wyprowadzić się z równowagi. Nie mógł. Tyle księżyców minęło i przez ten czas był zdolny opanować gniew i swoją naturę. Ten dzieciak nie mógł tego teraz zniszczyć. — Jeżeli zaczniesz rozsiewać plotki, nie masz co liczyć, bym cię dalej szkolił.

<Krwawnik?> 

Od Krwawnika CD. Krzemienia

Spoglądał na niego nieufnie. Jego słowa brzmiały z sensem, więc raczej nie próbował go oszukać, tylko rzeczywiście brał ich trening na poważnie.
— Masz na myśli brzuch bądź szyję? — spytał, udając zaciekawionego. Będzie zgrywał momentami wręcz głupiego, żeby Krzemień nie miał powodów do powiązania go z którymkolwiek z morderstw.— Jakbym położył się na plecach, to zabiłbyś mnie? — dodał, gotów to zrobić i poświęcić swoje życie, byleby tylko zobaczyć przez chociaż ostatnie chwile swojej egzystencji tę żądzę krwi w zielonych ślepiach. 

— To byłby głupi ruch z twojej strony. Nie zabiłbym cię, lecz wróg owszem. Atakuj gardło, drap w oczy... - mruknął w zamyśle, po czym ponownie na niego zaszarżował. Tym razem nie zdążył odskoczyć. To znaczy — próbował, ale Krzemień jakby przewidział jego ruch i postąpił w tę samą stronę co on. Zderzenie z ziemią nie należało do przyjemnych, o czym świadczyło ciche syknięcie z jego pyska. 

— A nie uważasz mnie za wroga? — spytał, przewracając się tak, by łatwiej mu było szybko się zerwać. — W końcu szpiegujesz mnie, podejrzewasz o dziwne rzeczy i teraz wkładasz zbyt dużo serca w atakowanie mnie — mruknął, łapą ocierając pysk ze śliny i nieprzyjemnego posmaku piachu. Nie zdążył nawet wstać, bo zielonooki nadepnął mu boleśnie na brzuch. Pisnął. Zażenował go ten dźwięk słabości, który tak łatwo opuścił jego pysk. 

— Nie lubię cię. To tyle. Chcę dać ci nauczkę za szantażowane mnie. No i... sam chciałeś poczuć się jak ja w młodości. Więc będziesz żarł piach, póki nie zrozumiesz, o co chodzi w tym stylu walki. 

— Mogę żreć go nawet ogromnymi porcjami, ale liczę, że jesteś dobrym nauczycielem i potrafisz nie tylko atakować, ale i mówić — rzekł, próbując znienacka ugryźć go w łapę. Ten odsunął się, sypiąc mu piaskiem w oczy. 

— Drapieżnik nie daje ci forów. Gdy leżysz na ziemi, to koniec. Umierasz. Musisz więc nauczyć się nie upadać. Koty z Owocowego Lasu mają inną taktykę. Ty chcesz walczyć jak dzikie zwierzę. Musisz więc tak się zachowywać. 

— Dzikie zwierzęta działają instynktownie. One chcą się najeść i przetrwać — mruknął, patrząc na niego spod byka. — Mam bezmyślnie rzucać się na ciebie? To nie miałoby sensu, potrafisz przewidzieć każdy mój ruch — westchnął niezadowolony ze swych wad. 

— Twój atak musi być nieobliczalny, lecz przemyślany — wyjaśnił. — Tylko wtedy zaskoczysz przeciwnika. Trzeba to zrobić szybko i sprawnie, agresywnie, ale z głową. W tym celu ćwiczysz swoje ruchy. Jakbyś bardziej się przypatrzył, moje łapy działają instynktownie. Nie skupiam na nich uwagi. Mój umysł, analizuje twoje ciało, obmyślając strategię, a one się do tego dostosowują. 

Podobało mu się to, co słyszał. Przyglądał się kocurowi w skupieniu, z lekkim zafascynowaniem na pysku. 

— Dobrze, mistrzu — wycedził. — Brzmisz jak profesjonalista. Ktoś, kto nigdy nie popełnia błędów. Czyli jak prawdziwy morderca — mruknął, mrużąc oczy. — Naprawdę ciężko mi wierzyć, że to nie ty pozbawiasz niewinnych życia. Krzemień machnął zdenerwowany ogonem. 

— Nie jestem mordercą. Ojciec na pewno tego chciał, ucząc mnie tego stylu walki. Ale jedynie jak się przydał, to odgonienie gangu samotników, którzy chcieli mi przylać. Nie skrzywdziłbym nikogo z Owocowego Lasu. To jest mój dom i jestem wdzięczny, że dawna liderka Szyszka dała mi szansę w nim żyć 

— Oh, to takie wzruszające — rzucił, przewracając oczami. — Mdlą mnie takie słodkie historyjki. Opowiedz coś innego. Na przykład... Powiedz coś więcej o swoim ojcu! Jaki dokładnie był, co robił i dlaczego byłeś takim niewdzięcznym synem — mruknął. 

— Jesteśmy na treningu, więc się na tym skup — znów go zaatakował, ignorując jego prośbę.
— Ja po prostu nie rozumiem twojego zachowania — rzucił, odskakując w bok. — Twój ojciec zadbał o to, żebyś umiał się bronić, a ty na niego narzekasz. Bez sensu.

<Krzemień?>

Od Krzemienia cd Krwawnika

Nadal nie pogodził się z faktem, że Krwawnik wiedział o jego ojcu. Nikt więcej w Owocowym Lesie nie mógł się o nim dowiedzieć, bo jak nic zwalą wszystkie te morderstwa na niego. Pomyślą, że ma w sobie krew mordercy, to na pewno zacznie mordować. Nie mógł zostać wygnany z klanu zwłaszcza, że powoli dopadała go starość. To byłyby jego ostatnie chwilę jako samotnika, gdyby do tego doszło. Musiał pomyśleć nad planem treningowym z kocurem. Ojciec trenował go bardzo dawno, lecz ciało nadal pamiętało. Po prostu będzie improwizować i po problemie. 

Kiedy czarny wrócił do obozu, po treningu z uczniem, skierował do niego swoje kroki. Niechętnie zmierzył go spojrzeniem. Dzieciak budził w nim wstręt i odrazę. Musiał jednak zacząć go szkolić, póki nie był jeszcze aż taki stary. Wątpił czy z bolącymi stawami, dałby radę go czegoś nauczyć. 

- Krawniku - zaczął, siląc się na miły ton głosu. - Spotkajmy się w lesie przy ogrodzeniu do sadu - miauknął, wymijając go i kierując się w tamtą stronę.

Specjalnie wybrał to miejsce, by po skopaniu jego zadka, zmuszać go do wspinaczki. On robił to za młodu, ale na murach, to ten będzie skakał po ogrodzeniu, aż nie rozwali sobie tego głupiego ryja. 

Czarny podniósł na niego wzrok. Przełknął ślinę i zadrżał, ruszając za nim chwiejnym krokiem. No tak. Aktorzyna nie mogła wyjść z roli. Żałosny pomiot. 

- Ale nie pędź tak - poprosił łagodnie. - Jak na staruszka masz w sobie całkiem dużo sił.- zmienił tonacje, gdy znaleźli się w odpowiedniej odległości od obozu.

- Nie jestem jeszcze umierający - prychnął, odwracając się do niego z mordem w oczach. - Co z ciebie za podły oszust. Tak udawać przed całym klanem ofermę życiową - syknął.

- Nikogo nie oszukuje. Wstydliwy ze mnie kocurek, nie mam odwagi rozmawiać z tymi wszystkimi przerażającymi wojownikami w obozie - wymruczał. - Zresztą, mój mentor był porażką. Staruch, który na nic nie miał sił. Nie mógł mnie nauczyć niczego porządnego.

Skrzywił pysk.

- Tak. Bardzo wstydliwy. Tak bardzo, że potrafi mi grozić i śmiać mi się w pysk. - Napiął się. - To zaczynamy trening. Ja mam jeszcze siły, by porządnie cię przetrzepać - po czym bez ostrzeżenia rzucił się na niego.

Wojownik spiął się, nie spodziewając się tego nagłego ataku. Gdyby nie mocniejszy powiew wiatru, który wręcz zmusił go do uskoczenia w bok, skończyłby marnie.

- Na to liczę. Skoro twoim rówieśnikom łamią się już kości, to musisz być niezwykle dobrze wytrenowany, skoro masz w sobie tyle sił - stwierdził, choć oddech już mu zaczął drzeć. Uśmiechnął się jednak prowokacyjnie i wyprostował. - Jak na profesjonalnego mordercę jesteś dobrym nauczycielem.

- Nie jestem mordercą - powiedział do niego zirytowany. - I żadnym profesjonalnym. Po prostu byłem uczony jak walczyć, by przeżyć. Teraz ty się tego nauczysz. Nie będzie zmiłuj i żadnych zasad. Musisz przechytrzyć wroga tak, by się odsłonił - wytłumaczył, niechętnie dzieląc się z nim tą wiedzą. 

<Krwawnik?>

Od Krwawnika CD. Krzemienia

— Głupot? — wykrztusił, sprawiając omylne wrażenie, jakby zaczął na moment dusić się własną śliną. — To, że twój ojciec był potworem, uważasz za nic niewartą głupotę? — powtórzył, wizualnie popadając w jeszcze większe stany lękowe.
Zaczął cofać się w głąb obozu, zafascynowany uwagą innych skupioną wprost na nim. O to dokładnie chodziło, by scena przywołała publiczność. Ich obecność miała być jego ratunkiem od potencjalnego naskoku ze strony wojownika, przy którym Krwawnik mógłby się pogubić i zdradzić zbyt wiele.
— To nie mój oj…
— P-potwór… — wymamrotał ciszej, tak, by tylko Krzemień pochwycił brzmienie jego słów.
A potem uciekł, by nie zapędzać się w dalszą fabułę przedstawieniu. Tłum dostał swoją rozrywkę, aktorzy mieli teraz czas na odpoczynek.

***

Był wściekły. Po części też zmieszany, aczkolwiek to gniew dominował w kontrolujących go emocjach. On już w tym momencie stracił panowanie nad sobą. Jego plan był niedopracowany, miał dziury, zdecydowanie odbiegał do tego pierwotnego, ale Krwawnik nie mógł pozwolić sobie na ryzyko, jakim była możliwość nakrycia się przez Krzemienia i Agresta. Nieustannie przeklinał ich dwójkę. Staremu dziadowi zachciało się zaczepiać młodego i sprzymierzać z nim?
Świetnie, w takim razie on przestanie zaraz milczeć.
Znalazł kocura. Siedział na skraju obozu, obok swojej partnerki. Niebezpiecznie. Musiał poczekać, aż biała zniknie. O niczym bardziej nie marzył, niż ubiciu jej i wepchnięciu jej futra w pysk kocura. Zięba jednak wytrwale tkwiła na swoim miejscu i dopiero czyjeś wołanie przykuło jej uwagę i sprawiło, że opuściła ukochanego.
Niebieskooki nie wahał się. Podszedł do Krzemienia, starając się stawiać niezgrabne kroki. Pozwalał sobie na upokorzenie. Szedł jak dopiero co uczący się dreptać kociak. Miał jeden cel. Dojść do niego i zaciągnąć w stronę lasu, z dala od ciekawskich spojrzeń.
— Krzemieniu? — wydukał. — Czy ty… Mógłbyś się ze mną gdzieś przejść? Wydaję mi się, że… że masz do mnie jakiś problem, przez który czuję się niekomfortowo. Chciałbym to wyjaśnić, bo nie jestem w stanie żyć spokojnie, gdy ciągle z tyłu głowy mam świadomość, że… chcesz mnie skrzywdzić? — wyjaśnił. Nie mówił tego cicho. Ktoś na pewno to usłyszał, a nawet jeden świadek wystarczyłby mu w sytuacji awaryjnej.
Zielonooki położył po sobie uszy, patrząc na młodszego.
— Nie chcę cię skrzywdzić, Krwawniku. Mówiłem ci już to. Nie interesujesz mnie w taki sposób — miauknął, podnosząc się jednak i kierując kroki ku lasowi, ku uciesze młodszego.
— Mówisz jedno, a twoje czyny zdają się świadczyć o czymś innym — rzekł, głosem pełnym bólu. — Nie wiem, czym ci zawiniłem, ale nie umiem spać spokojnie, kiedy czuję się osądzony, podczas gdy nawet nie wiem, co jest moim głównym grzechem — dodał, pośpieszając na chwiejnym łapach za kocurem.
Drżał i co chwilę wydawał z siebie ciche piski. Jeszcze za nim wyszli z obozu, zdążył złapać z kimś kontakt wzrokowy. Rozszerzona źrenica i co rusz drgająca szczęka wystarczyły, by wyglądał, jakby szedł na skazanie.
— Nie wiem, o czym mówisz. Nikt cię nie osądza — miauknął, idąc dalej. — Nie podoba mi się to, jak się na mnie uwziąłeś i zwalasz winę za wszelką krzywdę na mnie.
— Dziwisz się? Według opinii innych szemrany z ciebie typ — stwierdził, przypatrując mu się uważniej. — Dlaczego tak pędzisz? Nie nadążam… — wyjąkał, próbując odwzorować te wszystkie żałosne zachowania swojego ucznia.
— Bo gadasz głupoty w obozie, a potem zaczynają plotkować. — Zwolnił jednak. — Nie jestem szemrany. Żyje tu już tak długo, że jestem jednym z was. Moja przeszłość to moja sprawa.
— Nie uważam tak — odparł, zadowolony, że starszy go posłuchał. Gdyby mógł, to w pełni owinąłby go sobie wokół pazura. — Jeśli zabiłeś kogoś dawniej, to stanowisz dla nas zagrożenie. Warto, by inni wiedzieli, że muszą na ciebie uważać.
Krzemień spojrzał na niego ostro, zatrzymując się w lesie, z dala od obozu. Jego ogon zadrgał niezadowolony.
— Nikogo nie zabiłem — rzucił. — Jak już ci mówiłem, moje rany zostały zadane mi przez psychola, który się nade mną znęcał. Nie skrzywdziłbym kogoś, kto jest niewinny.
— Masz na myśli swojego ojca, tak? Czermienia? — zamruczał, powoli odprężając się, kiedy nie mieli już żadnych potencjalnych świadków. — Brzmiał na porządnego gościa.
— Nie był moim ojcem, nie znam go nawet — miauknął poddenerwowany.
— Oh, Krzemieniu. Wstyd wyrzekać się własnego ojca, nie sądzisz? Tym bardziej nie wtedy, gdy masz się czym chwalić. Już nie bądź taki skromny, przecież to wzór do naśladowania — zauważył, czując ulgę, gdy swoboda zaczęła go ogarniać. — Ja swojego nie znam w ogóle, więc dlaczego ty nie potrafisz przyznać się do swego? Świat obdarował cię możliwością znania jego tożsamości, doceń to.
— Nie wiem, o czym mówisz. On nie był moim ojcem. — Szedł w zaparte. — Tylko wariat uważałby takiego kota za wzór. Zmieniłeś tonacje — zauważył. — Już nie wyglądasz jak biedne, pokrzywdzone przez los kocię.
— Wciąż jestem biedny i pokrzywdzony, tylko nie przez los, a przez to wasze całe zgromadzenie wesołych kotków — stwierdził, wydając z siebie przelotny chichot. — Idziesz w zaparte, co? Słyszałem już, że jesteś dosyć podobny do ojca. Z wyglądu, ale kto wie, jak z charakterem bądź moralnością? W dodatku spójrz na to. Krzemień brzmi bardzo podobnie do słowa Czermień. Podejrzane, jak na kogoś, kogo nawet nie znasz, nie sądzisz?— Nie jestem do niego podobny. A moje imię nadała mi matka, gdy byłem już wyrośniętym kotem, jako przestrogę bym nie zrobił głupstwa — miauknął. — On nadał mi inne imię. A to, że Czermień brzmi podobnie to tylko zbieg okoliczności — bronił się dalej.
— Czyli skoro nie jest twoim ojcem, nie będzie żadnego problemu, jeśli powiem o tym Brzoskwince? Albo komukolwiek innemu z klanu? — gdybał. — Oh, nie patrz tak na mnie, tylko głośno myślę. Jeśli jesteś niewinny, to nie musisz się o nic martwić, prawda?
Krzemień zadrżał, mordując go wzrokiem. Podszedł do niego, patrząc na niego zimno.
— Ani. Się. Waż — syknął, napinając się cały. — Tylko spróbuj, to nie ręczę za siebie
Krwawnik poczuł rozbawienie. Szczere, bo dawno nikt wśród tych kotów nie wzbudził w nim takiego zainteresowania.
— Skoro nie interesujesz się młodszymi w ten sposób, to lepiej się odsuń. Czuję się zagrożony w twoim towarzystwie, wiesz? Dobrze, że inni widzieli, że wychodziliśmy razem z klanu. Przyciągnij mojego trupa do obozu, może ktoś się naje.
Starszy zacisnął bardziej pysk, rzucając się nagle na niebieskookiego i powalając go na ziemię. Zasyczał mu w pysk, szczerząc kły.
— Słuchaj no smarkaczu. Nie mam zamiaru cię zabić. Nikogo nie zamordowałem z tych kotów. Wbrew temu co sądzisz, nie jestem psychopatą, którego to by bawiło. Więc nie waż się rozpowiadać tych bzdur w klanie! Komarowi się dostanie. Miał trzymać język za zębami.
— Kto mówił, że wiem to od Komara? — spytał w celu podrażnienia go. — Śmierdzi ci z pyska, zabierz paszczę, to będę skłonny dogadać się z tobą w zamian za swoje milczenie — uznał, ziewając ze znużenia. — Baw się tak dalej Krzemieńku, a noc nas zastanie.
Widział, jak żyłka zaczęła mu pulsować. Zdenerwował go do granic możliwości, z czego był dumny.
— Bezczelny. — Krzemień wyglądał, jakby miał ochotę mu coś zrobić, ale zawahał się. Zszedł z niego, wbijając pazury w korę drzewa i robiąc na niej długi ślad. — Nie denerwuj mnie. Mów czego chcesz.
— Przestań wokół mnie węszyć — zażądał, wstając na równe łapy, bez żadnego problemu, tak jakby wcale przed chwilą kocur nie wisiał nad nim z żądzą mordu w oczach. — Nie wiem, co sobie o mnie myślisz, ale czuję się niekomfortowo, kiedy obserwujesz mój każdy krok. Śledzisz mnie? A w dodatku romansujesz sobie z młodszym i jego też w to wciągasz. Nie wiem, co zrodziło się w twojej główce na mój temat, ale uspokój to. To, że nie lubię was wszystkich, nie oznacza, że byłbym gotów was zabić — stwierdził.
— Zachowywałeś się podejrzanie, więc sprawdzaliśmy, czy przypadkiem czegoś nie ukrywasz. I w sumie coś jest na rzeczy, skoro nie udajesz sieroty, a przed klanem już tak. Nie interesują mnie kocury — dodał jeszcze na jego komentarz, mrużąc oczy. — Dobra, niech ci będzie. Odpuszczę ci. Zadowolony?
— Po części — przyznał, powoli otrzepując się z kurzu. — Mam jeszcze jeden warunek.
— Jaki? — zapytał.
— Trenuj mnie — oświadczył najspokojniej, jak tylko potrafił.
Spojrzał na niego zaskoczony.
— Przecież jesteś już wojownikiem. Czego miałbym cię nauczyć?
— Tego, co uczył cię ojciec — odparł. — Jestem wojownikiem, ale nie wystarczająco silnym. Chcę umieć to, czego w tym klanie nie uczą. Chcę umieć więcej — wyjaśnił, na co jego rozmówca skrzywił się z niesmakiem.
— Wolałbym tego nie pamiętać — mruknął pod nosem. — Ten styl... jest brutalny, typowy dla samotników z Siedliska Wyprostowanych.
Krwawnik przewrócił oczami.
— Ale uczy przetrwania w każdych warunkach. Nigdy nie wiadomo, co nas w życiu spotka, wolę być gotowy na wszystko — stwierdził. — Tobie też radzę zachować takie podejście, bo nie chcesz chyba chwalić się ojcem... - dodał ku przestrodze i zmotywowania go do zgody.
Starszemu sierść zjeżyła się na karku.
— Zgoda. Przygotuj się na ostre lanie. Poczujesz się jak ja za młodu, skoro tak bardzo pragniesz spotkania z moim ojcem — prychnął. — I lepiej byś trzymał gębę na kłódkę.
Niebieskooki parsknął po raz kolejny.
— Będę trzymał, o ile ty uspokoisz swój wzrok. Jak się załatwiałem, to też zaglądałeś za krzaczki? - prychnął.
— Nie — warknął mu zimno. — Nie dopowiadaj sobie kolejnych kłamstw. Nie byłem pewny co do ciebie, jednak nie chodziłem za tobą ani w krzaki, ani na twoje treningi z uczniem.
— Miło, że dałeś mi trochę prywatności. Łaskawy jesteś — rzekł, powoli kierując się w stronę obozu. — Dogadywanie się z tobą Krzemieniu to czysta przyjemność. Postaraj się na naszych treningach nie pluć tak jadem. Kto by się spodziewał, że udajesz takiego miłego, a poza obozem to z ciebie istny diabeł? I jak tu nie mieć podejrzeń... — westchnął.
— Mówisz o sobie? — spytał z cichym syknięciem.
— Nie, ale skoro tak uważasz, to coś nas chyba łączy — oświadczył, zmykając z jego pola widzenia.
Droga do obozu dłużyła mu się. Głowa zaprzątnięta była myślami. Nie miał pewności, że czarny da sobie spokój. Mógł się tylko bardziej rozjuszyć, a tym bardziej nagadać Agrestowi. Krwawnik miał pomysł co do czekoladowego i liczył, że ten chociaż trochę odpuści. Nie miał czasu na babranie się z tą dwójką, ale najwyraźniej musiał. Ciągnęło to jednak za sobą zbyt wiele ryzyka.

<Krzemień?>

Od Krzemienia cd Krwawnika

— D-dlaczego to zrobiłeś? — wydukał, zatrzymując się przed nim i spoglądając na niego oskarżycielsko. — Czym ci one zawiniły? Mścisz się na mojej rodzinie tylko przez to, że za dużo dowiedziałem się na twój temat? — jęknął, a widząc jego reakcje, odskoczył w tył, wydając z siebie westchnięcie pełne bólu. — Stokrotka… Była mi tak bliska, moja wspaniała siostra, którą ty… którą ty tak po prostu i bestialsko zabiłeś! — wykrztusił. 

Rozejrzał się na boki. Co on robił?! Chciał, aby wszyscy się o tym dowiedzieli i by zaczęli go oskarżać o coś, czego nawet nie zrobił?! Grupa wojowników skierowała na nich spojrzenia, a on się cały spiął. Nie potrzebował kolejnych plotek na swój temat. Dzieciak łkał i trząsł się przed nim, jakby naprawdę wierzył w to co mówił. Ale dlaczego on? Ostatnio wypytywał go o jego ojca, fakt, lecz nie podał mu żadnych konkretnych informacji. Przeraziło go jednak to, że wiedział prawdopodobnie kim on był. Jeden tylko kot w Owocowym Lesie oderwał komuś łapę. Czermień. Gdyby to wyszło dalej, mógłby pożegnać się z miejscem, które przez wiele księżyców służyło mu za dom. Nie miał zamiaru wracać do roli samotnika i żyć na wygnaniu, zataczając rodzinne koło. 

- Nie zabiłem twojej siostry, Krwawniku. Uspokój się - starał się mu to wytłumaczyć. - Nie morduje kotów. Nie oceniaj mnie przez moje blizny. One zostały zadane mi przez złego kota, a nie przez walkę z niewinnymi. A jak nadal mi nie wierzysz, to wiedz, że przez ostatnie dni byłem z Ziębą i ona poświadczy, że nie mogłoby mnie być tam, gdzie zginęła twoja siostra. - miauknął.

Miał nadzieję, że to uspokoi ucznia. Bardzo nie podobało mu się to, że koty giną oraz to, że został wytypowany na mordercę. Nie był złym kotem. Nigdy nie chciał się stać taki jak ojciec. 

Krwawnik uniósł na niego wystraszone spojrzenie, jakby trawił jego słowa. Chciał by mu uwierzył. Nie miał zamiaru stawać oko w oko ze wściekłą Błysk; swoją ciotką, która pewnie gdyby dowiedziała się, czyim był synem, wygnałaby go bez wyjaśnień. 

- Nie jestem mściwy, Krwawniku. - jeszcze dodał. - To, że skądś dowiedziałeś się o moich korzeniach nie znaczy, że chciałbym cię skrzywdzić. Proszę, nie rozpowiadaj tych głupot po obozie. 

<Krwawnik?>

Od Krwawnika CD. Krzemienia

Krwawnik zawahał się, obserwując z uwagą urażonego wojownika. Jeśli kocur rzeczywiście jest porządny, to takie porównanie go do psychopatycznego ojca, mogło go zranić. Z drugiej strony Krzemień mógł przez cały czas udawać niewinnego, a teraz uciekał gdzieś daleko poza tereny, by zająć się zabijaniem.
To było interesujące. Mało o nim wiedział, co powodowało w nim frustrację. Chciał poznać jego wszystkie sekrety i to jak najszybciej, chociaż zdawał sobie sprawę, że w tym momencie powinien być cierpliwy. Seryjnym mordercą może być każdy, a to, że akurat Krzemień zachowywał się dziwnie, nie obarczało go od razu całą winą.

***

Jej głos sprawiał, że sierść jeżyła mu się na grzbiecie. Był doszczętnie obrzydzony słabością, jaką przejawiała. Ciągłe jęki i płacze, a także wieczne niezadowolenie z powodu panującego stanu, doprowadzały go do szału. Z każdym kolejnym słowem Stokrotki wzrastała w nim chęć pozbycia się jej. Momentami zdawało mu się, że wręcz sama nasuwa mu się pod pazury. Żaliła mu się ze wszystkiego. A przynajmniej takie miał wrażenie.
Dlatego decyzję o zaspokojeniu swojej żądzy krwi podjął drastycznie. Oczywiście od dawna rozmyślał o jej zabójstwie, ale teraz nie było już wyjścia, był pewny tego. Nie wytrzyma ani chwili dłużej, jeśli będzie biegała do niego z niezliczoną liczbą tematów do ponarzekania.
Klan miał ich za zgrane rodzeństwo. Będzie musiał po wszystkim odegrać rolę zrozpaczonego brata, gdyż jego ukochana siostra, niemalże bratnia dusza, tak niespodziewanie została zamordowana. Przygotował się do tego. Od pewnego czasu udawał na treningach słabego. Mało co mu wychodziło, przez co Janowiec nieustannie się irytował i rzucał w jego stronę obelgi, jakoby pogorszył się i osłabł, a w dodatku nie przykładał się do zajęć.
Krwawnik godził się z tym, zapewniając, że to wina sytuacji w klanie. Piskliwym głosikiem tłumaczył, jak źle to na niego wpływa i jak bardzo stres nie pozwala mu się skupić na ćwiczeniach. Niektórzy pewnie zastanawiali się, dlaczego mając tyle księżyców na karku, wciąż jest uczniem.
To jednak było na jego korzyść. Do samego końca pozostanie niewinnym, bowiem jak ktoś tak słaby, mógłby być w stanie zabić jakiegokolwiek kota? Tym bardziej ktoś, kto zachowuje się jak zwykły tchórz i łzy napływają mu do ślepi, kiedy myśli o cierpieniu konających.
Parsknął śmiechem, gdy Stokrotka beztrosko zgodziła się pójść z nim na spacer. Środek dnia wbrew pozorom nie był najgorszą porą na zbrodnię. Jeśli zniknąłby wczesnego ranka, bądź pod wieczór, albo co gorsza – zauważono by brak jego obecności w środku nocy, wtedy miałby problem. A w takim przypadku było łatwiej. Mógł się usprawiedliwić spacerem, bądź tym, że cały czas krył się przed słońcem w cieniu jakiegoś krzewu. Ale co najważniejsze – w ich opinii był po prostu niewykształconym uczniakiem.
— Długo jeszcze? — westchnęła Stokrotka, spoglądając na niego z zainteresowaniem. — Łapy mi odpadają, możemy odpocząć? Ten spacer jest zdecydowanie za długi — mruknęła niezadowolona.
— Jest jakakolwiek rzecz, która sprawia ci radość? — prychnął znudzony, starając się, chociaż jeszcze przez chwilę utrzymać język za zębami.
— Spędzanie czasu z tobą — odparowała, uśmiechając się.
Czarny przewrócił oczami. Jak żałośnie słaba wypowiedź, która rozczuliłaby niejednego mięczaka. Nie zamierzał mówić czegokolwiek, bo jeszcze by pomyślała za dużo. A czy to miało zresztą znaczenie? Miała zginąć. I to za moment, z jego łap. Musiał znaleźć jedynie odpowiednie miejsce.
Kazał jej dalej za sobą podążać. Szli dalej, dopóki nie byli w naprawdę rozsądnej odległości od obozu.
I w tym momencie przestał się wahać.
Stanął w miejscu, słysząc za sobą cichy pisk siostry, która omal nie wpadła mu na dupę. Zignorował jej markotność. Znosił ją w końcu po raz ostatni.
Obróciwszy się do niej przodem, oddał krótki skok, powalając ją na ziemię.
— Co ty robisz? — wykrztusiła oburzona, zaczynając się miotać pod nim. — Zejdź, to nie jest zabawne.
— A myślisz, że cokolwiek w tym klanie jest zabawne? — mruknął. —To żałosne, jak marne jednostki żyją wśród nas. A jeszcze gorsze jest twoja słabość — dodał, wbijając bez ostrzeżenia pazury w jej szyję.
Wydała zduszony okrzyk. Zapewne chciała coś powiedzieć, ale Krwawnik nie dał jej na to szansy. Był bezlitosny. Zbyt bardzo pragnął zasmakować znowu krwi, by teraz stawiać sobie jakiekolwiek ograniczenia. Rozszarpał jej krtań, mając nadzieję, że jakieś dzikie zwierzę przybędzie tu, skuszone wonią krwi, a następnie ją zje.
Przed oczami miał tylko szkarłatną barwę. Dziwne mrowienie w podbrzuszu wskazywało na jedno. Chciał więcej, ale na tym musiał poprzestać. Zanim wróci do klanu, musi oczyścić się z czerwieni na łapach i zapachu śmierci, który osiadł na jego futrze.
— Krwawnik? — Ten zaskoczony głos wybił go z rytmu.
Powoli obrócił się, spoglądając na Poziomkę, stojącą tuż za pobliskim krzakiem i obserwującą tę sytuację ze strachem w oczach.
— Co ty tu robisz? — wykrztusił oskarżycielsko. Jakim prawem go znalazła? Śledziła go? A może szła z kimś jeszcze, a widząc, co on uczynił, drugi osobnik uciekł do obozu, zawiadomić resztę o tym zdarzeniu?
Zacisnął zęby. Był głupi, bo pozwolił sobie na błąd. Był najwyraźniej nadto rozkojarzony, skoro nie zauważył jej wcześniej.
— Ja… Ja mam lepsze pytanie, co ty właśnie zrobiłeś?! — syknęła, ale w jej głosie słychać było strach. Całe ciało zdradzało, jak bardzo się bała. Nisko położony ogon niemalże szurał po ziemi, gdy ta powoli wycofywała się z miejsca zbrodni.
Czarnemu chwilę zajęło, nim pojął, że próbuje uciec.
— Mamo, ja ją taką znalazłem — zapewnił, przełykając głośno ślinę. Nigdy nie używał tego określenia w stosunku do swojej rodzicielki. Brzmiało okropnie żałośnie.
— Widziałam — zaprzeczyła. — Widziałam wszystko, ty… Ty ją zabiłeś — wymamrotała, kręcąc z niedowierzaniem głową. — Ty zabiłeś też resztę? — spytała nagle, choć w tych niebieskich ślepiach dalej czaił się lęk.
— Nikogo nie zabiłem, nie jestem ta…
— Przestań! — krzyknęła, przerywając mu. — Widziałam! Ja wszystko widziałam! Rozszarpałeś jej gardło! — Ledwo wypowiedziała te słowa, a po chwili pozostał po niej kurz, unoszący się powietrzu. Biegła do obozu.
Krwawnik niewiele myśląc, ruszył za nią. Jego słabe łapy nie pozwalały mu dogonić sprawnej wojowniczki, dlatego musiał zadziałać w inny sposób. Upadł, wydzierając się niemalże na cały las. Przekręcił się na bok, kątem oka dostrzegając poruszenie ze strony uciekającej.
Zawróciła.
Niezauważalnie uśmiechnął się. Pozostał w bezruchu tak długo, aż Poziomka nie zjawiła się przy nim i nie pochyliła nad jego ciałem. Obserwował jej reakcje przez zmrużone oczy, a gdy doszedł do wniosku, że szylkretka wystarczająco się rozluźniła – zaatakował.
Skoczył jej do gardła, wgryzając się w nie. Wrzasnęła, a po jej jasnym futrze popłynęła krew. Krople czerwonej cieczy tworzyły pod nią kałuże. Krwawnik starał się w nią nie wdepnąć, gdyż zmycie tego mogłoby mu zająć wieki.
Próbował ugryźć drugi raz, ale tym razem odepchnęła go łapą. Nie był już takim małym i słabym kociakiem, więc dał radę utrzymać się w miejscu, wbijając pazury w ziemię.
— Przysięgam, że to nie ja — zadręczał, choć kłamstwa nie miały już sensu. — Co zrobisz? Powiesz im? Nagadasz na własnego syna? — Starał się zagrać na jej emocjach.
Wydawała się jednak zbyt przerażona, by zwracać na takie coś sprawę. Zresztą – nigdy nie poświęcała mu uwagi.
— Jesteś… Jesteś okrutny — wycedziła, choć było widać, że ogarnia ją zmęczenie. Otwarta rana ją osłabiała.
— A chcesz wiedzieć, jaka ty jesteś? — parsknął. — Jesteś jeszcze gorsza ode mnie. Skoro nie umiesz poświęcić uwagi własnym dzieciom, to po co w ogóle je masz? Jaki jest sens tworzenia rodziny, skoro nie ma w niej ani krzty miłości?
— Dlatego zabijasz? Wyżywasz się za to, że nie miałeś szczęścia? — wykrztusiła słabo, bo krew coraz to obficiej ściekała z jej gardła.
Zastygł na moment w bezruchu. Nie zastanawiał się nad tym. Odkąd usłyszał o licznych morderstwach, zapragnął poznać motyw zabójcy. Próbował myśleć jak on, aż to całe zło nie wkradło się do jego młodzieńczego serca. Ojca nie miał, a matka nigdy nie stanowiła dla niego autorytetu. Dlatego odnalazł go w skrytobójcy.
Kątem oka zauważył, jak Poziomka próbuje się oddalić. A więc to tak. Chciała go zagadać. Od razu skarcił się za własną głupotę.
Przez chwilę, bardzo krótką chwilę, naprawdę pomyślał, że jej na nim zależy.
— Oczyszczam świat z niepotrzebnych pasożytów, które zabierają miejsce silniejszym — odparł, powoli zbliżając się ku niej. W końcu miał swoją przewagę. To było ekscytujące, być silniejszym, niż wytrenowany wojownik. — Czyli z takich ja ty.
Po raz ostatni widział jakiekolwiek emocje na jej pysku. Gdy zabił ją, w jej oczach pozostała już tylko pustka.

***

Stało się. Znaleziono ciała zarówno Stokrotki, jak i Poziomki. Śladów krwi nie znaleziono, tak samo jak jakichkolwiek poszlak, które wskazywałby na tożsamość mordercy. Sprawa wydawała się nie mieć szans na rozwikłanie. Znowu klan popadł w panikę, a większość kotów zaczęła szczerze wątpić w umiejętności przewodnictwa Błysk.
Nie radziła sobie i Krwawnik doskonale to widział. Była przygaszona i przytłoczona problemami Owocowego Lasu. Jej głos nie miał w sobie ani krzty siły, kiedy po raz kolejny ogłaszała wieści o trupach na ich terenach. W ślepiach burej tkwiło już tylko zmęczenie.
Za każdym razem, gdy widział oznaki słabości, ledwo co wstrzymywał się od parsknięcia śmiechem. Wciąż tkwił przy zdaniu, że to całe zbiorowisko wojowników to żart. Żałosna grupa, która nie wiadomo jakim cudem jeszcze dycha na tym świecie.
Miał wszystko gdzieś, dopóki w zasięgu jego wzorku nie pojawił się czarny kocur o zielonych oczach. I to na niego właśnie Krwawnik tyle czekał. W końcu miał szansę, by dowiedzieć się o nim czegoś więcej.
Wziął głęboki wdech i pociągając głośno nosem, przydreptał pod łapy kocura.
— D-dlaczego to zrobiłeś? — wydukał, zatrzymując się przed nim i spoglądając na niego oskarżycielsko. — Czym ci one zawiniły? Mścisz się na mojej rodzinie tylko przez to, że za dużo dowiedziałem się na twój temat? — jęknął, a widząc jego reakcje, odskoczył w tył, wydając z siebie westchnięcie pełne bólu. — Stokrotka… Była mi tak bliska, moja wspaniała siostra, którą ty… którą ty tak po prostu i bestialsko zabiłeś! — wykrztusił, czując satysfakcję, gdy ucho stojącego nieopodal kota drgnęło, a grupa wojowników skierowała na nich spojrzenia.
Teraz robiło się najciekawiej. Dochodzili do pewnego finału tej sprawy. Jak zareaguje Krzemień? Będzie w stanie obronić się przed tymi oskarżeniami, czy próbując wymigać się od odpowiedzi, czym tylko bardziej nakieruje podejrzenia na siebie?
Starając się zachować profesjonalnie, dalej łkał i trząsł się, co miało imitować to, jak bardzo był przerażony, stojąc tuż przed mordercą własnej matki i siostry.
Było to wspaniałe uczucie. Być tak niewinnym, po zbrodni zarazem tak przypadkowej, jak i udanej. A do tego nie dręczyły go żadne wyrzuty sumienia. Wręcz przeciwnie, czuł, że był niezniszczalny. W tym momencie przysłużył się światu, pozbywając się kolejnych, bezużytecznych osobników, marnujących zapasy zwierzyny.
To silni powinni móc jeść więcej, a ci, którzy są słabi, powinni zostać poddani próbom przetrwania. Jeśli wykazywaliby się, wtedy mogliby się najeść. W przeciwnym razie głód sam ich wykończy i skończą tak, jak powinni skończyć od samego początku.

<Krzemień?>

[przyznano 30%]

Od Krzemienia cd Krwawnika

Jego syn nabawił się kataru. Na początku nie chciał iść do medyczki, która według jego mniemania nie należała do prawidłowo wyszkolonych osobników, ale po jego stanowczych namowach w końcu zgodził się do niej zajść. Dostał od niej jakieś roślinki i po kilku dniach objawy ustąpiły. Na szczęście. 

Powoli jego życie wracało do normy. No... prawie. Nadal nie mógł znieść widoku Błysk i dziwił się, że Komar nadal nic z nią nie zrobił. Tak ciągle miauczy i miauczy jaka ona zła, a postawić się jej nie może? Z tego co słyszał, to miał poparcie, więc co stało na przeszkodzie, by zrzucić ją z stołku lidera? 

Nagle jakiś obcy uczeń do niego podszedł. Kojarzył go z wyglądu, lecz nie był jakoś blisko z młodzikami. Co takiego się stało, że kocur do niego przyszedł?

— W czymś ci mogę pomóc? — spytał zielonooki, czując się niekomfortowo bliskością młodszego.

— Nie. Nie sądzę — odparł. — Po prostu byłem ciekawy.

Zdziwił się. Nie rozumiał tej odpowiedzi. Czego był ciekawy? Chodziło mu o kwestie treningowe czy jakieś inne rzeczy?

— Czego? Nie wiem, czy jestem w stanie ci cokolwiek wyjaśnić — przyznał.

— Myślę, że moje pytanie nie jest trudne — stwierdził. —Te blizny… Masz ich tak dużo, a nie wyglądają na wynik walki z jakimiś dzikim stworzeniem. Oczywiście mogę się mylić. Jeśli jednak mógłbym wiedzieć, to skąd je masz? Czyżby ktoś cię kiedyś skrzywdził? – spytał, udając przejętego i zmartwionego losem tak naprawdę nieznajomego mu kota. — Serce mi się kraja na ten widok — dodał, choć czuł, że w tym momencie przesadza. 

Spiął się nieco. Już dawno nikt nie pytał go o blizny. Minęło tak wiele księżyców, a wszyscy ciekawscy już przywykli do jego wyglądu. Jednak wraz z nowym pokoleniem przybywało nowych głów, które zerkały w jego stronę. Najwidoczniej kocur nie był wyjątkiem. Nie lubił nigdy zbytnio rozmawiać na te tematy, ale uczeń nie był przecież niebezpieczny. Zresztą... był już dość dorosły, by przestać przejmować się tym, że ktoś znajdzie na niego hak w tym, że ojciec w młodości go bił. Komar do dnia dzisiejszego nie zdradził jego tajemnicy, więc wychodziło na to, że nikt nigdy nie dowie się o jego zbrukanej krwi. 

- To...? Ah... nie musisz się martwić. To stare blizny. Nie bolą - miauknął. - Zrobił mi je ojciec, podczas... dość ciężkiego treningu. Był samotnikiem o dość... ostrej łapie. Ot. Cała ich historia

Uczeń spojrzał na niego z pewnym zaciekawieniem w oczach, a na jego pysku pojawiło się coś na wzór troski, ale niezbyt szczerej. 

 - To straszne, że ojciec, który powinien być wzorem do naśladowania i kotem godnym zaufania, może zafundować własnemu dziecku takie piekło - westchnął, kręcąc z niedowierzaniem głową. - Ja swojego nawet nie znam - rzucił, ale nie rozpaczał nad tym zbyt długo, bo zaraz wrócił do poprzedniego tematu. - A... Jaki był dokładnie twój ojciec? Czujesz, że jesteś do niego w jakiś sposób podobny? - zapytał bezpośrednio.

Zmieszał się słysząc kolejne pytania. Nie lubił rozmawiać o ojcu. Był zamkniętą częścią jego życia. Uwolnił się od niego i zaczął życie na nowo tu, w Owocowym Lesie. A teraz... teraz wspomnienia wróciły, tak jakby nie minęło od tych chwil tyle księżyców. 

- Był... złym kotem. Widać to po moim ciele. Nie jest to ciekawy temat do rozmowy - poinformował go, kuląc uszy ku tyłowi. - Nie. Ja nie jestem jak on - warknął pod nosem, czując pewną irytację. 

Nigdy nie chciał być kojarzony z Czermieniem, dlatego to pytanie ugodziło go, mimo że było tylko ciekawskim pytaniem ucznia. 

- Skąd to wiesz? - spytał natychmiastowo, nie dając mu ani chwili na przemyślenia. - Łatwo wytykać wady innych, ale dostrzec je u siebie jest już znacznie ciężej. Może ci się wydawać, że jesteś lepszy, dobry i takie tam, ale rzeczywistość może się znacznie mijać z twoim spojrzeniem na świat - wyjaśnił, stojąc nieruchomo i wpatrując się intensywnie w wojownika.

Zdziwienie oraz niechęć zagościło na jego pysku. Czy ten kot właśnie próbuje mu wyperswadować, że może być jak swój ojciec? To nonsens! Nie bił swoich dzieci, kochał Ziębę oraz nie był żadnym seryjnym mordercą! Walczył z tymi myślami tak długo, bo prawie przez całe swoje życie, lecz teraz... pozbył się go na dobre, by teraz to miało wrócić, przez słowa czarnego? 

- Bo wiem. Znam siebie i znałem go. Nie wdałem się w niego i dzięki niebiosom. Był potworem o którym nie chcę sobie przypominać. - to powiedziawszy wstał i odszedł od ucznia. 

Niestety, był mysim móżdżkiem jeżeli sądził, że to wystarczy. 

- Może ten potwór się po prostu jeszcze nie obudził, ale siedzi w twoim wnętrzu? - Podniósł głos, by zwrócić nie tylko uwagę kocura, ale i innych wojowników. - Może tak naprawdę znasz swoją mroczną stronę, ale próbujesz ją schować, przez co nieustannie oszukujesz samego siebie? - powiedział to znacznie ciszej, ale tak, by Krzemień go usłyszał.

Zacisnął pysk i podszedł do Krwawnika. Widział zaciekawione spojrzenia klanowiczów i czuł na karku jak sierść mu się jeży. Nie mógł pozwolić by czarny tak o, rozpowiadał o nim zmyślone historie, bo jeśli zaczną węszyć? Pytać? To wtedy jego sekret mógł się wydać. Zbliżył pysk do kocura tak, aby dokładnie mu się przyjrzał. 

- Zatkaj pysk. Nic o mnie nie wiesz. 

Uczeń zdawał się niewzruszony słowami wojownika. W jakiś sposób potwierdzało to tylko jego domysły. 

- To prawda. Wydajesz się tajemniczy, ale słyszałem wiele plotek na twój temat i postanowiłem zbadać ich autentyczność, bo nie wiem, czy mogę czuć się bezpiecznie, jeśli po obozie klanu kręci się syn jakiegoś psychopaty, po którym mógł odziedziczyć mordercze skłonności - stwierdził ze stoickim spokojem. - Tyle ostatnio kotów umiera, zarówno starszych jak i młodych, a to sprawia, że boję się o swój los - przyznał z pewnego rodzaju żalem w głosie.

- Nikogo nie morduje, ani nie mam morderczych skłonności. Żyje w Owocowym Lesie dłużej niż ty i nikt w tym czasie nie zginął przez żadnego kota. Nie uczono cię, by nie wierzyć plotką? W ogóle kto je rozpowiada? - Machnął ogonem zły.

- Słyszałem różne rzeczy, tu i ówdzie. Różne opinie padały na twój temat, a jeszcze ciekawsze rzeczy mówiono o twoim ojcu. Coś o odgryzionej łapie... - mruknął, wzdrygając się z obrzydzeniem. - Zresztą, skoro jesteś niewinny, to dlaczego się tak denerwujesz tym tematem? - spytał, robiąc krok w tył. - Naprawdę, jesteś przerażający...

Co takiego? Skąd on wiedział... Tylko Komar mógł o tym słyszeć... Widząc jak uczeń robi krok w tył, poczuł jak serce mu zamiera. Był straszny? No... zdenerwował się fakt, ale nigdy by nie zaatakował ucznia! Nie mógł uwierzyć, że Komar bawi się teraz z nim w kolejną grę, zamiast zrzucić Błysk z piedestału. Pokręcił tylko głową.

- To stek bzdur i kłamstwa - miauknął tylko tyle, kierując kroki poza obóz. Musiał ochłonąć i zostawić tego dzieciaka daleko w tyle. Miał nadzieję, że za nim nie ruszy, bo... no właśnie? Co zrobi? Potwierdzi jego przypuszczenia, że był niebezpieczny? 

<Krwawniku?>

Wyleczony: Szpak

Od Krwawnika do Krzemienia

    Ziewnął, znudzony słuchaniem swojego menora. Starsi podobno wykazywali się niebywałą mądrością, aczkolwiek Krwawnik nie dostrzegał tej cechy u Janowca. Albo mu jej brakowało, albo była aż nazbyt dobrze skryta, w co szczerze wątpił. O ile teoria polowania i walki miała sens, tak nie rozumiał idei tłumaczenia mu jak lawirować między spadającymi jabłkami. Przecież nie był głupi. Wiedział, by patrzeć w górę i trzymać się z daleka od gałęzi przepełnionych tymi owocami. Liliowy mógł darować sobie swoją gadaninę, nie wnosiła ona niczego nowego do życia jego ucznia.
    Czarny starał się być cierpliwy, ale nieudolnie. Cicho wstał ze swojego miejsca, a następnie odwrócił się i zaczął kierować swe kroki w stronę obozu. Błotnista droga nie stanowiła dla niego wyzwania. Ubrudzi się i tyle, będzie musiał co najwyżej poświęcić później trochę czasu na zmyciu brudu z futra.
    — A ty gdzie idziesz? — Usłyszał za sobą głos kocura, z lekka zaskoczonego, jak i zirytowanego.
    — A wracam sobie — odparł spokojnie, nie zwalniając tempa chodu.
    — Nie skończyliśmy treningu, to po pierwsze — burknął. — A po drugie, to nie możesz pozwalać sobie na tego typu samowolkę. Chodź tu i siadaj — zalecił ostrzej. Jego nerwy wydawały się być już trochę nadszarpnięte.
    Niebieskooki wykonał polecenie tylko po to, by z satysfakcją przyjrzeć się narastającemu w oczach starszego zdziwieniu. Liliowy wymamrotał coś pod nosem, a potem zabrał się za dalsze tłumaczenie ćwiczenia. Co rusz spoglądał na ucznia. Wydawał się w jakiś sposób wybitym z rytmu przez jego zachowanie.
    — Zrozumiałeś? — spytał, ale nie wydawał się ani trochę zaangażowany w to, by Krwawnik rzeczywiście cokolwiek pojął z tej lekcji. Najwyraźniej sam miał go już dosyć.
    — I bez twojego gadania to rozumiałem — odparł. — Mogliśmy ten czas poświęcić na trening praktyczny – dodał.
    Janowiec prychnął. Machnął na niego ogonem i bez słowa wyminął go, kierując się do obozu.
    Młodszy pozostał na swoim miejscu. Potrzebował chwili na uspokojenie siebie, gdyż od samego początku szastała nim żądza zatopienia pazurów w gardle mentora. Tu nie chodziło nawet o to, że ten mu czymś podpadł i go denerwował. Po prostu Krwawnik chciał zabić. Najlepiej pełnoprawnego wojownika, by mieć się czym szczycić. W końcu to nie lada wyzwanie, by powalić kogoś znacznie bardziej doświadczonego od siebie.
    Potrzebował jednak czasu. I to był jego problem. Nie był wystarczająco cierpliwy, aby znosić to oczekiwanie w spokoju. Czuł, że czyni postępy i prędzej czy później będzie zdolny do ziszczenia swoich marzeń, ale nie wiedział, kiedy dokładnie to nastąpi. Starał się samodzielnie szkolić w wolnych chwilach, ale brakowało mu kogoś rozsądnego, kto wskazywałby mu błędy i je poprawiał. A że Owocowy Las to zwykłe zbiorowisko bezmyślnych istot, to nie miał do kogo zwrócić się o pomoc. Tym bardziej że takowy czyn sam w sobie byłby okazaniem słabości. Jeśli chciał być silny, musiał radzić sobie sam ze wszystkim. Nie mógł tu nikomu ufać.
    Ruszył dopiero wtedy, gdy słońce przekroczyło linię koron drzew. Wolał nie być o takiej porze sam w lesie. Powolnym krokiem udał się w stronę obozu. Nie miał nic więcej do roboty, więc nie spieszyło mu się. Sama wizja przebywania w towarzystwie upierdliwych klanowiczów przyprawiała go o chęć zawiśnięcia na jednej z gałęzi.
    Nie miał z kim podzielić się swymi przemyśleniami, bo nikt by go nie zrozumiał. Byli egoistami, zapatrzonymi we własne sprawy i niezdolnymi do myślenia. Żyli tak, by po prostu przeżyć. By przetrwać każdy dzień jedli i spali, ale nic poza tym. Paskudne pasożyty kradły mu tlen.
    — Uważaj, jak łazisz!
    Słysząc syknięcie nad swoim uchem, odstąpił o krok, jednocześnie podnosząc wzrok na właściciela głosu. Komar. To i ówdzie o nim słyszał. Z samych opowieści wydawał się dosyć ciekawym osobnikiem.
    — Uważałem — odparł spokojnie, gotów wdać się w głębszą dyskusję. Jednak, jeśli ten oto kocur był mądry, nie powinien zwracać uwagi na byle jakiego gówniarza, który wplątał mu się pod łapy.
    — Widać, że głupi jesteś — stwierdził wprost niebieski.
    — Jak wszyscy tutaj — mruknął, wzruszając ramionami. — Chociaż jak mam być szczery, to porównanie mnie rani. Aż tak nisko w życiu upaść nie zdążyłem — oświadczył. — I nie zamierzam.
    Żółtooki skrzywił się, patrząc na czarnego z niesmakiem, a jednocześnie z pewnego rodzaju zainteresowaniem. Odchrząknął, jakby niechętny co do dalszej rozmowy, a mimo to nie odszedł.
    — Przynajmniej nie jesteś całkowicie ślepy na to, co się tutaj dzieje — rzucił w końcu, uderzając ogonem o ziemię. — Ale nie właź mi więcej pod łapy.
    — To groźba? — spytał. — Co zrobisz, jeśli ta sytuacja się powtórzy? Zagryziesz mnie? Zabijesz? — Zwolnił w mowie, starając się skupić na reakcji kocura. Zmrużył oczy, przyglądając się, w jaki sposób napinają się mięśnie wojownika.
    — Nie. Ja nie z takich.
    — Sądzę, że to ciekawe, iż jest tu tak wiele kotów i nie są sobie w stanie poradzić z jednym mordercą.
    Komar uniósł brew w górze, mierząc go coraz bardziej zaintrygowanym spojrzeniem. Uśmiechnął się w końcu kpiąco, ale nic nie powiedział. Czarnego to nie zadowoliło, więc poczuł potrzebę zatrzymania kocura przy sobie przez, chociaż jedną, krótką chwilę.
    Wciąż był tylko niewinnym młodzieńcem, który za powód swoich dziwnych pytań mógł podać proces dojrzewania i ciekawość światem. Niekoniecznie każdy musi go od razu brać za młodego psychopatę.
    — Błysk mi kiedyś opowiadała o takim jednym — zaczął niespodziewanie Krwawnik, obserwując, jak w prosty sposób zdobywa upragnioną uwagę. — Był podobno taki jeden, co odgryzł innemu kotu łapę.
    — Interesujące, że o tym wspominasz — mruknął i pochylił się do młodego, ściszając głos. — Przypomnij mi, jak na ciebie wołają?
    — Krwawnik.
    — No więc słuchaj, Krwawniku. Powiem ci coś w sekrecie. Zabawne, ale ten, o którym mówisz, ma syna. I jakimś absurdalnym trafem, ten jego syn jest akurat w tym klanie. Myślisz, że to, co się dzieje, to może być jego sprawa? Takie szaleństwa mogą być dziedziczone — stwierdził, prostując się.
    Krwawnikowi dech zaparł w piersi. W końcu ktoś raczył porozmawiać z nim na poziomie, a nie tylko jęczeć nad uchem, że dookoła dzieje się źle.
    — Który to? — spytał gwałtownie. — Pytam, bo chcę wiedzieć, na kogo uważać. Wolę budzić się ze wszystkimi kończynami na właściwym miejscu — mruknął, choć gdyby sam był w stanie odgryźć komuś łapę, to chętnie by to zrobił.
    — Krzemień. Kojarzysz? — Podał odpowiedź. Bez żadnego kombinowania po prostu zdradził mu imię szczęściarza, który może pochwalić się kreatywnym ojcem.
    — Nie — przyznał zgodnie z prawdą.
    Niebieski machnął łapą w kierunku stojącego w oddali kocura.
    — Tamten. Czarny. Wydaję się spokojny, ale nie wiadomo, czy nie przeszły mu jakieś niepokojące skłonności po ojcu — mruknął. — Pozory bywają mylne. — stwierdził i przez moment wydawał się chcieć już odchodzić, ale momentalnie przystanął w miejscu. — Tylko nie rozpowiadaj tej informacji. Ten klan i tak żyje w ciągłej panice, zeszliby na zawał, gdyby wiedzieli za dużo.
    Bicolor kiwnął głową, skupiając swój wzrok na wspomnianym w rozmowie kocie. Od razu jego oczom rzuciły się liczne blizny na ciele, co było niezwykle ciekawe, a zarazem podejrzane. Skoro Komar zalecił nie mówić o tym zbyt wiele, to znaczy, że klan o tym nie wiedział. Ale skąd niebieski zdobył taką wiedzę?
    Zdecydował się o to zapytać, ale gdy odwrócił się w stronę miejsca, w którym stał wojownik, go już nie było. Krwawnik westchnął z żalem. W końcu zadziało się coś ciekawego i nie mógł tego zignorować. Rozpracował sobie w głowie plan i nie myśląc już dłużej, pokierował swe łapy ku czarnemu.
    Krzemień zauważył go dosyć szybko i wydawał się zaskoczony faktem, że jakiś nieznany mu uczeń właśnie do niego przyszedł. Nie ruszył się, tylko starał się dalej konsumować w spokoju swoją mysz. Niebieskooki przyjrzał się mu uważniej. Spodziewał się rozszarpanej na wszystkie strony piszczki, jak przystało na mordercę, ale ten albo nie miał takiej potrzeby, albo po prostu dobrze krył swe mordercze żądze. Jadł zwyczajnie, jak każdy normalny kot. Tylko czy rzeczywiście zaliczał się do takiej kategorii?
    — W czymś ci mogę pomóc? — spytał zielonooki, czując się zapewne niekomfortowo bliskością młodszego.
    — Nie. Nie sądzę — odparł. — Po prostu byłem ciekawy.
    Jasne ślepia pobladły. Nie z paniki, tylko ze zdziwienia.
    — Czego? Nie wiem, czy jestem w stanie ci cokolwiek wyjaśnić — przyznał.
    — Myślę, że moje pytanie nie jest trudne — stwierdził. —Te blizny… Masz ich tak dużo, a nie wyglądają na wynik walki z jakimiś dzikim stworzeniem. Oczywiście mogę się mylić. Jeśli jednak mógłbym wiedzieć, to skąd je masz? Czyżby ktoś cię kiedyś skrzywdził? – spytał, udając przejętego i zmartwionego losem tak naprawdę nieznajomego mu kota. Czy był tym, który ogołacał klan z kotów? — Serce mi się kraja na ten widok — dodał, choć czuł, że w tym momencie przesadza. Ale może i dobrze, niech weźmie go za zlęknionego kociaka, to chociaż chętniej będzie mówił.

<Krzemień?>

[15% przyznane]