Od Pchełkowego Skoku CD. Mirtowego Lśnienia

Pchełkowy Skok powitało ostre letnie słońce, które bezwzględnie przebijało się przez taflę wodospadu.

Niechętnie zamrugała oczami, odwracając głowę. Podniosła się, przeciągnęła i szybko polizała zmierzwione w kilku miejscach futro.

Wyszła z legowiska wojowników, by pójść na poranny patrol, ziewając nieznacznie.

Krocząc obok pozostałych kotów rozmyślała, dużo. Miała nadzieję spotkać się niedługo ze swoim bratem, Szakłakiem, by mu o wszystkim opowiedzieć. Zarówno o treningach Tawułowej Łapy jak i postępującej relacji szylkretki z rudym kocurem, bo kotka miała wrażenie, że Mirtowe Lśnienie patrzy na nią bardziej przychylnie, niż wcześniej. Pchełka czuła, że jej brat się ucieszy!

Ah, ileż ona by dała, żeby czarny był razem z nią w Klanie Klifu… mogliby codziennie rozmawiać godzinami o swoich przygodach, wymieniać doświadczeniami i dzielić językami. Czyścić sobie futerka oraz bawić kulkami mchu. Piękne były te marzenia, jednak niemożliwe aktualnie do spełnienia. Być może wojowniczka spotka kocura na Zgromadzeniu, a wtedy na pewno o wszystkim mu opowie!

~*~

Po powrocie, gdy słońce było wysoko na niebie, przekroczyła próg obozu. Od razu dostrzegła ogniście rude futro, a jej ogon zawibrował z radości na jego widok. Wzięła głęboki wdech, nim podeszła do kocura, kiedy był już sam, a inne koty odeszły.

— Mirtowe Lśnienie — szepnęła. — Mogę z Tobą porozmawiać... na osobności?

Jego wargi uniosły się lekko w uprzejmym, powściągliwym uśmiechu. Skinął krótko głową i ruszył w stronę wyjścia, krocząc cicho i pewnie.

— Niezłą mamy dziś pogodę, huh? — mruknął, gdy znaleźli się już za wejściem do obozowiska.

Kotka skinęła mu głową.

Promienie słońca zdawały się wszechobecne i ogrzewały nawet kamienne ściany obozowiska, które zwykle biły chłodem. Powietrze było jasne, niemal ciężkie od ciepła, a wysokie trawy falowały spokojnie pod podmuchami wiatru.

W końcu zatrzymali się w cieniu sosen i świerków. Chłodniejsze powietrze pachniało żywicą i wilgotną korą. Rozejrzał się uważnie po krzewach i pniach, jakby spodziewał się czyjejś obecności. Na moment zamarł, nasłuchując, po czym przeniósł wzrok na towarzyszkę.

— Dobrze… Co dokładnie chciałabyś mi przekazać?

Pchełkowy Skok powiodła za nim wzrokiem dookoła nich. Parne powietrze, które unosiło się, paliło ją w płuca, kiedy wzięła głęboki wdech.

Jej ogonek drgnął nerwowo, podobnie jak wąsy, kiedy układała w głowie zdanie.

— Ja... znalazłam nam trzeciego kota do pomocy — powiedziała cicho, żeby tylko Mirtowe Lśnienie mógł usłyszeć. – To Pietruszkowa Błyskawica. Przedstawiłam jej pokrótce plan, jaki chcemy wykonać, więc już wie co i jak. Pozostaje tylko... dogadać szczegóły.

Pogrzebała łapką w trawie, drżąc aż z emocji. Pietruszka... wydawała jej się idealną kandydatką.

Rudy zastrzygł lekko uszami, słysząc jej słowa. Po dłuższym milczeniu uniósł na rozmówczynię spojrzenie, które wyglądało Pchełce na pełne życzliwości. Uśmiechnęła się delikatnie.

— Cieszę się, że znalazłaś kogoś, kto byłby w stanie nam pomóc — odezwał się łagodnym tonem. — W tych czasach każdy kot gotów działać dla dobra Klanu Klifu jest na wagę złota. Twoja inicjatywa naprawdę zasługuje na pochwałę.

Zrobił krótką pauzę, jakby pozwalając jej przyjąć te słowa. Wojowniczka nie mogła posiąść się z radości, jednak panowała nad sobą, ukazując tylko białe ząbki w uśmiechu.

— Powiedz mi jednak… — dodał po chwili, lekko przechylając głowę. — Jak wiele wyjawiłaś Pietruszkowej Błyskawicy?

Pchełkowemu Skokowi rozbłysły oczęta. Miała dobre przeczucie, wiedziała, że Pietruszka się nada. Była godna zaufania, poza tym Pchełka ją znała od swoich najmłodszych lat!

— Powiedziałam jej, że chcemy zatrzymać Jaskółkę, by nie odbierała żyć i nie mogła zająć miejsca Judaszowcowej Gwiazdy — wyjaśniła potulnie. — I wspomniałam, że chciałabym... b-byś to Ty został L-Liderem.

Mówiąc ostatnie zdanie, spaliła buraka, odwracając zakłopotana wzrok. Gdyby mogła, zapadłaby się pod ziemię. Mówienie takich rzeczy na głos, a w głowie to ogromna różnica! Przecież to niemal jak wyznanie miłosne!

Jego wąsy drgnęły lekko, a on sam zdawał się przetrawiać jej odpowiedź. Kotkę nieco stresowała ta cisza, poniekąd ciężka, wymowna.

— Cieszę się, że wyjawiłaś jej już jakieś szczegóły — odezwał się spokojnie.

Pchełka poczuła natychmiastową ulgę. Odetchnęła spokojnie, co na pewno kocur zauważył. Jego ogon powoli przesunął się po ziemi.

— Ujawniłaś jej, że jestem w to zamieszany? — zapytał po chwili, unosząc lekko głowę.

Kotka zastrzygła uszami. Kiwnęła głową na jego pytanie.

— Tak — miauknęła.

Pogrzebała ponownie łapą w ziemi, jakby zastanawiała się, czy powiedzieć mu to, co planowała. Nie chciała w żaden sposób go urazić czy podważyć kompetencji. Być może była zaślepiona przez uczucie, jakim darzyła kocura. Pietruszka była jej drogą przyjaciółką od dawna, ale jej opinia na temat rudego jako przywódcy... troszkę zabolała Pchełkę. Szylkretka uważała, że to bardzo dobry wybór i była wręcz przekonana, iż Pietruszka się z nią zgodzi. Zamiast tego...

— Tylko ona... m-mówiła, że wolałaby, by to m-medycy wybrali Przywódcę. Żeby zostawić tę decyzję Przodkom...

Uciekła wzrokiem gdzieś w bok. Nie rozumiała spojrzenia starszej wojowniczki, ale też się z nim nie kłóciła. Miały prawo mieć odmienne zdania, nawet jeśli Pchełkę to bolało. Być może za bardzo wynosiła Pietruszkę na piedestał, możliwe... że ją za bardzo idealizowała, nie zdając sobie z tego sprawy.

— Aha... I Pietruszka powiedziała, ż-że nie pomoże nam, jeśli będziemy chcieli z-zabić Jaskółkę. O-Ona by chciała ją wygnać.

Mówiąc to, bardzo ściszyła głos. Zaczęła się jąkać, gdy mówiła o tak poważnych rzeczach. Stresowała ją rozmowa o rozlewie krwi.

Widziała, jak kocura ogon powoli przestaje drgać, i ponownie staje się spokojny. Ponowna długa cisza znowu sprawiła, że Pchełka poczuła się nieswojo. Czasami miała wrażenie, iż była zbyt głupia na knucie takich spisków, w czym mocno różniła się od syna lidera. Te nękające ją myśli sprawiały, że brakło jej pewności siebie w wypowiadaniu tych wszystkich informacji, co na pewno nie umknęło kocurowi. Gdy Mirtowe Lśnienie wziął mały wdech, natychmiast nadstawiła uszu.

— Myślę, że Pietruszka z całą pewnością będzie idealnym trzecim kotem — mruknął w końcu spokojnie. — A co do jej warunków… sądzę, że jestem w stanie na nie przystać.

Pchełkowy Skok momentalnie zmieniła nastawienie z niepewnego na pełne ulgi. Jakby pochmurne niebo nad jej głową zostało nagle czystym pięknym nieboskłonem wraz z usłyszeniem słów kocura. Machnęła krótkim ogonkiem i podniosła wyżej głowę, a w jej oczach tańczyły iskry nadziei.

— Pietruszka nie jest złym kotem! Możemy jej ufać, Mirtowe Lśnienie. Jest mi bliska, odkąd byłam mała — odparła, zapewniając o rzetelności kotki.

Ucieszyła ją aprobata jej obiektu westchnień. Rudy kocur był jednak teraz nieco… nieobecny, pogrążony w myślach. Toteż Pchełka wpadła na pomysł.

— C-Czy może chcesz przejść się na spacer? Co u C-Ciebie? — zapytała, troszkę się jąkając, bo jednak nie przywykła do proponowania przechadzek.

Czy… jeśli kocur się zgodzi, to będzie to jak randka?

<Mirtowe Lśnienie? ❤️ >

Od Mirtowego Lśnienia CD. Pchełkowego Skoku

Niebo nad obozowiskiem zaczynało powoli gasnąć, jakby niewidzialna łapa zanurzała je w barwach różu, miedzi i tlącego się ognia. Smugi światła przeciągały się między koronami drzew niczym krwawe blizny, zapowiadając nieuchronny zachód słońca i noc, która miała przynieść coś więcej niż zwykły chłód. Każde uderzenie serca Mirtowego Lśnienia dudniło w jego piersi z niepokojącą regularnością, będąc ponurym przypomnieniem, że czas — ten zdradliwy sprzymierzeniec i bezlitosny wróg — właśnie się kończył.

Choć stres sprawiał, że jego rude futro jeżyło się niespokojnie, a mięśnie pozostawały napięte jak cięciwa gotowa do strzału, pod tą warstwą lęku tliła się ekscytacja, dzika i niebezpieczna niczym ogień. Zbliżali się do chwili, której nie dało się już odwlec, do punktu bez powrotu. Prawdziwa walka wreszcie miała się rozpocząć — ta jedyna, ta właściwa, na którą czekał całe życie, nawet jeśli głęboko w sobie wiedział, że nie był jeszcze gotów, by ponieść jej konsekwencje.

Przełknął ślinę, gdy na skraju obozowiska dostrzegł Pchełkowy Skok. Kotka porządkowała przejście, zbierając z ziemi liście, jakby próbowała nadać światu porządek, którego w rzeczywistości już dawno w nim nie było. Na widok jej sylwetki jego serce zabiło szybciej, boleśnie, jakby chciało wyrwać się z piersi. To była chwila, której nie mógł już dłużej odkładać. Jeśli pragnął ruszyć naprzód — ku władzy, ku przeznaczeniu, ku krwi — musiał wykonać ten pierwszy krok.

Ruszając w jej stronę powoli, niemal ostrożnie, czuł, jak napięcie ściska mu barki, a każdy krok zdaje się zbyt głośny w ciszy obozu. Zatrzymał się tuż przed nią, unosząc pysk z wymuszoną dumą, za którą krył się chaos myśli.

— Dobrze cię widzieć, Pchełko — odezwał się spokojnie, choć w jego wnętrzu wrzało, kipiało, jakby burza próbowała wyrwać się na powierzchnię. — Może wybierzemy się na krótki spacer? Jest kilka spraw, o których chciałbym z tobą porozmawiać…

Kotka drgnęła lekko, wyraźnie zaskoczona. Z pyszczka wypadła jej garść liści, które rozsypały się bezładnie po ziemi. Spojrzała na kocura, a z jakiegoś trudnego do nazwania powodu wszystkie mięśnie w jej ciele napięły się jednocześnie, jakby instynkt ostrzegał ją przed tym, co miało nadejść.

Kiwnęła głową, a na jej pyszczku odmalowała się determinacja wymieszana z niepewnością — delikatna równowaga, gotowa w każdej chwili runąć.

— Ciebie również dobrze widzieć — odpowiedziała cicho. — Z m–miłą chęcią.

Mirtowe Lśnienie skinął krótko głową i machnął ogonem, po czym podreptał w stronę wyjścia z obozowiska. Szli w milczeniu, a każdy krok oddalał ich od znajomego zapachu klanu i zbliżał ku temu, co nieznane. Gdy obóz został daleko za nimi, a drzewa zaczęły zamykać się wokół niczym czujni strażnicy, kocur zatrzymał się i spojrzał na szylkretkę.

— No więc… — zaczął cicho, niemal szeptem, jakby bał się, że ktoś mógłby ich podsłuchać. — Kiedy Judaszowcowa Gwiazda umrze, Pikująca Jaskółka wyruszy po swoje życia. Będzie wtedy niemal sama. Jedynym kotem, który jej będzie towarzyszył, okaże się Ćmi Księżyc.

Zawiesił głos, mrużąc oczy, jakby wpatrywał się nie w Pchełkę, lecz w wizję przyszłości, która rysowała się przed nim mrocznie i kusząco.

— I właśnie to moglibyśmy wykorzystać.

Pchełkowy Skok zamrugała kilkukrotnie.

— Ćmi Księżyc m–może narobić nam problemów… — szepnęła, przywołując wspomnienia kotki, której oddanie zasadom i obrządkom było powszechnie znane. — Powinniśmy… jakoś ją oddzielić od Jaskółki…

Mirtowe Lśnienie milczał przez dłuższą chwilę. Wiedział, że Pchełkowy Skok ma rację — Ćmi Księżyc nie mogła być świadkiem tego, co planowali. Jej obecność byłaby niczym cierń wbity w łapę, niczym spojrzenie Gwiezdnego Klanu, którego nie sposób było zignorować. Westchnął cicho i przełknął ślinę, jakby sam smak tych myśli był gorzki.

— Jest niewidoma — powiedział w końcu niskim, stłumionym głosem. — To powinno ułatwić sprawę.

— A–ale może nabrać podejrzeń… — odpowiedziała Pchełka, jej uszy drgnęły niespokojnie. — Nie l–lepiej będzie ich rozdzielić? Żebyś mógł… no wiesz.

Pogrzebała łapą w suchych liściach, nie mogąc zmusić się do wypowiedzenia na głos słowa, które zawisło między nimi jak złowieszcza obietnica.

— Pojęcia nie mam, jak chcesz ich rozdzielić — odparł zwięźle, marszcząc pysk. W jego głosie pobrzmiewał sceptycyzm, a ogon drgnął nerwowo, zdradzając napięcie, którego nie potrafił już w pełni ukryć.

— To jak w takim razie chcesz to zrobić? — zapytała szczerze, unosząc pysk i nadstawiając uszu. — Chcesz się zakraść t–tam, zanim one dotrą na miejsce? Czy to nie będzie sprzeczne z wolą Przodków? Nie powinniśmy jej... — tutaj zniżyła głos — pozbawiać życia w świętym m-miejscu…

W jego oczach przemknął cień wahania, gdy zastanawiał się, ile prawdy powinien jej powiedzieć. Czy naprawdę miałby zaprzepaścić swoją jedyną szansę przez martwe duchy…? Nie. Nie mógł pozwolić, by strach nim rządził. Nie mógł pozwolić, by duchy przodków stanęły między nim, a władzą. Już dawno o tym postanowił — i miał zamiar się tego trzymać.

Jego łapy zadrżały lekko.

— My tylko… wykorzystamy to, co sami nam dali — miauknął miękko, niemal potulnie, jakby każde słowo było starannie dobrane i wygładzone, pozbawione ostrych krawędzi. Po chwili ciężko westchnął, a powietrze, które opuściło jego płuca, zdawało się drżeć od niewypowiedzianych intencji. Jego spojrzenie nie opuszczało Pchełkowego Skoku ani na moment — śledził każdy ruch jej uszu, każdy ledwie zauważalny skurcz mięśni, desperacko poszukując w niej zgody… lub sprzeciwu.

— Przodkowie nie chcieliby, aby Pikująca Jaskółka objęła władzę — kontynuował spokojnie, niemal jakby cytował dawno zapamiętaną prawdę. — Zrozumieją, że nawet jeśli jej dusza — tak ciemna, jaka jest — spocznie w ich świętym miejscu, to stanie się to dla większego dobra.

Las wokół nich zdawał się zastygać. Cienie wydłużały się, oplatając pnie drzew niczym czarne języki ognia, a zapach wilgotnej ziemi mieszał się z chłodem nadchodzącej nocy. Wojowniczka westchnęła cicho, lecz w tym dźwięku pobrzmiewało zmęczenie tak głębokie, jakby nosiła je w sobie od wielu księżyców. Obydwoje wiedzieli, jak misterny i kruchy był ten plan — i jak straszliwe mogłyby być konsekwencje, gdyby choć jeden jego element zawiódł. Zbyt wiele myślenia. Zbyt wiele decyzji. Zbyt wiele krwi, jak na jedno, pozornie proste życie, które zamierzali ukrócić.

— Myślisz… że jej dusza powędruje do K–Klanu Gwiazd? — zapytała w końcu niebieska, unosząc wzrok. Jej oczy błyszczały niepokojem, gdy spojrzała na niego. — Za swoje czyny p–powinna trafić do Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd, by odpokutować. Byśmy m–mogli wreszcie odpocząć…

Mirtowe Lśnienie zmrużył oczy, wpatrując się w jej pełne wątpliwości spojrzenie. Jego pysk pozostał niewzruszony, gładki niczym maska, spod której nie przedostawała się żadna emocja. Jedynie ogon poruszył się leniwie, powoli, jakby każde drgnięcie było dokładnie przemyślane.

— Kto wie, Pchełko… — odezwał się po chwili, głosem niskim, spokojnym i niebezpiecznie pewnym. — Dusza Pikującej Jaskółki nie należy już do nas. Jeśli Przodkowie zechcą ją przyjąć, tak się stanie. A jeśli nie… — urwał na moment, pozwalając ciszy zgęstnieć — …wtedy jej ciemność sama znajdzie swoje miejsce.

Zawiesił głos, jakby ważne było, by każde słowo wniknęło w jej umysł, zakorzeniło się tam i zaczęło kiełkować.

— Gdy już zniknie, nikt nigdy o niej nie usłyszy. Ani ty, ani ja nie będziemy musieli się nią martwić… aż do dnia, w którym przyjdzie nam umierać.

— Możesz sobie wyobrazić życie bez niej? — zapytała cicho. — To uczucie… ulgi?

Jej wzrok powędrował pomiędzy drzewa, w głąb lasu, gdzie ciemność była gęstsza, a przyszłość — niepokojąco pusta. Rudzielec milczał przez dłuższą chwilę, a potem delikatnie zastrzygł uszami, jakby dopiero teraz wracał do rozmowy.

— Mirtowe Lśnienie? — odezwała się niepewnie, zerkając na niego spod rzęs. — P–Podziwiam cię. J–Jestem ci wdzięczna, że chcesz ze mną odmienić nasz K–Klan.

Kocur nie odpowiedział od razu. Obserwował ją w półmroku, jakby ważył znaczenie jej słów, badał ich szczerość. Jego oczy błysnęły cicho, odbijając resztki gasnącego światła, a ogon ponownie poruszył się wolno.

— Podziwiasz mnie? — powtórzył półgłosem, z nutą przekory, lecz w jego tonie pobrzmiewał cień ciepła. — Cieszę się, że patrzysz na mnie w ten sposób. Ale pamiętaj… — nachylił lekko głowę — …to nie ja odmieniam klan. To my razem zmieniamy jego los.

Uśmiechnął się nieznacznie, ledwie dostrzegalnie, po czym westchnął cicho, jakby już w myślach był kilka kroków dalej.

— Właśnie… Medycy mogą wchodzić w kontakt z Klanem Gwiazd, racja?

— Tak, mogą — odpowiedziała, kiwając głową. — T–To oni otrzymują wizje od Przodków. N–Niestety nie wiem, jak to dokładnie wygląda.

Jego wąsy zadrżały lekko. W jego umyśle powoli krystalizował się nowy pomysł — chłodny, wyrachowany i niebezpiecznie kuszący. Na moment zamilkł, jakby sam oceniał jego wagę, po czym uniósł pysk. W jego oczach pojawił się lodowaty błysk.

— A co, jeśli walka stoczy się właśnie pod okiem Ćmiego Księżyca? — miauknął spokojnie, niemal łagodnie. — Jeśli ją wygramy, będzie to znak. Dowód, że Klan Gwiazd chciał, aby wszystko potoczyło się właśnie w ten sposób.

Zamilkł, pozwalając, by myśl zawisła między nimi niczym ostrze. Wiedział, że medyczka nigdy nie poparłaby brutalnego starcia… Ale co, jeśli ujrzałaby tylko część prawdy? Jeśli Pikująca Jaskółka nie miałaby umrzeć natychmiast? Myśl ta sprawiła, że jego spojrzenie stwardniało. Najwyraźniej czasem wystarczyło pokazać dokładnie tyle, ile inni byli gotowi zobaczyć.

— C-Chcesz sprowokować Pikującą Jaskółkę? — Zapytała niepewnie. — Czy może bardziej... Wepchnąć ją w jakąś... pułapkę?

Mirtowe Lśnienie nie odwrócił wzroku. Przeciwnie — pozwolił, by jego chłodne, przenikliwe spojrzenie spoczęło na niej dłużej, niż było to konieczne. W kącikach jego pyska drgnęło coś na kształt subtelnego, bardzo bladego uśmiechu.

— Wiesz, Pchełko… — odezwał się w końcu cicho — niekoniecznie jedno musi wykluczać drugie.

Kocur zrobił krótką pauzę, jak gdyby ważył każde słowo.

— Musimy jednak działać ostrożnie. Nie mogę stanąć z nią do walki sam – to byłoby zbyt oczywiste. Zbyt łatwe do podważenia.

Burknął coś pod nosem.

— Potrzebujemy trzeciego ogniwa — dodał niskim głosem. — Kogoś, kto odważy się rzucić jej wyzwanie… i sprawi, że wszystko będzie wyglądało bardziej naturalnie.

<Pchełko?>

Od Pchełkowego Skoku CD. Mirtowego Lśnienia

Pchełkowy Skok stała dobre kilka uderzeń serca wgapiona w Mirtowego po tym, o co ją zapytał. W jego przygaszonych oczach nie mogła wiele wyczytać, to też odpuściła kolejne próby. Przebrała łapką w miejscu, biorąc wdech.

— J-Ja... — zaczęła. — Mój b-brat mi t-to p-proponował, chociaż... Nie wiem, czy j-jestem do tego z-zdolna.
Powiedziała tylko tyle, podczas gdy w jej głowie kotłowała się masa myśli. Czy Mirtowy chciał to zrobić? Uciec? Czy zabrałby ją ze sobą? Pchełka, gdyby ją poprosił, poszłaby za nim.
Westchnął ciężko i w końcu uniósł wzrok.
— Pchełko… ja… — zawahał się, po czym potrząsnął głową. — Nie mogę tu dłużej zostać. Każdy oddech na tych ziemiach przypomina mi o krzywdach, które się tu wydarzyły. Judaszowcowa Gwiazda nawet nie zauważy, kiedy odejdę. Dla niego jestem tylko kolejnym wojownikiem.
Zrobił krok bliżej, ściszając głos.
— Możemy pójść razem. Uciec stąd, zanim to miejsce zabierze nam resztki sił. Już nigdy nie będziemy musieli patrzeć na obóz, który przyniósł tyle bólu i strat.
Serce Pchełki waliło jak młotem, głośno i mocno. Mirtowy, gdyby się wsłuchał, na pewno by je usłyszał. Kotka na wieść o chęci kocura na opuszczenie klanu, z lekka drgnęła. Naprawdę było tak źle? Nie mógł znaleźć w niczym ukojenia ani pomocy?
W dodatku... w dodatku zaproponował jej ucieczkę z nim. Czy wiedział o uczuciu wojowniczki do niego? Czy był to zwykły przypadek?
Kotka odważyła się spojrzeć mu w oczy; przygaszone, pełne smutku, które ścisnęły jej serce niczym ciernie. Nie chciała nigdy więcej widzieć go w takim stanie, i tego była pewna.
— P-Powinniśmy to z-zaplanować — mruknęła.
Czy chciała zostawić ten obóz? Matkę, Klan, który jej nie akceptował? Odwrócić wzrok od Tawuły, swojej uczennicy? Koteczka nic jej nie zrobiła, ale była jeszcze młoda, więc powinna zrozumieć... albo to Pchełka chciała w to wierzyć.
— N-Nie możemy t-tak po prostu s-stąd uciec. M-Musimy mieć p-plan — szepnęła.
Przez chwilę stał w milczeniu, jakby dopiero teraz naprawdę dotarło do niego, co przed chwilą powiedział. Oczy rozszerzyły mu się w nagłym zrozumieniu.
— Nie, nieważne — wymamrotał w końcu, odwracając wzrok. — Nie powinienem był Ci tego proponować. Zapomnij o tym.
Nie czekał na odpowiedź. Odwrócił się gwałtownie i odszedł.
Pchełkowy Skok stała jeszcze dłuższą chwilę w totalnym osłupieniu. Zaniemówiła po tym, jak kocur odwrócił się na pięcie i poszedł. W dodatku... kazał jej zapomnieć. Problem w tym, że Pchełka i tak już miała mętlik w głowie, a ta cała rozmowa dodatkowo jej dołożyła.
Westchnęła cicho, machnęła zrezygnowana krótkim ogonem i poszła robić swoje. Kocury... są strasznie trudne w zrozumieniu. Zwłaszcza kiedy jest nim taki zamknięty w sobie Mirtowy.

~*~

Minęło trochę czasu od jej ostatniej rozmowy z rudym kocurem. Pchełka w dalszym ciągu czuła do niego miętę, jednak teraz skupiała się głównie ma treningu Tawuły. Kontakt z uczennicą, która była jej młodszą siostrą, pomógł Pchełce nabrać pewności siebie. Sposób, w jaki Tawuła była w nią wpatrzona na początku sprawiał dyskomfort, jednak teraz motywował do pracy. Szylkretka skupiła się na swoim odżywianiu, przybierając nieco na masie, dzięki czemu całe jej ciało odżyło, a sierść zalśniła. Poza tym była coraz lepsza w rozmowach z innymi! Przymus tłumaczenia, korygowania podczas treningów pomógł kotce nieco się wyrobić.
Szła właśnie przez obóz, kiedy minęła ją Pikująca Jaskółka. Kremowa kotka z wyniosłym spojrzeniem samą swoją energią dała Pchełce znać, gdzie jest jej miejsce. Pchełkowy Skok nie lubiła Jaskółki, właściwie odkąd była mała. Na początku Jastrząb zaszczepiła w niej tę nienawiść, z czasem sama dorastając i mając z nią różne nieprzyjemne sytuacje, utwierdzała się w tym uczuciu.
Kotki minęły się, a strasznie napięta energia przeminęła wraz z zastępczynią. Judaszowcowa Gwiazda był już stary i Pchełka bała się tego, co miało nadejść.
Szła dalej, a gdy wyszła z obozu, dostrzegła na plaży znajome rude futro. Podeszła, postanawiając zagadać.
— Dzień dobry, Mirtowe Lśnienie — powiedziała łagodnie, i udało jej się nie zająknąć!
— Witaj, Pchełkowy Skoku — miauknął spokojnie; jego ton przepełniony był delikatną ostrożnością, ale też i przygnębiającą potrzebą rozmowy. — Jak tam się miewasz? Wszystko gra?
Kotka pozwoliła sobie stanąć długość dwóch zająców od kocura. Słyszała szum fal, czuła powiew słonego powietrza i zauważyła, że chyba przypadkiem przeszkodziła rudemu w rozmyślaniach. Przez jej głowę przebiegła myśl, by się wycofać, przeprosić, tak, jak jeszcze niedawno by na pewno zrobiła. Teraz jednak widząc, iż kocur podjął rozmowę, uznała, że może mu nie przeszkadza aż tak.
— Dostałam s-swoją pierwszą uczennicę — oznajmiła. Mirtowemu raczej nie mogło umknąć coś takiego, jednak dla Pchełki była to wciąż niesamowita rzecz. — Tawuła... patrzy we mnie jakbym była k-kimś niesamowitym... — oznajmiła po chwili, przyciszając nieco głos. Fale pomagały jej się uspokoić wśród nerwów życia. — A ja jestem przecież zwykłym kotem, chociaż... to miłe takie. Po prostu. A jak u C-Ciebie?
Westchnął krótko i wzruszył barkami, jakby próbował zrzucić z siebie ciężar.
— Cieszę się, że zostałaś mentorką — powiedział. — Wiedziałem, że kiedyś do tego dojdziesz.
Przerwał, by cicho parsknąć.
— U mnie jest… sama widzisz.
Na moment spojrzał na szylkretkę, po czym znów utkwił wzrok w falach. Pchełka zmarszczyła brwi w delikatnym zmartwieniu.
— Czasem mam wrażenie, że zawsze stawiam krok w lewo albo w prawo, ale nigdy do przodu.
Pchełkowy Skok spojrzała na niego z troską wymieszaną wraz ze smutkiem. Zawsze przykro jej było słuchać o takich rzeczach, zwłaszcza kiedy dotyczyły ważnego dla niej kota.
Nie bardzo wiedziała, co ma odpowiedzieć, wiec usiadła obok i wpatrywała wraz z nim w fale. Leniwie szumiały, przesuwając się w przód i w tył, niesione z wiatrem. Wojowniczka patrzyła, trwając w dłuższej ciszy.
W zielonych oczach Pchełki nagle pojawiła się iskra.
— Może... pozwól komuś sobie pomóc — miauknęła cicho, nie odrywając wzroku od wody. – O-Oddaj część ciężaru, który dźwigasz... pozwól, by ktoś pomógł z-zrobić Ci krok do przodu.
Po chwili milczenia zapytała:
— Czy w-wiesz gdzie leży Twój p-problem?
Zastrzygł uszami, po czym pokręcił głową, jakby próbował odgonić natrętne myśli.
— Sam już nie wiem… — mruknął, a jego głos zabrzmiał ciężej, niż wcześniej. — Wszystko zaczęło się wtedy, gdy Judaszowcowa Gwiazda wybrał Pikującą Jaskółkę na zastępczynię. Zamiast mnie.
Zamilkł na dłuższą chwilę. Patrzył gdzieś przed siebie, a kotka wydała z siebie ciche "hmm". Lubiła z nim rozmawiać. Zawsze dobrze dobierał słowa i był bezpośredni.
Zerknęła na niego przelotnie, a w jej głowie zawitała myśl, której po sobie nie spodziewałaby się nigdy.
—M-Może więc...to wina Pikującej J-Jaskółki? — Podsunęła cicho, jakby ktoś ich miał podsłuchać. — Walczyła z m-moją matką o władzę.
Milczał, a cisza wokół niego zdawała się gęstnieć.
— Możliwe, że… — zaczął, lecz głos ugrzązł mu w gardle. — Możliwe, że masz rację.
Rozejrzał się powoli.
— Ale... Jaki wpływ mamy na to, że to ona za kilka księżyców obejmie rolę liderki? — dodał.
Pchełka zmarszczyła nieco brwi, grzebiąc łapą w zimnym piachu. Słońce świeciło leniwie zza gęstych chmur, przebijając się jako pojedyncze smugi. Pchełkowy Skok milczała długo, przypominając sobie wszystko, co działo się w jej życiu do tej pory. Każdą obelgę, poprawę, wpajanie przez Jastrząb nienawiści do Jaskółki i ich wyścig o władzę. Czy gdyby nie wojna, Jastrząb miałaby jakąkolwiek szansę?
— Ja... M-Myślę, że dużo kotów nie l-lubi Jaskółki... — szepnęła. — Nie wiem, dlaczego została zastępczynią, kiedy nie ma p-poparcia w klanie. Pewnie, gdyby zniknęła, to wszyscy by odetchnęli z ulgą...
"Również i Ty" — pomyślała. Przecież Pchełka życzyła mu jak najlepiej i chciała dla niego tak samo mocno się starać. Nawet... jeśli kocur nie odwzajemnia jej uczuć. Była prostą kotką z prostymi uczuciami. Po ich rozmowie, w której wyrzuciła wszystko z siebie, czuła jakby spadł jej ciężar z serca, i od tamtej pory wszystko zdawało się być lżejsze. Sama Tawuła mocno jej też pomogła. Pchełka nareszcie zaczynała rozumieć siebie i nawet trochę cieszyć się życiem... Chociaż szczerze mówiąc, bardzo przerażała ją wizja Jaskółki jako liderki, bo wtedy jej pozorne szczęście szybko by zniknęło.
— Ile bym dał, żeby się jej wreszcie pozbyć — przyznał, a jego głos zabrzmiał jak szorstkie mruknięcie. — Przysporzyła mi tyle problemów. I ten jej charakterek… — zaśmiał się krótko, lecz w tym śmiechu nie było wesołości. — "Zostanę liderką, choć ledwo kiwnęłam łapką!" — zadrwił, podnosząc głos w karykaturalnej imitacji. — Och, błagam… Do czego zmierza ten klan?
Pchełka prychnęła pod nosem, potem po prostu się zaśmiała. Nigdy nie doświadczyła Mirtowego w tym wydaniu i musiała przyznać, że było bardzo fajne.
— To było zabawne — mruknęła. Po chwili milczenia dodała: — Tak... jej c-charakter to problem... — zgodziła się. — Klan jej nie l-lubi…
Mirtowy milczał przez długie uderzenia serca. Szylkretka cierpliwie czekała, aż ułoży w głowie to, co chciałby powiedzieć. W końcu westchnął, ciężko, z rezygnacją.
— Powiedz… — zaczął ostrożnie, jakby każde słowo ważyło więcej, niż powinno. — Nie miałabyś nic przeciwko temu, żeby… żeby po prostu ją "usunąć"?
Pchełkowy Skok słysząc jego wypowiedź, odwróciła ku niemu głowę. Nie spojrzał jej w oczy. Patrzyła z nieodgadnionym wzrokiem, trochę było tam przerażenia, trochę jakby... niedowierzania. Czy to możliwe? Rozwiązać ich wszystkie problemy poprzez "usunięcie" Jaskółki? Nie wiedzieli nawet, czy kotka miała jakichś popleczników...
Pchełka nigdy o tym nie myślała, nie w ten sposób. Jeśli byłoby to możliwe, naprawdę rozwiązałby się ich największy problem. Może nawet Jastrząb mogłaby się otrząsnąć... a Pchełka? Miała mieszane uczucia. Pozbyć się kota, który nie wróży nic dobrego i może zniszczyć ich klan od środka, wydaje się być dobrym pomysłem...
Szylkretka w głowie naprawdę miała ogromny mętlik. Jeszcze zapytał ją o to Mirtowy... ugh, sama nie wiedziała, co ma o tym myśleć. W sercu czuła tlącą się nienawiść do kremowej kotki, zaszczepianą w niej od kocięcia, która narastała przez te wszystkie księżyce... Czy naprawdę...mogli to zrobić? Nie być bezradnymi wobec tego, co nadchodzi?
— S-Szczerze... rozwiązałoby to większość naszych p-problemów... — mruknęła cicho, ostrożnie tak jak kocur. Głos jej drżał. — B-Bo ja... Ja się boję Jaskółki w roli l-liderki...
Była całkowicie szczera, mówiąc to wszystko, co potęgowało też jąkanie. Pchełka nieustannie pracowała nad płynnością wypowiedzi, ale taki temat, który wręcz roznosił ją od środka, w tym nie pomagał.
Zerknęła kątem oka w stronę kocura, czekając na jego reakcję. Czy jeśli zaproponował taką rzecz, to był gotowy się jej podjąć? Zmierzyć z konsekwencjami? Czy od dawna chodziło mu to po głowie?
— To wymagałoby sporo planowania — mruknął. — I… ja naprawdę nie wiem, czy powinnaś brać w czymś takim udział.
Westchnął ciężko, jakby cały ciężar lasu spadł mu na barki. Bursztynowe ślepia, zwykle czujne i twarde jak kamień, teraz błysnęły niepokojem, gdy uniósł wzrok i utkwił go w niej.
— Obiecaj — powiedział ciszej, ale stanowczo. — Obiecaj, że nikomu o tym nie wspomnisz. Jeśli Judaszowcowa Gwiazda… a tym bardziej Pikująca Jaskółka się o tym dowiedzą… — zamilkł. W powietrzu zawisła ciężka, lepka cisza. — To nie będziemy mogli dalej tu żyć — dokończył wreszcie, a jego uszy przywarły do czaszki. — Rozumiesz? To nie jest zwykła tajemnica. To jest coś, co może przesądzić o tym, gdzie będziemy jutro żyć. Samo wypowiadanie głośno takich myśli może mieć spore konsekwencje.
Szylkretka poczuła, jak jej serce zaczęło walić niczym młotem. Głośno, mocno, po chwili również całkiem szybko. Z każdym kolejnym słowem wojownika czuła jak w jej gardle powstaje wielka gula. Przełknęła ją z trudem.
Tak... Nie będą mogli dłużej tu żyć, jeśli ktoś ich nakryje. Niby oboje źle czuli się w Klanie Klifu, a jednak kochali to miejsce na tyle, iż chcieli zaplanować usunięcie Zastępczyni. Wychodziło na to, że w głębi serca chcieli tu zostać. Powaga sytuacji próbowała przygnieść Pchełkę swoim ciężarem, jednak kotka starała się opierać temu wrażeniu. Była już dorosła od jakiegoś czasu, a wciąż chciała uciekać niczym kocię... dlatego w dyskomforcie znosiła przytłaczające uczucie, przebierając łapami w zimnym piasku. Taka była zestresowana, więc uciekła wzrokiem w bok. Położyła uszy nisko, a jej ogonek ledwo drgnął.
— R-Rozumiem — szepnęła.
Chciałaby, aby to uczucie zniknęło. Przygniatająca odpowiedzialność, którą wraz z tym słowem, z tymi myślami, wzięła na swój grzbiet.
W dodatku to słowo "obiecaj". Odbijało się echem w jej uszach. Dreszcz przebiegł wzdłuż kręgosłupa, gdy kotka ponownie przełknęła ślinę. Zerknęła na kocura, w jego piękne, bursztynowe oczy, w które mogłaby patrzeć godzinami.
— Obiecuję — szepnęła.
Teraz... Nie mogli się wycofać. Zresztą, czy chcieliby?
Pchełka z tyłu głowy usłyszała mały głosik, który podpowiadał jej, że ich dwójka to za mało... ale będzie jeszcze miała okazję poruszyć ten temat w przyszłości. Sprawa była świeża, a oba koty powinny się z nim teraz przespać i oswoić.
W jego oczach przemknął cień, gdy rozejrzał się wokół. Słońce połyskiwało wysoko, a wietrzyk niósł zapach żywicy i świeżych liści, muskając przy tym futra wojowników. Pora Zielonych Liści tętniła życiem — aż zbyt jasnym i radosnym jak na ciężar tej rozmowy.
— Wracajmy — miauknął w końcu. Podniósł się, otrzepał futro i ruszył przed siebie. — I... Proszę, jeśli masz jakieś pomysły, to poinformuj mnie o nich, z chęcią ich wysłucham.
Niebieska kiwnęła głową. Ruszyli powoli w stronę obozu, idąc w ciszy. Każde z nich miało teraz głowę pełną różnych zmartwień. Wojowniczce cały czas, jak mantra przewijała się wypowiedź rudego — "nie wiem, czy powinnaś brać w tym udział". Dlaczego? Nie była wystarczająco dobra? Może uznawał ją za słabą…? Właściwie, jeśli miałaby się nad tym zastanowić, to pasowała do tego opisu. Cicha, wycofana, słaba, nawet jeśli miała wytrenowane ciało oraz długie księżyce treningu za sobą. Psychika trzymała ją w tyle, chociaż ostatnio było lepiej to wciąż… biorąc pod uwagę tak wielkie wydarzenie, jak zamach w Klanie… mocno odstawała. Wiedziała, że nie byłaby w stanie zabić Jaskółki. To zadanie powinien zrobić ktoś inny, na przykład Mirtowy. A ona? Pchełka nawet pomimo strachu chciała brać w tym udział, nawet jeśli tylko jako wsparcie.
Spojrzała na Mirtowego, który szedł równym krokiem. Wyglądał na zamyślonego.
Pchełka… chciała zobaczyć, jak wydziera to, co mu się należy z nieodpowiednich łap. Dopingować go w tym, pocieszać po porażce, być przy nim. Nawet jeśli on jej nie kochał ona… była gotowa po prostu trwać obok rudego kocura.
Uśmiechnęła się lekko pod nosem, zachowując wszystkie przemyślenia głęboko w swoim sercu. Kto wie… może jeśli ich kiełkujący plan wypali, i oboje przeżyją, to Pchełka zdobędzie się na odwagę, by wyznać Mirtowemu miłość?

<Mirtowy? Dawaj plany >

Od Mirtowego Lśnienia CD. Pchełkowego Skoku

Przeszłość…

— Pchełko, schlebiasz mi — miauknął, a jego brew mimowolnie uniosła się ku górze.

Wojowniczka uciekła wzrokiem w bok, udając, że podziwia suche gałęzie drzew wystające gdzieś spomiędzy śniegu. – T-To sama prawda M-Mirtowe Lśnienie. – Oznajmiła w końcu. – I T-Twój tata t-to Lider... Jesteś taki ważny w K-Klanie.

Szylkreta posłała mu niezręczny, bardzo subtelny uśmieszek, po czym z jej pyszczka wyleciało ciche westchnięcie; Mirtowe Lśnienie był w stanie spostrzec, że nagle posmutniała.

— Och, co to ma do rzeczy? — westchnął, a kąciki jego ust drgnęły w uśmiechu, który był raczej wymuszony, niż szczery. — Judaszowcowa Gwiazda jest moim ojcem, to prawda, ale... Chyba nigdy nie czułem się przez to kimś ważnym.

— Cóż... — dodał po chwili z lekką ironią, odrzucając wzrok w stronę nieba, jakby miało mu ono odpowiedzieć. — Może gdyby wybrał mnie na zastępcę, faktycznie czułbym się kimś ważnym. Ale wiesz, jak jest.

Strzepnął lekko ogonem, jakby próbując odpędzić od siebie nieprzyjemną myśl, która zaczynała się zakradać do jego umysłu. Słowa wypowiedziane pół żartem miały w sobie coś z melancholii, którą starał się ukryć za pozorem beztroski. W rzeczywistości, jeśli ktoś przypatrzyłby mu się bardziej uważnie, dostrzegłby, jak kiepsko czuje się, odkąd Judaszowcowa Gwiazda dokonał tego... Wyboru.

Na pyszczku Pchełki zagościła lekka obawa. Mirtowe Lśnienie dopiero w tym momencie zdał sobie sprawę z tego, że dość dawno nie rozmawiał z Pchełkowym Skokiem. Kotka nie wiedziała nawet, co czuł po tym, jak Judasz wybrał swoją zastępczynię — i z całą pewnością nie spodziewałaby się po swoim zawsze delikatnym mentorze tej oschłości.

— Przepraszam — miauknęła ze skruchą. – N-Nie chciałam ż-żeby to tak zabrzmiało...

Jej zmartwione spojrzenie powędrowało wprost na rudego, próbując desperacko wyczytać w nim jakąś, jakąkolwiek odpowiedź.

— Nie przepraszaj — miauknął, jego głos ciepły, ale z nutą lekko stłumionego rozbawienia. Oczywiście, pod maską żartów kryła się odrobina napięcia, ale starał się to ukryć. Zanim kotka zdążyła odpowiedzieć, przyjacielsko klepnął ją w bark, nieco za mocno, jakby chciał tym gestem rozwiać własne wątpliwości. — Po prostu daję się ponieść emocjom. Tak już po prostu bywa... Sama nigdy tak nie miałaś?

Pchełka zacisnęła wargi.

— Ja raczej... — Zaczęła, po czym przerwała, zastanawiając się, jak właściwie powinna to ująć. — J-ja raczej... Nie mam tak j-jak Ty. Bardziej... hmm. Ja b-bardziej siadam i p-płaczę. Nie p-ponoszą mnie w-w ten s-sposób co ciebie. — Wszystko mówiła względnie cicho, jakby bała się w ogóle wypowiedzieć to na głos.

Jego ucho drgnęło lekko, a pysk skrzywił się w wyraźnym, choć subtelnym zaskoczeniu. Oczy, o ciemnym, niemal stalowym blasku, błysnęły chwilę, jakby usiłowały wychwycić sens sytuacji. Milczał przez chwilę, wpatrując się w Pchełkowy Skok, jakby rozważał, co powiedzieć, by nie zabrzmiało zbyt ostrym osądem, lecz niosło wagę.

— To… dość nietypowy sposób wyrażania emocji — rzekł wreszcie; jego głos, choć spokojny, miał w sobie coś, co przypominało cichy szum wiatru przed burzą. — Pchełkowy Skoku, nie jesteś już kociakiem. Widzisz, nie masz obowiązku ukrywać gniewu. Masz prawo go czuć, nie musisz go tłumić.

Kotka położyła uszy po sobie. Jeśli wcześniej odczuwała panikę, teraz z pewnością czuła się jak kocię, atakowane przez lisa czy może nawet borsuka.

— J-Ja... — Zaczęła, ale urwała; jej wargi drżały, gdy rozważała, co właściwie powinna powiedzieć swojemu towarzyszowi. — M-Masz rację, M-Mirtowe Lśnienie. — Powiedziała zrezygnowanym tonem, nie podejmując więcej dyskusji na ten temat.

Mirtowe Lśnienie zaczął badać szylkretkę wzrokiem. Pchełka nie odczuwała gniewu. Bardziej żal i rozgoryczenie, bezradność, brak wiary we własne umiejętności. Czuł straszny smutek, gdy biedaczka pogrążała się w tej swojej goryczy, nie wiedząc nawet co powinna z nią zrobić, jak powinna się zachować.

— Czy ty… Czy ty właściwie czujesz się tu dobrze? — zapytał w końcu, jakby pytanie to zbierało się w jego myślach przez długi czas, a teraz wreszcie znalazło drogę na zewnątrz. Jego głos był cichy, pełen wahania, jakby to pytanie niosło ze sobą więcej wątpliwości, niż chciałby ujawniać.

Spoglądał na Pchełkowy Skok z lekką niepewnością, jakby próbował wyczytać odpowiedź w jej oczach, ale zarazem nie był pewien, czy w ogóle chce ją usłyszeć. Być może to pytanie już dawno krążyło w jego myślach, za każdym razem, gdy patrzył na młodszą wojowniczkę... A może to właśnie ta rozmowa prowadziła go do tego momentu – do próby zrozumienia, czy Pchełkowy Skok naprawdę czuje się częścią Klanu Klifu... I czy kiedykolwiek się nią czuła.

Jak się okazuje, Pchełkowego Skoku to pytanie było wręcz... zapalnikiem. W jednej chwili poczuła jak wszystko co do tej pory trzymała w sobie chciało ulecieć, już teraz zaraz. Zacisnęła wargi, a łzy napłynęły jej do zielonych oczu. Pogładziła piórko, które miała za uchem i zaczęła:

— Nie... N-Nie czuję się d-dobrze od bardzo dawna. Jestem m-mieszanej krwi, mój u-ukochany brat i troskliwy ojciec są w Klanie B-Burzy, a ja jestem tutaj z matką, k-którą zawiodłam. Dźwigałam od p-początku na barkach wszystkie ambicje J-Jastrzebiego Zewu, spełniałam k-każdą jej zachciankę, robiłam wszystko według jej i-instrukcji i wciąż b-było za mało. Wciąż byłam zbyt słaba, źle m-mi wychodziły ataki, potykałam się o s-swoje łapy przy polowaniu... Nie sprostałam jej wymaganiom, z-zmarnowałam cały ten „rzekomy” potencjał, którym mnie karmiła, g-gdy byłam kocięciem. U-Użyła mnie w wyścigu o władzę, zaszczepiając niechęć do Pikującej Jaskółki, która później m-mnie prześladowała, a w-wszystko co mówiła mi Jastrzębi Zew mnie prześladuje. C-Co noc mam koszmary, p-pracuję za trzech, by nie myśleć o poczuciu winy, jaki na mnie ciąży. S-Skończyłam szkolenie, zostałam w-wojowniczką, a mimo to czuję się wybrakowana! S-Szakłak...on jest w K-Klanie Burzy i tak mi do niego tęskno, zostałam rozdzielona z bratem, w-wiesz jakie to u-uczucie? Nie wiedzieć, czy ma się dobrze c-czy jest zdrowy? J-Jedyny kot, który był mi tak bliski został z-zabrany... Ja... Ja c-czuję się rozdarta przez to w-wszystko... N-Nie mam swojego m-miejsca. Gdy skończyła, pozwoliła by łzy popłynęły po jej długim futrze na policzkach. Całe napięcie z niej zeszło, wszystkie emocje trzymane w środku uleciały.

— Pchełkowy… — zaczął, ale nie wiedział, jak skończyć. Zatrzymał się na moment, jakby próbował zebrać myśli. Zamiast słów, zrobił krok w jej stronę, ostrożnie, ale zdecydowanie. Usiadł obok niej, nie za blisko, ale na tyle, by poczuła jego obecność. Zatrzymał wzrok na jej zaciśniętych wargach, na łzach, które teraz już bez przeszkód spływały po jej policzkach. — Nigdy nie sądziłem, że to wszystko tak wygląda… — szepnął, starając się nie wydać z siebie więcej niż to, co mógł pojąć. — Myślałem, że… że po prostu nie potrafisz się odnaleźć w roli wojowniczki, ale teraz rozumiem. Rozumiem, jak bardzo musi ci być ciężko.

Pchełka milczała długą chwilę. Przyjmowała obecność kocura, która dodawała jej otuchy. Otarła łapą łzy i pociągnęła nosem, opanowując się trochę.

— W-Wybacz, że to z siebie wyrzuciłam przy Tobie. — Powiedziała po chwili. – Jeśli... — Przełknęła ślinę. — Jeśli u-uważasz mnie za s-słabą i niegodną miana w-wojowniczki, to powiedz. P-Przyjmę to. Z-Zależy mi na t-twojej opinii. Minęła krótka chwila, po czym podniosła wzrok i miała nadzieję spotkać z jego oczyma. – M-Mimo to, czuję, jakbym zrzuciła z siebie od dawna noszony ciężar...dziękuję Ci M-Mirtowe Lśnienie za wysłuchanie mnie. P-Przepraszam, jeśli Cię tym p-przytłoczyłam.

— Nie przepraszaj, proszę. Nie trzeba. Dla mnie jesteś jednym z najdzielniejszym z wojowników, jakich znam. Cieszę się, że miałaś w sobie odwagę, by odpowiedzieć mi o swoich problemach.

Dalej w przeszłości...

Kolejny dzień. Kolejna męczarnia, którą musiał wziąć na barki niczym mokry, ciężki koc narzucony na grzbiet. Westchnął przeciągle, a jego pysk wykrzywił się w grymasie znużenia, gdy wpatrywał się w jaśniejące na horyzoncie niebo. Jasnoróżowe smugi zaczęły rozlewać się po krawędziach świata jak rozwodniona krew poranka, zwiastując nieuchronne przebudzenie lasu.

Delikatny wiosenny wietrzyk szarpał jego futrem, unosząc niesforne kosmyki i sprawiając, że wyglądały, jakby każde z włókien wybierało własną drogę — jak gwiazdy, które od dawna przestały tworzyć spójne konstelacje. Było zaniedbane, matowe, zbyt długo nieprzeczesane. Mirtowe Lśnienie nie miał już siły o nie dbać, tak samo, jak nie miał siły dbać o większość rzeczy.

Złocisto-bursztynowe oczy, które niegdyś iskrzyły się energią i czujnością, teraz połyskiwały ledwie tlącym się smutkiem. Były jak dwa zachodzące słońca — gasnące z każdym mijającym dniem, przygaszane przez własne znużenie. W ich głębi czaiło się coś jeszcze: ledwie zauważalne ostrze niepokoju, które wydawało się ostrzegać, że jeśli jego stan miałby dalej się pogarszać, może nadejść dzień, w którym jedyną rzeczą, na jaką będzie się w stanie zdobyć to… Ucieczka.

Nie wiedział, co zamierza zrobić. Nie potrafił zaplanować niczego bardziej złożonego niż kolejny oddech, kolejny krok. Wszystko było mu w jakiś sposób obojętne — nie w sensie lekceważenia, ale w sensie zmęczonej rezygnacji. Liczyło się tylko to, by dzień jak najszybciej dopełzł do końca, by mógł, chociaż na chwilę odpocząć… zanim znów wstanie świt, niosąc w jego stronę ten sam niekończący się zestaw obowiązków, które wbijały się w niego jak zimne ciernie.

Dlaczego wszystko musiało być tak męczące? Tak dziwnie nieprzyjemne, drapiące w środku jak suchy mech? Zadawał sobie to pytanie tyle razy, że samo brzmienie myśli stało się otępiałe, zniekształcone. Jakby powtarzanie jej wypłukało z niej sens. A jednak… wciąż wracało. Z uporem, którego nie potrafił zrozumieć.

Ale prawda była prosta. I bolała.

Wiedział, skąd to zmęczenie wyrastało, tak jak wiedział, jak wygląda złamany korzeń drzewa — poskręcany, popękany, odsłonięty.

Odkąd Judaszowcowa Gwiazda wybrał swoją zastępczynię, omijając spojrzeniem własnego syna.

Odkąd łapa Mirtowego Lśnienia straciła dawną sprawność, na zawsze przypominając o tamtym błędzie, tamtym pechu.

Odkąd coraz częściej musiał kuleć, czując, jak ból wkrada się w kości niczym zimny dym.

Odkąd pojawił się duch Przyczajonej Kanii — cichy, złowróżbny, rozrywający go od środka pytaniami, których nie umiał zignorować.

A jednak, mimo że widział te korzenie wyraźnie, nadal kopał w ziemi własnych myśli, jakby szukał czegoś jeszcze głębiej. Czegoś bardziej pierwotnego. Jakby wciąż pragnął odnaleźć punkt, w którym wszystko zaczęło się kruszyć — pierwszy kamyczek, który wywołał lawinę.

I może… może ten kamyczek był zwyczajnie prostszy, niż chciał przyznać.

Może chodziło o to, że przestał rozmawiać z ojcem.

Że z czasem przestał widzieć w nim nie tylko przywódcę, ale i kogoś, u czyjego boku czuł się kiedyś pewnie.

Może w głębi serca tęsknił za czymś jeszcze — za miękkimi tkaninami, ciepłem, stałym brakiem bólu, spokojem, który oferowało życie pieszczocha.

Za miejscem, gdzie nikt nie oczekiwał od niego tyle, ile oczekiwał od niego cały las.

Na moment rozpromienił się, gdy jego oczy dostrzegły znajomy pyszczek należący do Pchełkowego Skoku.

Kotka, ze słabym uśmieszkiem na pysku znajdowała się w części obozowiska, gdzie to starsi mieli swoje posłania. Nawet z oddali widział, jak starannie kotka wymienia mech w ich posłaniach, robiąc wszystko, co mogła, by zapewnić im wygodne łoże.

Przeciągnął się krótko, a łapy — niby mimowolnie — poniosły go ku dawnej uczennicy.

— …P-Proszę, Bożodrzewny Kaprysie, t-teraz powinno być c-ci miękko — mówiła cicho Pchełkowy Skok, poprawiając jeszcze trochę wynik swojej ciężkiej pracy.

Wąsy Mirtowego Lśnienia zadrżały lekko, niby to z zaciekawienia, niby z zadowolenia, że może w końcu zanurzyć się z kimś w najprostszej nawet rozmowie, gdy przywołał do siebie szylkretową wojowniczkę.

— Naprawdę się starasz — westchnął krótko, po czym spojrzał na mszyste legowiska, które to z ogromną starannością czyściła wcześniej Pchełka. — To miłe. Cieszę się, że masz w sobie tyle zapału, by komuś pomóc.

Jej uszy drgnęły lekko, gdy jej wzrok na moment skupiony był w postaci dawnego mentora.

— D-Dziękuję… Robię, c-co w mojej m-mocy — powiedziała w końcu, nim jej wzrok opadł bezradnie na ziemię. — A-Ale tego w-wszystkiego jest naprawdę d-dużo.

— Wiesz, myślałem kilka razy nad tym, co mi powiedziałaś… Nigdy nie zastanawiałaś się nad opuszczeniem Klanu Klifu? — mruknął; ton jego głosu był dziwnie nijaki, jak gdyby sam już nie wiedział, czy naprawdę chce rozmawiać o tym wszystkim z kotką.

<Pchełkowy Skoku?>

Od Pchełkowego Skoku CD. Mirtowe Lśnienie

Zima trwała w najlepsze. Codziennie przybywało białego, ciężkiego puchu, który koty musiały na bieżąco usuwać z wejścia do obozu i okolic. Wiatr wiał wieczorami, a rano zazwyczaj było cicho oraz spokojnie. Pchełkowy Skok przekręciła się na swoim mchowym posłaniu, nie mogąc dalej spać. Jej sen był płytki i krótki, przez co wstała niewyspana oraz markotna. Polizała dwa razy sierść na grzbiecie, wychodząc z legowisk Wojowników. Rozejrzała po się po obozie, a następnie zajrzała ponownie do śpiących kotów, dostrzegając brak znajomego rudego futra. Czyżby Mirtowe Lśnienie urządził sobie poranny spacer? Może wybył na patrol?

Szylkretowa kotka postanowiła spróbować swoich sił w odnalezieniu byłego mentora. Musiała przyznać sama przed sobą, że często wracała myślami do ich wspólnych treningów. Można by rzec, iż tęskniła za tym czasem. Mirtowe Lśnienie traktował ją inaczej niż wszystkie koty. Nawet Pietruszka nie miała takiego podejścia. Kocur był dla niej czymś jakby słońcem oświetlającym drogę. Ciepły, delikatny, ale też bacznie obserwujący każdy jej postęp w doskonaleniu umiejętności. Pomimo że ich trening nie trwał długo, pozostawił w sercu Pchełki mnóstwo ciepła, do którego zatęskniła.

Krocząc cicho przez obóz, słyszała, jak jej serce mocno wali. Prawie nigdy nie robiła czegoś z własnej woli, a już na pewno nie wytykała z obozu, by poszukać kota, którego mogła śmiało nazwać przyjacielem.

Wyszła na zewnątrz, a jej pyszczek otuliło zimowe słońce, ostre jak pazury, odbijające od jasnej zimowej okrywy. Długie łapy Pchełki w końcu mogły się na coś przydać, gdy tak brodziła w śniegu po brzuch.

Bystrymi zielonymi oczami szukała ognistego futra, znajdując je dopiero niezły kawałek od obozu. Kocur wyglądał, jakby szedł zamyślony, a może po prostu tak się wydawało młodszej.

Podeszła do niego nieśmiało, a jej serce waliło jak młotem.

— H-hej Mirtowe L-Lśnienie — wydusiła. — Jesteś na…spacerze? M-Moge się dołączyć?

Wiatr świszczał pomiędzy kamieniami, niosąc ze sobą chłód, który wbijał się pod futro i przesiąkał aż do kości. Kątem oka rudy zerknął na swoją łapę. Wyglądała jeszcze gorzej niż wcześniej.

— Chciałem coś złapać, ale... Sam już nie wiem. Zdaje się, że ostatnio brakuje mi sił. — Westchnął gorzko w odpowiedzi. — Więc powiedzmy, że jest to spacer.

Przełknął ślinę, po czym spojrzał na szylkretową wojowniczkę.

— I... Chyba dobrze będzie, jeśli do mnie dołączysz. Miło byłoby o czymś pogadać.

Kotka przyjrzała się jego pyszczkowi, jednak nie była w stanie za wiele wyczytać. Zresztą...chyba nigdy nie była w tym szczególnie dobra.

Zbliżyła się, wyrównując z kocurem krok, a śnieg chrupał pod ich łapami. Nie wiedzieć czemu, stresowała się. Po tylu księżycach rozłąki teraz maszerują tak jak dawniej, jednak każde ma swoje życie i własne zmartwienia. Pchełkowy Skok zerknęła nieśmiało, szybko zaraz odwracając głowę.

— Um... — zaczęła. — L-Lubisz Pore Nagich Drzew?

W tej porze roku była pewna surowa uroda – w tej czystości, w tym milczeniu i w spokoju, jaki przynosiła. Ale była też samotność. Zima nie znała litości; odbierała ciepło, barwy, zapachy. W jej chłodnym uścisku nawet wspomnienia wydawały się słabsze, jakby śnieg przykrywał nie tylko ziemię, ale i serce.

— Sam nie wiem. Chyba dużo prościej jest, gdy wszędzie świeci słońce, niebo okrywa intensywny błękit, a mróz nie wbija się w futro. Jednak w tym całym mrozie są też i pewne plusy... Yhm... — Przerwał na moment. – Podoba ci się rola wojowniczki?

Zaskoczona nagłym pytaniem w jej stronę, odwróciła wzrok zakłopotana. Naprawdę jest tego ciekaw? Czyli, że wciąż interesuje go jej życie? Pchełka machnęła krótkim ogonkiem, myśląc nad odpowiedzią. Nie mogła lub też nie chciała, wyjawiać kocurowi całej prawdy. O tym, że często pracuje do upadłego, o tym, że inne koty się nią wysługują, a ona jest zwykłym popychadłem. Nie chciała również mówić, iż uważa sama siebie za bezwartościowy śmieć.

— Hmm... jest d-dużo... pracy, obowiązków, o których t-trzeba pamiętać — odpowiedziała w końcu. Po dłuższej chwili dodała cicho. – Wolałabym być wciąż T-Twoją uczennicą...

Na jego pysku pojawił się subtelny uśmiech — ledwie dostrzegalny, delikatny niczym piórko niesione przez wiatr. Był to ten rodzaj uśmiechu, który nie potrzebował słów, bo sam w sobie niósł spokój i ciepło.

— To naprawdę miłe — miauknął miękko, a w jego głosie zabrzmiała nuta wdzięczności, której nie potrafił do końca ukryć.

Przez chwilę panowała cisza, przerywana tylko szelestem wiatru i odgłosem śniegu pękającego pod łapami. Potem kocur odetchnął głęboko i dodał z lekkim rozbawieniem:

— Ale nie powinnaś.

W jego głosie nie było nagany, raczej coś na kształt troski — tej, jaką żywił do młodszych uczniów, którzy dopiero poznawali świat.

— Bycie wojownikiem jest czymś cudnym, czymś dużo lepszym od bycia zwykłym uczniem. I mówię to z własnego doświadczenia!

Pchełka uśmiechnęła się smutno. Dzięki wcześniejszym słowom kocura przez chwilę poczuła się bardzo radośnie. Szybko zgasł ten płomyczek szczęścia, gdy Mirtowy powiedział, że nie powinna mieć takich zachcianek. Odwróciła głowę, patrząc teraz na własne łapy, podczas gdy szli, słuchała jego słów. Miał bardzo ładny głos, który przyjemnie wibrował w uszach młodszej.

— Hah — pozwoliła sobie lekko odetchnąć. — O-Opowiesz mi coś cudownego z T-Twojego bycia wojownikiem?

— Bycie wojownikiem to nie tylko walka i obowiązki — powiedział spokojnie, a w jego głosie brzmiała głęboka pewność. — To duma, lojalność i zaufanie klanu. To świadomość, że stoisz ramię w ramię z tymi, których kochasz, i których przysiągłeś chronić.

Na chwilę zamilkł, jakby nasłuchując echa własnych słów w szumie drzew. Potem westchnął cicho, a w jego oczach zatańczył cień wspomnień.

— Najwspanialej było, gdy poprowadziłem swój pierwszy patrol graniczny — dodał po chwili, a jego głos złagodniał. Zamknął oczy.

— Nie wydarzyło się wtedy nic szczególnego — przyznał z cichym śmiechem. — Zwykłe odnawianie oznaczeń zapachowych. Ale... wtedy po raz pierwszy naprawdę poczułem, że jestem częścią czegoś większego. Że moje łapy znaczą coś dla całego klanu. Że Judaszowcowa Gwiazda — wtedy jeszcze Judaszowcowy Pocałunek — dostrzegł we mnie kogoś, komu można zaufać. Kogoś, kto potrafi poprowadzić innych.

Pchełka słuchała i słuchała, a słowa zamieniały się w obrazy. W wyobraźni widziała młodego Mirtowe Lśnienie, który jako jeszcze świeżo upieczony wojownik dostał pierwszy patrol graniczny. Jej serce cieszyło się wraz z opowieścią, a oczy zaczęły wyrażać zupełnie nową barwę dla kotki - nostalgię? Jakby...uczucie tęsknoty do czegoś, czego nigdy nie zaznała. Dotarło do niej w trakcie tej opowieści, że rudy kocur miał dużo mocniej zakorzenioną miłość do społeczności klanowej, niż ona. Pchełkowy Skok nie mogła nawet stwierdzić, czy zależy jej na Klanie, czy po prostu Pietruszce oraz Mirtowym Lśnieniu. Nigdy nie marzyła o pierwszym patrolu ani o tym, by złapać pierwszą zdobycz, czy by mieć kociaki i przysłużyć się klanowi. Pchełka była inna i czuła z tego powodu wyrzuty sumienia. Gdzieś w środku duszy wiedziała, że jej podejście i strach przede wszystkim jest wynikiem wychowania przez Jastrzębi Zew. Niby czuła, iż kotka ma kompleksy przez surowość matki pokładane w niej nadzieję, które zawiodła dawno temu. Nawet teraz Jastrząb nie patrzy na nią z matczyną miłością, a bardziej zmęczonym, pustym wzrokiem. Wiedziała, że jej matka jest umęczona całym swoim życiem, wyścigiem o władzę, który przegrała, nieudolnym dzieckiem, walkami, stratami, jej niepełnosprawnością... I było Pchełce żal matki, jednak nie na tyle, by jej współczuła. Gdzieś w środku kotki narodziła się pretensja do Wiecznej Królowej.

Zmarszczyła bezwiednie brwi, brzydząc się samą sobą.

Mirtowy zakończył swoją opowieść, a Pchełka nie potrafiła spojrzeć mu w oczy. Czuła się źle, że nie czuje tego wszystkiego tak jak on. Czy chciała tak czuć? Wspólnotę, więź? Zaufanie? Nie wiedziała.

— Zazdroszczę Ci… — szepnęła cichutko.

On był wspaniałym wojownikiem, który błyszczał jak gwiazda, a ona? Szarym, smutnym kotem. Podziw do Mirtowego Lśnienia wzrósł wraz z tą rozmową, a szylkretka kontynuowała swoją myśl.

— J-Jesteś taki... godny zaufania. S-sprawiasz, że koty lgną do C-Ciebie... No i...cz-czujesz tę więź z Klanem...

<Mirtowy?>

Od Mirtowego Lśnienia CD. Pchełkowej Łapy

— Jasne — mruknął do niej w odpowiedzi, nie odwracając głowy, lecz kątem oka dostrzegając jej skupiony wyraz pyska. W świetle przesączającym się przez liście jej bursztynowe oczy błyszczały, jakby płonęły od środka. — Nawet jeśli niczego nie złapiesz, to przynajmniej powtórzysz sobie skradanie oraz pozycję łowiecką.
Rudzielec ruszył pierwszy, przemykając z gracją między wysokimi paprociami, których rozłożyste liście drżały lekko od podmuchów wiatru. W powietrzu unosił się zapach mokrej kory i zgniłych liści, typowy dla głębokich ostępów lasu po deszczu. Wilgoć była wyczuwalna pod łapami – miękki mech uginał się cicho pod ciężarem kociego ciała, a ściółka, przesiąknięta wodą, delikatnie syczała pod naciskiem pazurów.
Mirtowe Lśnienie nie oglądał się za siebie, choć słyszał ciche stąpnięcia Pchełkowej Łapy, która z determinacją starała się dotrzymać mu kroku. Jej oddech był płytki, niespokojny – jakby lęk i ekscytacja ścigały się w jej klatce piersiowej. Szli w stronę najbardziej zalesionej części terytorium Klanu Klifu, gdzie wysokie dęby i sękate sosny gęsto splatały korony, pozostawiając na ziemi jedynie pojedyncze smugi światła. Ich świat stopniowo zmieniał barwy – ze złocistozielonych w głęboko szmaragdowe, a potem niemal czarne od gęstniejącego cienia.
Ściółka stawała się chłodniejsza, a zapach sosen mieszał się z zapachem porostów i starych, butwiejących konarów. Wśród drzew panowała cisza, ale nie była to cisza martwa – raczej skupiona, pełna ukrytego życia. Gdzieś daleko rozległo się pohukiwanie jakiegoś gołębia, a potem wszystko znowu przycichło.
Mirtowe Lśnienie uniósł lekko uszy, nasłuchując.
Wciąż dziwnie było mu kogoś trenować. Jeszcze niedawno sam był podopiecznym – zbyt młody, zbyt porywczy, z sercem pełnym pytań i niepewności. Teraz to on miał być tym, który prowadzi. To on miał być przykładem. Ciężar tej roli ciążył mu na łopatkach niczym mokry mech, przyklejający się do sierści po deszczu. A jednak... cieszył się, że jakoś dotarł do tego etapu.
I choć nie mówił o tym głośno, chciał być dla Pchełki jak najlepszym mentorem. Nie tylko nauczycielem, ale kimś, kto stanie przy niej, gdy inni odejdą. Kimś, kto nie tylko oceni, ale też poprowadzi przez wszystkie potknięcia, wszystkie chwile słabości.
Mimo to gdzieś pod powierzchnią cierpliwości tliła się w nim obawa.
Jak długo będzie w stanie powstrzymywać samego siebie przed ostrymi komentarzami, które nasuwały się zbyt łatwo? Zbyt znajomo? Klan potrzebował wojowników silnych, pewnych siebie. Nie tych, którzy pozwalają sobą pomiatać. A jeśli Pchełka w porę nie zrozumie, że nie może robić z siebie popychadła… cóż, świat nie będzie dla niej łaskawy. Las nie zna litości.
— Patrz, t-tam! To k-kos! — Cichy, lekko zdyszany głos kotki wyrwał go z zamyślenia.
Zatrzymał się bezszelestnie i spojrzał w kierunku, który wskazywała szylkretka. Pomiędzy korzeniami starego buka, którego pień porastała gruba warstwa zielonkawego mchu, kręcił się niewielki ptak. Jego czarne pióra błyszczały w smugach światła jak nocna woda, a każdy jego ruch był nerwowy, nieskoordynowany, jakby cały był spleciony z napięcia.
Kos dziobał mech z determinacją, poszukując ukrytych larw i chrząszczy, zupełnie nieświadomy obserwujących go oczu.
— Masz czujne oko — szepnął Mirtowe Lśnienie, nie kryjąc nuty uznania w głosie. — Spróbuj go teraz złapać, dobrze?
Pchełka niepewnie skinęła głową, po czym przyjęła postawę łowiecką. Jej drobne łapy sunęły po igliwiu jak cień, ledwo poruszając powierzchnię leśnej podłogi. Mech nie zadrżał, liście nie zaszeleściły – szara kotka była cicha, trochę jakby zrosła się z lasem.
Mirtowe Lśnienie obserwował ją w napięciu, niemal wstrzymując oddech. Każdy jej ruch był jak pierwszy krok na kruchym lodzie. Ciało miała opuszczone nisko, ogon sunął tuż nad ziemią. Dobrze. Choć w jej łapkach było widać niepewność, wahanie, jakby każdą decyzję musiała ważyć podwójnie.
I wtedy... coś się zmieniło.
Jakby z jej barków spadł niewidzialny ciężar. Oddech się uspokoił, kroki nabrały pewności. Las zadrgał delikatnie, gdy ruszyła do ataku. Między łapami przemykały jej drobne gałązki i szyszki, których nawet nie dotykała. Jakby widziała drogę nie tylko oczami, ale całym ciałem.
Każdy mięsień w jej ciele drżał gotowością.
Skoczyła.
W powietrzu wyglądała jak cień – smukła, skupiona, niewidzialna dla ofiary. Jej ciało przecięło powietrze niczym strzała.
Rozległ się krótki trzepot skrzydeł, suchy jak trzask gałęzi. A potem... cisza. Kurz opadł. Mech zadrżał jeszcze przez chwilę jakby wstrząśnięty wydarzeniem.
Pchełka stała z szeroko otwartymi oczami, trzymając w zębach bezwładne ciało kosa. Jej boki unosiły się i opadały w szybkim rytmie, a powietrze wokół niej wydawało się gęstsze, cięższe – jakby las sam wstrzymał oddech.
— Udało ci się — powiedział cicho Mirtowe Lśnienie, podchodząc do niej powoli. W jego głosie była mieszanka dumy i ulgi – jakby przez moment zapomniał, że sukcesy są możliwe. — Nieźle, naprawdę. O wiele lepiej niż się spodziewałem.
Kotka podniosła na niego wzrok. Jej oczy lśniły, pełne zaskoczenia i niepewnej radości.
— Myślałam... że zawiodę — wyznała cicho, odkładając ptaka przed siebie, jakby wciąż nie wierzyła, że naprawdę go złapała.
— I pewnie jeszcze nie raz ci się to zdarzy — odparł szorstko, ale bez złości. — Ale dziś? Pokazałaś mi, że potrafisz.
Kocur przeciągnął się leniwie, pozwalając napięciu spłynąć z mięśni. Powietrze było ciężkie od wilgoci, a gdzieś wysoko, wśród liści, wiatr zaszumiał donośnie.
Po chwili usłyszał szelest – znajomy, przytłumiony.
Mysz.
Dźwięk przemieszczającego się zwierzątka był ledwo słyszalny, ale wyraźny dla doświadczonego ucha. Mirtowe Lśnienie obrócił się w kierunku dźwięku i dostrzegł ruch w podszyciu – maleńkie drgnięcie paproci, cienki ogonek znikający między mchami. Dzieliło ich zaledwie kilka długości ogona.
Napiął mięśnie. Wycelował. Skoczył.
Zwierzę nawet nie zdążyło uciec — ogłuszył je precyzyjnym ciosem, po czym szybkim ruchem zębów zakończył jego życie i obrócił się w stronę Pchełki.
— Widziałaś to? — zapytał, odwracając się do niej na moment, lecz jego głos pozostał spokojny, pozbawiony triumfu. — Wykonując pewne, zdecydowane ruchy możemy oszczędzić sobie stresu, a także i czasu. Musisz działać pewniej. Nie tylko przy polowaniu, ale też i podczas walki.
Jego wzrok na chwilę przyciemniał.
— Czasem lepiej jest maskować strach. Twój przeciwnik nie może wyczuć, że go odczuwasz. Nie może wiedzieć, że ma nad tobą przewagę. Bo jeśli to zrozumie... wykorzysta to bez wahania.
Pchełkowa Łapa wpatrywała się w niego przez dłuższą chwilę, jej zielone oczy były jak dwa małe ogniki pełne sprzecznych emocji. W końcu kiwnęła głową. Nie było w tym ruchu pewności – bardziej posłuszeństwo albo bezradność.
Mirtowe Lśnienie nie skomentował tego. Odwrócił się i ruszył powoli w stronę obozowiska. Stawiał kroki ostrożnie, choć cicho, czując, jak napięcie po treningu opuszcza jego ciało. W miarę jak oddalali się od zagajnika, krajobraz stawał się coraz bardziej otwarty – drzewa rosły rzadsze, a wiatr zyskał na sile, smagając ich futra jakby z zamiarem wypłoszenia ich z lasu.
Za nim, Pchełkowa Łapa dreptała dzielnie, z zębami zaciśniętymi na upolowanym kosie. Jej ogon, choć wciąż uniesiony, lekko drżał od zmęczenia.
— C-co będzie, jeśli mi się n-nie uda? — zapytała nagle, jej głos drżał jak młody listek na wietrze, zduszony, ale nie na tyle, by Mirtowe Lśnienie go nie usłyszał. — Jeśli nie potrafię działać pewnie?
Dogoniła go, a potem zaczęła desperacko próbować utrzymać jego tempo, jakby sam dystans między nimi był czymś więcej niż fizyczną odległością. Jakby bała się, że jeśli za bardzo się oddali, już nie wróci.
Mirtowe Lśnienie nie odwrócił głowy. Szedł przed siebie, uszy miał nieco odchylone do tyłu – nie po to, by ją zignorować, ale by lepiej słyszeć. Czuł na sobie jej spojrzenie – pytające, niepewne, może nawet błagalne. I coś jeszcze. Coś, co złośliwa część jego umysłu nazwała wyrzutem. Jakby obwiniała go za to, że nie potrafi wydobyć z niej odwagi, że nie potrafi jej nauczyć, jak być kimś silnym.
Nie odpowiedział od razu. Nie wiedział, co powiedzieć. Słowa, które nosił w sobie, wydawały się albo zbyt ostre, albo zbyt puste. A żadnych z nich nie chciał jej ofiarować. Zwolnił krok.
Dopiero wtedy poczuł, jak chłód wdziera się w jego sierść. Mróz nie był silny, ale był uporczywy, jak ciernie jeżyn oplatające ogon. Niebo przesłoniły ciężkie chmury – stalowe, bezkształtne, przypominające wielkie rozlane plamy. Wiatr przeszywał las coraz głębiej, szeleszcząc trawami i niosąc ze sobą zapowiedź deszczu. Była końcówka już tej łagodnej Pory Opadających Liści. Ale tego dnia czuło się już pierwszy szept Pory nagich Drzew.
Kątem oka spojrzał na Pchełkę. Szła obok niego, nie spuszczając z niego wzroku. Jej spojrzenie wciąż było pytające. Wciąż czekała. I właśnie to czekanie – ta cicha nadzieja – sprawiło, że w końcu się odezwał.
Wydobyło się z niego ciche, ciężkie westchnięcie.
— Ja nie jestem do końca pewien — wykrztusił, nie patrząc na nią. W jego głosie nie było ani stanowczości, ani ciepła. Było zmęczenie. Jakby mówił coś, co sam musiał usłyszeć wiele księżyców temu, a nigdy nie usłyszał. Poprowadził wzrok w bok, w stronę poszarpanego widnokręgu, gdzie dalekie wzgórza ginęły pod ciężarem niskich chmur.
— Musisz próbować. Czasem tyle wystarczy.
Zamilkł na moment, pozwalając, by las przemówił za niego. Szum liści, stukot oddalonego dzięcioła, skrzypienie gałęzi.
— Są sytuacje, które wymagają od nas asertywności. Odwagi, która nie bierze się z braku strachu, ale z decyzji, że i tak zrobisz to, co trzeba.
Zatrzymał się i dopiero teraz spojrzał jej w oczy.
— Nie każdy, kto do ciebie się uśmiecha, chce twojego dobra. I nie każdy wróg będzie na ciebie warczał. Czasem trzeba myśleć. Czasem trzeba poczuć. Ale w końcu musisz zdecydować sama.
Spojrzał na rysujące się w oddali wejście do obozu.
— Gdy czujesz zwątpienie… zatrzymaj się na chwilę. Przemyśl sytuację. I zdecyduj, co zrobisz. Nawet jeśli się boisz.
Pchełkowa Łapa nie odpowiedziała. Ale po chwili znowu ruszyła za nim, jej kroki były spokojniejsze, cichsze… może trochę pewniejsze. A może to tylko on chciał w to wierzyć.

***

Poranek nadszedł niemal niezauważenie, cicho i bez zapowiedzi, jakby sam las próbował jeszcze przez chwilę pozostać w objęciach nocy. Powietrze było przenikliwie chłodne, przesycone wilgocią, która osiadała srebrzystą warstwą rosy na liściach i nagich gałęziach. Niebo przybrało odcień wyblakłego popiołu, a sunące leniwie obłoki przypominały rozciągnięte pasma dymu po dawno wygasłym pożarze. Zimny wiatr przemykał przez obozowisko niczym duch – cichy, lecz niepokojąco obecny.
Klan powoli budził się do życia. W głębi obozu rozległo się ziewnięcie jakiegoś młodzika, gdzie indziej kotka przeciągała się ospale przy gnieździe ze zdobyczą. Mirtowe Lśnienie, leżący na posłaniu z mchu i wysuszonej paproci, uchylił powieki. Jego bursztynowe oczy błysnęły przez chwilę w bladym świetle świtu, lecz szybko zgasły, jakby rzeczywistość nie była warta uwagi.
Choć przespał całą noc – snem głębokim, pozbawionym koszmarów czy natarczywych myśli – czuł się, jakby przez jego ciało przetoczyło się stado borsuków. Było w nim zmęczenie, którego nie potrafił nazwać. Nie fizyczne – to nie łapy czy grzbiet odmawiały posłuszeństwa – lecz coś głębszego. Ciężar, który nosił w sobie od wielu księżyców, dziś zdawał się szczególnie nieugięty. “Może to wina pogody” – pomyślał ponuro, zerkając w kierunku szarego nieba – “A może po prostu coś we mnie pękło”.
Negatywne myśli zaczęły sączyć się do jego umysłu jak mroźna woda przez szczeliny lodu. Cichy syk wewnętrznego głosu, tego, który odzywał się rzadko, ale z zawsze niepokojącą pewnością, rozlał się echem po jego świadomości: “Po co się starasz? Co to wszystko zmienia?”. Zignorował go, tak jak robił to wiele razy wcześniej, choć wiedział, że to tylko odwlekanie nieuniknionego.
Z westchnieniem, które rozproszyło parę unoszącą się spod jego pyska, przeciągnął językiem po zmierzwionym futrze na karku. Szorstkie, nieco przesuszone włosy zadrżały pod dotykiem. Potrzebował porządnie się wyczyścić… ale i na to brakowało mu dziś sił.
W końcu podniósł się ospale, przeciągnął łapy przed siebie i ruszył w stronę sterty ze zdobyczą. Ściółka pod jego łapami była wilgotna i zimna jakby samo podłoże w drzemkę. Zastanawiał się, co dziś zje – jeśli w ogóle zje cokolwiek. Pora Nagich Drzew była bezlitosna, a zdobycz coraz rzadsza. Nie miał wielkich oczekiwań, ale widok kilku wychudzonych ptaków i pary przemarzniętych myszy i tak zdołał go rozczarować. Mimo wszystko wyciągnął jedną – wyglądała na w miarę świeżą.
Złapał ją w pysk i odszedł nieco na bok, by usiąść samotnie przy wodospadzie, skąd miał widok na rozciągające się poza granicami klanowego życia morze – teraz zaskakująco smutnawe, jak gdyby nawet ten majestatyczny widok, który zawsze wprawiał go w zaskoczenie, stracił swoje dotychczas wyraźne piękno.
Kęs był twardy, zimny. Mięso rozpadało się w pysku, ale pozbawione było tego soczystego, ciepłego smaku, do którego tak bardzo tęsknił. Jedzenie smakowało tak, jak się czuł – nijak. Nie było odrażające, ale też nie dawało satysfakcji. Przynajmniej nie czuł, jakby właśnie pożarł wronią karmę.
Gdy skończył posiłek, oblizał pysk z metodyczną dokładnością, przeciągając językiem po wargach aż do kącików pyska, jakby chciał zmyć z siebie nie tylko resztki mięsa, ale i cały ten poranny marazm. Ziewnął przeciągle, odsłaniając rząd ostrych zębów, po czym przymrużył oczy i uniósł wzrok ku wejściu do żłobka. Od jakiegoś czasu nie zaglądał do Półślepego Świstaka aż tak często… Miał nadzieje, że kiepska pogoda i wyraźny brak zdobyczy nie odbił się na kotce jakoś szczególnie, jednak znał ją i wiedział, że liczył teraz na niemożliwe.
Niechętnie przeniósł spojrzenie w stronę uczniowskiego legowiska – jaskini wypełnionej posłankami, teraz jeszcze bardziej szarą, niż zwykle. Przez moment tylko siedział, nieruchomy, jakby próbował wynegocjować sam ze sobą chwilę ciszy więcej. Wiedział doskonale, że jego obowiązki nie znikną tylko dlatego, że jego nastrój temu przeczy. Miał uczennicę. Miał być mentorem. A jednak myśl o wydostaniu się ze względnego ciepła obozu i zmierzeniu się z surową aurą Pory Nagich Drzew sprawiała, że nawet jego ogon oklapł z rezygnacją.
Może i miał ochotę zaszyć się znów w legowisku, pozwolić ciału zwinąć się w ciasny kłębek, schować nos pod ogonem i udawać, że świat zewnętrzny nie istnieje. Ale... może właśnie to był moment, by się rozruszać. Może tego właśnie potrzebował, by z jego pyska znikł skwaszony wyraz...?
Bez głębszego namysłu wstał i ruszył w stronę legowiska uczniów. Kroczył powoli, ostrożnie, jakby sam nie był pewien, czy chce tam dotrzeć. Przemknął obok wciąż zaspanych wojowników, których oddechy unosiły się w powietrzu drobną mgiełką. Kątem oka był w stanie dostrzec wyrazy ich pyszczków. Niektórzy byli wyraźnie niezadowoleni, tak jak i on, a inni poszukiwali pozytywów, niby zatraceni w cichej nadziei.
Dotarł do uczniowskiego legowiska. Wewnątrz panowała duszna cisza, przerywana tylko odgłosami cichych pomruków i drapania pazurów o mech. Po chwili jego spojrzenie padło na znajomą sylwetkę – drobną, zwięzłą, z krótkim, uroczym ogonkiem. Pchełkowa Łapa leżała zwinięta w ciasny kłębek; jej bok unosił się rytmicznie w spokojnym śnie.
Mirtowe Lśnienie uśmiechnął się pod nosem, cicho i bez przekonania, po czym ostrożnie przemknął między legowiskami, unikając nadepnięcia ogonów i łap. Kiedy stanął nad swoją uczennicą, pochylił się i delikatnie szturchnął ją łapą w bok.
— Mmm... je...sz...cze mo…mencik... — wymruczała przez sen, podnosząc lekko głowę i półprzytomnym spojrzeniem próbując skupić na nim wzrok, zanim jej łebek z powrotem opadł na posłanie, jakby ciężar snu był zbyt wielki, by go odrzucić.
Rudy wojownik zamrugał, rozbawiony. Jego wibrysy zadrgały lekko, a ogon poruszył się w cichym uderzeniu. Czy on też tak się zachowywał? Spróbował przypomnieć sobie swoje własne poranki z czasów, gdy był uczniem. Judaszowocowy Pocałunek, teraz Judaszowcowa Gwiazda zwykle budził go na poranne treningi. A mimo to... nie potrafił sobie przypomnieć, czy też przeciągał każdą chwilę snu, błagając go o jeszcze parę oddechów ciszy.
Z lekkim uśmiechem ponownie pochylił się nad Pchełkową Łapą i szturchnął ją nieco mocniej. Tym razem jej ciało zadrżało w reakcji, mięśnie naprężyły się pod futrem – była już przebudzona, choć starała się jeszcze udawać. Po kilku uderzeniach serca uniosła łeb, a jej zielone oczy rozwarły się szeroko, błyszcząc świeżą energią. Spojrzała na niego z mieszanką zaskoczenia i podekscytowania.
— Wstawaj, wstawaj — zamruczał łagodnie. — Przyda ci się jakiś trening, mam rację? Mam. Więc chodź, szkoda tracić czasu.
W głębi serca czuł, że choć chłód nie odpuszczał, a jego myśli wciąż były ciężkie jak przemoczone mchy, może – tylko może – ten dzień nie będzie aż tak bezbarwny, jeśli spędzi go w towarzystwie kogoś, kto jeszcze widzi w każdej chwili coś wartego odkrycia.
Pchełkowa Łapa prędko się przeciągnęła, po czym kilka razy przejechała językiem po zmierzwionym futrze na karku. Ostrożnie wyminęli wciąż śpiących uczniów, po czym ruszyli po wilgotnej ściółce w stronę tunelu, prowadzącego do wyjścia z obozowiska.
Tereny Klan Klifu były… inne, od tego, co znał. Trudno było dostrzec śnieg, ten, który nie raz objawił mu się poprzedniej Pory Nagich Drzew. Gdzieniegdzie leżało brązowo-szare błoto, które w rudym wojowniku wywoływało jedynie gorzkie uczucie niechęci oraz obrzydzenia. Przejechał łapą po zamarzniętym gruncie, niby sprawdzając, czy nie jest to przypadkiem błotna pułapka.
— Podłoże jest albo mokre, albo twarde, ale nieodpowiednie, do ćwiczenia walki — mruknął do Pchełkowej Łapy. — Ale to nic. Myślę, że i tak nie chciałabyś ze mną walczyć, więc… Mogę tylko powiedzieć, że masz szczęście.
Pchełkowa Łapa nie skomentowała, zamiast tego rozejrzała się po przyprawionych mrozem terenach; Jej uszy lekko poruszały się na wietrze.
— Hm… Cóż, niestety, chyba na nic nie uda mi się wpaść — kontynuował wojownik. — Pchełkowa Łapo, jest może coś, co sama chciałabyś przećwiczyć?

<Pchełkowa Łapo?>

[2698 słów]

[przyznano 27%]

Od Pchełkowej Łapy CD. Mirtowego Lśnienia

Była skończonym tchórzem. Powinna się nazywać Nerwowa Łapa albo Tchórzliwa Łapa. Nie nadawała się na wojownika. Co jej po umiejętnościach, jeśli brakło ducha walki? Klan Klifu zmierzył się z Klanem Wilka. Pchełka została w obozie, matka ją odesłała. Pewnie Jastrząb czuła, że jej córka będzie tylko zawadzać albo że da się łatwo zabić.Szylkretka będąc w bezpiecznym obozie leżała skulona na kępce mchu w uczniowskim legowisku. Płakała, wciągając gila nosem, dławiąc się łzami i wyrzutami sumienia. Nie pomogła, nie poszła na wojnę, zbyt się bała. Lękała się śmierci, odniesienia ran, stracić łapę… mogła próbować usprawiedliwiać swoje czyny. Nie ukończyła nadal szkolenia, więc teoretycznie i tak na nic by się nie przydała. Umiała jednak walczyć, znała dużo chwytów, była zwinna i czujna. A mimo to… dwójka z uczniów poszła, Gołębia Łapa oraz Astrowa Łapa. W odróżnieniu od niej były odważne, nie bały się śmierci za klan, honorowej i wspaniałej. Każdy wojownik marzył, by zginąć, broniąc tego, co kocha. Pchełka w głębi serduszka podziwiała kotki zdecydowanie za poświęcenie, jakim się wykazały. Powinny zostać mianowane albo dostać jakieś przywileje. W końcu reszta uczniów nie zdecydowała się pójść. Wybrali życie, bezpieczeństwo własne ponad klanu.

Klifiaki przegrały, utraciwszy teren Czarnych Gniazd. Pchełkowa Łapa, dowiedziawszy się o tym, wcale się nie zmartwiła. To tylko kawałek terenu… zawsze przecież mogli stracić wszystko i zostać ich jeńcami.

Zmarła Liściasta Gwiazda ich liderka, wzór do naśladowania, nawet jeśli niektórzy wątpili w jej umiejętności. Koty pochowawszy kotkę, pod nosami wymawiały własne modlitwy, być może ostatnie słowa ku czci poległej. Pozostałe koty, które zmarły wskutek walk, również zostały pogrzebane według tradycji. Bliscy ich opłakiwali, Klan będzie o nich pamiętał oraz ich poświęceniu.

Pchełkowa Łapa pomagała przy pogrzebach. Kopać dół, później przysypać. Miała wyrzuty sumienia i z nadzieją, że odpokutuje, bardzo przykładała się do tego zadania. Następnie pomagała nosić medykom zioła od rannego do rannego.

Kiedy jednak przez próg obozu weszła jej matka, cała we krwi, a właściwie została wniesiona, zamarła. Jakby łapy odmówiły jej posłuszeństwa, przewróciła się, klapiąc tyłkiem o zimną skałę. Kotka była nieprzytomna, bardzo poraniona. Jej sprawna przednia łapa pełna była łysych miejsc po wyrwanej sierści, krwi, oblepionej pajęczynami. Robiła się sina, jakby miała zaraz odpaść. Koteczka widząc obraz nędzy i rozpaczy powracających kotów, nie mogła wytrzymać i poszła zwymiotować na bok. Jastrzębi Zew była w opłakanym stanie tak jak Źródlana Łuna i pozostałe koty. Pchełce serce się krajało, a wyrzuty sumienia powróciły ze zdwojoną siłą.

Kiedy troszkę ochłonęła, a łzy wyschły, ruszyła do nory medyków. Jastrząb leżała pod ścianą, wyglądała na martwą, jednak jej klatka piersiowa powoli unosiła się, oraz opadała. Pchełka podeszła cicho, powoli, a nowa porcja łez zakręciła się w zielonych oczach.

– M-Mamo… – szepnęła. – P-Przepraszam…

Położyła się obok szylkretki, dotykając pyszczkiem jej boku. Jastrząb wzdrygnęła się.

– O-Odejdź stąd – szepnęła słabo. – Chcę być sama.

Pchełka mogła przysiąc, że słyszała, jak jej serce łamie się wpół. Chociaż powinna zrozumieć matkę, która mogła obwiniać się za porażkę Klanu Klifu, jej wciąż dziecięcy umysł pomyślał, że kotka ją odtrącała. Wstała więc chwiejnie i z płaczem odeszła. Kierując łapy ku legowiskom uczniów, minęła się z Pikującą Jaskółką, która, Pchełka mogłaby przysiąc, uśmiechnęła się do niej bardzo, bardzo brzydko. Jakby bezgłośnie mówiła do niej: “Wygrałam ten wyścig”, a w jej oczach był triumf. Górowała nad kotką i bezgłośnie śmiała jej się w twarz.

~*~

Siedziała w swoim legowisku do następnego ranka. Nie ruszyła się nawet o krok. Nie zjadła kolacji, nie wyczyściła futra. Leżała na mchu, patrząc się w ścianę. Pewnie spędziłaby tak resztę życia, gdyby nie spokojny, beznamiętny głos, który rozległ się w uczniowskim legowisku.

– Cześć, Pchełkowa Łapo. Zwą mnie Mirtowe Lśnienie. To ja przejmę Twoje szkolenie.

Spojrzała się na niego jak spłoszona zwierzyna. Mirtowe Lśnienie…? Czyż nie był on synem Judaszowcowego Pocałunku? Chwila… teraz już Judaszowcowej Gwiazdy. Uczennica spięła się na samą myśl, że będzie ją uczyć ktoś tak ważny. Syn lidera, pewnie jego zaufany kot, od którego opinii na jej temat będzie zależała przyszłość Pchełki w klanie. Przełknęła ślinę.

Kocur na pewno poznał po niej piętno, jakie odcisnęła wojna i jej niesprawna matka. Po chwili ciszy, gdy wydusiła z siebie przywitanie, kocur kontynuował:

– Mam nadzieję, że nasz wspólny trening przyniesie ci coś dobrego – powiedział spokojnie, po czym chrząknął cicho. – Ale najpierw… opowiedz mi, co już potrafisz. Co sprawia ci trudność? Od tego zaczniemy, dobrze?

"Wszystko. Ja sprawiam trudność." Były to pierwsze myśli, jakie pojawiły się w jej głowie po słowach kocura. Podwinęła łapy pod siebie, odwracając wzrok. Rzadko rozmawiała z innymi kotami, nie była w tym wprawiona. Nie potrafiła ukryć własnych uczuć czy trosk, by sprawiać wrażenie kogoś, kim nie była.

Długą ciszę przerywały ich oddechy i głosy innych kotów w tle, które krzątały się po obozie. Pchełka miała w głowie plątaninę myśli. Co ona potrafiła? Kopać groby? Czyścić legowiska? Przynosić starszym posiłek?

– O-och… um… – szepnęła, a jej głos był chrapliwy od długiego milczenia. Odchrząknęła. – Um-miem otwierać kraby…i t-trochę walczyć, a-ale nie jestem… N-Nie jestem…s-silna – wydukała.

– Ach – mruknął. – W takim razie powinniśmy przećwiczyć walkę. Co ty na to?

Poruszyła wąsami.

– O-okej – odpowiedziała cicho.

Rudy odwrócił się i ruszył ku wyjściu, a gdy nie usłyszał za sobą kroków, spojrzał przez ramię.

– Chodź – powiedział cicho. – Znajdziemy miejsce, gdzie będzie spokojnie.

Pchełka dźwignęła się z posłania na polecenie kocura. Nowa rzeczywistość to i nowa rutyna. Mirtowe Lśnienie został jej mentorem, a Pchełce pozostawało się z tym pogodzić. Część jej była ciekawa, jaki kocur był, jak się będzie zachowywał na treningach, czy będzie tak wymagający, jak Jastrząb i surowy?

Szła kawałek za nim, patrząc na puchatą rudą kitę. Obejrzała się na swój krótki ogonek. Też by chciała mieć taki długi ładny ogon...

Dotarli na plażę, a szum morza uspokajał nawet najbardziej skołatane myśli. Pchełka wciągnęła słone powietrze w płuca. Spojrzała na nowego mentora, nie wiedząc, co ma robić. Nie znała go i nie chciała go niczym przypadkiem wyprowadzić z równowagi.

– Pamiętaj – zaczął spokojnie – nie walczysz ze mną. Uczysz się. Jeśli się przewrócisz, nie oznacza to porażki. To tylko kolejny ruch w drodze do zrozumienia własnej siły.

Pchełkowa Łapa zamrugała zaskoczona. Ton kocura był spokojny, zrównoważony i kojący jak szumiące morze. Nie wyczuła w jego poleceniach ani odrobiny surowości, jaką znała do tej pory.

– Pierwsze ćwiczenie. Spróbuj mnie przewrócić. Użyj wszystkiego, co znasz – ruchu, wagi, zaskoczenia. Tylko bez pazurów, mhm? – Mrugnął do niej lekko, próbując, choć na moment rozluźnić odczuwalne napięcie.

Poruszyła wąsami, widząc, jak kocur puszcza jej oczko, co to było? Czemu to zrobił? Pogrzebała łapą w piasku, zastanawiając się nad strategią. Był od niej większy i bardziej doświadczony, ale może...

– Mhm. – Skinęła głową, rozumiejąc polecenie.

Nie chciała używać pazurów, nigdy tego nie robiła. Jastrząb kilka razy wytykała jej, że ją lekceważy i nie bierze treningów na poważnie.

Wzięła wdech i zaczęła krążyć wokół kocura. Teren nie pozwalał jej za bardzo się ukryć, tak więc pozostawał atak od frontu lub boku.

Napięła mięśnie i ruszyła szybko na bok kocura. Niestety, na jej drodze wyrósł kamień, o który się potknęła i przewróciła. Wzniecał obłoczek piaskowego pyłu. Mirtowe Lśnienie podszedł do niej, zatrzymując się dwie długości ogona od niej. Kotka wypluła piach z pyska.

– Nic Ci nie jest? – zapytał po chwili ciszy kocur.

Pchełka chciała zapaść się pod ziemię. Zniknąć, uciec stąd najlepiej by okryć się kocem wstydu. Pierwszy trening i taka gapa…

Podniosła się z ziemi i otrzepała sierść, unikając patrzenia na mentora. Gdyby była krabem, to by zakopała się w piachu po wsze czasy.

– Nie... – mruknęła, oglądając swoje łapy. – Nie wyszło mi.

– Każdy się potyka – powiedział łagodnie, siadając naprzeciw niej. – Różnica między wojownikiem a resztą polega na tym, że wojownik wstaje… i próbuje znowu. Tyle razy, ile trzeba.

Przerwał, by móc przejechać językiem po zmierzwionym futrze na karku.

– Po prostu spróbuj ponownie. I nie poddawaj się za szybko.

Kotka słuchała go uważnie. Był taki inny od Jastrząb. Przypominał jej trochę Pietruszkę, która też traktowała ją z taką łagodnością.

Ciężko jej było uwierzyć, że każdy się potyka. Przecież widziała w obozie koty idealne, które z gracją wykonywały swoje obowiązki i nic nie wypadało im z łapek. Żadne źdźbła trawy nie odważyły się wejść im do nosa czy kleszcz ugryźć i napić się krwi.

Nie skomentowała jego wypowiedzi. Przyjęła ją do siebie, biorąc głęboki wdech. Skoro miała spróbować ponownie, to się bardziej postara.

Podniosła się szybko z piachu na równe cztery łapy, chcąc wykorzystać różnicę w ich położeniu. Kocur siedział, ona wstała, a mimo to był dwie długości ogona dalej. Napięła ponownie mięśnie, skacząc na niego najszybciej, jak umiała, uważając na ewentualne nowe kamyki po drodze. Chciała go przewrócić, zmusić do uskoku, cokolwiek co pozwoli jej zdobyć przewagę.

Mirtowe Lśnienie nie zdążył się nawet poruszyć, nim Pchełkowa Łapa zareagowała — błyskawicznie, niemal odruchowo. Jej ciało wzbiło się z piasku jak sprężyna, jakby wstyd i upadek dodały jej nowej siły.

Mentor, zamiast uskoczyć — jak mu podpowiadał instynkt — wybrał inny ruch. Obrócił się w ostatniej chwili bokiem, nisko przyciskając się do ziemi i pozwalając, by siła jej skoku zderzyła się nie z pełnym oporem, ale z kontrolowaną rotacją. Ich ciała otarły się o siebie, piach wzbił się lekko, a ona przetoczyła się za jego plecami, lądując znów na nogach – nieco rozkołysana, ale wciąż na łapach.

– Dobrze! – powiedział wojownik z uznaniem, obracając się szybko, ale bez poczucia pośpiechu. – Zaskoczyłaś mnie. Gdybyś miała nieco więcej siły w tylnych łapach, naprawdę mogłabyś mnie przewrócić. Masz chęć spróbować jeszcze raz?

Pchełka utrzymała równowagę, nie przewracając się. Sama sobie pogratulowała, bo rzadko zdarzało jej się wylądować na czterech łapach.

Słysząc pochwałę, poczuła, jak jej serce wali młotem. Tak po prostu, nawet go nie dosięgnęła, a mimo to on ją pochwalił? Dlaczego to zrobił?

Odwróciła zmieszana głowę. Udawała, że bardzo ciekawi ją spieniona woda na brzegu plaży.

– S-Spróbuję – odpowiedziała, a jej głos trochę się wahał.

Ponownie zaczęła krążyć wokół kocura, ostrożnie stawiając łapy i ważąc każdy krok. Słaby punkt, słaby punkt...

Widziała jak baczne spojrzenie kocura śledzi ją w jej staraniach. Postanowiła spróbować ponownie tego samego ruchu, uderzyć w bok kocura.

Wzięła rozbieg, udając, że biegnie od frontu, jednak długość zająca przed kocurem uskoczyła w bok, by go zaatakować. Niestety, poślizgnęła się na piachu i zamiast za bok, złapała zębami jego piękny, puszysty ogon.

Pchełkowa Łapa leżała na piachu, z pyskiem zaciśniętym na jego ogonie niczym młoda lisica.

Z pyska kocura wydobyło się głośne syknięcie, przesycone uczuciem parzącego bólu, po chwili jednak uspokoił się, by parsknąć cicho, jak gdyby prostota oraz skuteczność tego ruchu nagle stały się bardziej oczywiste, jakby były na wyciągnięcie łapy.

– Cóż – mruknął w końcu – to zdecydowanie nowa taktyka.

Kiedy w końcu uczennica wypuściła jego ogon i spuściła wzrok w piach, pokręcił łbem z lekkością.

– Wiesz, większość kotów potrzebuje sezonów, żeby wpaść na coś nieprzewidywalnego. Ty zrobiłaś to… przypadkiem. – W jego głosie tliła się nuta dumy. – A to znaczy, że potrafisz zaryzykować. Nieźle.

I znowu gapa! Tylko tym razem zrobiła mu krzywdę! Obśliniła tą piękną rudą kitę. Położyła po sobie uszy, kiedy puściła jego ogon. Pierwszy dzień i spaliła chyba każde możliwe pierwsze wrażenie. Czuła jak palą ją końcówki uszu. Kiedy dotarło do niej, że mentor ją pochwalił – znowu – jeszcze bardziej ją zapiekły.

Wstała z piachu, z którym już dzisiaj przytuliła się wystarczająco dużo razy. Spojrzała na mentora ze skruchą. Naprawdę było jej przykro.

– Ale j-ja zrobiłam Ci krzywdę – wydukała. – P-Przepraszam, Mirtowe Lśnienie.

Spuściła znowu wzrok. Pogrzebała łapą w piachu. To jest ten potencjał, o którym mówiła jej matka? Wszystko, co potrafiła to potykać się i atakować przypadkiem? Beznadzieja... miała cichą nadzieję, że Mirtowe Lśnienie nie odrzuci jej jako uczennicy i nie powie nic swojemu ojcu, nowemu Liderowi.

Mirtowe Lśnienie westchnął cicho, niemal bezgłośnie, i zbliżył się do niej, stając tuż obok, lecz nie za blisko. Spojrzał na jej opuszczony łeb, na drżące wąsy, na łapę rozgrzebującą piach jakby chciała wykopać w nim dół i zniknąć.

– Hej… – powiedział miękko, a jego głos, choć nadal głęboki, miał w sobie ciepło. – Spójrz na mnie, Pchełkowa Łapo.

Czekał. Nie wymuszał. Ale gdy w końcu uniosła wzrok, zobaczył w jej oczach cały ten kłębek emocji: lęk, wstyd, nadzieję, poczucie winy, wszystko, co kotłowało się w małym serduszku.

– Nic mi nie zrobiłaś – powiedział spokojnie. – Ledwo mnie zabolało. A nawet gdyby… to nie byłoby to nic, czego bym się nie spodziewał. Uczysz się. A kiedy się uczysz, nie zawsze trafiasz dokładnie tam, gdzie trzeba.

Nigdy jeszcze w swoim krótkim życiu nie spotkała się z takim traktowaniem. Czuła, jakby nie zasługiwała na takiego mentora, pomimo że było to ich pierwsze spotkanie. Mirtowe Lśnienie przykładał się, by przekazać jej wiedzę jak najlepiej, a zarazem delikatnie. Tak jakby wciąż była kociakiem, a nie prawie dorosłą kotką. Zresztą... pewnie było mu jej żal, stąd ta troska.

Kiedy jednak spojrzała mu w oczy po jego poleceniu, nie dostrzegła w nich ani grama litości. Bardziej kręcące się ciepło, subtelne wsparcie, tak jakby bardzo chciał, by mu zaufała i uwierzyła.

Na wzmiankę o tym, że go wcale nie bolało, pozwoliła sobie parsknąć pod nosem. No tak, nie miała tyle siły, by go nawet drasnąć.

Czuła obecność kocura, widziała, że nie naruszał jej przestrzeni osobistej. Nigdy nie spotkała tak wyrafinowanego kota. Widocznie dobre wychowanie zrobiło swoje. Mentor był obeznany w kocich sprawach, umiał obracać się w towarzystwie i do tego przekazywać wiedzę. Normalnie kot idealny, w odróżnieniu do niej. Jakby byli burzową chmurą i taką puszystą, zwiastującą piękny dzień.

– Dziękuję – szepnęła. - N-nie znasz mnie, a j-jesteś dla mnie taki dobry. To m-miła...odmiana.

Mówiła cicho, jakby gdzieś za rogiem miała czaić się Jastrząb, gotowa wyskoczyć i skrzyczeć córkę za tego typu aluzje.

Spojrzał na nią z lekkim zaskoczeniem.

– Cieszę się, że widzisz we mnie dobrego nauczyciela – miauknął. – Myślę, że zaraz możemy wracać do obozowiska, byś nabrała nieco sił. Ale za nim to zrobimy, moglibyśmy udać się na krótkie polowanie. Co ty na to?

Jej ogonek bezwiednie powędrował do góry w radosnym geście. Wyglądał jak u królika.

Pchełka kiwnęła głową, na znak zgody z mentorem. Poczekała, aż kocur wyznaczy kierunek marszu, by pójść za nim. Dotarli na tereny łowieckie, a uczennica wciągnęła głęboko powietrze. Wyczuła wróble, wiewiórki i chyba to były krety, które wyściubiały co jakiś czas nosa spod ziemi. Widziała, jak kocur się rozgląda.

– Czy ja też będę p-polować? – zapytała, zaglądając kocurowi przez ramię.

<Mirtowe Lśnienie? 💛>

Liczba słów: 2338

[przyznano 47%]

Od Mirtowego Lśnienia do Pchełkowej Łapy

Jeszcze przed wojną pomiędzy Klanem Klifu a Klanem Wilka…

W pysku czuł metaliczny posmak, który przypominał mu krew i żółć, a jego gardło drapało niemiłosiernie, jakby każda próba przełknięcia była karą. Ostatniej nocy znów wymiotował. Najpierw tylko raz, potem drugi… a później nie zdołał już zasnąć. Każdy skurcz w brzuchu, każda fala mdłości wypełniała go paniką, której nie chciał — i nie umiał — nikomu pokazać.

Tunel prowadzący do jaskini, będącej legowiskiem medyczek znajdował się po prawej stronie od legowiska przywódcy — z zewnątrz wyglądało dość niepozornie, zwykła, szara jaskinia. Jednak gdy tylko Mirtowe Lśnienie wsunął się do środka, ogarnął go inny świat.

Ściany legowiska wykonane były z wysuszonej gliny, na której odciśnięto dziesiątki łapek — małych, dużych, niektóre jeszcze świeże, inne starte czasem. Czuć było zapach suszonych ziół: mięty, kocimiętki, lawendy i czegoś ostrego, piekącego w nos — może korzenia łopianu.

Pomieszczenie dzieliło się wyraźnie na dwie części. Po jednej stronie — posłania dla chorych, utkane z mchu i suchych liści, ułożone półksiężycem wokół ściany. Po drugiej — porządek medyczny: równe rzędy wysuszonych pęków ziół, poukładane w płytkich zagłębieniach wykopanych w glinie. Wszystko pachniało surowością i bezpieczeństwem.

W środku tunelu, z łapami umączonymi od pyłu kwiatowego i z zielskiem w pysku, krzątała się Ćmi Księżyc — wysoka, łagodna kotka o smukłych kończynach i sierści koloru jasnego srebra. Jej bursztynowe oczy rozjaśniły się na widok wojownika.

— Mirtowe Lśnienie? — Zmarszczyła lekko czoło, odkładając kępę szczawiu. — Ty tu o tej porze?

Wojownik skulił się lekko, wchodząc głębiej.

— Tak, to ja — westchnął. — Przychodzę z powodu dręczących mnie od jakiegoś czasu wymiotów.

Ćmi Księżyc natychmiast porzuciła wszystko, co robiła. Jej ruchy były szybkie, ale spokojne — płynne jak u rzeki. Skinęła ogonem w stronę najbliższego posłania.

— Dobrze, daj mi momencik.

Mirtowe Lśnienie osunął się, by móc podeprzeć o ścianę. Futro kocura było wilgotne od porannej rosy, w jego oczach można było dostrzec cień wstydu. Wojownik nie powinien narzekać. Nie powinien się męczyć z taką błahostką, gdy reszta trenowała. Ale nie mógł już tego dłużej znieść.

— Usiądź. Muszę cię obejrzeć, ale najpierw zjedz trochę tego.

Medyczka ułożyła przed nim kupkę zieleniny; ostry, świeży zapach, który miał zająć się jego żołądkiem, prędko zawirował mu w nosie, jednak nie miał ochoty prawić uwag na ten temat. Rola medyka była w końcu jedną z najbardziej zajmujących, wykańczających. Ćmi Księżyc z całą pewnością nie potrzebowała słuchać jego narzekań. Przełknął zioła, a ich posmak dryfował na jego języku. Ku jego zaskoczeniu, zioła nie smakowały wcale tak źle, jak pachniały. Gdy usiadł, Ćmi Księżyc zaczęła go badać — delikatnie uciskając brzuch, przysłuchując się oddechowi, zaglądając mu w oczy i pysk.

— Twój organizm próbuje coś odrzucić. Albo coś, co zjadasz, mu nie służy… albo — i tu zawahała się — coś cię zżera od środka. Nie dosłownie, ale… lęk. Zbyt dużo napięcia, zbyt mało odpoczynku, zbyt mało troski o siebie. Czasem ciało krzyczy, kiedy serce milczy.

— To niemożliwe. — Pokręcił głową. — Przecież jestem… stosunkowo silny. Nie spanikowałbym na patrolu. Nie boję się walki. Nie jem trujących rzeczy.

— A jednak wymiotujesz, noc po nocy. — Jej głos nie był oskarżycielski, lecz cichy, jak nurt strumienia. — To znaczy, że coś cię trawi, choć może sam nie wiesz, co.

— Jesteś w stanie coś na to poradzić?

— Podałam ci już odpowiednie zioła. Myślę, że więcej tu nie zdziałam, jednak jeśli wymioty by wróciły, to masz mi dać znać, bym mogła przygotować kolejną dawkę.

***

Teraźniejszość…

Słońce zawisło nad obozem niczym czujne, rozżarzone oko — niemalże nieporuszone, jakby samo zamyśliło się nad losem tych, którzy przetrwali. Światło opływało kamienną posadzkę cienką warstwą ciepła, łagodząc chłód cienia zalegającego w zakamarkach jaskini stanowiącej obóz. Klanu Klifu nosił ślady nie tylko walki, ale i żałoby, która w najbliższym czasie nie miała zniknąć. Śmierć nie krzyczała tu głośno, lecz sączyła się z każdego spojrzenia, każdego niedopowiedzianego słowa i każdej zbyt długiej ciszy.

Wojna z Klanem Wilka okazała się druzgocąca — jak sztorm, który porywa nie tylko ziemię spod własnych łap, ale i tych, których się kocha. Klanowicze stracili swoją liderkę, Liściastą Gwiazdę, a wraz z nią trzech innych wojowników, których oddanie nigdy nie zostało postawione pod znakiem zapytania. Czarne Gniazda, niegdyś pozwalające młodym uczniom na naukę walki, przepadły — wchłonięte przez najeźdźców z niemal niewyobrażalną prędkością.

Mirtowe Lśnienie nie nosił na sobie głębokich ran, lecz jego serce tkwiło w zgliszczach. Źródlana Łuna, jego siostra, została poważnie ranna — podobnie jak Promieniste Słońce i Jastrzębi Zew. Ta ostatnia, zwykle serdeczna oraz dobra leżała teraz bezwładnie w cieniu medycznej groty, niezdolna, by prowadzić dalej swoją uczennicę. I tak niemal bez uprzedzenia, obowiązek spadł na niego — ciężki i nieproszony, trochę jak brzemię, wypełnione lękami, których dotąd nie znał.

Nigdy nie marzył o tym, by być mentorem. A jednak los zapukał — z siłą burzy i nieodwołalnością fali przypływu.

Z wolna podniósł się ze swojego miejsca, przeciągając łapy niby z trudem, jakby każdy krok miał w sobie ciężar przyszłości. Powietrze było gęste, smakowało kurzem, skałą i czymś jeszcze — niepokojem, który nie do końca potrafił nazwać. Szedł przez obozowisko w kierunku legowisk uczniów, gdzie liczył, iż uda mu się zastać swoją nową uczennicę.

Gdy przeszedł przez próg, jego spojrzenie natychmiast padło na niby znajomą sylwetkę — szylkretową kotkę o delikatnie zaokrąglonym kształcie, ukrytą w głębi swojego posłania i… pełną cichej rezygnacji. Jej futro, utkane z szarości, pręg i kremowych smug, lśniło niepewnie w blasku wpadającym przez wejście. Oczy, duże i zielonkawe, wpatrzone były w przestrzeń przed sobą, lecz gdy tylko usłyszała jego kroki, uniosła wzrok, pozwalając mu dojrzeć połyskujące w nich przerażenie.

— Cześć, Pchełkowa Łapo — wymruczał, starając się nie pozwolić żadnej emocji przedostać się przez głos. Nie chciał, by zabrzmiał obco, ale też nie pozwalał sobie na ciepło, które mogłoby wzbudzić fałszywe nadzieje. Wolał być jak spokojna tafla wody — odbijająca, lecz nieprzenikniona. — Zwą mnie Mirtowe Lśnienie. To ja przejmę twoje szkolenie.

Kotka drgnęła ledwie dostrzegalnie, jakby każde słowo dotykało jej zbyt miękkiego miejsca pod skórą. Odwróciła łeb i spojrzała na niego z ukosa, jakby nie miała pewności, czy powinna zareagować. Przez chwilę milczała, a potem, ledwie słyszalnie, jakby jej własny głos mógł ją zawstydzić, wyszeptała:

— D-dzień dobry…

Była niepewna. Cicha. Ulotna jak smuga cienia pomiędzy skałami. I Mirtowe Lśnienie to rozumiał — w jej oczach tliła się strata, podobna do tej, którą sam czuł. Jej mentorka, a także i matka była teraz w opłakanym stanie. To, co czuła uczennica nie było raną, którą można było wyleczyć ziołami, a czymś dużo głębszym, jeszcze bardziej bolesnym.

Pozwolił sobie spojrzeć na legowisko, w którym się znaleźli. I wtedy dotarło do niego, że choć świat na zewnątrz uległ zmianie, to tutaj, w tej jaskini, wszystko wyglądało tak samo. Te same surowe ściany porośnięte skąpym mchem. Te same gniazda, wciąż utkane z traw i mchu przez łapy dawnych uczniów. Jakby czas zatrzymał się tu z rozmysłem, nie pozwalając zmianie wejść za próg.

— Mam nadzieję, że nasz wspólny trening przyniesie ci coś dobrego — powiedział spokojnie, po czym chrząknął cicho, jakby chciał wyczyścić gardło, ale też pozbyć się z głosu własnych niepewności. — Ale najpierw… opowiedz mi, co już potrafisz. Co sprawia ci trudność? Od tego zaczniemy, dobrze?

Zamilkł. Wolał jej nie ponaglać, nie przytłaczać, a po prostu pozwolić się wypowiedzieć, jeśli uzna, że powinna. Równie dobrze mogłaby siedzieć cicho. Prawdę mówiąc, nie sprawiłoby mu to większej różnicy — po prostu jej szkolenie trwałoby wtedy dłużej.

<Pchełkowa Łapo?>

[1179 słów]

[przyznano 12%]

Wyleczeni: Mirtowe Lśnienie