Od Wiaterku (Wietrznej Melodii) CD. Wróblowej Gwiazdy (Pierwszego Brzasku)

 *skip do kiedyś tam*

Wojowniczka cicho wymknęła się z obozu. Mknęła między wrzosami, roznosząc ich pyłek wraz z wiatrem. Potrzebowała chwili... A może nawet odrobiny więcej czasu dla siebie, by przemyśleć... Siebie. Kompletnie nie miała pojęcia, co myśleć o samej sobie i swojej egzystencji w Klanie Burzy. Niby przeniosła się dla swojego własnego komfortu i zadowolenia, ale... Jeśli miała być szczera, to nie do końca jej się tu podobało. Nic takiego się tu nie działo, nadal - tak jak w jej rodzimym klanie - była samotna. Nie znalazła sobie żadnych przyjaciół, ale co się dziwić? Nie sprawiała wrażenia miłej i przyjacielskiej, i nie miała zamiaru.
Zamknęła oczy, ciesząc się ciepłym powiewem w futrze. Nadeszła Pora Zielonych Liści, a z dnia na dzień robiło się coraz cieplej. Odetchnęła głęboko, zatrzymując się. Gdy rozejrzała się dookoła, zauważyła, że znalazła się niemal przy rzece, oddzielającej terytorium Klanu Burzy, i no... Chyba niczego? Sama nie wiedziała.
Usiadła na podmokłej trawie, unosząc pysk do słońca. Z chęcią oddałaby się rozmyślaniom albo i nawet zdrzemnęłaby się, ale musiała zachować ostrożność - była tu sama i nie wiedziała, czy przypadkiem kogoś tu nie spotka. A to... Mogłoby się nie najlepiej skończyć.
Jak na zawołanie, do jej uszu dobiegł szelest. Otworzyła oczy i zawęszyła, ostrożnie stając na łapy. 
- Wychodź, kimkolwiek jesteś - warknęła, pusząc futro na grzbiecie. 
Wyczuwała zapach jakiejś kotki, mocno zmieszany z wonią ziół. W głębi duszy miała nadzieję, że to po prostu jakieś zwierzę, a zapach przywiał wiatr z drugiego brzegu. Jednak wiedziała, że to niemożliwe.
Po krótkiej, lecz strasznie ciągnącej się chwili z krzewów wysunęła się masywna, lecz smukła niebieska kocica z pękiem ziół w pysku. Do nosa Wietrznej Melodii dobiegła charakterystyczna woń osobniczki, była pewna, że to samotniczka.
- Co robisz na terytorium Klanu Burzy? - parsknęła, stając w bardziej dynamicznej pozycji, by pokazać swoją siłę.
Samotniczka napuszyła ogon.
- Spokojnie, młoda damo - odezwała się melodyjnym głosem - Jam jest Safona, wieszczka Księżyca i Gwiazd. Jestem uzdrowicielką tego lasu i w niczym nie szkodzę twemu Klanowi. 
Szylkretka zastrzygła uszami, cały czas trzymając się na bezpieczną odległość od uzdrowicielki.
- W takim razie czego tu szukasz? - zapytała ostrożnie.
Safona przewróciła oczami, co jeszcze bardziej zdenerwowało wojowniczkę. Ja ona śmie lekceważyć wojowniczkę Klanu Burzy?!
- Szukam ziół - miauknęła niebieska.
- W takim razie wynoś się! - wrzasnęła, zamachując się łapą na samotniczkę - Klan Burzy też potrzebuje ziół!

Od Wróblowej Gwiazdy cd. Wiaterku

Słoneczna Myśl była najbardziej uroczą kotką, którą znał (no, może oprócz Żabki) i bury chętnie ją odwiedzał, szczególnie że bez wątpienia mógł nazwać ją swoją przyjaciółką. Z jej siostrą łączyła go pewna tajemnica i zaciągnięty u niej dług wdzięczności. W końcu uratowała Borsuk.

Z tych powodów, a także dlatego, że kocięta Słonecznej Myśli miały niedługo zostać uczniami, wybrał się do żłobka, odwiedzić obie królowe. Już w progu przywitały go piski bawiących się kociaków. Przywitał się z kotkami, dając każdej upolowaną przez siebie piszczkę. Rozmowa nie zdążyła zacząć się na dobre, gdy do lidera podeszła godna następczyni Płonącej Waśni - Wiaterek. Bury zdążył sporo o niej usłyszeć, i to niekoniecznie najlepszych rzeczy. Uśmiechnął się pod nosem. Była dopiero kociakiem, w jej wieku on też nie raz prawie przyprawił rodziców o zawał. Miał nadzieję, że mała z tego wyrośnie.

Szylkretka usadowiła się przed nim, wlepiła w niego okrągłe oczka i z grymasem niezadowolenia na pyszczku miauknęła absolutnie poważnie:

-Wróblowa Gwiazdo, bo mój brat ma imię podobne do twojego. To niesprawiedliweee.

Zaśmiał się pod nosem. Ech, kociaki. Wyglądała przeuroczo, gdy się tak dąsała.

-Twoi rodzice takie mu dali, ja nie miałem z tym nic wspólnego - zażartował. Widząc jej ciągłe niezadowolenie, dodał: - Ty też masz piękne imię. Zupełnie jak… Wietrzna Burza! - rzucił pierwsze, co przyszło mu do głowy. Rodzice mi o niej opowiadali kiedy byłem mały. Była wielką wojowniczką i zastępczynią… Wilczej Gwiazdy, założyciela naszego klanu. Ponoć nikt nigdy nie pokonał jej w walce, przynosiła największe piszczki na stos i wyszkoliła najlepszych wojowników, w tym następnego lidera. - Wróblowa Gwiazda uśmiechnął się do szylkretki. Przodkowie na pewno nie obrażą się za taką historyjkę. A może okaże się, że wcale nie zmyślał aż tak bardzo.

<Wiaterku? xD>

Od Wiaterku CD. Wróblowej Gwiazdy

Miała nadzieję, że lider nie zauważył jej zdenerwowania. Na szczęście ten nie zwrócił na to uwagi. - Cześć - miauknął do niej przyjaźnie - Jesteś Wiaterek, tak?
Kotka popatrzyła na burego.
- Tak... - stwierdziła wymijająco - Już niedługo Wietrzna Łapa. - dodała dumnie.
Wąsy kocura drgnęły z rozbawieniem. Po chwili za nimi rozległ się wysoki pisk, a Wróblowa Gwiazda zwrócił uszy w kierunku hałasu. Gdy ten nasilił się, niebieskooki z westchnieniem wstał z miejsca i ruszył w jego kierunku.
- Przepraszam, ale muszę iść. - pożegnał się i pobiegł do walczących uczniów.
- Po co mnie tu przyprowadzałaś? Ja się o to nie prosiłam. - prychnęła Wiaterek.
Rozkwitająca Łapa szturchnęła ją lekko w bok, wymownie spoglądając na Modrzewiową Korę, który cały czas siedział obok, przysłuchując się ich krótkiej wymianie zdań.
- To... my już pójdziemy - oznajmiła speszona uczennica, popychając młodszą kuzynkę w kierunku kociarni.
- Do reszty zwariowałaś?! - zganiła kociaka – Tak się nie robi, w ten sposób obrażasz lidera!
- Nie, nie zwariowałam. - odparła ze spokojem Wiaterek – Ja po prostu jestem sobą, nikt mi przecież nie zabroni.
Rozkwit westchnęła zrezygnowana, przyznając małej rację.
- Dobra - prychnęła, przewracając oczami – Ale następnym razem...
- Nie. - przerwała jej szylkretka – Nie będzie następnego razu.

*Jakieś 2 dni później*

No i stało się. Tak jak można było przewidzieć, Wróblowa Gwiazda przyszedł do żłobka, by porozmawiać ze Słoneczną Myślą i jej dziećmi. Wiaterek nie była zadowolona z takiego obrotu spraw, ale jeden ze szczegółów przyszedł jej na łapę. A mianowicie lider przyszedł sam, bez klejącego się do niego Modrzewiowej Kory. Kotka postanowiła popytać przywódcę i sprawdzić, jak daleko sięga granica jego cierpliwości. Bo jeśli będzie wystarczająco wyrozumiały, to zapewne na wszelkie jej planowane odstąpienia (małe oczywiście) od kodeksu przymknie oko...
- Wróblowa Gwiazdo, bo mój brat ma imię podobne do twojego. - zaczęła z grymasem, sadowiąc się przed kocurem – To niesprawiedliweee

<Emmm... Wróbel?>

Od Wróblowej Gwiazdy cd. Wiaterku

*początek Pory Nagich Drzew*

- To twarda kocica, wyliże się, zobaczysz. - Partner liznął go pocieszająco po policzku, oplatając ciaśniej ogonem.
Wróblowa Gwiazda schował pysk w jego futrze, starając się ukryć przed burym łzy cieknące spod jego zaciśniętych powiek.
- Wiem, ale… Widziałeś jak wyglądała…
- Też byś tak wyglądał po rzyganiu i ziołach na sraczkę - miauknął Modrzew, unosząc lekko kąciki pyska.
Wróbel parsknął, odwzajemniając słabo jego uśmiech.
- P-przynajmniej jej nie otruła.
- Jeszcze dała kocimiętki… Też bym chciał.
Lider szturchnął go bok, z cichym "no wiesz co!". Modrzewiowa Kora uśmiechnął się, ciesząc, że jego partner choć na chwilę się rozpogodził. Widział, w jakim stanie była ich zastępczyni i może za nią nie przepadał (delikatnie mówiąc), ale też się martwił. Ze względu na Wróbelka. Ale Potrójny Krok mówił, że skoro przeżyła pierwszy wschód słońca, teraz powinno być tylko lepiej i niedługo wróci do siebie. Oby.

Gdzieś obok rozległy się kroki. Oba burasy podniosły łeb jak na komendę, Wróblowa Gwiazda dodatkowo szybkim ruchem starł z pyska łzy. Modrzew odsunął się od niego nieznacznie. Ot, tak, żeby wyglądać przyzwoiciej.
- Witaj, Wróblowa Gwiazdo - miauknęła Rozkwitająca Łapa, kładąc przed nim wiewiórkę. Podziękował skinieniem głowy. - Ktoś chciał cię poznać.
Popchnęła w jego stronę małą szylkretkę. Bury pociągnął nosem i spróbował uśmiechnąć się przyjaźnie. O ile się nie mylił, była to córka Słonecznej Myśli, siostry Jastrzębiego Podmuchu. Swoją drogą, dawno z nią nie rozmawiał. Uśmiechnął się na wspomnienie sympatycznej koteczki.
- Cześć - miauknął do niej. - Jesteś Wiaterek, tak?

<Wiaterku? Przepraszam, że tak długo>

Od Wiaterku

- Co robisz? - zapytała Rozkwitająca Łapa, wchodząc do kociarni. Koteczka prychnęła z niezadowoleniem. 

- Jak to co, nudzę się. - westchnęła, strzepując uchem - Nie ma tu nic ciekawego, Wróbelek śpi, mama nie chce się bawić, a tata jest na patrolu... 

Niebieska podeszła bliżej, przysiadając obok swojej przybranej kuzynki. Wiaterek wytknęła na nią język, co starsza skomentowała tylko przewróceniem oczu. 

- Zawsze jesteś taka wredna? - odparła na to Rozkwit. 

- Możeeeee - miauknęła przeciągle kotka. 

- Poznałaś już lidera? - zapytała, a Wiaterek pokręciła główką - To może się do niego wybierzemy? 

- Noooo dobraaa - mruknęła szylkretka. 

Rozkwit zamieniła kilka słów z przysypiającą Słoneczną Myślą, po czym ruchem ogona przywołała do siebie kuzynkę. 

- To chodźmy! - zawołała uczennica; obie opuściły legowisko. 

Kocię niemal tonęło w śniegu, lecz po chwili kotki wyszły na mniej zaśnieżoną polankę. Tam podeszły do stosu ze świeżymi piszczkami. Dymna wciągnęła do nozdrzy zapach jedzenia; zrobiła się głodna. 

- Nie, ty zjesz później - odparła z rozbawieniem Rozkwit. 

- Weźmy coś do jedzenia. - Pouczyła ją uczennica – Tak wypada.  

Młodsza prychnęła naburmuszona. 

 - Nie, ty zjesz później - odparła z rozbawieniem Rozkwit. 

Z tymi słowy wzięła do pyska wiewiórkę, odszukując wzrokiem lidera. Zaprowadziła Wiaterek do kocura, który siedział na uboczu, obserwując klanowe życie. 

- Witaj, Wróblowa Gwiazdo - przywitała się córka Jastrzębiego Podmuchu, upuszczając zwierzynę - Ktoś chciał cię poznać. 

Czarna wzdrygnęła się. 

Nie mogła pozbyć się wrażenia, że cały czas ktoś ją obserwuje. 

 

<Wróbel?>