Od Lawendowego Strumienia CD Koziej Łapy

- Nie martw się... - powiedział Kozia Łapa, próbując pocieszyć królową - Lisia Gwiazda na pewno wymyśli coś słusznego.
- Sama nie wiem- stwierdziła szylkretowa.- Boję się o niego, nie chce, by skończył poza klanem albo w kociarni. Jest moim synem, kocham go mimo tego, że jest inny niż większość kociąt.- dodała marszcząc pyszczek. Skierowała spojrzenie na czarno-białą koteczkę.
- Rozmarynko bycie uczniem jest fantastyczne. Patrole i polowania. Jeśli dostaniesz miłego mentora, to będzie to najlepszy okres w twoim życiu.- odpowiedziała patrzac sie w ładne, zielone oczy Rozmarynki. Słońce mocno świeciło, zaś jej było strasznie ciepło. Polizała się po łapie. Uwielbiała swoją córkę, była niezwykle rozgadana. Charskter przejęła po Lawendowym Strumieniu, a nie tym marnym samotniku. Wszystkie jej wspomnienia dotyczace Śniegusa były negatywne, ale mimo to tęskniła. Wciąż pamiętała Liska oraz Lisią Łapę, teraz był to Lisia Gwiazda- jej partner. Nie zbyt chciała dalej z nim być, miłość się wypaliła. Skończyła się, prysnęła znikając, gdzieś daleko. Czy mogłaby opuścić Klan Klifu? Mogła, ale zwyczajnir tego nie chciała. Stop.
- Jak tam trening Kozia Łapo? Jesteś już gotowy do mianowania? Będziesz świetnym wojownikiem, dokonasz czegoś, czego chciała dokonać Głusia.- zapytała lekko sie uśmiechając. Pamiętała zabawy z siostrą. Drobna szylkretka była cicha, ale mimo to ją kochała. Tęskniła, nawet bardzo. Pamiętała okres, kiedy jej siostra karmiła swoje dzieci. Później skoczyła, ponownie do głowy przyszła jej ta myśl. Moze ona też skoczy?
< Kozia Łapo? >

Od Lawendowego Strumienia

Lawendowy Strumień leżała i karmiła pozostałą dwójkę swoich dzieci. Rozmarynka, czarno-biała koteczka była rozbiegana jak matka. Lubczyk, niepełnosprawny kocur był cichy i strachliwy. Jej drugi syn zmarł na środku obozu po wojnie z Klanem Wilka, zmarła w niej także jej rodzicielka i uczennica. Rozpaczała po ich stracie, ale hej! Trzeba żyć dalej, prawda? Gdzieś w głębi serduszka była wściekła na Klan Wilka, za wywołanie wojny. Zmarło w niej tyle dobrych kotów! Polizała swoją córkę po głowie, ta popatrzyła na nią. Młoda królowa się zaśmiała, Rozmarynka wyglądała komicznie. Nie nudziło jej się spędzanie czasu w żłóbku, lubiła to, wręcz kochała. Lubczyk spał, żal jej było synka, wiedziała, że nie ma szans na mianowanie. Powoli przestawała ufać swojemu partnerowi i liderowi jednocześnie- Lisia Gwiazda przestał być miły i słodki jak za kociaka. Calico spojrzała na swoją córeczkę. W jej wzroku było widać miłość. Starała się być jak najlepszą matką, ale nie zawsze wychodziło. Widziała zmęczenie na pysku Koziej Łapy, żal jej było siostrzeńca. Tam samo jak Głusi, czy nie lepiej byłoby podzielić jej los i skończyć żywot spadając z klifu? Nikt, by się nią nie przejmował. Nikt, a nikt. No może tylko dzieci zauważyłyby jej brak, w końcu była ich matką. Czarno-biała zwinęła się w kłębek i zasnęła. Otuliła dwójkę dzieci ogonem, było jej przyjemnie tak odpoczywać. Kiedy minęła dłuższa chwila, a żadne z jej kociąt się nie obudziło, wstała i skierowała się w stronę stosu zwierzyny. Słońce mocno grzało, było cieplej niż zazwyczaj. Oblizała swój pysk, stos zwierzyny był duży. Spośród wielu tłustych zwierząt wybrała ładną wiewiórkę oraz chudego wróbla. Lubiła rude stworzenia, wiewiórki były jej ulubionym pożywieniem. Wróbla zjadła jeszcze przy stosie ze zwierzyną, jego woń zbyt kusiła. Wiewiórkę pochłonęła w żłóbku blisko dzieci. Po posiłku umyła łapę i zasnęła.

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiej Gwiazdy

- Sama jednak dobrze znasz moje zdanie. Nie mam do ciebie pretensji o kocięta z innym kocurem, jednakże nie zamierzam uczestniczyć w ich wychowaniu. Nie chcę też, aby nazywały mnie ojcem - miauknął krótko i bez owijania w bawełnę. Sądzę, że powinnaś już iść. Ja sam mam trochę na głowie, muszę iść na patrol - zakończył rozmowę rudo-biały wychodząc ze swojego legowiska.
Calico wyszła za liderem, jednak zamiast w kierunku wyjścia z obozu skierowała się w stronę legowiska królowych. Zlepek niedawno opuścił kociarnię i stał się Zlepioną Łapą, a jego mentorem został przybrany ojciec Lisiej Gwiazdy- Księżycowy Pył. Lekko zmarszczyła nos, czując głód, powoli usiadła zaraz obok stosu zwierzyny, myśląc, czy powinna była coś zjeść. Jej kremowo-biały siostrzeniec zajmował się nią, jednak nie przepadała za Baranią Łapą. W miocie szylkretowo-białej kotki zwanej Głuszcową Łapą znajdowały się dwa kocurki. Miły Kozia Łapa, z którym młoda królowa lubiła spędzać czas oraz Barania Łapa egoistyczny kocur, którego zielonooka nie lubiła. W końcu odeszła od stosu zwierzyny czując głód. Nie chciała zabierać czegokolwiek z i tak już marnego stosu zwierzyny. Doszła do ciepłego żłóbka, tylko marząc, by już leżeć. Położyła się na swoim posłaniu, kociarnia wydawała jej się pusta, od kiedy Zlepek zaczął spać w legowisku terminatorów. Miała nadzieję, że żadne z jej kociąt nie będzie przypominać kremowego arlekina. Z jednej strony żałowała, że nie może polować, ale przecież wtedy musiałaby również patrolować, czego szczerze nienawidziła. Wkrótce patrol wyruszył, na czele szedł Lisia Gwiazda, a za nim Niebiański Lot i siostra calico- Jaszczurczy Język. Pierwszy raz w żłóbku jej się nudziło, co mogła robić? Jej partner, z którym mogłaby trochę porozmawiać, miał dużo obowiązków i co chwilę nie było go w obozie. Co się stanie, jeśli jej kocięta będą martwe? Załamie się? Raczej tak, załamie się i nie będzie chciała wykonywać obowiązków wojownika. Czy jej partner wyrzuci ją z klanu? Pamiętała terminatora, który skończył bez klanu oskarżony o zdradę.
***
Lekko otworzyła oczy, zasnęła. Patrol wrócił już do obozu, więc postanowiła poszukać swojego partnera. Nie musiała się nawet ruszać, ponieważ lider Klanu Klifu przyszedł do żłóbka ją odwiedzić.
< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Koziej Łapy

 - Dziękuję, Kozia Łapo. - uśmiechnęła się łagodnie, czując, jak paraliżuje ją głód.
Kusząca woń piszczki wykręcała jej wszystkie wnętrzności, nie potrafiąc się oprzeć przybliżyła pysk do tłustego zwierzątka i delikatnie go ugryzła. Cudowny smak rozszedł się po całym jej zmęczonym ciele, żałowała, że musi zabierać jedzenie starszym, mogła nie poznać Śniegusa. Szylkretowej królowej wydawało się, że jest za młoda na posiadanie potomstwa i dlatego tak źle się czuje. W duchu cieszyła się, że nie jest drobna tak jak Głusia. Jak siostra calico dużo młodsza od niej i drobniejsza była w stanie przetrwać dwa księżyce takiej męki? Musiała być silna, bardzo silna. Łzy napłynęły do jej oczu, kiedy przypomniała sobie swoje zabawy z siostrą, żałowała, że nie spędzała z matką Koziej i Baraniej Łapy całego wolnego czasu. Teraz jej już nie ma! Otrzepała się, po czym popatrzyła się na swojego siostrzeńca. Był zupełnie jak jej zmarła siostra, czemu wcześniej tego nie zauważyła? Zmierzyła Kozią Łapę wzrokiem, budowa była identyczna jak u Głuszki drobna, niezwykły kolor oczu, a nawet obecność bieli na futrze. Młoda karmicielka znalazła w nim również podobieństwo do jego mentora- Lisiej Gwiazdy, kozia bródka idealnie pasowała do jego imienia. Skąd wzięły się pędzelki na jego uszach? Co ukrywała jej siostrzyczka? Lekko się uśmiechnęła czując chęć wstania,] delikatnie usiadła, owijając swoją kitą mocne trzykolorowe łapy, żałowała znajomości ze śnieżnym samotnikiem, mogła teraz polować bądź patrolować. Wstała planując wyjście z ciepłej kociarni, nie przeszła jednak nawet kilku kroków, ponieważ poczuła mocny ból w brzuchu. Poczuła ciężkie łzy w oczach, tylko czekające aż zamknie swoje zielone oczy. Powoli podeszła do swojego zimnego legowiska czując zmęczenie, każdy krok był dla niej ciężarem. Położyła się na brzuchu i oglądnęła się za liliowym bicolorem. Chciała się odezwać, jednak poczuła kopnięcie swojego kociaka, mimo wszystko już je kochała.

< Kozia Łapo? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca (Lisiej Gwiazdy)

- Duchy przodków ukazały mi oblicze nowego zastępcy. Nadal jednak będziemy pamiętać o wiernym Omszonej Skórze, który oddał życie za klan. Jego miejsce zajmie Lisie Serce! - zawołał partner Wschodzącej Fali. Calico czuła zdziwienie, jej partner dotknął nosem Potokowej Gwiazdy, a potem wrócił, do niej ignorując gratulacje innych kotów. Przysunęła się bliżej do swojego partnera wtulając się jego futro, tylko tam czuła się bezpiecznie.
- Gratulacje Lisku- szepnęła kotka po czym rozglądnęła się po polanie, powinna była podejść do ciała poległego zastępcy, ale wolała zostać przy rudym kocurze.
Przy nim nie mógł dotknąć jej gniew Śniegusa, który na pewno będzie chciał zobaczyć swoje dzieci. Nie wróci do niego nigdy, nigdy! Co ma wmówić swoim dzieciom? Czy jej uwierzą, kiedy powie im, że nie mają ojca? Będzie się o to martwić później! Teraz jej kocięta są bezpieczne. Ze Śniegusem nigdy nie łączyła jej żadna miłość ani zauroczenie. Czemu jej przyjaciel jej to zrobił? Nie planowała teraz kociąt, chciała je urodzić, posiadając swojego partnera, czułyby się kochane! A teraz? Musi sobie poradzić sama z ich wychowaniem!
***
Leżała zastanawiając się, czy będzie dobrą matką. Co, jeśli źle wychowa kocięta? Czy to sobie wybaczy? Odsunęła swoje zmartwienia na bok, powinna żyć chwilą! Postanowiła porozmawiać ze swoją ciotką- Wschodzącą Falą. Miła szylkretka na pewno jej doradzi, pomoże, może nawet w sprawie imion. Skierowała się w stronę legowiska wojowników, rozglądając się po polanie za swoim partnerem. Zamiast partnera znalazła swoją ciotkę, siedziała w kącie obozu i jadła wróbla.
- Witaj Wschodząca Falo!- zawołała z oddali, tak by była mentorka ją usłyszała.
- Witaj Lawendowy Strumieniu- odpowiedziała piękna partnerka przywódcy, dojadając wróbla.
- Czy nazwanie kociaka Piasek to dobry pomysł?- zapytała szylkretkę lekko mrużąc oczy.
- Według mnie nie, ale każdy ma swoje zdanie.- odparła spokojnie siostra jej matki.
- Też tak myślałam- odparła calico- chciałam się tylko upewnić.
Jak może nazwać swoje kociaki? Może jeśli będzie jakiś biały to Śnieg? To nie był dobry pomysł, zbyt przypominałoby jej o śnieżnym samotniku. Mogła nazwać swoje kociaki jakkolwiek, ale jeśli będzie jakiś biały to nie chciała go traktować gorzej. Serce kotki przyśpieszyło, bała się, że kociaki nie przeżyją porodu albo umrą zaraz po. Czy mogło stać się coś gorszego? Kolejnym powodem do strachu była możliwość odziedziczenia charakteru po Śniegusie. Calico przełknęła głośno ślinę, po czym wróciła do swojego legowiska, zwinęła się w kłębek i zasnęła.

***
Potokowa Gwiazda zmarł, praktycznie cały żłóbek został mianowany, do opieki został jej tylko Zlepek. Lisie Serce stał się Lisią Gwiazdą, a ona czuła ciężar młodych na każdym kroku. Jak nazwie swoje kocięta? Do jej głowy przyszło wspomnienie jak jej zmarła siostra, chciała mieć na imię Woda albo Fala, czy tak powinna nazwać swoje kocię? Kocięta, a przez kogo je ma? Przez Śniegusa! Czy nie powinna była się wyżalić Liskowi? Wstała i powoli wyszła ze żłóbka zerkając na Zlepka, który słodko spał. Ruszyła w stronę nowego legowiska swojego partnera, zastała go w środku siedzącego i myślącego.
- Witaj Lisia Gwiazdo- przywitała się calico po czym usiadła naprzeciwko lidera.- Jeśli Cię to interesuje, te kocięta są samotnika. Nie chciałam ich, to jego wina! Nosi imię Śniegus i jest największy lisim łajnem, jakie znam! - wykrzyczała, czując łzy w oczach.


< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca

- Kocham cię Lisie Serce- szepnęła cicho, po czym wtuliła się rude futro kocura.
Ptaki nie śpiewały, jakby czekały na odpowiedni moment. Piękne niebo sprawiało, że kotka była szczęśliwa. Z jej poprzedniego płaczu nie został nawet ślad, teraz w końcu nie musi się ukrywać. Kochała rudego wojownika całym sercem, Śniegus był już wypalonym wspomnieniem. Nikt nie nakrył jej, kiedy rozmawiała z białym samotnikiem więc czuła, że może już o tym zapomnieć. Wkrótce Lawendzie zebrało się na wymioty. Nie, nie teraz- pomyślała.
***
Spało wyciągnięta w legowisku królowych, jej futro było lekko zaniedbane, jednak nie dlatego, że nie chciała o nie dbać, tylko dlatego, że nie miała siły. Zamruczała, czując, jak głodna jest, gdyby tylko mogła jeść po dziesięć sztuk zwierzyny dziennie. Zapomniała o samotniku, teraz po prostu go nienawidziła. Jak on mógł to zrobić?! To był po prostu dobry przyjaciel calico, ktoś, kto o nią dbał. A teraz? Uciekła od niego z kociętami w brzuchu. Łzy zebrały się jej do oczu.
- Będę silna- szepnęła cicho.- dla nich.
Jakie będą jej kociaki? Szylkretowe? Białe? Było jej to obojętne, zupełnie obojętne. Z jednej strony kotka była szczęśliwa, ponieważ będzie miała potomstwo, wzmocni swój klan. Jednak druga strona calico płakała, krzyczała, ponieważ nie chciała teraz znaleźć się w żłóbku. A została uziemiona, w kociarni czekając na poród, a potem na mianowanie jej przyszłych dzieci. Zostało jej jeszcze jakieś osiem księżycy siedzenia w ciepłym legowisku. Zapach mleka uspokajał ją, chociaż większość kotów nienawidziła tego zapachu na równi z zapachem zgniłej zwierzyny. Wstała i okrążyła żłóbek, kociaki spały wszędzie, więc musiała uważać, by na żadnego nie nadepnąć. Uśmiechnęła się, widząc, że dwa kociaki zdecydowały spać się w jej pobliżu. Cicho wyszła na zewnątrz kociarni. Srebrna skórka świeciła, gdzieś wysoko sprawiając, że lekko się uśmiechnęła. Co teraz myśli sobie jej babcia i dziadek? Czy są szczęśliwi, widząc dorosłe życie ich wnuczek? Może właśnie płaczą przez głupotę Lawendowego Strumienia? Czy Głusia siedzi tam z nimi? Stop! Lisie Serce jeszcze nie wrócił do obozu, był na patrolu. Czy dalej będzie ją kochać? Może pójdzie do Potokowej Gwiazdy? Nagle do obozu wszedł rudy wojownik i zobaczył szylkretową kitę kotki znikającą w legowisku karmicielek. Lisie Serce skierował się w stronę żłóbka. Nagle zobaczył Lawendowy Strumień układającą się na swoim posłaniu.

< Lisek? Mój rekord w szybkości odpisu :o >

Od Lawendowego Strumienia

Lawendowy Strumień otworzyła swoje wielkie, zielone oczy. Zaspałam- pomyślała przerażona. Wyleciała z obozu, nie zdając sobie sprawy z tego, że poranny patrol jeszcze nie wyruszył. Słońce powoli wyłaniało się zza Miejsca, Gdzie Tonie Słońce sprawiając, że całe niebo zabarwiło się na mlecznoróżowy kolor. Ciężkie grudy śniegu wpadały na długie, mocne łapy kotki sprawiając, że nie była w stanie poruszać się tak szybko, jak zwykle. Przebrnęła w kierunku granicy z Klanem Wilka. Szukając swojego patrolu szybko, dotarła do okolic Księżycowej Zatoczki, a zaraz za granicą siedział biały kocur. Podchodząc, do niego zjeżyła się, aby wyglądać na groźniejszą i większa. Jej wielkie zielone oczy mocno odznaczały się na tle białego śniegu, jej krótkie futro było pełne lepkich grudek.
- Co tutaj robisz?- wysyczała, mrużąc oczy zdenerwowana.
- Siedzę- odpowiedział, po czym lekko się uśmiechnął.- Nie atakuj mnie.
- Nie mam takiego zamiaru- odparła cicho Lawendowy Strumień.
Ma takie ładne futro- pomyślała, nie przyznając się do tego.
- Jak się nazywasz?- zapytał biały półdługowłosy kocur, lekko się uśmiechając.- Ja jestem Śniegus
- Lawendowy Strumień- odpowiedziała, zauważając, jak brzydki jest jej głos.
***
- Śniegus- zaśmiała się lekko.
- Zakochałem się w tobie Lawendo.- szepnął cicho zielonooki kocur.
- Ale...- szepnęła.- Ja kocham...
- Mnie! Prawda?- zapytał z nadzieją w jednym okiem.
Następną noc spędziła śpiąc razem z Śniegusem, czy w obozie się o nią martwili? Raczej tak, ale jej to nie obchodziło.
***
Leżała w legowisku cicho pochrapując, od kilku wschodów czuła się słaba, szybciej się męczyła i łapała mniej zwierzyny. Bała się każdego ruchu, przecież mogło to jej zaszkodzić. Jeszcze bardziej obawiała się iść do Lśniącego Słońca, co jak będzie śmiertelnie chora? W końcu postanowiła zapytać się asystenta syna Poplamionego Piórka. Skierowała się w stronę jego legowiska z nadzieją, że to tylko jakaś łagodna choroba. W legowisku poszukała Sokolego Skrzydła, znalazła go przy ziołach.
- Co się dzieje Lawendowy Strumieniu?- zapytał asystent medyka zdziwiony odwiedzinami kotki.
- Czuje się słaba, brzuch mnie boli, nie jestem w stanie szybko biegać, szybko się meczę- wyrzuciła z siebie calico bojąc się odpowiedzi niebieskiego.
- Nie jesteś ciężarna?- zapytał, kocur lekko się uśmiechając.
- Nie- odkrzyknęła przerażona.
- Połóż się- zarządził Sokole Skrzydło.
Posłusznie się położyła, czekając na wyrok. Niebiesko-biały obadał jej brzuch, po czym się uśmiechnął.
- W twoim brzuchu rozwija się nowe pokolenie Klanu Klifu- powiedział lekko kocur.- Gratulacje.
- Jesteś pewien?- zapytała z przerażeniem wymalowanym na pyszczku.
- Tak jestem pewien.- powiedział niebieski.
Z zielonego oka wojowniczki Klanu Klifu spłynęła pojedyncza łza. Kto był ojcem jej miotu? Czy to mógł być Śniegus?
***
Wędrowała w stronę białego kocura.
- Śniegusie!- krzyknęła głośno, lecz łamiącym się głosem.
- Co się dzieje Lawendowy Strumieniu?- zapytał, siadając na ziemi.
- To twoja wina! Klan mnie znienawidzi! To nie była miłość, a teraz twoje potomstwo nie opuści mnie go końca życia!- wykrzyknęła, chlipiąc.
- Czy to nie świetnie?- zapytał właściciel ślepego oka lekko.
- Nie!- wykrzyknęła, po czym ile sił w łapach uciekła od Śniegusa.
***
Płakała wielkimi łzami, leżąc na swoim nowym posłaniu w legowisku królowych. Czy któryś z jej kociaków będzie śnieżnobiały? Tego szylkretowa bała się najbardziej kopii Śniegusa w swoim miocie. Nagle karmicielka lekko się uśmiechnęła. Jej marzenie się spełni, będzie miała kociaki, nieważne z kim ważne, że to będą jej dzieci. Nagle podszedł do niej jeden z kociaków.
- Co się stało?- zapytała, lekko się uśmiechając.

< Ktoś? >

Od Lawendowego Strumienia CD Cętkowanej Łapy

Bura kotka pogłaskała ją ogonem.
- Co ty sobie wyobrażasz?- warknęła, piorunując Cętkowaną Łapę wzrokiem- I odpowiadając na twoje poprzednie pytanie, nic się nie stało.
Usiadła, czekając, aż uczennica Klanu Wilka zabierze od jej ciała tą swoją okropną kitę. Po chwili Cętkowana Łapa zdecydowała się zabrać swój ogon, a uradowana Lawendowy Strumień zamruczała w duchu. Powoli wstała i położyła uszy na swojej głowie zdegustowana błogim wyrazem pyska terminatorki.
- Wszystko w porządku?- zapytała, marszcząc nos, w powietrzu wyczuła nornice.- Nornica!
Przypadła do pozycji łowieckiej, teraz nawet najmniejsze i najbardziej chude stworzenie wiele znaczyło dla klanu. Cicho posuwając się do przodu, zaraz znalazła się obok zwierzątka, podniosła ogon, nieruchomo w górę nadal posuwając się do przodu, kiedy znalazła, się blisko małego stworzenie zorientowała się, że jest dobrze odżywione. Szybko skoczyła na stworzenie, w uścisku kotki zaczęło się szamotać. Swoją szamotaninę zakończyło dopiero w momencie, kiedy czekoladowa ugryzła je w szyje, szybko zakopała małe stworzonko pod śniegiem i ruszyła w kierunku Cętkowanej Łapy. Zmrużyła, oczy widząc otwierający się pysk burej kotki.
- Co się stało? - zapytała obojętnym tonem uczennica klanu, który mieszka w lesie.
Gonitwa myśli rozpoczęła się w głowie Lawendy, czy powinna powiedzieć to, o czym myśli? Może powinna skłamać, że boi się o klan w czasie tej trudnej pory?
- Li-li-li- szepnęła, po czym postanowiła skłamać.- Lisie Serce przyniósł do klanu kociaka, a ja się o niego martwię.
Co ja sobie wyobrażam?- zapytała samą siebie w myślach. Poza Śniegusem nie znała samotników, śnieżnobiały też chyba ją lubił. Po chwili chciała skoczyć na grudke śniegu, ale wylądowała na terminatorce, zadając jej mocne uderzenie.

< Cętka? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca

Przerażona podeszła do rudego wojownika Klanu Klifu. Chciała z nim porozmawiać, tak na poważnie nie, jak zwykle. Serce tłukło się w jej piersi jak ptak czekający na zabicie i złapanie przez wyjątkowo szybkiego wojownika, przez jej pysk przebiegł lekki uśmiech, który pojawił się tak szybko, jak zniknął. Lawendowy Strumień czuła, że zostawia wszystko za sobą, jeśli rozmowa jej nie pójdzie, straci Lisie Serce, straci szacunek klanowiczów, straci wszystko. Czy nie powinna się pożegnać? Czy nie powinna stchórzyć i uciec do obozu zostawiając po sobie jedynie smród strachu? Nie, nie powinna, powinna brnąć przed siebie, póki nie będzie za późno. Odór strachu zaczął docierać nawet do jej nosa, jej pysk skrzywił się, kiedy wyczuła, jak bardzo śmierdzi. Przysiadła i przylizała swoją kitę. Uspokój się, uspokój się- powtarzała tak długo, aż się nie uspokoiła. Ruszyła po trzeszczącym śniegu, od razu przywędrowały do niej wspomnienia pierwszych zabaw z siostrami w śniegu, miny Żądlącego Języka, kiedy wróciła cała mokra do kociarni.
- Siostrami- powiedziała szylkretka, po czym ugryzła się w język- Nic nie przywróci życia Głusi.
Kotka zauważyła w oddali Cyprysową Łapę i jej mentora. Walcząc z siłą, tak potężną, jak uderzenie fali nie odwróciła się i nie odbiegła skryć się w kociarni. Ostatniego czasu kochała przesiadywać w żłóbku długie godziny, czuła się wtedy prawie, tak jakby kociaki były jej. Koza bardzo przejął się śmiercią jego matki, zaś bratu Kozy obojętne było, co się dzieje z jego rodziną, byleby został ktoś, kto da mu jeść. Poplamione Piórko miała teraz znacznie trudniejsze zadanie do wykonania, w żłóbku przesiadywała teraz siódemka kociąt. Zimorodek, Sroczka i Żurawinek zostali znalezieni przez jeden z rutynowych patroli przerażeni. Mgiełka również była kotką znalezioną przez wojowników klanu mieszkającego na skałach. Kolejną znajdą był Zlepek, mały liliowy kocurek znaleziony przez Księżycowy Pył. Ostatnimi członkami żłóbka były kocięta jej siostry, Koza i Baran. Pointka radziła sobie dobrze z jej podopiecznymi, jednak ona i tak czuła, że Głusia cieszyłaby się, gdyby się dowiedziała, że zielonooka czasami przychodzi pobawić się z jej dziećmi. Wkrótce przełamała strach i podeszła do przybranego syna Księżycowego Pyłu.
- Lisie Serce, możemy porozmawiać? - zapytała, próbując nie wyjść na dziwną.
- Tak - odparł brązowooki wojownik - O czym chciałaś porozmawiać? - mruknął kocur, przymykając swoje brązowe ślepie.
- n-n-no w-w-wiesz- zaczęła nieśmiało.- l-l-lubisz m-m-mnie? T-t-tak z-z-zwyczajnie?
Serce tricolorki przyśpieszyło do zawrotnego tempa, a jej wydawało się, że słyszy ją cały las.
< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca

Szła zaraz obok swojej terminatorki- Wietrznej Łapy, która wypytywała ją o to, jak złapać mewy i kraby.
- Do złapania mewy trzeba się przygotować, przysiąść i powoli podkradać w jej kierunku- zaczęła.- Nie biec jak ty ostatnio jak polowałaś.
- Dobrze- odpowiedziała jej terminatorka.- Już nigdy nie będę tak robić.
Już chciała odpowiedzieć, kiedy zobaczyła jakiejś powyginane ciało. Wrzasnęła i podbiegła bliżej próbując rozpoznać swojego zmarłego przyjaciela. Nagle krzyknęła rozpoznając swoją siostrę Głuszczową Łapę. Krew lała się z pięknego nosa i ze wspaniałego pysku wykrzywionego w lekkim uśmiechu. Szybko zamknęła oczy, widząc nienaturalnie wykrzywiony ogon i tylną łapę. Lisie Serce ruszył w stronę ciała drobnej szylkretki.
- Nie żyje- powiedział znudzonym tonem.
W tym czasie ona próbowała jakoś wybudzić matkę Kozy i Barana, nie pomagało nawet delikatne uderzenie łapą. Wkrótce z jej pięknych zielonych oczu wytrysnął strumień łez.
- Nie przesadzaj - warknął wojownik, ukazując przy tym zęby, na widok zrozpaczonej szylkretki, która za wszelką cenę starała się obudzić swą martwą siostrę - Wszyscy kiedyś zdechniemy. Poza tym... Ona była nic nie wartą kupą kłaków, która żerowała na hojności klanu!
- T-ty- nie zdążyła nawet dokończyć zdanie, ponieważ zaczęła szczękać zębami.
Rudy wojownik złapał szylkretkę za kark i zaczął ciągnąć w kierunku obozu Klanu Klifu. Martwe ciało córki Muchomorowego Serca mocno odcinało się na tle mocnego rudego ciała Lisiego Serca. Powoli podążyła, w kierunku swojego domu dalej płacząc. Powoli doszła do obozu, gdzie przybrany syn Wschodzącej Fali rzucił zwłoki na ziemię i odszedł w kierunku stosu zwierzyny. Upadając, doszła do ciała Głuszki i wtuliła się w niego chłonąc nieprzyjemny zapach śmierci do nozdrzy.
- Głusiu!!!- wykrzyknęła tak głośno, że wszyscy w obozie spojrzeli w jej kierunku.
Żądlący Język od razu pojawiła się przy ciele swojej zmarłej córki, w jej ślady ruszyły wszystkie koty znajdujące się w obozie, jedynym wyjątkiem był Lisie Serce.
***
Cały klan zasiadł do czuwania, ona dalej płakała żal, jej było Kozy i Barana oraz Poplamionego Piórka siedzącą w żłóbku z wielką ilością kociaków. Po dłuższej chwili przysiadła obok rudego wojownika i z całej siły wtuliła się w jego bok.

< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Cętkowanej Łapy

Właśnie kierowała się w stronę wyjścia z obozu wraz z burą terminatorką.
-Ładnie tak prychać na starszych?- zapytała, patrząc się prosto w oczy nieznajomej.- Przekroczysz granicę choćby o długość jednej myszy, a nie wrócisz żywa do obozu.
Ciemnoniebieskie oczy Cętki zmatowiały ze strachu przed idealnie złożoną groźbą wojowniczki.
- Jak nie ja cię zabije, to zrobi to Lisie Serce- powiedziała, rozmyślając o rudym wojowniku- Nie to chciałam powiedzieć! Jak nie ja to zabije cię Potokowa Gwiazda- powiedziała, paląc się ze wstydu.
Szylkretowa przyśpieszyło do biegu. Ptaki skrzeczały i śpiewały w oddali, jakby postanowiły ponabijać się z nieuważnej kotki. Trawa dawała ukojenie zmęczonym łapom, a las, w którym znajdowały się teraz kotki, sprawiał wrażenie, że chce ukryć Lawendowy Strumień przed Cętką, przed Lisim Sercem, przed Potokową Gwiazdą przed wszystkimi. Czy ktoś kiedyś ją pokocha? Na pewno nie- odpowiedziała sobie. Z bystrego zielonego oka na ziemię spłynęło kilka pojedynczych łez, kiedy tamte znalazły się gdzieś, w trawie rozpłakała się na dobre. Jak musiała wyglądać dorosła kotka płacząca zaraz obok lekko otyłej uczennicy? Na pewno jak zwykły rozpieszczony kociak, któremu matka nie pozwoliła wyjść przed kociarnie pobawić się z rodzeństwem. Cętka przystanęła zdziwiona, przyglądając się córce Żądlącego Języka. Lekko otyłe boki kotki opadały i się wznosiły, a pysk nabrał jeszcze bardziej zdziwionego wyrazu.
- Czemu płaczesz?- zapytała Cętka, robiąc jeszcze dziwniejszą minę.
- N-nie t-twoja s-sprawa- wywarczała i mocno uderzyła burą.

< Cętka? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca

- Tak, idziemy- powiedziała ukradkiem, spoglądając na Wietrzną Łapę i Cyprysową Łapę.
Dwójka młodych wojowników wyszła z obozu i usiadła, czekając na terminatorki. Po chwili z obozu wybiegła cętkowana szylkretka, a po kilku uderzeniach serca do siostry dołączyła chuda kotka. Dwie córki Wschodzącej Fali usiadły naprzeciwko starszych kotów.
- Dzisiaj poznamy tereny- oznajmiła, delikatnie się uśmiechając.
Wstała i ruszyła w kierunku Miejsca, Gdzie Tonie Słońce. Łapy zaczął drażnić zimny, mokry piasek, wielkie fale zalewały mokry brzeg. Poszukała dogodnego miejsca do krótkiej opowieści o tym miejscu, po czym usiadła obok mniejszego krzaka.
- To plaża- wytłumaczył terminatorkom Lisie Serce.- Można tutaj polować na kraby i morskie ptaki.
- Plaża jest bardzo niebezpieczna, jak ja byłam w waszym wieku prawie, zabiła mnie fala- westchnęła, próbując odgonić, od siebie stare wspomnienia o uwięzieniu pod wodą.
Rudy wojownik wstał i ruszył w kierunku wyjścia z plaży. Pobiegła za nim i przywołała do siebie terminatorki.
-Teraz idziemy w kierunku granic naszego klanu- powiedział wojownik, idąc spokojnym krokiem.
Długie łapy pomagały jej dogonić rudego wojownika. Członkowie Klanu Klifu właśnie opuścili plażę, piasek zastąpił żwir a szum wody, zastąpił ogłuszający szum wiatru. Barwne liście leżały na trawie i w wodzie, były wszędzie nawet w futrach kotów. Rudo-biały wojownik poprowadził terminatorki w kierunku granicy z Klanem Nocy. Przy Płaczącym Strażniku członkowie Klanu Klifu nawet się nie zatrzymali.
- To granica z Klanem Nocy- powiedziała, po czym ruszyła dalej.- To drzewo nazywamy Płaczącym Strażnikiem.
Cyprysowa Łapa kiwnęła głową i ruszyła za mentorem, za to jej siostra postąpiła inaczej. Wietrzna Łapa zaczęła próbować złapać gałęzie drzewa.
-Chodź!- zawołała na tyle głośno, by usłyszała ją terminatorka.- Nie mamy całego księżyca.
Córka Wschodzącej Fali niechętnie kiwnęła głową i dołączyła do swojej siostry.
***
-Skradaj się ciszej- powiedziała spokojnym tonem, karcąc swoją terminatorkę. - Jak uważasz Lisie Serce czy Cyprysowa Łapa może wyjść jutro na trening z Wietrzną Łapą?
< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Cętkowanej Łapy

Lawendowy Strumień poirytowana spojrzała na burą kotkę, przymykając oko. Ile można czekać?- pomyślała członkini klanu, który osiedlił się na klifach.
- Zagapiłam się- powiedziała niebieskooka, spoglądając na swoje lekko grube cętkowane łapki.
- Na przyszłość radzę Ci się nie zagapić a teraz, idziemy do Potokowej Gwiazdy- powiedziała córka Żądlącego Języka delikatnie, raniąc pysk kotki.
Lekko otyła bura kotka niechętnie poszła za wysoką czekoladowa szylkretką. Młoda wojowniczka Klanu Klifu przystanęła, słysząc jak Cętka, dyszy.
- Już się zmęczyłaś?- zapytała zielonooka, zawijając pytająco ogon.
- T-tak- odpowiedziała członkini Klanu Wilka.
Słońce leniwie wspinało się po niebie, zaś ptaki śpiewały donośne swoje najpiękniejsze pieśni. Drzewa, jakby tańczyły do muzyki granej przez ptaki, ich gałęzie powiewały na lekkim wietrze, który również tańczył w rytm muzyki. Tak przynajmniej wyglądało to wszystko z toku myślenia młodej kotki. Lawendowy Strumień przyśpieszyła rytmicznie, wybijając się na miękkiej trawie. Wysoka zielona trawa ochraniała piękne, kolorowe kwiaty przed rozdeptaniem. Kiedy dwie kotki dobiegły do obozu młodsza z nich, praktycznie upadała. Nie zwracając uwagi na szepty klanowiczów czekoladowa szylkretka bez oporu weszła do legowiska lidera Klanu Klifu.
- Potokowa Gwiazdo!- zawołała zielonooka kotka.
- Co się dzieje Lawendowy Strumieniu?- zapytał czarno-biały kocur siedzący na miękkim posłaniu z mchu.
Córka Muchomorowego Serca gestem ogona przywołała do siebie burą kotkę.
- Cętka zapuściłaś się na teren naszego klanu- wyjaśniła zielonooka widząc zdziwioną miną swojego wujka.
Po objaśnieniu sytuacji młodej uczennicy Klanu Wilka partner Wschodzącej Fali podjął decyzję.
- Teraz Ci wybaczę Cętko, jednak następnym razem moi wojownicy nie oszczędzą cię- powiedział czarno-biały kocur.
< Cętko? Takie nijakie i tak długo czekałaś :< >

Od Lawendowego Strumienia CD Księżycowego Pyłu

Lawendowy Strumień powoli postawiła ogon prostą linią do góry. Tak patrole nudziły wojowniczkę i to strasznie. Pylistemu Czołu się nie śpieszyło, świetnie- pomyślała szylkretowa, idąc powolnym krokiem przed siebie. Rudy kocur szedł powolnym krokiem, rozmawiając z Makową Łapą. Po chwili Księżycowy Pył stanął obok córki Muchomorowego Serca.
— Słuchaj podczas patrolu skup się na nim i nie zawracaj nikomu ogona.- powiedział kocur, nawet nie patrząc w oczy kotce.
Lawendowy Strumień gniewnie machnęła ogonem i szła dalej. Czekoladowo-rudo-biała kotka próbowała zagadać Makową Łapę, jednak po próbie nawiązania kontaktu z kuzynem kotka przyznała sobie w duszy, że perspektywa dłuższej rozmowy z tym kocurem ją przeraża. Może Pyliste Czoło?- zapytała siebie szylkretowa kotka.- Nie, to nie jest dobry pomysł. Kotka próbowała otworzyć pysk w kierunku Księżycowego Pyłu, ale odrzuciła od siebie tę myśl i szła dalej powolnie, machając ogonem. Brzuch córki Muchmorowego Serca grał serenadę o tym, jaki jest głodny.
- Za chwilę wrócę, tylko zapoluje- rzuciła zielonooka wojowniczka Klanu Klifu do reszty patrolu.
Lawendowy Strumień odeszła kawałek od patrolu szukając miejsca dogodnego do polowania. Po dłuższej chwili krążenie bez celu kotka wciągnęła powietrze do płuc i nic w nim nie wyczuła. Córka Żądlącego Języka przeszła jeszcze kilkanaście długości ogona i ponownie wciągnęła powietrze. Tym razem w powietrzu wyczuła kosa. Czekoladowa szylkretka przybrała pozycję łowiecką i posuwała się w kierunku ptaka. Bystrym zielonym oczom kotki ukazał się chudy brązowy ptaszek. Wojowniczka klanu mieszkającego na klifach skoczyła, na stworzenie zabijając je jednym celnym ugryzieniem. Kotka wzięła zwierzątko do pyska i pochłonęła je kilkoma gryzami. Ciepły smak piszczki rozszedł się po całym ciele Lawendowego Strumienia. Wspaniale czująca się kotka przymknęła oczy, mrucząc z zadowolenia.

< Księżyc? Przepraszam, że tak długo :< >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiego Serca

Lawendowy Strumień wykrzykiwała głośno imię nowego wojownika Klanu Klifu.
- Lisie Serce! Lisie Serce!- krzyczała szylkretowa kocica.
Nie minęła chwila a Lisie Serce, zasiadł do czuwania. Zielonooka wstała i weszła do legowiska wojowników. Na niebie zaświeciły się pierwsze gwiazdy, a noc okryła nowo mianowanego jak drugie, długie czarne futro.
***
Rudo-biały wojownik spał w swoim nowym posłaniu w legowisku wojowników. Jego długie futro pełne było kurzu po wczorajszym nocnym czuwaniu. Wyglądał co najmniej dziwnie- pomyślała Lawendowy Strumień. - Przyjemna odskocznia od wiecznie czystego futra. Zielonooka wojowniczka wpadła na genialny pomysł. Jeszcze tylko kilka księżycy- pomyślała kotka. Bok Lisiego Serca podnosił się i opadał w równym tempie. Córka Muchomorowego Serca skierowała się w kierunku żłóbka. W środku spali jej siostrzeńcy. Koza i Baran dwa słodkie szkraby. Czekoladowa przysiadła przy wejściu do kociarni i uśmiechnęła się przelotnie. Może i ona doczeka się kiedyś potomstwa? Lawendowy Strumień przymknęła oczy, myśląc o swojej przyszłości. Kotka po dłuższej chwili przyglądania się Kózce i Barankowi wstała i wróciła do legowiska wojowników. Lisie Serce dalej spał spokojnie oddychając. Wdech, wydech, wdech i wydech.
***
Lawendowy Strumień siedziała przed łożem wojowników, czekając na Lisie Serce. Ile można?- zapytała samą siebie zielonooka. Po dłuższej chwili myśli o marzeniach szylkretki zostały przerwane.
- Lisie Serce!- krzyknęła kotka, wstając na łapy.
Rudo-białe futro kocura było wypielęgnowane a czekoladowe oczy zaspane
< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiej Łapy

Lawendowy Strumień siedziała i patrzyła się na Miejsce, Gdzie Tonie Słońce. Fale były wyższe od długości ogona. Kiedy kotka była kociakiem Zabluszczone Futerko, opowiadała, jej o niezwykle srogich zimach. Mam nadzieję, że ta pora Nagich Drzew będzie tak samo łagodna, jak poprzednia- pomyślała czekoladowa szylkretka. Kotka nie miała czasu długo rozmyślać, ponieważ wyczuła Lisią Łapę. Terminator siedział wyprostowany na ziemi, jego czekoladowe oczy wpatrywały się w zielonooką kotkę. Młoda wojowniczka powoli podeszła bliżej Lisiej Łapy.
- Jak tam trening?- zapytała kotka delikatnie, się uśmiechając.
- Dobrze, tata mówi, że świetnie sobie radzę - odpowiedział wojowniczce terminator.
- To świetnie- powiedziała córka Żądlącego Języka, spoglądając na Lisią Łapę.
Po chwili rozmowy z terminatorem poszła zapolować dla klanu. Kotka wciągnęła powoli powietrze do płuc. Lawendowy Strumień wyczuła w nim zapach mewy. Kotka podpełzła do dużego białego ptaka i skoczyła na niego szybko, zabijając go jednym ugryzieniem w szyję. Zielonooka wojowniczka zakopała mewę w zimnym piasku i ruszyła dalej na polowanie. Kolejną ofiarą kotki miała zostać drobna nornica, jednak brązowe zwierzątko schowało się pod korzeniem. Lawendowy Strumień prychnęła i znów wciągnęła powietrze do płuc. Wyczuła w nim kolejną nornicę. Kotka ruszyła w stronę nic niespodziewającego się zwierzątka. Jednak na nieszczęście córki Muchomorowego Serca wiatr zawiał akurat w drugą stronę, zdradzając zamiary szylkretowej wojowniczki, ta rzuciła się jednak w pogoń za zwierzątkiem zakończoną sukcesem dla zielonookiej kotki. Tym razem, zamiast zakopać zwierzątko wojowniczka odciągnęła martwe stworzenie na bok, gdzie zjadła je kilkoma kęsami. Ciepły smak piszczki dodawał zmarzniętej wojowniczce sił. Zanim kotka ruszyła do dalszego polowania, zakopała kości nornicy w piasku. Po chwili do nozdrzy kotki znowu dotarł zapach Lisiej Łapy.

< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia CD Lisiej Łapy

Lawendowy Strumień siedziała i patrzyła się na Miejsce, Gdzie Tonie Słońce. Fale były wyższe od długości ogona. Kiedy kotka była kociakiem Zabluszczone Futerko, opowiadała, jej o niezwykle srogich zimach. Mam nadzieję, że ta pora Nagich Drzew będzie tak samo łagodna, jak poprzednia- pomyślała czekoladowa szylkretka. Kotka nie miała czasu długo rozmyślać, ponieważ wyczuła Lisią Łapę. Terminator siedział wyprostowany na ziemi, jego czekoladowe oczy wpatrywały się w zielonooką kotkę. Młoda wojowniczka powoli podeszła bliżej Lisiej Łapy.
- Jak tam trening?- zapytała kotka delikatnie, się uśmiechając.
- Dobrze, tata mówi, że świetnie sobie radzę - odpowiedział wojowniczce terminator.
- To świetnie- powiedziała córka Żądlącego Języka, spoglądając na Lisią Łapę.
Po chwili rozmowy z terminatorem poszła zapolować dla klanu. Kotka wciągnęła powoli powietrze do płuc. Lawendowy Strumień wyczuła w nim zapach mewy. Kotka podpełzła do dużego białego ptaka i skoczyła na niego szybko, zabijając go jednym ugryzieniem w szyję. Zielonooka wojowniczka zakopała mewę w zimnym piasku i ruszyła dalej na polowanie. Kolejną ofiarą kotki miała zostać drobna nornica, jednak brązowe zwierzątko schowało się pod korzeniem. Lawendowy Strumień prychnęła i znów wciągnęła powietrze do płuc. Wyczuła w nim kolejną nornicę. Kotka ruszyła w stronę nic niespodziewającego się zwierzątka. Jednak na nieszczęście córki Muchomorowego Serca wiatr zawiał akurat w drugą stronę, zdradzając zamiary szylkretowej wojowniczki, ta rzuciła się jednak w pogoń za zwierzątkiem zakończoną sukcesem dla zielonookiej kotki. Tym razem, zamiast zakopać zwierzątko wojowniczka odciągnęła martwe stworzenie na bok, gdzie zjadła je kilkoma kęsami. Ciepły smak piszczki dodawał zmarzniętej wojowniczce sił. Zanim kotka ruszyła do dalszego polowania, zakopała kości nornicy w piasku. Po chwili do nozdrzy kotki znowu dotarł zapach Lisiej Łapy.

< Lisek? >

Od Lawendowego Strumienia

Lawendowy Strumień powoli otworzyła oczy. Nieznośne, gorące promienie słońca raziły ją w oczy. Córka Żądlącego Języka przekręciła się na drugi bok, mrucząc coś pod nosem sama do siebie.
- Jeszcze chwila- powiedziała szylkretowa, przekręcając się po raz kolejny.
Czekoladowo-biało-ruda kotka ziewnęła głośno. Jak młoda wojowniczka mogła opuścić swoje ciepłe legowisko? Po dłuższej chwili leżenia Lawendowy Strumień powoli otworzyła oczy i spojrzała na wejście do legowiska wojowników. Kotka powoli usiadła i przygładziła nieznośną sierść na brzuchu. Chociaż w pewnych momentach młoda wojowniczka żałowała, że nie ma długiego futra, ale teraz cieszyła się, że ma swoje krótkie futro. Po skończonej pielęgnacji kotka postanowiła odwiedzić swoją siostrę w żłóbku. Kto mógł to zrobić bezbronnej siostrze szylkretowej kotki? Lawenda skrzywiła się z obrzydzeniem, gdyż myślała w tym momencie o ojcu kociąt Głusi. Słońce niezwykle mocno paliło kotkę w plecy. Miejsce, Gdzie Tonie Słońce szumiało gdzieś za obozem, wysokie fale obmywały leniwie ciepły, piaszczysty brzeg. Tonąc w swoich myślach szylkretowa kotka szybko, dotarła do żłóbka. Szylkretowa królowa opowiadała coś swoim dzieciom, a one słuchały z uwagą. Lawendowy Strumień chciała zobaczyć, co robi Głuszcowa Łapa więc powoli, rozejrzała się po wszystkich kątach. Drobną szylkretową królową zdradziły jedynie rudo-biała plamy na sierści. Terminatorko-królowa leżała, skulona w kącie żłóbka wpatrując się w podłogę. Lawendowy Strumień nie chciała, męczyć swojej siostry więc cicho wycofała, się ze żłóbka obserwując jeszcze Głuszkę. Młoda szylkretowa wojowniczka powolnym krokiem wyszła, z kociarni kierując się w stronę lasu.
- Świetny dzień na polowanie- mruknęła sarkastycznie sama do siebie Lawenda.
Młoda szylkretowa kotka powoli weszła do lasu. Cień rzucany przez drzewa chłodził ją, przez co kotka poczuła się jak w porze opadających liści. Ściółka w lesie powoli szeleściła pod łapami wojowniczki. Przyjemny chłód dotknął też łap córki Muchomorowego Serca. Po chwili stania w miejscu i zachwycania się wspaniałym chłodem kotka powoli wciągnęła duszne powietrze do płuc. Wojowniczka poczuła w nim zapach wiewiórki. Lawendowy Strumień przybrała pozycję łowiecką i powoli zaczęła się skradać w kierunku źródła zapachu. Małe rude stworzenie obgryzało jagodę, niczego się nie spodziewając. Szylkretowa skoczyła na zwierzątko i szybko zabiła je jednym ugryzieniem. Woń zwierzątka dotarła do nozdrzy kotki.
- Pierwsze klan później jedzenie- mruknęła pod nosem Lawenda i zakopała, zwierzątko wciąż próbując wstrzymać oddech, żeby nie czuć wspaniałej woni piszczki.
Kiedy wiewiórka spoczywała już bezpiecznie pod liśćmi czekoladowo-biało-ruda wojowniczka ruszyła, dalej dość szybko starając, się wyczuć jeszcze jakieś zwierzę, które opuściło swą norę. Szczerze córka Żądlącego Języka nie dziwiła się zwierzętom, że wolały zostać w swoich zimnych norach.
-Czemu nie mogę zostać w zimnym obozie- powiedziała Lawendowy Strumień, po czym ugryzła się w język, miała polować i walczyć dla klanu niezależnie od pogody.
Kotka ponownie próbowała wyczuć zwierzynę łowną. Nagle od jej nosa dotarł świeży zapach myszy. Kotka niezwykle dokładnie przyjęła pozycję łowiecką i zaczęła się skradać w kierunku myszy. Szare stworzenie rozejrzało się po okolicy, po czym próbowało czmychnąć wojowniczce. Szylkretowa wyprzedziła jednak zwierzątko i jednym szybkim kłapnięciem ugryzła je w gardło. Lawendowy Strumień przysiadła nad martwym stworzeniem i pochłonęła, je kilkoma kęsami delektując, się jego smakiem. Cudowny smak piszczki został na podniebieniu łaciatej jeszcze przez długą chwilę. Po chwili polowania kotka już miała wracać, kiedy wyczuła zapach jakiegoś kota z innego klanu. Nic nie zastanawiając, się Lawenda podpełzła do kota i na niego skoczyła.
- Co tu robisz- wysyczała Lawenda jednocześnie, siłując się z kotem.

< Ktoś nie z KK? >

Od Lawendowej Łapy (Strumienia)

*akcja dzieje się przed mianowaniem Lawendowej*

Ta nieznośna Jodła.. Jak wychowała ją Wschodząca Fala? Poradziła sobie, przecież z Makową Łapą, Liliową Łapą i Pszczelim Żądłem. Ostatnia myśl ukłuła terminatorkę w serce, czemu nie było jej dane poznać swojej kuzynki? Przecież są ważniejsze sprawy, powiedział ten nienośny głos w głowie Lawendowej Łapy. Kotkę z zadumy wyrwało dopiero uderzenie kociaka.
- Prz-przepraszam- powiedziała Cyprys, patrząc się na swoje łapy.
- Nic się nie stało- powiedziała czekoladowa szylkretka i polizała Cyprys pomiędzy uszami.
Jaka ona była pocieszna. Może i szylkretowa terminatorka kiedyś dorośnie do zostania matką.. Piękne, błyszczące oczy terminatorki wzniosły się do nieba. W tym momencie Lawenda postanowiła, że woli się nie odzywać w kierunku swojej miłości.. Szkoda, że ten kocur jej nie widzi. Ona zwykła szylkretowa kotka, jakich wiele miała mieć szanse u tego pięknego kocura? No chyba nie.
- Pobawisz się ze mną?- zapytała Jodła, patrząc się ukosa na kotkę.
- Pewnie!- krzyknęła Lawendowa Łapa, przypominając sobie, jak ona jako kociak chciała się bawić na okrągło. - Jak chcesz Jodło, możemy pobawić się w berka.
- Pewnie- powiedziała Jodła i zaczęła uciekać przed Lawendową Łapą.
Czekoladowa-rudo - biała kotka specjalnie zwalniała, chcąc dać swojej kuzynce pełną radość z zabawy. Jodła biegała nawet szybko jak na kociaka. Po chwili kiedy Lawendowa Łapa nie chciała już, się bawić dobiegła do kuzynki.
- Berek!- krzyknęła terminatorka, śmiejąc się do rozpuku ze zdziwionej miny Jodły. Po chwili ktoś wszedł odwiedzić kociaki i szylkretową królową.

< Klifiak jakiś? >

Od Lawendowej Łapy CD Lisiej Łapy

*akcja dzieje się przed mianowaniem Lawendowej*
Terminatorka chodziła po plaży, próbując się skupić i zapolować dla starszyzny. Nagle wyczuła Księżycowy Pył i Lisą Łapę. Szylkretowa powoli podeszła do źródła zapachu przedzierając się przez krzaki. Nagle za krzakami jej zielonym oczom ukazał się skupiony Lisia Łapa.
- To ciebie czułem! - zawołał donośnie kocurek, wlepiając czekoladowe ślepka w uczennicę.
- Brawo Lisia Łapo, widać, że dobrze idzie ci trening- powiedziała uczennica, puszczając oko do terminatora.
Słońce mocno ogrzewało plażę, fale, które tworzyły się na powierzchni Miejsca, Gdzie Tonie Słońce leniwie obmywały brzeg. Lawendowa Łapa w duchu podziękowała gwiezdnym za to, że ma krótką sierść.
- Dziękuję za pochwałę Lawendowa Łapo- powiedział rudy kocur.
- Nie ma za co - odpowiedziała uczennica, uśmiechając się do terminatora.
Mentor Lisiej Łapy stał za nim, przyglądając się rozmowie młodzików.
- Porozmawiacie później w obozie, a teraz wracajmy do treningu- powiedział Księżycowy Pył zniecierpliwiony.
- Dobrze tato- odpowiedział Lisia Łapa, cicho idąc za czarno-białym kocurem.
Lawendowa Łapa wciągnęła powietrze do płuc, wyczuwając w nim zapach mewy. Terminatorka rozkojarzona podeszła do źródła zapachu i wybiła się z ciepłego piasku, lądując w pobliżu mewy i zabijając ją jednym ugryzieniem. Czekoladowa szylkretka zakopała mewę i wciągnęła gorące powietrze jeszcze raz do płuc. Tym razem wyczuła w nim sikorkę. Lawendowa Łapa skoczyła na sikorkę, zabijając ją i chwytając w pysk. Kotka podeszła do mewy zakopanej w ciepłym piasku, odkopała ją i wzięła do pyska i wyruszyła do obozu. Może Lisia Łapa już jest w obozie? W obozie Lawendowa Łapa dała zwierzynę starszyźnie a sama podeszła porozmawiać z rudy m terminatorem.

< Lisek? Sorry, że tak długo :< >