Od Przypalonego Kasztana (Mila) CD. Urodziwego Szafirka

Przed ślubem

Bok Przypalonego Kasztana unosił się, a potem opadał zadziwiająco spokojnie, jakby nie towarzyszyła mu nigdy żadna troska. Jedną z przednich łap miał opartą o grunt przed sobą, ugniatając wyschniętą już delikatnie paproć, a drugą wyłożoną poduszką do góry. Dymny co jakiś czas pomrukiwał pod nosem, chociaż po przebudzeniu się nie był dokładnie pewien, co mu się śniło. Najwidoczniej nie było to wystarczająco istotne, żeby o tym pamiętać. Uchylił ślepia, czując na sobie puchaty ogon partnerki. Nie skomentował tego jednak w żaden sposób i zwyczajnie leżał tak, dopóki niebieska również się nie przebudziła raz jeszcze. Dzisiaj był niezwykle istotny dla nich dzień. Ostatnio zamienili parę słów z Mandarynkową Gwiazdą z zapytaniem, czy… mogliby się ożenić. Była to tradycja Klanu Nocy, której dawno nie widział, aż do ślubu Trzcinowego Szmeru oraz Żmijowcowej Wici. Srebrna kocica zgodziła się, co zdziwiło czarnego kocura. Z jakiegoś powodu obawiał się najgorszego, a uzyskanie zgody było niezwykle proste, banalne wręcz. Czuł się tak, jakby nie należało mu się za wiele, o ile cokolwiek od życia, stąd też taki brak wiary w to, że coś mogło pójść po jego myśli. Mimo upływu tylu księżyców ciężko było mu nad tym pracować. A przynajmniej tak, żeby widzieć jakiekolwiek efekty własnych starań.

***

Ślub

Siedział obok Urodziwego Szafirka, a w futro powtykane miał liście kasztana, wraz z paroma igiełkami, starannie poukładanymi tak, żeby nie odstawały szczególnie, a dodawały uroku. To samo można było powiedzieć o podłużnych, żółtawych kwiatach-kotkach. Jego dekoracje nie były jakoś szczególnie rzucające się w oczy czy przesadzone, sam nie był pewien, jak dokładnie powinien przystroić własne futro, a rodzeństwo... było mu bardzo wstyd poprosić o pomoc. Obawiał się, że będzie zajmował im istotny czas, więc zdał się na siebie i częściowo na swoją ukochaną. Widać było to w postaci paru intensywnie fioletowych kwiatów, które kontrastowały z jasno ubarwionymi uprzednio wymienionymi ozdobami. Przysunął się do niebieskiej szylkretki, ich futra zaczęły się stykać, czekali na zebranie wszystkich zaproszonych. Zaczął cicho pomrukiwać, próbując dodać sobie otuchy. Nie lubił tłocznych i hucznych imprez, aczkolwiek nie dało się inaczej, jako iż zdecydowali się na ślub, sam się zgodził i sami zapraszali gości.
Stresował się nieco, że coś mogłoby pójść nie tak. Zależało mu na tym, żeby na ślubie zjawiła się także jego rodzina - nawet jeśli nie rozmawiali już tak wiele, jak w przeszłości, gdy był jeszcze kociakiem, to nadal byli dla niego bardzo ważni. Ujrzenie ich w tłumie gości z pewnością dodałoby mu otuchy, jakby potrzebował upewnić się w ten sposób, czy na pewno dobrze robił.
Z Szafirką spędzał czas, odkąd pamiętał, była najważniejszym kotem w jego życiu. To z nią widywał się codziennie, wymieniali się zawsze nowinkami i jeśli było trzeba, wspierali szczerze, przynosząc ukojenie. Wiedział, że to u jej boku chciał spędzić resztę swojego życia.
— Spokojnie, będzie dobrze... — mruczała cicho, chociaż niepewnie, jakby sama również potrzebowała słownego wsparcia.
Usłyszawszy gdzieś nieopodal cichy gwar, poczuł, że robi mu się jakoś lżej na sercu, w dodatku widok rodzeństwa, matki i Złocistego Widlika oraz gości namiestników i mentora wraz z jego partnerką, także go uspokajał. Jednak przyszli! Nie dostrzegł grymasu na mordce buraski. W przeszłości nie czuł się bezpiecznie w obecności jasnej pręguski o zielonych ślepiach, chociaż teraz nie do końca rozumiał dlaczego. Z czasem jego strach jakoś się obniżył, ponieważ zajęty był obowiązkami. Miało to miejsce już tyle księżyców temu... okazała się w porządku kotem, w dodatku przyjaźniła się z Szafirek, dlatego skoro niebieska nie widziała w niej niczego złego, on sam również nie zamierzał na siłę doszukiwać się zła w kotach, nawet jeśli myśli nierzadko płatały mu figle. Zresztą tak samo w pewnym momencie za czasów uczniowskich przestał czuć się w porządku w obecności Ulewnego Szkwału, a wtedy jeszcze Szkwalnej Łapy, gdy podczas zgromadzenia się pokłócili w związku z traktowaniem kotów maści czekoladowej. Jednak szybko się pogodzili, tym samym żegnając spór. Na samą myśl o kotach maści czekoladowej, wzrokiem zaczął szukać Fląderki, którą zaprosili na uroczystość. Koteczka siedziała na uboczu, kocur poczuł, jak na mordkę wkrada mu się lekki uśmiech. Obawiał się, że nie pozwolą jej przyjść. Wstał ze swojego miejsca, a przed nimi Liliowa Pieśń zaczęła odgradzać i dekorować dróżkę.
Podszedł pod ołtarz. Koteczka przyciskała się do boku Kasztana.
— To nasz czas — wymruczała. Dała znak Liliowej Pieśni, choć było to z pewnością zaskoczeniem, to przyjaciółka sprostała temu bezbłędnie. Przywódczyni kiwnęła głową.
— Zebraliśmy się tu dzisiaj, żeby uczcić miłość Urodziwego Szafirka i Przypalonego Kasztana oraz przypieczętować ją oficjalną więzią! — ogłosiła. Wtedy zapauzowała na moment. Przełknęła ślinę.
— Jeśli ktoś chce wyrazić sprzeciw, niech zrobi to teraz.
Poczuł, jak serce mu przyspiesza. Czy ktoś zamierzał wyrazić sprzeciw? Rozejrzał się po zebranych niepewnie, w porównaniu do niebieskiej, która wyglądała już na bardziej przekonaną co do całej tej sytuacji.
— Nie ma nikogo, monarchini — powiedziała grzecznie liliowa.
Srebrna skinęła Liliowej Pieśni głową i westchnęła z ulgą.
— Urodziwy Szafirku, Przypalony Kasztanie, czy w obliczu wszystkich zebranych tu kotów przysięgacie sobie miłość, wierność, uczciwość i wspólne dzielenie łowów nawet po śmierci?
Spojrzała w oczy ukochanego z niemym potwierdzeniem i szczerym uczuciem.
— Przysięgam — rzekła uroczyście.
Wrócił spojrzeniem do swojej ukochanej, gdy srebrna przywódczyni westchnęła z ulgą. Nikt nie wyraził sprzeciwu, całe szczęście. Już zaczynały mu się powoli podnosić włoski na karku z podenerwowania. Martwił się, że ten dzień nie będzie taki spokojny i wspaniały.
— Przysięgam — powiedział po szylkretce, uśmiechając się nieśmiało. Szafirek miała przepiękne oczy.
— Zatem mocą nadaną mi przez Klan Gwiazdy ogłaszam was mężem i żoną! Niech wasza miłość trwa mimo wszystko niczym igły sosen Porą Nagich Drzew!
— Urodziwy Kasztan! Urodziwy Kasztan!
Niczym igły sosen Porą Nagich Drzew. Po paru uderzeniach serca zawahania przybliżył się lekko i zetknął nosami z Szafirkiem. Musieli rzucić za niedługo żabą.
Kotka ledwo powstrzymywała się przed podskoczeniem z radości. Przymknęła na moment oczy, a gdy Kasztan zetknął się z nią nosem, szylkretka liznęła go czule.
— Mąż i żona… jak to wspaniale brzmi — wymruczała bardzo cicho. Przeniosła wzrok na liderkę. — Dziękuję, Mandarynkowa Gwiazdo — wymruczała. Cieszyła się, że srebrna przeprowadziła im tę ceremonię. Potem skupiła się zupełnie na swoim małżonku.
Już parę uderzeń serca później podeszli do nich ich przyjaciele. Kasztan miał wrażenie, że zatracił się w oczach swojej… żony. Bo czas zleciał mu tak szybko, a jednak czuł się, jakby spoglądał w jej ślepia całą miłą wieczność.
— Gratuluję wam, Urodziwy Szafirku i Przypalony Kasztanie! Dla ciebie, droga przyjaciółko, dla ciebie, mam piękny, morski kamień, którego znaleźliśmy, gdy bawiliśmy się razem w mieliźnie. Przypomina mi on początek naszej przyjaźni, ale na spacerze dałam ci amulety przyjaźni, które będą z nami. Ten kamień był dla mnie ważny, bo ty jesteś dla mnie ważna. Do tego daję ci muszlę ze złotymi końcówkami. Wiem, że je uwielbiasz. Dla ciebie, Przypalony Kasztanie mam kamień ze żłobka, pasujący do twoich oczu. Przypomina mi czasy, gdy było między nami małe napięcie, ale również to, jak się poznaliśmy. Do tego daję ci tę muszlę, w której słychać szum morza. Znalazłam ją, gdy kąpałam się w morzu, pewnie jakiś skorupiak ją zostawił. Teraz jest twoja. Wszystkiego najlepszego.
Szylkretka przeniosła wzrok na przyjaciółkę i brata. Uśmiechnęła się rozczulona, widząc te piękne podarki.
— Och, Lilio, dziękuję — wymruczała, ścierając łapą łezkę wzruszenia.
Kasztan zakłopotał się odrobinę, gdy Liliowa Pieśń wspomniała o sporze między nimi. Zachowywał się wtedy bardzo dziecinnie, nadal czasami ciężko mu było zrozumieć siebie z przeszłości, ale i z teraźniejszości... teraz przynajmniej zachowywał się chociaż trochę inaczej. Wydoroślał, miał nadzieję.
— Dziękuję wam bardzo, Ulewny Szkwale, Liliowa Pieśni. Jestem bardzo wdzięczny, to niezwykle miłe z waszej strony — zamruczał szczerze, zaciekawiony jak dobrze było słychać szum morza w muszli, którą przyniosła pręguska.
Po wypowiedzi swojej partnerki fińczyk postanowił dorzucić swoje cztery grosze.
— Też wam życzę, by wasza miłość przetrwała wszystko. Jeszcze mam dla was muszelki, którymi możecie udekorować swoje posłania. Gratuluję wam jeszcze raz zostania małżeństwem, nigdy nie sądziłem, że moja mała siostrzyczka pierwsze się ożeni — aż się wzruszył, co skutkowało łezkami na jego oczach, szybko je starł z siebie. Przecież nie mógł być beksą na jej ślubie.
Następnym, który przyszedł z prezentami, był Złocisty Widlik, a za nim Lawendowa Rozkosz.
— Szafirko, jestem przeszczęśliwy, że znalazłaś swoje szczęście — wymruczał, uśmiechając się do córki. Potem przeniósł wzrok na Kasztana. — Witaj w rodzinie, Przypalony Kasztanie — rzekł ciepło. Po czym położył przed nimi podarek. — To dla was — wymruczał. Podarek składał się z pięknych muszelek, piórek. Dymny poczuł przyjemne ciepło rozpływające się po jego wnętrzu. Witaj w rodzinie… to brzmiało, tak… tak… miło. Jedyną rodzinę, którą do tej pory miał, to oczywiście rodzeństwo i mama. Wizja, że jego bliscy poszerzyli się o takie grono była co prawda nietypowa, ponieważ zmiany były nietypowe, jednak ta konkretna była zadziwiająco miła. Czuł się chciany.
— Brawo, siostrzyczko, złapałaś dorodnego kocura — zażartowała liliowa ciepło. — Tak, jak ojciec powiedział. Witaj w rodzinie — wymruczała pogodnie, kierując wzrok na Kasztana. — Wiedziałam, że jesteście dla siebie stworzeni — miauknęła ciepło. Kasztan delikatnie się zawstydził, usłyszawszy to. Czy od zawsze wszyscy wszystko widzieli, wiedzieli? Już za czasów uczniowskich miał wrażenie, że pobratymcy zaczęli coś podejrzewać, jednak on długo myślał, że to jedynie przyjaźń. Nigdy wcześniej w końcu nikt mu nie opowiadał, jak wygląda miłość, związki czy masa innych rzeczy związanych z relacji między kotami.
— Tu mam dla was kilka kolorowych kamyczków oraz bursztyn z dwoma robaczkami. Szczęścia wam życzę — dodała, radośnie machając ogonem.
Trzcinowy Szmer podeszła do nich wraz ze Żmijowcową Wicią, Łabędzią Łapą i Nurową Łapą. Skinęła głową nowożeńcom.
— Przynieśliśmy wam prezent. Wydaje się skromny, jak na rodzinę namiestników, jednak muszę przyznać, że zostały one dobrane i pozyskiwane spod lodu, która skuła naszą rzekę — wzięła od Żmijowcowej Wici zawiniątko i delikatnie rozwinęła je, ukazując prezent. — Oto biżuteria, składająca się z najładniejszych i najbardziej świecących łusek oraz zębów drapieżnych ryb, jakie udało mi się znaleźć podczas nurkowania. Niestety przez Porę Nagich Liści nie mogłam zbyt daleko nurkować, bo nie znalazłabym wyjścia spod lodu. Mam nadzieję, że wybaczycie nam te niedogodności.
Powiedziała formalnie, podsuwając bliżej nim prezent. Łuski i kły drapieżnych rzecznych potworów błyszczały od odbijającego się światła.
— Mam nadzieję, że wam się podoba — zamruczała.
Brązowooki zdziwił się delikatnie. Naprawdę koty chciały się tak fatygować… dla nich?
Urodziwy Szafirek przeniosła wzrok na Trzcinowy Szmer i uśmiechnęła się rozczulona tak cudownym podarkiem. Ryb nie mogła jeść, ale na szczęście nie tyczyło się to łusek i ostrych zębów. Musnęła łapą podarek.
— Bardzo wam dziękujemy, Trzcinowy Szmerze i Żmijowcowa Wici. Z dumą będziemy to nosić — wymruczała, a kocur pokiwał z uśmiechem głową. Były przepiękne. Tak się skupił na prezentach, że przez parę uderzeń serca umknęło mu, iż postawił się przed nim jego były mentor, Zmierzchająca Fala, wraz ze swoją lubą, Kropiatkową Skórką, również byłą mentorką Urodziwego Szafirka.
Kiedy namiestnicy skończyli prezentować swoje podarunki, tak Zmierzch wraz z Kropiatką wkroczyli na ich miejsce.
— Przynieśliśmy wam również dość skąpy prezent... Jednak niestety Pora Nagich Drzew nie jest łaskawa... — zaczęła Kropiatkowa Skórka i machnęła ogonem, żeby on pokazał podarunek. Też tak zrobił na rozkaz partnerki. — Oto jest dodatek na wasze wspólne legowisko. Wysuszony pęd alg, które dzięki łaskawemu Klanowi Gwiazdy udało nam się zdobyć. Wplątaliśmy w nie jeszcze kolorowe kamienie i muszle. Mamy nadzieję ze Zmierzchającą Falą, że wam będzie długo służył i żeby nikt nie pomylił waszego legowiska z czyimś innym.
Zmierzchająca Fala położył przed nimi prezent, mrucząc dumny z prezentu, który zrobiła Kropiatkowa Skóra.
— Dziękujemy wam za ten cudowny prezent. Skromność jest piękniejsza niż cokolwiek innego — wymruczała.
Kasztan był wdzięczny, że jego małżonka tak sprawnie przeprowadzała proces dziękowania za podarunki. Jego powoli zaczynało to przytłaczać. Dużo się dzisiaj działo.
Po jakimś czasie stanęła czekoladowa koteczka w zaawansowanej fazie ciąży, naprzeciw czarnego kocura i niebieskiej szylkretki z widocznym rozczuleniem na pyszczku. Kasztan spojrzał na nią przychylniej, martwiąc się odrobinę, czy nie sprawili jej kłopotu, zapraszając ją na ślub. Z pewnością brzuch jej doskwierał, o hormonach wolał nie myśleć…
— Przypalony Kasztanie, Urodziwy Szafirku... to dla mnie zaszczyt, że mogę brać udział w waszej ceremonii ślubnej wraz z moimi nienarodzonymi kociętami — mówiąc to, delikatnie skłoniła łebek. Pożyczyła nowożeńcom pomyślności, gratulując zawarcia oficjalnego partnerstwa. — Przyniosłam dla was prezent… — Sięgnęła pyszczkiem do ogona, na którym leżał zasuszony bladoróżowy kwiat. Ostrożnie wręczyła go pannie młodej, mając nadzieję, że para wspólnie zadowoli się tym drobnym upominkiem. Miała tylko tyle i aż tyle.
Przyszła pora na rzucenie żabą. Urodziwy Szafirek ujęła płaza delikatnie, a następnie rzuciła nim w tłum. Tak się złożyło, że poleciała wprost na Narcyzową Łapę – brata Przypalonego Kasztana. I co ciekawe, udało mu się ją złapać bez większych kłopotów.
Płaz przeleciał tuż nad jego łapą, uderzył go w klatkę piersiową i wylądował tuż przed nim; Narcyz odruchowo przyszpilił stworzenie do ziemi i podniósł delikatnie łeb, rozglądając się.
Zerknął z ukosa na Narwaną Łapę, jakby szukając u niej potwierdzenia, co należało dalej postąpić. Kasztan zastrzygł lekko wąsami z niepokoju. Czy nic mu się nie stało? I czy nie zamierzał z tego powodu zepsuć im ślubu? Nie… to jego brat… on by nie chciał dla niego źle, nigdy, tak?
Narwana Łapa parsknęła i szarpnęła głową, chociaż nic nie powiedziała, na razie. Jeszcze raz rozejrzała się po zebranych kotach, skupiając swoją uwagę na kotce tuż obok - Lawendowej Rozkoszy. Na jej pysku pojawił się chytry uśmiech...
— Głupie płazy, kłamią! — miauknęła donośnym głosem, obrzucając zaskoczonego Narcyza sztucznie zrozpaczonym spojrzeniem. — Kłamią i nie widzą prawdziwej miłości... Prawda, Lawendo?
Z tymi słowy przechyliła się w stronę stojącej obok kocicy i przysunęła swój pysk do tego liliowego. Zmrużyła ślipia, uśmiechając się, i modląc się o to, aby wojowniczka podłapała jej grę... Polizała ją romantycznym gestem po nosie. Przypalony Kasztan otworzył szerzej oczka, nie będąc już pewnym, na kogo należało spojrzeć. Dlatego… skupił całą uwagę na Urodziwym Szafirku, czując, jak powoli narasta w nim niepokój.

***

Później

Przypalony Kasztan szedł przez leśną ściółkę, gęsto przykrytą dywanem puchu z nieba. Urodziwy Szafirek szła u jego boku, momentami zastanawiał się, czy to on ją prowadził, czy może ona jego… chciał pokazać jej, jak piękna była plażą Porą Nagich Drzew. Zmrożona ściółka chrupała im pod łapami, a sylwetka delikatnie wzburzonego morza majaczyła już w oddali. Kasztan szedł sztywno, poduszek łap już dawno nie czuł, zresztą tak samo, jak końcówek swoich uszu. Dotarłszy na miejsce, przed nimi rozciągało się daleko morze. Fale, a w nich ogrom lodowych sopelków, obijały się spokojnie o zmrożony ląd. Piach zbił się ze śniegiem w wielkie, chłodne bryły, nie robiąc nawet odrobiny przestrzeni na hibernującą obecnie zieleń. Piach szurał im pod łapami, co jakiś czas Kasztan uderzał łapą o twarde bryłki, a Urodziwy Szafirek wyglądała na lekko zmartwioną. Przystanął wreszcie, pysk miał skierowany ku morzu, jednak patrzył na swoją małżonkę.
— Szafirku, chciałem ci pokazać morze… morze Porą Nagich Drzew — mruknął cicho do kotki, która patrzyła mu prosto w oczy, jednak nie wyzywająco, a z cierpliwością i spokojem. Trzymała coś w łapkach. Czyżby był to jeden z prezentów ślubnych? Biżuteria.
— Przepiękne jest… ale nie tak piękne, jak ty — uśmiechnęła się i otarła o jego bok. Przypalony Kasztan poczuł przyjemne uczucie w brzuchu, a na policzkach zrobiło mu się cieplej. Zawstydził się lekko.
— C-czy pomóc ci wpiąć biżuterię? — zaoferował, odnosząc wrażenie, że zaraz, przez taki natłok przyjemnych emocji zrobi mu się niedobrze. Nie wiedział, jak powinno się regulować własne emocje w zdrowy sposób, co za tym idzie – łatwo było go przytłoczyć i wprowadzić w stan onieśmielenia. Szylkretka jednak z pewnością nie miała niczego złego na myśli.
— Tak, poproszę — odparła, nie ścierając z pyszczka uśmiechu. Kasztan chwycił ostrożnie przedmiot, następnie, na tyle na ile pozwalały mu na to łapy, wczepił biżuterię tak, żeby nie zranić szylkretki i jednocześnie nie uszkodzić przedmiotu. Dumny ze swojej pracy, westchnął cicho, podziwiając urodę swojej drugiej połówki. — I jak? Ładnie wyglądam? — Łapką dotknęła prezentu, spoglądając na kocura. Dymny przełknął ślinę nagle jakby wyrwany z transu. Pokiwał energicznie głową, a koteczka zamruczała i końcówką ogona połaskotała go pod brodą.
— B-bardzo — wydukał, jednak było to całkowicie szczere, nawet jeśli nie brzmiał na tak przekonanego, to głęboko w sercu to czuł i wiedział. Bardzo ją kochał, nawet jeśli okazywał to nieco inaczej, niż każdy inny kot. O ile można było uczucie, jakie mu towarzyszyło za każdym razem, kiedy na nią spoglądał, kiedy przebywali blisko siebie, dzielili się zwierzyną, językami… wymieniali zdaniami, patrzyli sobie głęboko w oczy… nazwać miłością.
Szum fal obijających się o grunt niósł się przyjemnym, kojącym wręcz echem, wymieszany z klangorem mew, które się ostały na brzegach plaży. Nóżki miały różowe, długie, co jakiś czas przelatywały nad dwójką wtuloną w siebie, cieszącą się, chociaż chwilą spokoju dla siebie, po tak intensywnym dniu, pełnym wrażeń.

***

Przed ślubem przyjaciół, po randce

Chłodne podmuchy Pory Nagich Drzew wprawiały łapy wojownika w lekkie drżenie, mimo szaty przygotowanej właśnie na takie warunki. Prawdopodobnie, gdyby była dłuższa, nie marzłby tak łatwo. Najprawdopodobniej fakt, iż jego futro było w takim stanie, a nie innym, był bardziej podatny na chłody. Poduszki łap szczypały go, a końcówek uszu już dawno nie czuł. Na nosie zbierała mu się lekka warstwa skroplonej wody, która skapywała mu co jakiś czas na grunt głucho. Przypalony Kasztan szedł właśnie u boku Ulewnego Szkwału, który zaprosił go na wspólny spacer, niezwykle istotny zresztą. Miał mu do przekazania coś bardzo ważnego. W umyśle dymnego zaczęła zbierać się masa pytań, na które nie potrafił logicznie sobie odpowiedzieć, a przynajmniej na tyle, żeby sprawnie uspokoić pędzący wiecznie umysł. Śnieg chrupał pod ich łapami, a zamrożona woda próbowała przebić się przez warstwę lodu, chociaż nie było to możliwe. Przeszli w ten sposób na jedną z wysepek, gdzie nie było obecnie nikogo innego, poza nimi.
— Ale świetnie, że ostatnio upolowałem tak wiele piszczek i to podczas jednego patrolu. Zupełnie tak, jakby pod łapy mi się wciskały, same! — mówił z zadowoleniem, pomrukując co jakiś czas. Kasztan pokiwał głową z uznaniem.
— Tak… to było wspaniałe. Wiele kotów tamtego dnia się najadło. — I uniósł delikatnie pyszczek, tylko po to, żeby po paru uderzeniach serca przymknąć oczka w celu dopełnienia swojego uśmiechu.
Rozmawiali tak jeszcze przez chwilę, o dość sielankowych tematach, co pozwoliło Kasztanowi uspokoić się trochę. Może Szkwał chciał najzwyczajniej w świecie odpocząć od zgiełku panującego w obozie, dlatego udał się z nim na spacer? Jak kolega z kolegą. Przyjaciel z przyjacielem… spokój jednak nie trwał długo.
— Przypalony Kasztanie, powiem to bardzo cicho, bo jesteśmy obecnie podsłuchiwani — ściszył swój głos do szeptu, a brązowooki poczuł, jak podnosi mu się sierść na karku. To brzmiało co najmniej tak, jakby niebieski miał mu zaraz wyznać, że kogoś zamordował, a nie jak konwersacja, której miał się nie obawiać. Zaczął się rozglądać po łysych krzewach i do źródełek, które były w stanie dopatrzyć jego oczy z tej odległości, jednak nikogo nie zobaczył.
— C-co… co masz na myśli? — wydukał, jeżąc sierść wzdłuż kręgosłupa. Łapy zaczęły mu odrobinę bardziej się trząść, a wąsy poruszały się pospiesznie i nerwowo, zupełnie tak, jakby stracił nad nimi kontrolę. Dlaczego w momencie, kiedy wreszcie miał być szczęśliwy, u boku swojej ukochanej, wszystko nagle stawało się powodem dla niego do obaw? Czy nigdy nie mógł, poza porą snu, gdzie nie pamiętał tego, co mu prezentował mózg, odpocząć? Odpocząć od nerwów, od wszystkich przykrości, ufundowane mu każdego dnia przez najróżniejsze sytuacje, koty, rzeczy, sprawy…
— Musisz uważać na ptaki. — I palcem wskazał na wronę, która siedziała na drzewie blisko nich, z dziobem obróconym na bok, chociaż w ślepkach odbijał się blady poblask. Przypalony Kasztan przechylił łeb na bok, niezupełnie rozumiejąc na początku, co miał na myśli przyjaciel. Dlaczego na ptaki? Czy wrony były groźne? Może nie miał na myśli tego konkretnego okazu, a inną, większą rodzinę dziobatych?
Ulewny Szkwał uśmiechnął się lekko, a dymny ślepiami podążał za jego reakcją.
— Ostatnio, jeszcze Porą Zielonych Liści znalazłem takie piękne, żółte kwiaty — podjął nowy temat, starając się zachowywać tak normalnie, jak było to fizycznie możliwe. Dymny wahał się, co powinien na to odpowiedzieć, dlatego zostawił to bez komentarza.
Gdy tylko wrona odleciała, niebieskooki odetchnął z ulgą.
— Dobrze, że nie rozmawialiśmy o czymś ważnym, bo by jeszcze na nas doniósł.
— Ulewny Szkwale. D-dlaczego mam uważać na ptaki? — zapytał poważnie, czując narastającą w nim frustrację z każdego następnego zająknięcia się, jakie mu się przytrafiło, wracając tym samym do tematu objętego przez nich wcześniej. Niebieski spoważniał na nowo, jego źrenice zmniejszyły się, choć nadal były szersze od igły drzewa świerkowego. Wyglądał na zmartwionego.
— Istnieje kot, który trenuje ptaki. Nazywa się Ibis — wyjawił fińczyk, chociaż uprzednio przed tym rozejrzał się niezwykle starannie, a nawet mimo tego rozmawiał wystarczająco cicho, by jego słowa nie niosły się echem po rzadkich, koronach drzew. — Chciałem dowiedzieć się o tym więcej, ale wyszło, jak wyszło… — kontynuował, spuszczając wzrok na uderzenie serca. Wrócił jednak do mordki Kasztana, ślepia wojownika były tak wielkie, że bardziej się już nie dało. Siedział tak, osłupiały, nie wiedząc, co powinien powiedzieć. Co miał zrobić? Kot trenujący ptaki? Czy już nigdy nie mógł się odezwać przy drugim kocie, gdy w pobliżu były dziobate? — Przestrzeń wokół nas, nie jest już swobodna. Jesteśmy zagrożeni. Patrz zawsze, czy siedzi gdzieś blisko ptak — polecił mu niebieskooki, a dymnemu serce się zapadało coraz to mocniej, z każdym kolejnym słowem. Musiał powiedzieć o tym swojej małżonce. Nie mógł pozwolić na to, żeby jej się stała krzywda z powodu niewiedzy o… tym nowym powodzie do zmartwień.

***

Ślub Szkwału i Lilii

Słońce leniwie zniżało się ku horyzontowi, ostatnimi promieniami muskając futra zaproszonych na ślub gości. Część z wojowników kończyła właśnie wyrzucanie zasp śniegu – pozostałości po Porze Nagich Drzew… Dymny usadowił się na wyspie, czekając, aż reszta się zbierze. Nigdy nie był jakiś szczególnie gadatliwy, dlatego nie był pewien, czy powinien zaczepić przykładowo... znanego mu fińczyka i mu pogratulować, czy dopiero podczas wręczania prezentów. Czekał, aż przyjdzie do niego z powrotem Urodziwy Szafirek. Wiedział, że spóźni się chwilkę, a mimo to i tak odczuwał niepokój, że może stało jej się coś złego. Co by bez niej zrobił? Kim był bez niej…?
Wróciła. Wreszcie. Już jest wszystko dobrze. Już nie musiał się martwić. A mimo wszystko, jego serce pędziło galopem, zupełnie tak, jakby już zaczął przechodzić przez stan żałoby po utracie swojej ukochanej. Przysunął się do niej lekko i położył głowę na barku, szukając u niej wsparcia po tak trudnej chwili rozłąki. Szylkretka otuliła go ogonem, wzrok przenosząc na Liliową Pieśń.
— Wyglądasz pięknie mój drogi — wymruczała, liżąc go w policzek. Przypalony Kasztan zerknął na nią dużymi oczami. Naprawdę tak myślała?
W jego sercu zagościła ulga, gdy niebieskooka wróciła i usiadła obok niego. Miał wrażenie, że bez niej obok był niepełny, nie czuł się pewny, czuł się tak, jakby niepotrzebnie wpychał się w niektóre interakcje, mimo że przecież sam został zaproszony na ślub. Jego futro dzisiaj również nie było jakoś szczególnie wystrojone, aczkolwiek pomyślał, że lepiej będzie cokolwiek zrobić ze swoimi kłosami, niżeli przyjść tak po prostu, bez ozdób, bez niczego rzucającego się w oczy. Dlatego miał parę łodyżek wetkniętych w pasma, ale nic na tyle jaskrawego, żeby przyćmiewał parę młodą. Otarł się lekko o pyszczek szylkretki, mrucząc pod nosem. Urodziwy Szafirek dzisiaj też wyglądała przepięknie, zresztą zawsze była przecudowna. Nie odpowiedział nic na komplement, mimo że znaczył dla niego niezwykle wiele, a niebieskooka zamruczała z rozkoszą.
— Pamiętasz? Nie tak dawno temu to my szykowaliśmy się do ślubu, mój bursztynie — wyszeptała, rozczulona samym wspomnieniem. Nie było to wcale aż tak dawno temu…
— Tak, Szafirku... — powiedział cicho, przypominając sobie tamten dzień. Ostatnio było wiele ślubów, z każdym kolejnym Kasztan miał wrażenie, jakby stawały się one... odrobinę mniej straszne, chociaż nie w pełni. — To był piękny dzień. Ten też będzie, mam nadzieję — nie chciał, żeby cokolwiek zepsuło ślubu bliskich mu kotów. Pamiętał nadal ślub Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici – został tam wproszony w zamian za Niezapominajkową Nadzieję, jednak doszły go słuchy, dlaczego taka wymiana miała miejsce. Liczył, że nic podobnego nie wydarzy się dzisiaj.
— Tak, w końcu nasza rodzina znowu się powiększy — wymruczała łagodnie. Poprawiła ukochanemu ozdóbki. — Choć przyznam, że zaczynam się dusić... — wymamrotała cicho, przysuwając się bliżej.

***

— Liliowa Pieśń przyprowadziła na świetlikową wyspę samotnika o imieniu Mrok, swojego brata. Pozwoliła mu zaatakować członka własnego klanu, Złocistego Widlika, zignorowała moje rozkazy, idąc na wyspę, gdzie odbywały się przesłuchania bez niczyjego pozwolenia, a następnie przez długi czas wypierała się jakichkolwiek powiązań z Mrokiem. — Srebrna streściła wszystko. — Samotnik zostanie pozbawiony życia, czym właśnie zajmuje się Czyhająca Murena. Liliowa Pieśń zaś od dzisiaj będzie znana jako Bagno i zamieszka na wyspie więźniów. W ramach kary i ewentualnego odkupienia będzie również pełnić funkcję przynęty podczas walk, czy innych interakcji z samotnikami — zapauzowała i przejechała wzrokiem po kotach. — To wszystko, można już rozejść się do legowisk.
Przypalony Kasztan poczuł się tak, jakby ktoś podciął mu łapy. Jakby pyskiem uderzył z całej siły o mokry grunt pod sobą. To wszystko… to musiał być jakiś sen, koszmar wręcz. Nie działo się to naprawdę, tak? Wzrokiem pobłądził po zebranych, czując narastający świąd w okolicach barków. Okręcił się lekko i zaczął nerwowo wylizywać bok, czując dyskomfort, gdy wraz z tym gestem wyrwał parę gęstych kłosów. Urodziwy Szafirek, zauważywszy to, zainterweniowała, okazując mu wsparcie. Położyła ogon na jego barkach, tuląc go do siebie ciasno. Sama szylkretka również nie wyglądała na w ogóle spokojną, w żadnym stopniu, chociaż maskowała to dużo lepiej, niż dymny, który czuł się tak, jakby miał zaraz sam upaść. Przed oczami zawirowała mu plejada barw, a przednie łapy delikatnie ugięły się, dopóki nie napiął mięśni tak bardzo, że go zaczęły boleć kończyny. Ulewny Szkwał nie potrafił spojrzeć na swoją… małżonkę. Wyglądał, jakby od rzeczywistości oddzielała go gęsta ściana mułu. Kasztan zaczął się trząść, nie chcąc widzieć egzekucji. Nie chciał! Nie chciał widzieć, jak zabijają czekoladowego kota! Jego źrenice zwęziły się w szparki, a łapami nerwowo ugniatał grunt.
Piastun przeniósł wzrok na syna w przerwie dostawania zawału. Po bardzo długim czasie powróciła Mandarynkowa Gwiazda. Wydała wyrok i to, co następowało.
— Synu… kogo ty wziąłeś za żonę… toż to dramat. Dramat, rozumiesz? Ten paskud był jej bratem i śmiał mnie dotknąć, a co, jeśli zachoruję? Co z naszym honorem? Mnie tu tak dobrze. Kocham Klan Nocy — wyjąkał.
— Dramat... — powtórzył, podnosząc się, by następnie zatoczyć się i upaść z nadmiaru emocji, zamykając oczy.
Wstała z miejsca, gdy rudy kocur zatoczył się pod własnym ciężarem. Kasztan miał wrażenie, jakby nie docierało to wszystko do niego wystarczająco szybko. Jeśli uderzy się wystarczająco mocno w głowę, to uda mu się wybudzić z tego koszmaru.
— Chodź, Kasztanku, pomożemy ojcu dostać się do żłobka. Wygląda naprawdę źle — miauknęła. Podniosła się i z Kasztanem u boku podeszła do leżącego piastuna. Lekko szturchnęła ojca pyskiem. — Chodź, tato, pomogę dojść ci do kociarni. Musisz odpocząć — miauknęła. Pomogła ojcu wstać, przywołując Lawendę. Obie kotki podparły ojca i z Kasztanem u boku ruszyli do legowisk.

***

Parę wschodów słońca po ślubie

Ulewny Szkwał nosił niezbyt przychylną opinię w klanie, odkąd wydarzyła się ta masa nieprzyjemności podczas dnia, który miał być przecież takim miłym… nadal ciężko było Kasztanowi uwierzyć, że wydarzyło się to naprawdę. Wraz z nią pojawiło się tak wiele plotek, że dymny już miał ochotę tylko zatkać uszy, żeby nie słyszeć niczego więcej, poza głosem swoich bliskich. Robiło mu się niedobrze. Nie spał zbyt porządnie, od ślubu swoich przyjaciół. Wybudzał się w nocy z krzykiem, a jego sierść zaczęła się zmagać z powoli powstającymi, nowymi ubytkami. Nie wiedział, czy ktoś poza Szafirkiem zwrócił na to uwagę. Bał się. Bał się, że następnym, którego skażą na śmierć, będzie ktoś, na kim mu zależało albo i on sam. Zabiją go, na oczach całego klanu. Czy Mandarynkowa Gwiazda zesłałaby na nich taki los? Miała prawo. W końcu była przywódczynią, jej zdanie było najbardziej istotne. Ulewna Pora Nowych Liści dobrze oddawała to, jak czuł się kocur. Zagubiony wojownik Klanu Nocy, który miał prawie trzydzieści księżyców na karku, a czuł się niczym kocię we mgle. Jak miał się pozbierać po tym wszystkim? Takie rzeczy pozostawiały trwały ślad w umyśle. Spojrzał na leżącą obok niego Urodziwy Szafirek. Koteczka wyglądała na zamyśloną, chociaż nie zapowiadało się to na nic, co by różniło się znacząco od każdego ich poranka. Miała muszelkę od Liliowej Pieśni za uchem. Przywitali się ze sobą czule, jednak to nie był zwyczajny dzień. Dzisiaj wszystko miało się zmienić.
Urodziwy Szafirek, już lepiej rozbudzona, powędrowała do kociarni, prawdopodobnie sprawdzić, jak czuł się jej ojciec, a jego teść. Przypalony Kasztan… siedział w centrum, patrząc się na pobratymców. On również tego dnia nie zachowywał się inaczej. Raczej nie wychodził na samotne spacery, a wgapianie się w innych było częścią niego od zawsze. Dzisiejszy dzień był aż zadziwiająco spokojny. Wręcz nie pasował do tego, co miało niebawem nadejść. Dymny nie wiedział, czy powinien żegnać się z rodziną. Nie wiedział, czy by nie próbowali go zatrzymać siłą w obozie, czy nie wrzuciliby go za to na wyspę więźniów, czy nie… nie wykonali na nim egzekucji za to, a Urodziwemu Szafirkowi zepsuliby całe życie, jakie jej pozostało na tym świecie. Niebieska tego jeszcze nie wiedziała, ale nie zamierzał tutaj zostawać. Ani pozwolić jej tutaj zostać.
Wyszła wreszcie z jamy, a na jej pyszczku widniała konkretna ulga. Złocistemu Widlikowi musiało się już polepszyć, po tym, jak o mało co nie zemdlał. To dobrze. Powinni sobie poradzić. Dobrze, że czuł się coraz lepiej…
Przypalony Kasztan, idąc u boku swojej małżonki, w myślach przetwarzał możliwości, jak powinien pokierować rozmowę. Musiał o tym powiedzieć niebieskookiej. Było to na tyle ważne, że nie mogło, absolutnie, zaczekać. Musieli tylko oddalić się trochę od serca, żeby nikt ich nie podsłyszał i przypadkiem siłą nie zatrzymał. Co jakiś czas kocur oglądał się dookoła, w tym głównie za siebie, czy aby na pewno nikt ich nie śledził. Nosem wyłapywał każdy zapach, a uszy miał postawione czujnie. Gdy stwierdził, że byli bezpieczni, przysiadł, odrobinę schowany przez pobliski krzew. Uniósł niepewnie wzrok na czekającą koteczkę. Czuł się odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo. Musiał chronić swoją rodzinę.
— Szafirku…? — podjął, dość cicho. Kotka położyła swoją łapę na jego łapie.
— Tak, moja chmurko? — zapytała, ogonem owijając jedną ze swoich tylnych łap.
Przełknął ślinę. Nie mógł się już wycofać. Myślał tak długo nad tą konwersacją, teraz już nie było odwrotu. Byli poza obozem, sami, we dwójkę. Nie było szansy, żeby ktokolwiek ich obserwował. Zadarł łeb ku górze, upewniając się jeszcze, czy nie krążył nad nimi żaden ptak. Gdy niebo było czyste, wraz z terenem dookoła, westchnął, a jego łapy zaczęły się trząść.
— Nie możemy tu zostać… tu… w Klanie Nocy. Tu nie jest bezpiecznie. Jeśli uciekniemy teraz, nie zdążą zrobić nam krzywdy. T-to… — zamilkł na moment, jednak nie z wyboru, a z powodu rosnącej guli w jego gardle. — Szpiegują nas ptaki. Istnieje kot, który je trenuje. One potem przekazują mu wszystkie i-informację. Ulewny Szkwał mi ostatnio o tym opowiadał…
Urodziwy Szafirek popatrzyła na niego nieco rozszerzonymi oczami, jednak nie wybyła z nich nawet krzta cierpliwości. Wierzyła mu. Przysunęła się do niego, zauważywszy, że zaczął coraz mocniej się trząść. Przytuliła się do niego, pozwalając mu oprzeć się o jej bok.
— Już, Kasztasiu — próbowała go pocieszyć. Czuł jej ciepły bok obok siebie i słyszał kojący głos. — Ja… też o tym myślałam. Nie pozwoliłabym na to, żebyś został tam sam. Szczególnie nie po tym, co stało się ostatnio. Za bardzo cię kocham, żeby cię stracić. — I po tym polizała go po głowie. Kocur poruszył uchem z lekkim zdziwieniem. Myślała o tym już wcześniej? Może nie wydawało mu się i niczego sobie nie wmówił. Może naprawdę nie było to już miejsce dla nich do życia. Byli w niebezpieczeństwie.
— Uciekniemy dzisiaj. Muszę tylko pożegnać się z ojcem. Wrócimy do obozu ze zwierzyną, a potem… będziemy wolni.

***

Wraz z Porą Nowych Liści, zmienił się również, oczywiście, krajobraz dookoła. Niebo przestrzelone było przez śnieżnobiałe chmury, które bardzo kontrastowały z czystoniebieską barwą. Klangor mew niósł się echem, gdy dwójka szła brzegiem plaży. Fale bardzo sprawnie zmywały ich ślady, a był to dopiero początek ich podróży. Przypalony Kasztan co jakiś czas spoglądał na swoją ukochaną, jakby potrzebował się upewnić, że na pewno dobrze postępował. Koteczka za każdym razem posyłała mu pocieszający uśmiech, jakby sama nie czuła nawet odrobiny stresu. Dobrze było mieć kogoś takiego obok siebie, szczególnie w sytuacjach bardzo łatwo wyprowadzających z równowagi. Ptaki śpiewały w najlepsze, schowane gdzieś w gęstych koronach drzew, wojownik czuł mokry grunt pod swoimi poduszkami. Tego dnia jeszcze nie padało, chociaż chłodne podmuchy wiatru zapowiadały przynajmniej mżawki. Brązowooki szczerze liczył na to, że nie zastanie ich burza ani nie zmokną im grzbiety. Zastrzygł wąsami, gdy do jego nosa dotarł intensywny zapach oznaczeń granicznych. Słońce wisiało wysoko na niebie, tempo mieli w miarę pospieszne, na tyle, żeby się nie wlec i na tyle, żeby jednocześnie nie pędzić, niczym koń galopem.
Przekroczyli granicę z Klanem Klifu. Był w stanie stwierdzić to nie dość, że po smrodzie, to w dodatku po plaży chętniej upstrzonej masą ostrych, zwilżonych kamieni. Ruszyli przed siebie, rozglądając się za ewentualnym patrolem. W pewnym momencie Nocniak mógłby przysiąc, że widział jeden w oddali, dlatego też schowali się na chwilę… jednak… albo go tam nie było, albo udało im się go sprawnie przeczekać, a w dodatku pozwolić łapom na odpoczynek. Położył się obok Szafirka, patrząc na nią wielkimi oczkami.
— Myślisz, że dobrze robimy? Bo… to moja wina, że uciekliśmy… — wychrypiał, poruszając kikutem ogona niespokojnie. Masa nieprzyjemności napłynęła do jego głowy w tej chwili, nawet jeśli próbował ich nie słuchać, to pysk otworzył niestety szybciej. Kotka polizała go w policzek, zetknęli się bokami.
— Kasztasiu. Sama też tego chciałam. To dla naszego dobra. Wiem, że tak będzie lepiej — powiedziała pewnie, posyłając mu następną dzienną dawkę uśmiechów zarezerwowanych dla niego. Poruszył nieznacznie uszami. Nawet mimo takich zapewnień, czuł się winny. Może wszystko sobie tylko niepotrzebnie ubzdurał i teraz niszczył im życia… Czy źle zrobił, nie żegnając się ze swoją rodziną? Z Narwaną Łapą, Narcyzową Łapą i Niedźwiedziówkowym Pyłem, jego mamusią… Potrząsnął głową. Nie… przecież już dawno nie było tak, żeby rozmawiali codziennie. Odkąd został wojownikiem, miał wrażenie, że ich kontakt uległ pewnej zmianie, która niekoniecznie go cieszyła. Jednak był tchórzem. Nie potrafił nawet tej relacji utrzymać…
Wraz z pojawieniem się księżyca na niebie i konkretnego mroku dookoła, dwójka zapolowała na ptactwo, którym się posilili. Zaledwie jeden grzywacz wystarczył im do tego, żeby się najeść. Wraz z pojawieniem się pierwszych gwiazd na niebie, znaleźli kolejny schron, tym razem lepiej osłonięty, żeby nie zmarzli. Noce potrafiły być szczególnie chłodne, po takiej Porze Nagich Drzew. Śniegu nie ostało się nic, jednak chłody, przynajmniej do pewnego stopnia, pozostały. Przypalony Kasztan czuł się tak, jakby miały mu zaraz odpaść łapy. Czuł się padnięty, a jego umysł był na tyle zmęczony, że nawet nie pamiętał o czym rozmawiał w ciągu dnia, z niebieską obok…
Ulokował się wygodnie na ściółce, którą wepchnęli pod korzenie drzewa. Po chwili poczuł ciepło partnerki i odpłynął do krainy snów, pozwalając swoim co jakiś czas podrygującym delikatnie kończynom na odpoczynek, po tak ciężkim dniu. Świerszcze ćwierkały co jakiś czas w wysokich źdźbłach trawy, a jeśli się wsłuchało lepiej, pohukiwanie sowy niosło się echem, usadowionej gdzieś na którejś z gałęzi.
Już nie było odwrotu…
Światło wczesnego poranka przenikało przez gałęzie drzew, tworząc na ziemi przyjemne dla oka, ciepłego ubarwienia plamki. Delikatne ciepło na sierści było miłe. Musieli ruszać dalej. Mniej więcej teraz powinny ruszyć patrole Klanu Nocy, które by ich szukały. Jeśli komuś zależało bardziej, ruszył pod osłoną nocy… Kasztan miał szczerą nadzieję, że nikt ich nie znajdzie. Musieli rozpocząć nowy rozdział w życiu. W miejscu, w którym przyszło mu się urodzić, już nie było bezpiecznie.
Wkroczyli do lasu iglastego. Przypalony Kasztan nigdy w życiu nie widział takich drzew na oczy. Miał wrażenie, że było tu dziwnie ciemno… i przede wszystkim, gdzie tylko nie nadepnął, wszędzie miał błoto pod łapami. Jodły pięły się wysoko ku niebu, a igliwie rozsypane było masowo, wszędzie. Dymny próbował je omijać, żeby tylko nie wbiło mu się do łapy.
Do jego uszu dotarł ryk tak głośny, że się zląkł i skulił, niczym małe kocię. Spojrzał dużymi oczami na Urodziwy Szafirek. Sierść wzdłuż kręgosłupa zjeżyła mu się, wyglądał teraz na dwa razy większego. Futro zafalowało mu ze zdezorientowania. Drzewo gdzieś nieopodal nich runęło na ziemię z intensywnym trzaskiem. Gromem tak głośnym, że poniósł się echem po lesie.
— C-co… c-o — jąkał się, próbując wydobyć ze swojego pyska jakiekolwiek pytanie. Były to jednak płonne nadzieje, że zostanie w takim zgiełku usłyszany przez małżonkę. Ze względu na intensywność hałasu i chwilowy stan szoku, kocur nie zorientował się, nawet gdy w oddali zamajaczyła sylwetka Dwunożnego. Wyprostowany zbliżał się coraz bardziej do nich, a Kasztan stał tak w miejscu, jak wryty. Szafirek początkowo próbowała go przekonać słownie, żeby się ruszył. Potem próbowała go przesunąć tak, żeby go nie uszkodzić, a żeby uciekli, jednak nic to nie dało. Był tchórzem. Serce pędziło mu galopem, uszy miał tak mocno położone po sobie, że aż zaczęły go intensywnie boleć. Mięśnie miał napięte, łapy wręcz zakotwiczone w ziemi. W pewnym momencie obraz przed jego oczami rozmazał się, a później pojawiła się liczna plejada barw. Upadł na ziemię, a gdy się obudził, znalazł się w zupełnie nowym, obcym miejscu…

<Szafirku, jesteś obok? Boję się…>

Od Urodziwego Szafirka CD. Przypalonego Kasztana

Przeszłość

Ubliżałoby jej? Pokręciła lekko łebkiem. Martwiło ją, jak siebie postrzegał wojownik. Dla niej był najwspanialszym kotem na świecie i ponad nim. Nie było tak wspaniałego drugiego kota, jak on. Po prostu nie było i naprawdę chciała mu to pokazać. Udowodnić, że się mylił. Pokazać mu czym była miłość, której doświadczyła od kociaka.

— Tak, właśnie to znaczy. Jesteś moim partnerem, promyczkiem pośród ciemności. Ciepłem kojącym moją duszę i serce. Jesteś kimś więcej niż tylko kotem, jesteś całym moim światem. Czułam to do ciebie, odkąd byliśmy uczniami. Zależy mi na tobie najbardziej ze wszystkich. Chcę być przy tobie i iść przez to życie łapa w łapę, bark w bark — wymruczała ciepło i liznęła go czule w pyszczek. Kocurek spojrzał na własne łapy niepewnie.

— Nie w-wiem... — zaczął, ale głos prędko go zawiódł, łamiąc się. Przełknął nerwowo ślinę. — Nie wiem, czy jestem taki, jak myślisz — poruszył kikutem ogona dość niespokojnie.

— Ciągle się b-boję... i cały czas robię coś niewłaściwie, nawet teraz... nie wiem, co powinienem powiedzieć — wymruczał cicho, patrząc na nią wreszcie dość nieśmiało.

— I co z tego? Każdy się czegoś boi. Nie ma kotów bez wad i lęków — miauknęła ze spokojem. Przycisnęła swój pysk do jego i przymknęła oczy.

— Ale... gdy spędzam czas z tobą, czuję się chyba pewniej. Nie czuję się tak nerwowo i nie podskakuję na każdy ruch ze strony pobratymców. Chciałbym, chyba... żeby tak pozostało. To znaczy... nie, tak... t-tak... — westchnął.

— Jeśli naprawdę chcesz kogoś takiego jak ja, za partnera, to... c-chciałbym być twoim partnerem, już na zawsze — powiedział, lekko się wahając. Słuchała jego dalszych słów w milczeniu. Nie oceniała go, bo nie miała powodu. W jej niebieskich oczach wojownik był po prostu idealny. Zawsze był i nic nigdy tego nie zmieniło, a wręcz przeciwnie, bo po ostatnim spotkaniu z glonojadem, utwierdziła się tylko w swoich przekonaniach. Nie odsunęła od niego pyska. Wdychała jego zapach.

— Nie masz racji. Masz szlachetne serce i mądrość, której większości brakuje. Masz w sobie dużo empatii, o którą w tych czasach naprawdę ciężko. Szczególnie u tych z rodu. — rzekła cicho i liznęła kocurka w pyszczek.

— Tylko nie chcę, żebyś... żebyś się rozczarowała. Nie jestem odważny jak inni wojownicy. Nie jestem szczególnie mądry czy silny... — wyspowiadał się jej wręcz, kładąc po sobie uszy raz jeszcze. Wyciągnął swoją przednią łapę i położył ją ostrożnie na tej należącej do szylkretki.

— Nie zawiedziesz mnie, nigdy nie zawiodłeś. Pragnę spędzić resztę życia przy twoim boku. Nie chcę nikogo innego, bo moje serce już dawno ci oddałam — dodała cicho i się uśmiechnęła. Gdy kocurek położył łapkę na jej, Szafirek bardzo delikatnie wstała. Położyła się od strony jego grzbietu i bardzo delikatnie przewróciła go na siebie, otulając ogonem.

— Kocham cię, z całego serca — wyszeptała czule i liznęła go w uszko.

***

Ślub Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici trwał w najlepsze, ale Urodziwy Szafirek czuła się dosyć samotna. Nie chodziło jej o to, że nie mogłaby z kimś pogadać. Po prostu tęskniła za Kasztankiem, którego tu nie było. W pewnej chwili usłyszała znane jej kroki, a jej serce zabiło mocniej. Jej ukochany podszedł do niej i polizał ją po mordce.

— Szafirku, jak się czujesz? — zapytał lekko nieśmiało. Nie mogła się powstrzymać przed podskoczeniem na równe łapki.

— Kasztasiu...jesteś! — wymruczała zachwycona. Skinęła łebkiem w podzięce w stronę pary młodej, liderki i zastępcy. Odwzajemniła liźnięcie, przyciskając się do boku kocura.

— Wcześniej średnio, a teraz przewspaniale. A ty chmurko? — wymruczała cicho. Chwilę później usiadła i wtuliła się w kocura, uspokajając emocje. Spojrzała na przód, gdzie stała para młoda. Teraz u boku Kasztanka mogła skupić się całkiem na ceremoni.

— Nie spodziewałem się... tylu kotów... ale to dlatego prawie nikogo nie ma w obozie — powiedział, wsłuchując się w ceremonię.

— Dziękuję, że pytasz — powiedział jeszcze.

— Trzcinowy Szmerze, Żmijowcowa Wicio czy w obliczu wszystkich zebranych tu kotów przysięgacie sobie miłość, wierność, uczciwość i wspólne dzielenie łowów nawet po śmierci? — rozległ się głos Mandarynkowej Gwiazdy. Szafirka skupiła się na tej chwili, ale była wyczulona na kocura.

— Przysięgam — padło z pyszczka młodej pary. Szafirka niemal czuła tę ekscytację, którą musieli czuć Trzcinowy Szmer i Żmijowcowa Wić.

— Zatem mocą nadaną mi przez Klan Gwiazdy ogłaszam was mężem i żoną! Niech wasza miłość nieprzerwanie rozjaśnia wasze życia niczym świetliki na łąkach porą zielonych liści! — chwilę po tych słowach nadszedł czas na rzut żabą. Szylkretce nie zależało na złapaniu żaby, ale potraktowała to jako dobrą zabawę. Chwilę później ruszyła z kocurem, by uczestniczyć w wydarzeniu. Co prawda nie udało jej się złapać żaby, ale skoro Kasztanek też był i tyle jej wystarczyło.

— Chodź serduszko — wymruczała. Musnęła ogonem grzbiet kocura i zaprowadziła go nieco na bok.

— Usiądźmy, dziś się cieszmy ślubem Trzcinowego Szmeru i Żmijowcowej Wici, a jutro lub pojutrze będę chciała z tobą pogadać o pewnej kwestii. Nie, nie jest to nic złego. Po prostu chciałabym poruszyć temat który jest dla mnie niezmiernie ważny — wyszeptała czule, kładąc łapę na jego i liżąc raz jeszcze w pyszczek.

— Czy...jest ci smutno, że nie złapałem tej żaby? — zapytał, z lekkim niepokojem spoglądając na wojowniczkę.

— Co? Och nie, nie skarbie. Kichać na tę żabę — wymruczała łagodnie. Przytuliła kocura do siebie, kładąc pysk na jego łebku. Zaczęła cicho mruczeć, by go uspokoić. Kilka uderzeń serca później, cofnęła się lekko. Spojrzała w jego oczy tymi swoimi niebieskimi.

— Jesteśmy parą od jakiegoś czasu i za to dziękuję każdego dnia. Zawsze będę dziękować, że Klan Gwiazdy mi cię zesłał — zaczęła kojącym głosem.

— Bardziej chciałabym zapytać, czy byś chciał...nasz ślub... — zaczęła cicho.

— Nie musisz mi teraz odpowiadać, bo to bardzo ważna decyzja. Mogę czekać na odpowiedź tak długo, jak będziesz potrzebował czasu, więc proszę, nie czuj się tym obciążony. Mamy czas... — wyszeptała. Siedzieli tak w ciszy, otoczeni przez donośny gwar, a na mordce kocura było widać wyraźne zamyślenie. Wreszcie, gdy uniósł lekko łeb i spojrzał na czekającą cierpliwie kotkę, otworzył pysk, ale początkowo nic się z niego nie wydobyło poza wypchniętym z płuc powietrzem, którego potem nabrał nosem już normalnie.

— Myślisz, że... nie przyniosę ci wstydu? Że sobie poradzę? — powiedział trochę do siebie. Szylkretka uśmiechała się łagodnie.

— Oczywiście, że sobie poradzisz piękny — wymruczała czule. Była gotowa zrobić wszystko, by kocur w siebie uwierzył. Kochała go tak bardzo, że zrobiłaby dla niego wszystko.

— Ja...dużo się dzieje, ja... bardzo bym chciał — kontynuował.

— Och? To wspaniale mój drogi promyczku, bo ja też bym bardzo tego chciała — wymruczała. Jej serduszko biło jak szalone, a szafirkowe ślipka błyszczały czystym, nieskażonym niczym uczuciem. Otarła się o niego i polizała w nosek, policzek i łebek. Słysząc jego słowa, pokiwała lekko głową.

— Chodź, damy im wspólny prezent. — wymruczała i przejechała ogonem po jego grzbiecie, ostatecznie otulając go nim i prowadząc powoli do nowożeńców z pakunkiem w pyszczku. Wstał ze swojego miejsca, po czym ruszył u boku Urodziwego Szafirka i gdy znaleźli się przed parą, pochylił przed nimi łeb w geście szacunku. Szylkretka poszła jego śladem i również pochyliła łeb.

— Chcieliśmy życzyć wam wszystkiego, co najlepsze Trzcinowy Szmerze i Żmijowcowa Wicio. Dziękuję również za zaproszenie mnie i pozwolenie przyjść Kasztankowi — wymruczała. Po czym przysunęła bliżej podarek. Było w nim kilka kolorowych, matowych i oszlifowanych przez wodę szkiełek w kolorze oczu młodej pary i ich kociąt. Do tego był również bursztyn z zatopionym owadem. Szukała tego bardzo długo. Chwilami wątpiła, że znajdzie.

— To prezent od Kasztanka i ode mnie — miauknęła łagodnie.

Teraźniejszość

Urodziwy Szafirek obudziła się dosyć wcześnie rano. Przeniosła wzrok na śpiącego u jej boku Kasztana. Przyglądała mu się przez chwilę. Gdy wojownik spał wyglądał tak uroczo. Oczywiście, kiedy nie spał, również był wspaniały i to nie podlegało dyskusji. Widok tego spokoju radował serce szylkretki, ale i rodził w niej chęć ochrony ukochanego przed złem całego świata. Pragnęła go chronić. Zawsze.

— Zawsze będę przy tobie. Nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić, a jeśli ktoś spróbuje, odpowie przede mną — wyszeptała, przykrywając kocura ogonem. Chciała zapewnić mu ciepło. Do tego nie budziła go, bo mieli jeszcze czas. Uważała, że ciemny potrzebował jeszcze chwili spokoju przed kolejnym ciężkim dniem.

<Przypalony Kasztanie? Czy wiesz, że wyglądasz słodko?>

Od Przypalonego Kasztana CD. Urodziwej Łapy (Urodziwego Szafirka)

— To idziemy? Jak myślisz, które miejsce będzie najlepsze? Brzozowy Zagajnik czy może Kolorowa Łąka? — zaczęła myśleć na głos. Była taka pora roku, że może łąka byłaby ciekawszą opcją? Chociaż drzewa wcale nie brzmiały źle. Może udaliby się na plażę i popatrzyli na wodę? To też był dobry pomysł.
— A może pójdziemy na plażę? — zasugerowała łagodnie.
Przypalony Kasztan pokiwał głową. Na plaży mogli spędzić miło czas, szczególnie że widok tam niejednemu zapierał dech w piersiach. Musiał zgrywać odważnego, nie znał innego sposobu na polepszenie swojego obecnego stanu. Może jeśli będzie udawał jakiegoś innego kota, to mu się odmieni i przestanie bać się każdego kroku, niczym myszka chowająca się w norze przed zagrożeniem? W głębi duszy naprawdę chciał wybrać się na plażę. Nie miał wielu okazji tam przebywać, więc może dowiedziałby się dzisiaj czegoś nowego, nie tylko o krajobrazie, ale też i o swojej przyjaciółce…
— Możemy… możemy dzisiaj pójść na plażę, a następnym razem w te dwie pozostałe lokacje, póki sprzyja pogoda — powiedział cicho, czując narastającą dumę w piersi, że udało mu się tak wiele powiedzieć i to bez zająknięcia się! Nawet jeśli zrobił przerwę, to nie mogła być ona aż tak kłopotliwa, prawda? Jeśli w morzu pływały ryby, nie mogli na nie zapolować. Nocniak nie chciał ryzykować reakcji alergicznej u bliskiej mu kotki, nie potrafiłby jej pomóc, a nie zapowiadało się na to, żeby któryś z medyków zainteresował się ich wypadem, co mogło być swoją drogą… czymś dobrym, o ile oczywiście będą trzymali się zakazu zbliżania się do ryb. Zastrzygł wąsami. Śpiew ptaków poniósł się echem po obozie, a rechot żab wtórował im w najlepsze. Nie byłoby dziwnym, gdyby po drodze spotkali bociana czy żurawia, w końcu one lubiły żerować na tych istotkach, a teraz był ich wysyp. W niemal każdym zbiorniku wodnym widać było malutkie, czarne plamki. Były to kijanki, które każdego dnia pokonywały taką samą drogę w celu dopłynięcia do pożywienia tylko po to, aby nocą schować się i tak w kółko. Larwy ważek, a nawet i pijawki korzystały z takiej okazji zapełnienia brzuchów, a zresztą kijanek było tak wiele, że pewnie nawet populacja żab czy ropuch nie odczuje różnicy… Porą Nowych Liści ptaki również, a wręcz w szczególności, mogły liczyć na zapełnienie brzuchów niedaleko obozu Klanu Nocy. Ciekawe jak smakowały kijanki? Żaby lubiły wygrzewać się w ciepłych promieniach słońca, konsystencja ich mięsa była dość żylasta i smakowała tak, jakby ktoś połączył ptaka z rybą... Szczególnie zabawnie wyglądały wtedy, kiedy zasiadywały sobie dumnie na liliach wodnych. Trawa uginała się pod łapami dwójki. Przypalony Kasztan wpatrywał się w rozpromieniony pyszczek Szafirka. Gdy nawiązali kontakt wzrokowy, jego serce przyspieszyło, czego nie mógł za dobrze zrozumieć. Czy była to oznaka strachu? Stresu? Posłała mu szeroki uśmiech. Zawsze jak się stresował, to czuł w okolicach serca uczucie, jakby przebiegł ogromną odległość i dostał zadyszki, jednak nie była ona obecna ani w płucach, ani nie objawiała się bolącymi łapami. Tylko dyskomfortem w gardle i klatce piersiowej, a w szczególności w sercu. Koteczka zawsze była taka radosna i wyglądała tak, jakby nie doskwierała jej żadna troska w życiu, mimo że nie było to prawdą. Zresztą sama, tak naprawdę, chwilę temu powiedziała mu o sytuacji z Rogatą Łapą. Dymny jednak nie mógł niestety zbyt wiele na to poradzić – bał się, że point zrobi mu krzywdę. Był przekonany, iż jeśli kiedykolwiek doszłoby do ich starcia, mimo że był starszy i powinien nabyć większą wiedzę i znać więcej, czuł się tak, jakby w porównaniu do niego, to on był tutaj tym zagubionym kocięciem. A on doświadczonym wojownikiem. Rogata Łapa był masywnym kocurem i powalenie kogoś takiego, kim był Przypalony Kasztan, nie stanowiłoby dla niego najmniejszego problemu. Jednak brązowooki nie mógł pozwolić na to, żeby ktokolwiek dokuczał Szafirkowi. Jemu mogli, ale jej nie. To było… niedopuszczalne.
Ich łapki wciąż były ze sobą w kontakcie, ale im to nie przeszkadzało. Właściwie to był to już ich zwyczaj i rutyna. W końcu się podniosła i ruszyła z kocurem u boku do wyjścia z obozu.

***

Słońce wspinało się po niebie powoli, przeganiając wszelkie niedogodności w postaci chmur. Błękitne, intensywne kolory malowały się na nim, gdy dwójka dotarła nad plażę. Piasek wdrapywał się wojownikowi między pazury oraz poduszki łap. Nie był pewien, czy powinien zareagować w jakiś szczególny sposób, dlatego nie zareagował na to wcale, przynajmniej tak, żeby było to widać – nie chciał martwić Szafirka. Przyjemny wiatr wiał im w pyszczki, rozwiewając długie kłosy futer. Dwójka stykała się bokami. Klangor mew niósł się echem, zagłuszany przez donośny szum fal obijających się o brzeg. Piana zanikała dopiero po paru uderzeniach serca. Im bliżej wody byli, tym chłodniejszy stawał się grunt. Zresztą przestały mu się już rozjeżdżać łapy, a teraz pod poduszkami czuł coś twardego. Coś, co mu chrupało przy każdym kroku. Muszelki? Niebieskooka zaczęła zbierać parę z nich, ułożyła swój zbiór w malutką stertę u własnych łap. Słońce grzało ich w plecy, a znad morza docierała świeża, chłodna bryza. Gdyby przysunęli się jeszcze bliżej wody, to moczyłaby im łapy.
— Co zrobisz z tymi muszelkami…? — zagadnął cicho, robiąc co w swojej mocy, żeby tylko się nie jąkać. Nie miał tutaj powodów do obaw, przecież szylkretka by go nigdy nie zaatakowała. Nigdy nie sprawiła mu przykrości. Dlaczego więc czuł drżenie w łapach? Czemu więc jego głos drżał za każdym razem, kiedy z nią rozmawiał? Bał się jej? Jeśli tak dlaczego?
— Wepnę nam w futerka. Będziemy mieli takie same, zobacz, o…! — zaświergotała radośnie, następnie przysunęła łapą parę różowych muszelek różnego rozmiaru i kształtu. Żadna z nich nie była pokruszona. Niektóre były niebieskie, ciemnoniebieskie, inne śnieżnobiałe z dodatkiem żółci i pomarańczowego. Znalazła się nawet taka dość zabawna, płaska, wydłużona, czarna niczym smoła. Wojownik wysunął łapę i chwyciwszy mokry, ciemny przedmiot w poduszki, uniósł go i przyjrzał mu się dokładnie, mrużąc ciemne ślepia. Powierzchnia odbijała światło, tworząc na posadzce wiele przepięknych kolorów. Parę podmuchów wiatru przypomniało o sobie, dzięki czemu szybko wyschła, stając się matowa i bez szczególniejszego wyrazu. To również go zaskoczyło. Skoro było takie ciekawe na zewnątrz, to co kryło się w środku?
Kasztanek, wysunąwszy pazury, wetknął jeden z nich do środka. Zaczął lekko siłować się ze zwierzyną, co było opłacalne dla niego, ponieważ już po chwili udało mu się bez złamania muszelki otworzyć dom, który należał do… małży. Spojrzał na białą istotkę wewnątrz z lekkim zdziwieniem. Konsystencją przypominała śliskiego, mokrego ślimaka, jednak nie pozostawiała za sobą śluzu i nie brudziła jego poduszki jakoś szczególnie, co było miłe. Zmierzchająca Fala opowiadał mu o nich i wspomniał również, że nie warto było na nie polować, ponieważ nie dało się nimi najeść, a momentami ciężko było je znaleźć, jeśli nie było odpływu. Trzeba było nałapać ich bardzo dużo, żeby nakarmić przynajmniej jednego kota. Mało komu chciało się moczyć łapy taką Porą Opadających Liści czy Porą Nagich drzew, a przy innych porach mieli dostęp do dużo większej i korzystniejszej zwierzyny. Chociaż w czasach wielkiego głodu, dobrze było się za nimi rozglądać, bo przyciągały ptaki na plażę, dlatego można było używać ich jako przynęty… z rybami było podobnie. Też były łase na łatwy posiłek. Zresztą kto by nie był? Dodatkowo – kąpiele, gdy było tak zimno, mogły skończyć się chorobami, a dokładanie medykom pracy nie było niczym miłym. Na pewno nie ucieszyliby się, gdyby ktoś wpadł do obozu i oznajmił, że się wyszorował w lodowatej wodzie, a potem pociągał nosem i zarażał resztę bliskich.
Morze dzisiaj znajdowało się dość daleko, więc najprawdopodobniej za niedługo zje sporą część plaży… Również dzięki temu dwójka mogła poszperać w tym, cokolwiek wypluło. Schylił łeb i spróbował łapą wygrzebać mieszkańca muszli, żeby móc wczepić tę konkretną w futro Szafirka. Kojarzyło mu się z nim, mogło to być dość samolubne, ale… chciał, żeby kotka miała coś, co przypominałoby jej o nim. Kasztanowi udało się wreszcie go wyskrobać, a jako nagrodę otrzymał wgląd we wnętrze muszli. Było jasne i odbijało światło na najróżniejsze kolory, tak naprawdę było ich nawet więcej, niż na czarnej skorupce. Małż nie miał żadnego szczególnego smaku, a zapachem przypominał rybę. W międzyczasie Urodziwa Łapa także wybrała jakąś muszelkę… i to niejedną.
— Szafirku, a czy masz alergię też na małże? Kraby? Albo żaby? Smakują podobnie do ryb, ale nie mają łusek — zapytał, zastanawiając się teraz nad tym, co usłyszał od koteczki ostatnio. Jeśli by miała, to wychodziłoby na to, że może spożywać jedynie zwierzynę futerkową i opierzoną. Albo ewentualnie jaszczurki, ale na ich terenach nie było ich wiele. Krabów nie umiał rozłupywać, ale może mógłby się nauczyć w przyszłości, jeśli Szafirek mogła je jeść. — Czy jadłaś kiedyś jaszczurki? Jest ich sporo pod kamieniami Porą Zielonych Liści — tak samo, jak żaby, uwielbiały się wygrzewać w promieniach słońca. Różniło się to jednak tym, że one najczęściej rozkładały się wygodnie na kamieniach, a ich mokrzy sąsiedzi na liściach, które akurat przypałętały się na taflę z drzewa. Im dłużej przebywał z pręguską, tym mniejsze poddenerwowanie czuł. On sam chyba nigdy nie miał okazji zjeść jaszczurki. Było ich mało, a w dodatku były szybkie. Ilości chrząstek czy twardych elementów raczej odstraszała sporo kotów. Jeszcze z możliwych opcji pozostawały ślimaki… miał wrażenie jednak, że ślimaki zarezerwowane były specjalnie dla starszyzny, więc nie chciał ich nawet proponować w obawie, że może uczennica odebrałaby to jako coś obraźliwego.
— Na małże, ryby i żaby? Nic mi na ten temat nie wiadomo, więc nie wydaje mi się — odparła pogodnie i uśmiechnęła się do kocura. Mogliby na nie zapolować zatem, żeby sprawdzić. Tylko czy nie byłoby to lekkomyślne? Co, gdyby jednak okazało się, że ma na nie uczulenie? Musiałby wtedy jakoś jej pomóc. Zawładnęła nim obawa, że nie byłby w stanie, że nie poradziłby sobie.
Kotka przekrzywiła łebek, słysząc pytanie o jaszczurki i pokręciła łebkiem, a on śledził jej reakcje.
— Nie, nigdy nie jadłam. Ciekawa jestem, jak smakują, ale niestety nie ma ich wiele na naszych terenach — miauknęła nieco smutno, ale zaraz się rozpromieniła. Pokiwał głową. — Ale to nic! Mamy sporo innych fajnych opcji, a ja jeszcze nie znalazłam swojego ulubionego przysmaku. A ty? Masz jakiegoś faworyta? — spytała pogodnie. Szkoda, że nie miała...

— Nie… ja chyba lubię wszystko to, co moi bliscy — wyznał, poruszając nieznacznie łapą, jakby zawstydzony. Miał powody do wstydu. Każdy w jego wieku miał już wyrobione jakiekolwiek zdanie na ten temat. Jedni uwielbiali uklejki, inni ptaki wodne – łyski, kaczki, całą masę innych opierzonych istot… Pewnie znalazłby się ktoś, kto uwielbiał żaby, chociaż on sam nie wiedział, czy mu pasował taki smak. Czy miał w ogóle swój gust? Może obrzydzały go ptaki? Czy drażniło go to, że trzeba było je tak długo skubać i to wszystko tylko po to, żeby dostać się do mięsa? Ryby nie były zresztą lepsze. Należało albo poświęcić sporą część mięsa, a raczej skóry, na rzecz uniknięcia łusek albo trzeba było je z nich skubać, raczej nikt nie chciał się nimi udławić, zresztą gryzienie ich nie było nawet wskazane... Może denerwował go rdzawy meszek na ciałach wiewiórek, który często wchodził między zęby? Nie, nie robiło mu to tak naprawdę żadnej różnicy. Zawsze jadł po to, żeby się napchać, a nie po to, żeby cieszyć się z jedzenia… Prawdopodobnie, gdyby kamienie miały jakiekolwiek wartości odżywcze, jadłby właśnie je, żeby zaspokoić ssący głód. Powinien sobie wyrobić własny gust.

***

Nie czuł się dobrze, udając kogoś, kim absolutnie nie był. Nie czuł się również dobrze, jak był sobą, zachowywał się tak, jak podpowiadało mu ciało oraz jego umysł. Nie potrafił nikogo obronić, ponieważ był słaby. Mógłby zgrywać księcia, kota pewnego siebie, pozbawionego jakichkolwiek trosk, ale gdzie by go to zaprowadziło? Czy pomogłoby mu to w czymkolwiek? Dusiłby się w swoim ciele, zmuszając umysł do udawania obcego. Oszukiwałby swoich bliskich i wszystkich wokół, a jako iż nie był wcale dobry w udawaniu, w swoim mniemaniu, to od razu by się dowiedzieli i może zostałby przekreślony w ich oczach.
Czy jego życie miało jakiekolwiek znaczenie? W obliczu dwóch wieczności – przeszłości, w której go nie było i pojawił się dopiero ostatnio, oraz przyszłości – w której już go nie będzie, jednak ile mu jeszcze pozostanie, tyle wykorzysta, był jedynie kolejnym kotem, który przyszedł na świat i odejdzie w ten czy w inny sposób, zostawiając po sobie jedynie kości, które zresztą również nie były wieczne. Skoro absolutnie nie potrafił się zmienić, przynajmniej na tyle, na ile by chciał, co mu zatem robiło za różnicę to wszystko i dlaczego tak mu zależało na tym, aby stać się kimś zupełnie innym, mimo że całe życie funkcjonował w tenże sposób? Co mu po nowym imieniu, skoro oprócz myśli, nie potrafił wcale stać się nagle pewniejszym siebie, ambitniejszym i mniej przerażonym? Głupi myślał, że wraz z nowym imieniem, stanie się magicznie nowym sobą, bez pracy i bez wysiłku w to włożonego, bez obowiązku starania się jakkolwiek o inne ja. Co powinien zrobić, żeby osiągnąć stan, w którym każdy by za nim przepadał, a on wreszcie nie musiałby zamartwiać się za każdym razem, kiedy jedyny kot, który spędzał z nim dużo czasu ciągle, nagle odchodził do kogoś innego? Co prawda nigdy na wieczność, ale dla dymnego czasami tyle to trwało, gdy tak siedział i nie wiedział co ze sobą zrobić, jednak z grzeczności udawał, że jest wielce zajęty, żeby tylko drugiemu kotu nie napłynęło wyrzutów sumienia czy żalu. Czy dało się jeszcze go jakkolwiek zmienić, w dowolny sposób?
…Dla przynajmniej jednego kota tak. Jego życie miało znaczenie. To było już wiele, dla niego naprawdę wiele, a dla każdego innego najprawdopodobniej tyle, co nic. Przypalony Kasztan, mimo że takim by go nikt nie nazwał, zachłannym, to właśnie takim się czuł – jakby od każdego brał coraz więcej i więcej, jakby kontakt z nim sprawiał, że drugi kot stawał się wrakiem swojego dawnego ja, kimś gorszym, ponieważ zadawał się z tak żałosną istotą, jak Kasztan. Nocniak nie wiedział, skąd brały się u niego takie myśli, aczkolwiek nigdy nie był w stanie ich uciszyć na tyle, żeby nie psuły mu humoru na całą resztę dnia. Najczęściej atakowały go w nocy, jeśli nie udało mu się siebie wymęczyć za dnia na tyle, by paść na pysk o zmierzchu. Nawet jeśli bardzo miło spędzał czas u boku Urodziwego Szafirka, to nie potrafił ot tak porzucić myśli, że może jednak tak naprawdę nie był nikomu potrzebny. Poruszył się nieznacznie, szylkretowa koteczka otworzyła jedno oko, a po chwili drugie, aż wreszcie podniosła głowę i spojrzała ze zmartwieniem na kocura, który teraz leżał i trząsł się w legowisku. Prawdopodobnie parokrotnie zawołał kogoś przez sen, ale nie był pewien, kogo.
— Kto ci dokucza we śnie, Kasztanku? — szepnęła, po czym podeszła do niego bardzo ostrożnie, następnie pochyliła łeb nad nim i parokrotnie przejechała szorstkim językiem po jego głowie, na której jeszcze niedawno widniało parę nieregularnie rozłożonych miejsc, rzadko porośniętych włosami. Teraz zdążyło ich sporo odrosnąć, dlatego poza nieco inną teksturą, wyglądem nie różniły się jakoś szczególnie od reszty. Poczuł się znowu niczym w żłobku, u boku Złocistego Widlika.
Przypalony Kasztan nagle zamarł, a z jego pyszczka wydobyło się jedynie westchnięcie. Czy myślał tak, jak mówiły mu jego myśli? Czy naprawdę miał o sobie tak niekorzystne zdanie? Przełknął nerwowo ślinę. Jeśli będzie pytał jedynie siebie, to nigdy nie dostanie szczerej odpowiedzi. A zresztą, czy od kotów by dostał coś bardziej szczerego? Do bólu? Byłoby to bardziej trafne, niż jego myśli, które znały go na wylot?
— Szafirku, nienawidzisz mnie? Myślisz, że jestem niepotrzebny na tym świecie? — zapytał półszeptem, patrząc na nią wielkimi oczami tylko po to, żeby zaraz położyć łeb na łapach i zacząć unikać kontaktu wzrokowego.
Nic nie miało znaczenia. I tak kiedyś umrze, kiedyś wszyscy o nim zapomną i nie będzie to miało absolutnie żadnego znaczenia. Jeśli mu się nie podobało, to zawsze mógł kogoś poprosić, żeby ukrócił jego cierpienia. Ale czy wtedy nie sprawiłby bólu kotom, którym na nim zależało? Jego mięśnie rozluźniły się, myśli, że nic nie miało znaczenia pomagały, bo miał poczucie, iż nie ma nic do stracenia. Ale miał. I nie działało to na dłuższą metę, przynajmniej jeśli chciał stać się pewniejszy siebie, a nie znienawidzić siebie całkowicie, nawet bardziej, za więcej rzeczy.
Szylkretka zamarła w połowie ruchu. Jej serce przyśpieszyło, a oczy błysnęły od niewypowiedzianych jeszcze emocji. Wojowniczka położyła się przed nim, by ich pyski były na tym samym poziomie.
— Spójrz na mnie Kasztanku — zaczęła i delikatnie szturchnęła jego nosek swoim. — Gdybym cię nienawidziła czy bym spędzała z tobą czas? Wspierała cię na każdym kroku i broniła przed obelgami innych kotów? Czy gdybym darzyła cię takimi negatywnymi odczuciami, kładłabym łapę na twoją, albo pozwoliła, by twoja dotknęła mojej? Czy bym tak podbiegła do ciebie z gratulacjami? — zaczęła cicho. Przymknęła na chwilę. — Miałam ci to powiedzieć po znalezieniu odpowiedniego prezentu, ale czuję, że nie ma na to czasu. Kasztanku, nie darzę cię tylko przyjaźnią, już dawno nie. Darzę cię czymś głębszym, cieplejszym i wyjątkowym czyli miłością — dokończyła czułym szeptem. Urodziwy Szafirek przytuliła kocura bliżej siebie.
Poczuł coś w rodzaju wewnętrznego szturchnięcia. Jego serce zaczęło bić szybciej, a uszy położył po głowie, jednak po chwili wróciły do normy. Nocne podmuchy wiatru targały jego dwukolorowymi pędzelkami.

— Ale nie potrafię cię obronić przed Rogatą Łapą-... — zatrzymał się, a po jego policzkach zaczęły spływać łzy. Nie rozumiał zachowania kotki do tej pory. Czy miłość nie wyglądała w inny sposób? Już sam nie był pewien. Czy skoro darzyła go tak silnym uczuciem, kim dla siebie w takim razie byli? I co on mógł z tym zrobić, żeby polepszyć swój obecny stan w życiu? Spojrzał się na nią tępo, w jego oczach dało się dostrzec sporo emocji, nie wiedział, która byłaby korzystniejsza, zresztą chyba nie to było w tej chwili istotne… — Ja chyba nigdy nie doświadczyłem miłości, przed poznaniem ciebie — powiedział cicho, dość niepewnie. Czy ktokolwiek oprócz Szafirek stawiał się tak za nim? Rozmawiał z nim tak wiele? Kocurek przeprowadził sporo konwersacji ze Złocistym Widlikiem, ale nie wiedział, jak nazwać ich relację. W zasadzie spotykał się z podobną sytuacją teraz, aczkolwiek wyglądało to inaczej. — Czy… czy w takim razie jesteśmy partnerami? Czy nie ubliżałoby ci to? — zapytał szczerze. I czy nie byłoby to za wcześnie? Partnerzy zachowywali się w ten sposób, tak? Tak przynajmniej wywnioskował ze wszystkich tych opowieści, którymi został obdarzony za czasów kocięcych, ale też i częściowo uczniowskich. Znaczy… jemu pewnie było do tego daleko. I czy był w ogóle gotów na tak poważną relację? Znaczna większość kotów wiązała się na całe życie niczym łabędzie. Czy byłby dobrym partnerem, dla kogoś tak wspaniałego, jak Szafirek? Gdyby zostali partnerami, nie musiałby się martwić, że ktoś zgarnie Szafirek dla siebie. Mógłby spędzać z nią tak wiele czasu, ile tylko chciał. Czy nie postrzegał tej relacji dość… egoistycznie? Czy przynosiłaby ona korzyść komukolwiek, oprócz tylko jemu?

<Czy jestem złym kotem, Szafirku?>

Od Urodziwej Łapy CD. Przypalonej Łapy (Przypalonego Kasztana)

Urodziwa Łapa spoglądała na wojownika w ciszy. Bez słów zachęciła go, by kontynuował swoją wypowiedź. Wierzyła, że było to coś ważnego, a przez to tym bardziej chciała usłyszeć jego słowa. Oczywiście nie poganiała kocura. Nigdy tego nie robiła, bo wiedziała jakby, to zadziałało na ciemnego. Nie chciała sprawiać mu przykrości. Zawsze próbowała go wesprzeć i stać na straży by nikt mu nie ubliżał. Była gotowa wyrwać każdemu wąsy, gdyby chociaż krzywo spojrzał na wojownika. Przypalony Kasztan milczał przez chwilę, aż w końcu dokończył swoją myśl.

— Spacer? — powtórzyła cicho po nim, a gdy dotarła do niej prawdziwość tych słów, uśmiechnęła się ciepło. Kocur proponował jej spacer i to we dwójkę. Czy mogła nazwać to randką, być może tak. Nie wiedziała czemu, ale te słowa wlały w jej serce tyle ciepła i radości jak mało co. Ostatni raz tak się czuła, gdy była mianowana na uczennicę, chociaż wtedy to była połowa tego, co czuła obecnie.

— Byłoby wspaniale. Zawsze chciałam się z tobą przejść tylko we dwójkę. Pamiętam jak o tym rozmawialiśmy, gdy zaczynaliśmy życie jako uczniowie. Nie zapomniałam o tym nigdy. Liczyłam jednak, że może uda mi się zostać mianowaną, wtedy kiedy ty. Jednak najwyraźniej los miał inny plan i wcale mi to nie przeszkadza. Naprawdę cieszę się z twojego awansu i jeszcze bardziej chcę się postarać, by zostać mianowaną i dołączyć do ciebie. Bez ciebie w legowisku uczniów będzie nudno. W końcu nie został tam prawie nikt, kogo bym darzyła połową tego, co ciebie czy mojego brata. Nie wspominając już o tym, że muszę znosić humorki tego całego księciunia. Strasznie go nie lubię — ostatnie zdanie wyszeptała tak, by tylko Przypalony Kasztan ją usłyszał. Na samo wspomnienie o tym glonojadzie robiło jej się niedobrze. Nienawidziła podejścia tego paniczyka do czekotów i uważania się za lepszego tylko dlatego, że jego ojcem był Błękitna Laguna, a on miał ten durny lotos na czole. Symbol głupoty, arogancji, a przede wszystkim niesprawiedliwości. Irytowało ją podejście każdego, kto uważał czekoladowe koty za gorsze. Chciałaby kiedyś zrobić miejsce dla wszystkich, gdzie każdy mógłby czuć się chciany i kochany, a nie znienawidzony przez jakieś durne legendy i historie. Ciekawe czy gdyby wydry miały czarne lub kremowe futro to nienawidziliby czarnych kotów albo kremowych. Dlaczego tak bardzo uparli się na czekoladowe duszyczki. Czy Klan Gwiazdy naprawdę to popierał? Wątpiła w to, ale nie jej to było oceniać. Brakowało tu jeszcze zakazanego koloru oczu i byłby komplet. Strzepnęła uchem, odpędzając od siebie te myśli. Musiała się uspokoić, bo czekał ją przecież cudowny spacer i czas spędzony z kotem, którego darzyła pewnymi uczuciami tak odmiennymi od tych, które miała do ojca, brata, Lilii czy każdego innego kota. Może powinna pogadać o tym z ojcem, chociaż od czego miało się przyjaciół. Lilia z pewnością jej chętnie pomoże. Do brata nie było sensu iść, bo on na pewno jej nie doradzi. Nie znał się pewnie na tym. Zresztą był teraz wielce poważnym wojownikiem i miał inne rzeczy do roboty. Poza tym z nim miała dość szczególną relację. Oczywiście kochała go, bo jakżeby inaczej, ale wolała ograniczać kontakt, by przypadkiem się z nim nie pokłócić na dobre. Jeśli zaś chodziło o Lawendową Łapę, to jakoś nie czuła chęci rozmawiania z nią o uczuciach i podarkach.

— Och, wybacz Kasztanku. Zamyśliłam się, ale już jestem obecna — miauknęła łagodnie i liznęła go w policzek. Później o tym wszystkim pomyśli, bo teraz miała inne plany.

— To idziemy? Jak myślisz, które miejsce będzie najlepsze? Brzozowy Zagajnik czy może Kolorowa Łąka? — zaczęła myśleć na głos. Była taka pora roku, że może łąka byłaby ciekawszą opcją? Chociaż drzewa wcale nie brzmiały źle. Może udaliby się na plażę i popatrzyli na wodę? To też był dobry pomysł.

— A może pójdziemy na plażę? — zasugerowała łagodnie. Ich łapki wciąż były ze sobą w kontakcie, ale im to nie przeszkadzało. Właściwie to był to już ich zwyczaj i rutyna. W końcu się podniosła i ruszyła z kocurem u boku do wyjścia z obozu.

<Przypalony Kasztanie? Nie przejmuj się moim wujkiem>

[647 słów]

[13%]

Od Przypalonej Łapy (Przypalonego Kasztana) CD. Urodziwej Łapy

Ciekawe co mogła mieć na myśli Urodziwa Łapa, mówiąc, że oryginalny Kasztanek jest najlepszy? Czy miała na myśli jego? Może doceniała niezwykle tę roślinę, a on jedynie podszedł do tego niezwykle egoistycznie, napełniając się płonną nadzieją, że może jednak chodziło jej o niego? Nie był już sam pewien. Nie wiedział, czy dopowiadał sobie, czy może szylkretka rzeczywiście lubiła spędzać z nim czas. Czy chciał, żeby chodziło o niego? Rozejrzał się z lekkim strachem w oczach, który próbował zamaskować przymrużeniem ich, a wymówką miało być to, że dzisiaj nadszedł wietrzny dzień i wieje mu w pysk. Prawdą było jednak to, iż dzisiaj był niezwykle piękny dzień, a w dodatku nikomu nie zagrażał wiatr silniejszy, niż parę lekkich podmuchów wiatru na karku. Westchnął pod nosem, układając sobie sierść. Chciał wyglądać dobrze, nie chciał, żeby mu się tak każdy przyglądał. Miał wrażenie, jakby cały Klan Nocy wytykał go palcami, a przecież nikt… chyba nikt nigdy tak nie zrobił. W dodatku z całą pewnością nie był obecnie w centrum uwagi Nocniaków, oni raczej skupiali się na Rogatej Łapie czy reszcie kotów należących do rodu królewskiego.
Martwiło go również to, że dzisiaj nie spędził za wiele czasu z Urodą. Oczywiście, ona się szkoliła, zresztą tak samo, jak i on, jednak ich treningi uległy lekkiej zmianie. Odkąd Kropiatkowa Skórka została matką, a Zmierzchająca Fala ojcem, to mieli dużo więcej czasu na swoje rzeczy. Problem tkwił jednak w tym, że Przypalona Łapa takich swoich rzeczy nie posiadał. Może oprócz wgapiania się w resztę pobratymców, a także późniejszego odtwarzania wszystkich tych scen w głowie i próby wdrożenia ich u siebie, nie pozostawało mu nic więcej. Nie znał zbyt wielu kotów, polegał jedynie na Urodziwej Łapie i Ulewnym Szkwale, chociaż z fińczykiem też nie rozmawiał już od jakiegoś czasu. Poczuł nieprzyjemne ukłucie w sercu, które gdyby tylko eskalowało bardziej, to by mu pewnie odebrało dech w piersiach, zupełnie tak, jakby chwilę temu przebiegł ogromny obszar w bardzo krótkim czasie, ścigając się z nikim innym jak tylko albo i aż ze własnym umysłem.
Gdy jasne szylkretowe futro mignęło w rogu jego oka, przeniósł spojrzenie na wejście, a w nim ujrzał Urodziwą Łapę. Zmartwił się odrobinę. Bo co, jeśli była na niego zła? Za co? Może za to, że był, jaki był? Może za to, że on sam nigdy nie inicjował ich rozmów, tylko ona wiecznie musiała go zaczepiać? Złościła się na niego za to, że tak odstawał od reszty pobratymców? Obserwowana – oby – dość skromnie przez niego kotka podeszła do sterty, wybierając z niej dwie piszczki. Gdyby miał długi ogon, najprawdopodobniej otuliłby się nim po to, żeby dodać sobie otuchy. Bo co, jeśli brała je dla kogoś innego, niż dla nich? Może dla Lawendowej Łapy? Może dla Liliowej Łapy? Pokręcił głową, oczy otwierając nieco szerzej.
— Cześć, Kasztanku! — wymruczała, zatrzymując się idealnie przy nim. Wyszczerzyła kiełki. Położyła małe istotki przy swoich łapkach. Spojrzał na nie z lekkim zdziwieniem. Czyli to jednak było dla nich? I nie było tu żadnego haczyka, nic, co by mu mogło sprawić przykrość? — Jadłeś już? — spytała z cichą nadzieją w głosie. Spuścił wzrok na swoje łapy, poruszając nimi lekko po glebie pod sobą. Dzisiaj jeszcze nic nie jadł. Czy to źle? Może powinien był? Co, jeśli to właśnie o to chodziło? Zaburczało mu w brzuchu. Położył łapę na nim, jakby chcąc go uciszyć, co mu wyszło dość marnie, tak naprawdę nie robiło różnicy.
— Hej, Szafirko. N...nie jadłem — odpowiedział cicho. Szylkretka uśmiechnęła się szerzej. Obserwował jej reakcje, nie mogąc za bardzo domyślić się, co mogło to wszystko oznaczać… To znaczy, przyniosła mu piszczkę prosto pod łapy, ale co jeśli Urodziwa Łapa tylko go sprawdzała? Nie wiedział, pod jakim względem, ale może coś rozważała? Ale co? Co mogło jej chodzić po głowie?
— W takim razie chętnie zjem z tobą — podsunęła kocurowi jedno ze stworzonek. Postawił uszy ze zdziwieniem, patrząc to na piszczkę, to na kotkę, ale dość powolnie, żeby jej przypadkiem nie spłoszyć. Naprawdę chodziło o coś tak banalnego? Może krył się za tym jakiś ukryty przekaz, jakaś wiadomość dla niego, której nie potrafił odczytać? Czy wystarczyło jedynie zjeść to, co przyniosła? — Wybacz, że to nie jest ryba, ale bałam się, że przez przypadek ugryzę i nabawię się problemów — wymruczała ze spokojem w głosie. Spojrzał na nią jakby lekko przestraszony. Co powinien powiedzieć? Czy oczekiwała od niego konkretnej odpowiedzi? Może powinien jakoś ją wesprzeć, ale jak? Co mógł zrobić w obliczu śmiertelnej alergii, z którą nie potrafili rozprawić się nawet medycy? Dlaczego więc on, przeciętny, zwykły kocur miałby móc cokolwiek poczynić? Usiadła obok kocurka, ocierając się o niego bokiem. Bezwiednie otuliła go ogonem. Uczeń mimowolnie oparł się o nią, jednak prędko zrezygnował ze swojego ciężaru na jej boku, jakby z obawą, że zrobi jej krzywdę. — Smacznego, Kasztanku — wymruczała łagodnie. Schyliła łebek i ugryzła kęs zwierzyny. Dymny podążył nieśmiało jej śladem, również odgryzając kawałek swojego posiłku.
— Smacznego… — powiedział cicho.
Pomiędzy nimi nastała cisza, która dla Przypalonej Łapy była… dziwna. Nie potrafił stwierdzić, w którym momencie powinien się odezwać. Bo co, jeśli odezwie się przedwcześnie, albo za późno i całkowicie zepsuje cały ten nastrój? Czy zależało jej na konkretnym humorze? Nie chciał jej niczego psuć…
— To jak tam u ciebie dzisiaj? Miałeś trening czy przebywałeś w obozie i tutaj coś robiłeś? A może zdarzyło się coś ciekawego? Och, a chciałbyś się kiedyś udać na krótki spacer? Taki wiesz tylko we dwójkę. Ach, ale to może jak zostaniemy wojownikami. No wiesz, mielibyśmy więcej swobody i w ogóle — miauknęła ożywiona, ale zaraz odkaszlnęła. — Wybacz, dzisiaj jestem jakaś taka pobudzona — zaśmiała się i odgryzła kolejny kęs, chwilowo się uciszając w ten sposób. Czy miał od razu zaproponować miejsce, w jakie mieli się udać? Czy pasowałby mu taki spacer samemu, we dwoje…? Zamyślił się widocznie na moment, rozważając propozycję kotki. Nie chciał sytuacji, w której zabrałby ją gdzieś, gdzie byłoby to dla niej niebezpieczne, chyba by sobie tego do końca życia nie wybaczył i wypominał.
— Ja… j-ja dzisiaj... hm… — co on takiego dzisiaj robił poza standardowo, zamartwianiem się? — Wymieniałem posłania starszym i przynosiłem im mokry mech — wyjaśnił niepewnie. Może i nie było to jakieś jego wymarzone zajęcie, jednak zawsze było lepsze cokolwiek, niż nic. Przynajmniej się nawodnili, może dzięki temu spoglądali na niego przychylniej… w co szczerze wątpił, ale może.
Urodziwa Łapa zachęciła go do kontynuowania swojej wypowiedzi, zauważywszy żwawo, że to nie był jeszcze koniec, ponieważ nie zamknęła mu się mordka, chociaż z gardła nie wydobywały się żadne nowe słowa, przynajmniej dopóki Przypalona Łapa się nie zorientował.
— Niestety nie spotkało mnie nic ciekawego, m-może poza tym, że zdenerwowałem odrobinę starszych swoim zachowaniem… — wyjaśnił, kładąc po sobie uszy.
— Jestem pewna, że nie mają ci niczego za złe. Oni są źli sami na siebie, że nie wykorzystali swojego życia lepiej — próbowała go pocieszyć. Pokiwał spokojnie głową, przyjmując próbę pocieszenia. Skupił się jednak na dalszej części udzielania odpowiedzi na pytania, jakimi obrzuciła go uczennica. Nie miał jej tego za złe, tak naprawdę był bardzo wdzięczny, że chciała z nim rozmawiać, jednak często tworzyło to w jego umyśle przymus odpowiadania na każdy skrawek wypowiedzi kota, z którym w danej chwili rozmawiał. Zamiast skupić się na własnych słowach, to skupiał się i starał zapamiętać to, co usłyszał, żeby niczego przypadkiem nie pominąć. A potem w stresie zapominał lwiej części z tego, przez co napływały do niego masowo wyrzuty sumienia, że nie urodził się inny. Że nie robił zupełnie nic, żeby się zmienić. Nawet jeśli miał chwilowe “polepszenie” swojego odstającego zachowania, to wiecznie przybywały do niego momenty, podczas których zwyczajnie pogarszało mu się. Zupełnie tak, jakby absolutnie nic nie robił w kierunku zmiany. — Chciałbym z tobą pójść na spacer, jak zostaniemy mianowani — dodał jeszcze, martwiąc się, że pominął jakąś istotną część słów, jakimi go obdarowała.
Urodziwa Łapa w odpowiedzi uśmiechnęła się serdecznie, ocierając o jego mordkę parokrotnie. Przypalona Łapa pozwolił jej na to, czując, że było to w zasadzie… nawet przyjemne. Teraz pachniał jak ona, ciekawe, czy było to coś kłopotliwego? Może nie? A może byłoby to coś, przez co reszta Nocniaków spoglądałaby na niego inaczej, mniej przychylnie? Tylko dlaczego? Czemu mieliby?
— Naprawdę?! Tak się cieszę! — zaszczebiotała szczęśliwie, po paru uderzeniach serca odsuwając się lekko, jakby w obawie, że naruszyła przypadkiem jego przestrzeń osobistą. — Przepraszam… — Przypalona Łapa sam nie wiedział, jakie miał progi. Co mu odpowiadało, a co było niekomfortowe. Przyjmował do tej pory wszystko, co mu oferowano, wraz z nieprzyjemnościami. Może warto byłoby wyrobić sobie własne zdanie na takie tematy.
— N-nie… nie przejmuj się. Nic nie szkodzi — wydusił z siebie, prawie wgniatając sobie własne łapy w brzuch ze stresu. — Nie przeszkadza mi to.

***

— Przypalona Łapo, złap największą rybę, jaką tylko możesz — usłyszał kocurek, co momentalnie wywołało w nim masę nieprzyjemnych myśli i zmartwień – bo co jeśli nie uda mu się złapać wystarczająco dużej? Jaka ryba była największa? Czy wszystko, co było dorodniejsze od uklejki, wystarczyło? W odpowiedzi pręgus kiwnął nieśmiało głową, siląc się na tak neutralny wyraz pyska, jak tylko się dało. Usiadł przy wodzie, starając się nie rzucać żadnego cienia na tafle spokojnie obijające się o grunt, tym samym mocząc i rozmiękczając go. Zaczął nerwowo wysuwać i chować pazury. Wrzucił na taflę parę drobinek ziemi, co ryby od razu podłapały. Jedna z nich wypłynęła dość wysoko, zwinnym ruchem pochłaniając, a potem wypluwając to, co zostało jej zaserwowane. Przypalona Łapa rzucił się do wody i chwyciwszy ją za grzbiet pyskiem, wbił w nią pazury i rzucił o ziemię obok siebie, przygniatając ją łapą mocno, żeby mu się nie wyślizgnęła. Wykopał lekki dołek w celu położenia jej do niego, żeby na pewno nie miała możliwości z niego wyskoczyć. Zmierzchająca Fala przyglądał się całemu procesowi, a na jego mordce wymalowała się swego rodzaju duma, która pocieszyła momentalnie brązowookiego. Może nie poszło mu wcale tak źle, jak myślał? Może udało mu się usatysfakcjonować swojego mentora?
— Świetna robota, Przypalona Łapo! Właśnie o taką rybę mi chodziło. Zobacz, jak wielka jest w porównaniu z twoją łapą — powiedział z zadowoleniem, poruszając spokojnie ogonem. — Jesteś gotowy, żeby zostać wojownikiem. Świetna robota — Kasztanek absolutnie nie spodziewał się tych słów i jeszcze parę uderzeń serca wpatrywał się w swojego mentora, zastanawiając się, czy naprawdę usłyszał to, co właśnie zostało do niego powiedziane. Bo co, jeśli sobie tylko to ubzdurał? Naprawdę gotów był zostać już wojownikiem? On? Poważnie? On, który wiecznie zamartwiał się głupotami i nie mógł za wiele na to poradzić, a wręcz pozwalał tym myślom, żeby go gnębiły? On, który nie potrafił się nigdy obronić, jeśli mu ktoś dokuczał? On, który siebie nawet aż tak dobrze nie poznał i nie wiedział, jakie miał konkretnie granice, mimo chęci poznania siebie lepiej?
— Naprawdę…? — ciche mruknięcie wyrwało się z jego pyszczka, a w oczach odbiło się szczere zdziwienie. Pochylił momentalnie głowę z widoczną wdzięcznością, a jego króciutki kikut zadygotał z podekscytowania. — Zmierzchająca Falo, dziękuję, dziękuję ci tak bardzo…! — wypowiedział jeszcze, orientując się, że w gardle zaczyna narastać mu coraz większa gula. Mimo wszystko uczucie, jakie obecnie mu towarzyszyło, było dość… miłe? Czy cieszył się, że już kończył tak naprawdę treningi pod czujnym okiem wojownika? Zmierzchająca Fala odkąd Przypalona Łapa został jego uczniem, zdążył poznać wspaniałą kotkę, zbliżyć się do niej i założyć rodzinę. Niedługo jego kocięta zostaną uczniami, a Przypalona Łapa dopiero teraz mógł chyba… nazwać siebie już pełnoprawnym wojownikiem Klanu Nocy? Próbował opanować drżenie głosu, a wojownik przesunął ogonem po jego barkach w celu uspokojenia go.
— A co, chciałbyś uczyć się jeszcze dłużej? — zachichotał, kręcąc głową. — Na pewno ktoś się dzisiaj dobrze naje twoją rybą. Jesteś już gotowy, żeby zostać wojownikiem. Poinformuję Mandarynkową Gwiazdę, że to już czas — jego głos tchnął pewnością siebie, ale i czystą dumą. Przypalona Łapa poczuł falę ulgi. Spojrzał z wdzięcznością na mentora. Jak dobrze, że dostałem Zmierzchającą Falę jako mentora — pomyślał, czując, że uszy drgają mu z rozemocjonowania. Gdy szli obok siebie w ciszy, Przypalona Łapa rozmyślał ostatnią propozycję, jaką złożyła dobrze mu znana kotka. Czy mógłby zabrać Urodziwą Łapę na spacer, tuż po swoim mianowaniu? Może powinien zapytać Kropiatkowej Skórki? Nie… ona teraz przebywała w żłobku… hm… Morszczynowego Wąsa… czy mógłby może przejść się ze swoją przyjaciółką? W końcu z pewnością będzie chciała mu pogratulować ceremonii i spędzić z nim czas, jak to miała w zwyczaju, prawda?

***

— Niech wszystkie koty, które umieją polować na ławicę i sprawnie pływać zbiorą się na zebranie klanu — donośny, acz lekko zmęczony głos Mandarynkowej Gwiazdy poniósł się echem po obozie Klanu Nocy. Momentalnie z legowisk zaczęły masowo wychodzić koty i spoglądały na siebie, jakby nie wiedząc jeszcze, czemu srebrna zwołała zebranie. Bursztynooka ruchem ogona nakazała Przypalonej Łapie wyjść przed tłum, jednak pręgus poruszył się jedynie o parę kroczków, nie będąc pewien, czy sobie przypadkiem nie ubzdurał tego ruchu. — Przypalona Łapo, wystąp — zachęciła go. Brązowooki potrzebował tego, ponieważ teraz miał już pewność, że chodziło właśnie o niego. Zmierzchająca Fala spoglądał na swojego ucznia z widoczną dumą wymalowaną na pysku, a sam Przypalona Łapa siedział spięty, serce jego dudniło tak głośno, że mógłby przysiąc, że jego pobratymcy je słyszeli. Przełknął ślinę. Ciekawe, jakie imię dostanie? Czy jego mama będzie z niego dumna, że ukończył wreszcie szkolenie? Pochylił przed Mandarynkową Gwiazdą głowę w celu okazania należytego szacunku.
— Ja, Mandarynkowa Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika — zrobiła chwilową przerwę, uczniak miał wrażenie, że zaraz wyrwie sobie organ, który go tak bardzo rozpraszał. Wiedział jednak, że nie mógł, nie był w stanie tego zrobić i tak naprawdę to… nie chciał. Nie chciał siebie już krzywdzić. Teraz kiedy dostanie nowe imię, to tak, jakby stał się nową wersją siebie. Otrzymał nowe ja. Powinien wprowadzić do swojego życia zmiany, przynajmniej jedną. Musiał pokazać, że zasługiwał na nowo nadane mu imię. Wyprostował się, ponieważ do tej pory siedział zgarbiony, a jego wzrok błądził po mównicy, a nie po sylwetce srebrnej kocicy u góry. — Przypalona Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia? — zadała mu pytanie, a pręgus poczuł, jak zapada mu się serce. Z jednej strony odpowiedź była przecież tak oczywista – od zawsze wiedział, że właśnie tak należy. Ale czy rzeczywiście tak czuł? Czy w razie potrzeby, dałby radę oddać własne życie za Klan Nocy? A jeśli nie dla samego klanu, to czy znał może kogoś, dla kogo byłby w stanie…?
— Przysięgam — powiedział, siląc się na spokojny ton, choć jego nerwowe ruchy łap zdradzały więcej emocji, niż by sobie tego życzył. Czuł na sobie spojrzenia reszty Nocniaków. Miał tylko nadzieję, że nikt nie zamierzał sprzeciwić się decyzji, która została już podjęta.
— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Przypalona Łapo, od tej pory będziesz znany jako Przypalony Kasztan. Klan Gwiazdy ceni twoją cierpliwość i ciekawość oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Nocy — momentalnie zaczęto skandować jego imię, a wśród masy głosów jeden z nich wybijał się najbardziej – odwrócił się oszczędnie, po czym nawiązał kontakt wzrokowy z Urodziwą Łapą. Niebieska szylkretka wyglądała tak, jakby miała zaraz nie wytrzymać i wystrzelić prosto na niego, żeby mu pogratulować.
— Przypalony Kasztan, Przypalony Kasztan! — niosło się echem jego nowe imię. Niebieskooka podbiegła do niego wreszcie i zaczęła z dumą układać mu sierść na barkach. Przypalony Kasztan odwzajemnił jej gest, dość nieśmiało, jednak zdobył się wreszcie na to. Zaczął cicho pomrukiwać, a ich łapy zetknęły się, gdy reszta klanu gratulowała mu jeszcze przez jakiś czas, zanim się nie rozeszli wszyscy.
— Wiedziałam, że za niedługo zostaniesz mianowany! Tak się zawsze przykładałeś. Gdy Mandarynkowa Gwiazda zwołała zebranie, wiedziałam, że to o ciebie chodzi — powiedziała mu radośnie, siadając teraz przed nim i posyłając mu szeroki, szczery uśmiech.
Przypalony Kasztan zawstydził się lekko. Czy naprawdę tak bardzo się przykładał? Widać było to po nim? Zasługiwał na tak wielką pochwałę i to ze strony kogoś tak ważnego dla niego, jak Urodziwa Łapa?
— Dziękuję… — powiedział, próbując jakoś powstrzymać masę myśli, które raz jeszcze chciały zawładnąć jego umysłem. Przełknął nerwowo ślinę i uniósł delikatnie łeb, spozierając na towarzyszkę. — Szafirko, czy chciałabyś może…? — zaczął, jednak szybko zamknął pysk, martwiąc się, czy był to w ogóle dobry pomysł, że go otworzył. Niemal nie przygryzł sobie boleśnie języka. Kocica jednak nie przerywała mu i zaczęła patrzeć mu w oczy, czekając na dalszą część wypowiedzi. — Pójść ze mną na spacer? Dzisiaj… t-teraz? — dokończył, mimo że na jego mordce wyrzeźbiona była niechęć, to wcale nie czuł jej względem koteczki. Był to wyraz pyska, który przybierał już odruchowo. Zauważywszy to, posłał jej tak delikatny uśmiech, że łatwo było go przeoczyć. Bardzo kontrastowało to z jego codziennym zniechęceniem wymalowanym na pyszczku, które zresztą jeszcze parę uderzeń serca temu nosił. Czy jego mama, Niedźwiedziówkowy Pył była z niego dumna? Skandowała jego imię w tłumie? A może jego rodzeństwo – czy Narwana Łapa lub Narcyzowa Łapa cieszyli się z sukcesu brata?

<Urodziwa Łapo, myślisz że Morszczynowy Wąs będzie miał coś przeciwko?>

Od Urodziwej Łapy CD. Przypalonej Łapy

Szafirka przeniosła wzrok na kocura i wyszczerzyła uroczo kiełki.

— Dziękuję, chociaż przyznaję, że oryginalny Kasztanek jest najlepszy — wymruczała ciepło. Będąc zupełnie szczerą, nie wyobrażała sobie spędzać tak wiele czasu z kimś innym niż właśnie z Przypaloną Łapą. W jakiś sposób kocur przykuwał jej uwagę bardziej niż ktokolwiek inny. Być może po prostu czuła się dobrze w towarzystwie kogoś, kto tak jak ona nie gardził innymi. Kochała swojego ojca i brata, ale tak naprawdę mieli sprzeczne zdania. Często zdarzało jej się pokłócić, z którymś z nich tylko dlatego, że stawała w obronie kotów o czekoladowym kolorze futra. Dla niej wszystkie koty zasługiwały na równe traktowanie, chyba że były mordercami i innymi szkodzącymi reszcie jednostkami. Wtedy sytuacja była zupełnie odmienna.

— To co? Spróbujesz narysować? Jestem pewna, że wyjdzie ci wspaniale — wymruczała zachęcająco. Jej łapa wciąż znajdowała się na tej należącej do kocura. Nie przeszkadzała jej ta bliskość, a wręcz przeciwnie. Czerpała z tego przyjemność. Zawsze lubiła czułości, może nawet bardziej niż słowa, bo w gestach dało się wyrazić więcej niż w mowie. Przynajmniej tak sądziła Urodziwa Łapa. Przeniosła niebieskie spojrzenie na podłoże pod nimi. Obserwowała w ciszy, jak Kasztanek zaczął kreślić kształty pazurkiem. Szylkretka uśmiechała się, widząc, jak bardzo kocur się skupiał na pracy. Jego ruchy były wyważone i przemyślane. Krótko potem obok namalowanego wizerunku Przypalonej Łapy, pojawił się kształt Szafirki.

— Pięknie ci wyszło. Widzisz? Mówiłam, że sobie świetnie poradzisz — wymruczała dumna z kocura. Po czym dorysowała serduszko z podpisem mówiącym o ich przyjaźni.

— Teraz wygląda perfekcyjnie, nie sądzisz? — miauknęła zadowolona.

— Tak — odparł Kasztanek. Niebieska musnęła jego bok ogonem.

***

Urodziwa Łapa niedawno wróciła z treningu. Od razu odszukała wzrokiem Przypaloną Łapę. Porwała ze stosu dwa stworzonka w pyszczek i pognała do starszego ucznia.

— Cześć, Kasztanku! — wymruczała, zatrzymując się idealnie przy nim. Wyszczerzyła kiełki. Położyła małe istotki przy swoich łapkach.

— Jadłeś już? — spytała z cichą nadzieją w głosie. Liczyła, że ciemny kocur nadal był przed posiłkiem.

— Hej, Szafirko. N..nie jadłem — odpowiedział cicho. Szylkretka uśmiechnęła się szerzej.

— W takim razie chętnie zjem z tobą — podsunęła kocurowi jedno ze stworzonek.

— Wybacz, że to nie jest ryba, ale bałam się, że przez przypadek ugryzę i nabawię się problemów — wymruczała ze spokojem w głosie. Jej uczulenie było utrapieniem. Szczególnie w miejscu, gdzie ryby były podstawą żywienia. Jednak nic nie mogła na to poradzić. Tak miała i już. Usiadła obok kocurka, ocierając się o niego bokiem. Bezwiednie otuliła go ogonem.

— Smacznego Kasztanku — wymruczała łagodnie. Schyliła łebek i ugryzła kęs zwierzyny.

— To jak tam u ciebie dzisiaj? Miałeś trening czy przebywałeś w obozie i tutaj coś robiłeś? A może zdarzyło się coś ciekawego? Och, a chciałbyś się kiedyś udać na krótki spacer? Taki wiesz tylko we dwójkę. Ach, ale to może jak zostaniemy wojownikami. No wiesz, mielibyśmy więcej swobody i w ogóle — miauknęła ożywiona, ale zaraz odkaszlnęła.

— Wybacz, dzisiaj jestem jakaś taka pobudzona — zaśmiała się i odgryzła kolejny kęs, chwilowo się uciszając w ten sposób.

<Przypalona Łapo? Piszesz się na wspólny spacer?>

[476 słów]

[10%]

Od Przypalonej Łapy CD. Urodziwej Łapy

Od ostatniego zgromadzenia zdążyło minąć już parę wschodów słońca. Pora zdecydowanie ochłodziła się i przyniosła ze sobą wielokolorowe liście, sypiące się z drzew niczym masa śnieżynek z nieba. Przypalona Łapa pogodził się ze Szkwalną Łapą, czując swego rodzaju ulgę. Cieszyło go, że fińczyk poszedł po rozum do głowy i pomyślał, że warto byłoby wyjaśnić tę sytuację. Dymny czuł frustrację swoim zachowaniem – jeśli chciał, żeby postrzegano go jako poważnego, zwyczajnego kocura, nie wolno było mu tak panikować z byle powodu! Tak nie zachowywali się Nocniacy. Przyniósł Mandarynkowej Gwieździe, całemu Klanowi Nocy wstyd! Po jego piersi rozlało się nieprzyjemne ukłucie. Nabrał parę oddechów, próbując uspokoić swój pędzący umysł. Jednak… mimo tego, ile wiedział, jak bardzo świadomy by nie był własnych poczynań i reakcji, to rozumiał, że nie potrafił tego niekiedy kontrolować. Nie mógł sobie wybierać, kiedy się boi, kiedy panikuje, a kiedy zachowuje się spokojnie, jak przeciętny kocur. Tak, jak przystało. W momencie, gdy był przytłoczony tak bardzo, jak był wtedy, a nie mógł nigdzie nawet się odstresować, nie pozostawało mu nic innego, jak po prostu wybuchnąć. Obserwować, jak wszystko się wali niczym budowla nadgryziona zębem czasu. Potrzebował zawsze kącika dla siebie, żeby móc w nim odpocząć i się uspokoić. Wyspowiadać ze swoich żali i smutków, nieprzyjemnych myśli, wątpliwości. Na zgromadzeniu nie było takiego miejsca. Nawet jeśli nikt na niego nie spoglądał, raczej, to i tak czuł się, jakby był w centrum uwagi. Jakby każdy się z niego śmiał, obgadywał go i wyzywał od szczurów. Szczególnie po tamtej sytuacji! Chyba już nigdy więcej nie pójdzie na zebranie wszystkich klanów! Po jego plecach przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Miał wrażenie, jakby miejsca, w których wyrwał włosy były dużo bardziej wrażliwe. Czuł każdą zmianę temperatury, miał też wrażenie, że nowo rosnące pojedyncze kłosy drapały go w łysą skórę na drobnych plamach pozbawionych włosia. Zmarszczył nos, mrużąc oczy. Gdyby go ktoś nazwał szczurem, to by się nawet nie pomylił. Może i przypominał takiego obrzydliwego szczura. Był zepsuty.
Przypomniał sobie, że przecież obok niego leżała Urodziwa Łapa, Szafirka. Spojrzał na nią lekko niepewnie. Był taki wdzięczny, że chociaż ona nie opuszczała jego boku. Z jakiegoś powodu zawsze spędzała z nim sporo czasu. Może rozumiała, że jest nieco inny od reszty. W końcu Fląderkę także broniła tak zaciekle, mimo że prawdopodobnie nawet nie znały się najlepiej…
Na pytanie, czy nikt mu nie dokuczał, otworzył oczka nieco szerzej. Szylkretka ułożyła mu futro na grzbiecie, za co był jej wdzięczny.
— Nie… z Nocniaków nikt, tylko ja sam sobie — odparł całkowicie szczerze. Jego dzisiejszy dzień minął dość przyjemnie. Zmierzchająca Fala był dobrym kotem. Dbał o to, żeby Przypalona Łapa wyrósł na porządnego wojownika. Gdyby nie on, prawdopodobnie na zawsze tkwiłby w żłobku albo wykonywał karne prace tak, jak Fląderka, która zawiniła jedynie innym kolorem futra, a nawet sobie go nie wybrała.
Wysłuchał do końca słów niebieskookiej, zapatrując się w jeden punkt przed nimi. Mały robak kierował się w stronę ściany, skrzydła miał złożone, a sam zlewał się ciut z tłem dookoła przez swoje ciemne ubarwienie. Czy gdyby Nocniacy zobaczyli jego, to by go zabili albo zmusili do pracy na nich tylko dlatego, że wyglądał inaczej? Uczennica przylgnęła bliżej niego, a on pozwolił jej na to. Prawdopodobnie, gdyby był to inny kot, odskoczyłby jak poparzony, jednak ze strony pręguski zdążył przywyknąć już do takich bliskości. Może wcale nie były takie złe, jak mogłoby się wydawać? Pokiwał głową, mając nadzieję, że powie coś jeszcze. Nie był wcale dobry w prowadzeniu konwersacji, a dobrze mu się jej słuchało. Całkowicie zapomniał, że skierowała w jego stronę pytanie, więc była jego kolej na opowiedzenie czegoś o sobie. Uczennica obejrzała się. Może spodziewała się kogoś? Może przyszła do niego jedynie na chwilę, dla zabicia czasu, a tak naprawdę zaplanowała spotkanie z innym Nocniakiem?
— Masz ulubioną, eeee… rybę? — zapytał niepewnie, gdy ich łapy zetknęły się przypadkowo. Patrzył na nie, nie wiedząc, czy powinien ją zabrać, bo może Urodziwą Łapę brzydził dotyk z jego strony, czy może zostawić to tak, jak było. Oblał go zimny pot, a futro wzdłuż kręgosłupa podniosło się z zaniepokojenia. Jego serce przyspieszyło. Bał się, co zrobi dalej niebieskooka. Nawet jeśli z pewnością nie byłoby to nic złego. Nic, czego powinien się tak bardzo obawiać.
— Wiesz, Kasztanku, ja tak naprawdę nie mogę jeść ryb. Mam na nie uczulenie i gdybym je spożyła, skończyłoby się to dla mnie bardzo źle — wyjaśniła spokojnie, kładąc swoją łapę na jego, delikatnie.
— Ach… — zapowietrzył się z obawą, że powiedział właśnie najgłupszą rzecz na świecie. Zniechęcił ją do siebie? Może uznała jego pytanie za głupie? Po co on w ogóle pytał… po co w ogóle się odzywał… przeszkadzała mu cisza? Źle mu było, gdy to Urodziwa Łapa rozmawiała, a nie on? Poruszył niespokojnie kikutem.
— Próbowałeś kiedyś coś narysować pazurem w ziemi? Można wiele miłych rysunków stworzyć w taki sposób! Uwiecznić twoją wizję twórczą — uśmiechnęła się, sprawnie zmieniając temat, jakby chciała w ten sposób przekierować uwagę dymnego na inny, przyjemniejszy. I tak naprawdę to wychodziło jej, bo brązowooki momentalnie zaczął zastanawiać się, co najkorzystniej byłoby odpowiedzieć w takiej sytuacji.
— Nie… nigdy — powiedział niezbyt wylewnie, czując przypływ ulgi, że tym razem, chyba, nie zepsuł tego.
— Moglibyśmy siebie narysować! Zobacz, ja spróbuję cię, a ty mnie. Co ty na to? — zaproponowała, poruszając ogonem spokojnie. Po chwili wysunęła pazur u palca i zanurzyła go w podłożu pod nimi. Narysowała pewien kształt, wzrok miała skupiony na malowidle. Przypalona Łapa patrzył na jej pyszczek z szeroko otwartymi oczami, nie czując nawet, że może jego zachowanie było w tym momencie dziwne. Gdy była blisko ukończenia własnego dzieła, szybko przekierował ślepia na obrazek. — I jak mi wyszło? — zapytała jeszcze, mrużąc oczy z zadowoleniem. Była z siebie widocznie dumna… i słusznie!
Pręgowany kocurek poczuł, że ponownie robi mu się odrobinę słabo. Co powinien odpowiedzieć, żeby jej nie zranić ani nie zasmucić? Nie mógł pozwolić na to, żeby go przestała lubić z powodu tak błahej sytuacji! Z kim by spędzał czas jak nie z nią?
— B-bardzo ładnie — wyjąkał, mając szczerą nadzieję, że te słowa wystarczyły. Poczuł przypływ frustracji, która spowodowana była przez jego własne niezdecydowanie i brak pewności siebie.

[997 słów]

<Urodziwa Łapo, przepięknie ci wyszło>

[20%]