Od Pietruszkowej Łapy CD. Rysiej Łapy

Czekoladowa uczennica spojrzała na rozmówczynię, czując rosnącą potrzebę powrotu do domu. Czas spędzony z Rysią Łapą był przyjemny, ale myśl o przekroczeniu granicy nie dawała jej spokoju. Pietruszkowa Łapa wciąż obwiniała się za złamanie kodeksu. W duchu modliła się do Klanu Gwiazdy, prosząc o przebaczenie. Wiedziała, że po powrocie do obozu powie o wszystkim swojej mentorce. Tylko jej mogła zaufać. Tymczasem kotka spojrzała na Rysią Łapę z wyraźnym wahaniem, a jej ogon zawinął się w kształt pytajnika.
— Chcesz zostać moją przyjaciółką? — zapytała uczennica Klanu Wilka, przechylając lekko głowę na bok.
Czekoladowa kotka aż otworzyła pyszczek ze zdumienia. Takie propozycje rzadko padały od innych w stronę Pietruszkowej Łapy. Kotka stała przez chwilę, analizując pytanie. Jej jedyną prawdziwą przyjaciółką była Zaćmiona Łapa, z którą dzieliła wspomnienia od dawna. Czy Rysia Łapa mogła tak szybko zasłużyć na takie miano? Może lepiej nazwać ją koleżanką… Pietruszkowa Łapa uśmiechnęła się ciepło, starając się, by jej odpowiedź była jak najbardziej delikatna.
— Wiesz, możemy zostać koleżankami — zaproponowała, spoglądając na młodszą kotkę. — Przyjaciółkami chyba jeszcze nie. Znamy się za krótko — wyjaśniła, marszcząc lekko nos.
Zauważając smutek w oczach Rysiej Łapy, Pietruszkowa Łapa poczuła niepokój. Rozejrzała się dookoła, machnęła niespokojnie ogonem i przestąpiła z łapki na łapkę. Nie chciała jej zranić.
— Ale wiesz co? Jeśli będziemy się częściej widywać, to możemy zostać przyjaciółkami! — dodała szybko, próbując pocieszyć młodszą kotkę. — Dla mnie przyjaciółka to ktoś, kogo znam dłużej niż jeden dzień. Ale wszystko może się zmienić, jeśli będziemy rozmawiać — dodała, przekraczając granicę i wracając na swoje terytorium. Otrzepała futro, próbując uspokoić myśli.
Słowa te wywołały uśmiech na pysku Rysiej Łapy. Szylkretowa kotka poruszyła radośnie wąsami i cofnęła się o krok, gotowa do powrotu.
— Jasne! Jeśli tylko wyczuję twój zapach, od razu cię dopadnę! — zaśmiała się wesoło. — A teraz już idę. Do zobaczenia, Pietruszkowa Łapo! — zawołała na pożegnanie, po czym odwróciła się i pobiegła w głąb terenów Klanu Wilka.
Pietruszkowa Łapa pomachała jej łapką, a potem, odwracając się, ruszyła spokojnym krokiem w stronę jaskini. W głębi serca nadal czuła ciężar swojej decyzji o przekroczeniu granicy. Choć udało się jej ukryć zapach kwiatami i jagodami, wiedziała, że jej błąd nie zniknął. Postanowiła, że następnym razem, niezależnie od okoliczności, nie pozwoli sobie złamać kodeksu.

<Rysia Łapo?>

[361 słów, trening wojownika]

[przyznano 7%]

Od Rysiej Łapy CD. Pietruszkowej Łapy

Brązowa kotka wskazała kierunek. Miałam bliżej, więc postanowiłam pójść. Chwila. A co jeżeli mnie zaatakuje? Coś mi podpowiada, że nie mogę jej ufać! Albo błyskawicznie popchnie mnie do rzeki! Dobrze Ryś! Ogarnij się bądź odważna. Nieznajoma przekroczyła rzekę i zaczęła na mnie czekać. Prędko przyspieszyłam i dotarłam do kotki. Była ona o wiele starsza ode mnie. Około 8 czy 10 księżyców? Tylko trochę starsza, prawda? Dobra nie o wiek. Ciekawe czego chcę.
— Witaj, jesteś uczennicą Klanu Wilka, prawda? Ja nazywam się Pietruszkowa Łapa, a ty? - Powiedziała nieznajoma. Nadal czułam niepewność. Od tego, co się stało na zgromadzeniu, z tym jasnym kotem. Wolę nie ufać kotom z Klanu Klifu, ale dobra skoro podeszłam. Głupio, by było uciec.
— Ja. — powiedziałam cicho. — Mam na imię Rysia Łapa! To prawda trenuje, by być wojowniczką Klanu Wilka! — powiedziałam pewniej. Jej półdługa sierść powiewała na wietrze. Chwila! Nawet nie zauważyłam, że na ziemi jest śnieg! Biały puch. Cudowne, ale chwila. Jak ja znajdę te zioła dla mamy! Z chwili na chwilę jest coraz gorzej! Musnęłam ogonem powierzchnię śniegu. Miałam ochotę zniknąć w kupce śniegu. Muszę wykopać tunele! Zabawne jest zakradanie się do kotów, jak cię nie widzą.
— Zatem. Co tu robisz sama Rysia Łapo? — spytała Pietruszkowa Łapa. Nie chciałam odpowiadać. A co jeżeli to podstęp? Nie Ryś już się przedstawiłaś! Nie ładnie odchodzić.
— Przyszłam poszukać ziół dla mamy! — mruknęłam. Pietruszkowa Łapa na chwilę się skrzywiła. No tak! Ich medycy nie mogą mieć dzieci. A my możemy, bo wyznajemy Mroczną Puszczę. Chociaż ja nie zamierzam jej wyznawać — Pomożesz mi ich szukać? — zaproponowałam.
— Co ty! Nie mogę wejść na wasze terytorium! Tak nie można to złe coś takiego proponować. — powiedziała skrzywiona.
— No weź!! Tylko na chwilę! — jęknęłam. Pietruszkowa Łapa zamilkła. Widać, że musiała pomyśleć. Jej pomarańczowe oczy w świetle słońca, wyglądały jakby, były różowe. Była wysoka, dziwię się, że nie jest wojowniczką.
— No dobrze, ale tylko na chwilę! I będziesz mi musiała obiecać rozmowę! — powiedziała kotka. Kiwnęłam głową.
— Tylko zmyj swój zapach czy coś! Żeby nikt cię nie rozpoznał. — poradziłam. Kotka przytaknęła. Zniknęła na chwilę, a po chwili wróciła. Już nie pachniała Klanem Klifu. I dobrze! Miałabym kłopoty, wprowadzając tu ją!
— Zatem idziemy! — powiedziałam. Pietruszkowa Łapa zastrzygła uszami. Czekała, aż ja coś zrobię. Po raz pierwszy jestem przewodnikiem! Raczej przewodniczką — Goń mnie! — mruknęłam. Błyskawicznie zniknęłam w kupce śniegu. Stworzyłam mały tunel, cały czas machałam łapkami, tworząc dalszą drogę. Kotka z Klanu Klifu podążała za mną. Czułam jej tupot łap. Taka jest szybka? To, co powie na to! Wyskoczyłam, z prowizorycznego tuneli i przewróciłam ją na śnieg.
— Mam cię! — rzuciłam. Pietruszkowa Łapa zaśmiała się i lekko mnie odepchnęła, by nie zrobić mi krzywdy. Nie ma prawa się nade mną litować! Wzdrygnęłam się.
— To jakich ziół tak właściwie szukamy? — spytała uczennica. No nie! Tak się przejęłam tą sprawą, że zapomniałam.
— Może wróćmy nad rzekę? — zaproponowałam. — Ja postaram się przypomnieć. Czekoladowa kiwnęła głową i zaczęła biec w stronę granicy.

— Rysia Łapo skup się! To takie proste — powiedziała Mama. Łatwo Ci mówić, ziół jest, tyle że nie da się zliczyć. Ja mam je zapamiętać? Bo siostra wygadała, jak zginęła Wieczorna Gwiazda? Wcześniej mnie nie wybrała. To po co teraz jej tak zależy? Dobra będę zgadywać.
— Liście dębu? — wyrzuciłam. Cisowe Tchnienie spojrzała się na mnie.
— Umm. Prawie dobrze! Tylko że to nie są liście, tylko kwiaty! — mruknęła. W jej oczach widać było gorycz i załamanie. Bardzo dobrze to ukrywa. Chciałabym naprawdę, ale nie wiem, co zrobię i tak tego nie pamiętam.
— Dobrze zacznijmy od początku! Co to jest? — spytała medyczka.
— Miodunka? Miodunka Plamista? — zająknęłam się.
— Świetnie, dobrze! — pochwaliła.

Co to za wspominki? Ja tu muszę pomyśleć. Czekaj! Tak Miodunka Plamista! Te beznadziejne lekcje, się do czegoś przydały. Bez sensu o nie prosiłam. Trudno zmarnowałam jedynie czas, ale przynajmniej mam zajęcie!
— Szukamy Miodunki Plamistej. — powiedziałam do siebie. Nie zdziwiłabym się, gdyby Pietruszkowa łapa ją znalazła.
— Rysia Łapo co tu robisz? — usłyszałam głos Pokrzywowego Wąsa. Wraz z kocurem w patrolu uczestniczyli Prążkowa Kita i Srebrzysta Łuna. Z zaciekawieniem przyglądali się mnie. Chwila? Patrol. Nie wiedziałam, że tu zajdą. Dobrze, że Pietruszkowa Łapa poszła na granicę. Bo inaczej byłoby kiepsko.
— Uh. Zostałam wysłana przez mamę, znaczy Cisowe Tchnienie! Żeby znaleźć zioła, które jej potrzeba. — Pokrzywowy Wąs kiwnął głową.
— Uważaj na siebie i wracaj szybko! — odparł kocur. Poprowadził dwójkę wojowników dalej. Odprowadziłam ich wzrokiem, czekając, aż znikną z moich oczu.
Otrzepałam futro i zaczęłam je starannie myć. Pietruszkowa Łapa poczeka, prawda? Wole na nią mówić Pietruszka. I chyba tak będę, co za długie imię! Kiedy doprowadziłam moje futro do stanu odpowiedniego. Zaczęłam biec w stronę rzeki. Pietruszka zaczęła rozglądać się za mną. A kiedy mnie zobaczyła, przyjacielsko skoczyła na mnie. Czułam jej ciepło. Przypomniałam sobie te dni w żłobku, kiedy futerko Lament, Skary i Miodka stykało się z moim. Czułam między nami więź, a poznałyśmy się dopiero dzisiaj. W tej chwili poczułam uczucie tęsknoty i rozżalenia. Będziemy musiały się niedługo pożegnać. Nie mogę uwierzyć, że byłam wobec niej taka nieufna.

* * *

— Serio medycy Klanu Wilka mogą mieć dzieci? — zapytała kotka. Przytaknęłam, nie chciałam dawać jej za dużo odpowiedzi. Mogłaby mnie zdradzić w każdej chwili. A jednak tego nie robi.
— To poszukamy tych ziół? — wymruczałam.
— Tylko żadnych patroli czy kotów z Klanu Wilka! — powiedziała. Słońce nadal lśniło na niebie. Odwróciłam od niego wzrok i zaczęłam szukać ziół.
— Tu są! — odpowiedziała Pietruszkowa Łapa. Zadowolona schyliłam się i wyrwałam roślinę z korzeniami. Ze szczęścia merdałam ogonem. ‘’Hej przestań!’’ Powiedziałam w głowie. Położyłam roślinę na ziemi.
— Odprowadzę cię do granicy. — zaproponowałam. Kotka pokiwała głową. Nie chciałam, żeby stąd poszła. Nawet ją polubiłam. Wzięłam roślinę w pysk i popchnęłam kotkę. Musnęłam ją ogonem i zaczęłam biec przed siebie. Pietruszkowa Łapa z łatwością mnie wyprzedziła. Na jej pysku widniał uśmiech. Ha! Umiem się zaprzyjaźnić z każdym oraz rozczulić im serca. Rzeka cały czas pozostała rwąca. Miałam nadzieję, że zamarzła. Chyba od poranku minęły wieki. Tak mi się zdaje. Pietruszkowa Łapa już miała przekroczyć granicę, ale jakiś głos w głowie nakazał mi, żebym coś zrobiła.
— Pietruszkowa Łapo czekaj! — zawołałam. Brązowa zatrzymała się ze zdziwieniem. Nie ukrywam! Jest piękna. — Chcesz zostać moją przyjaciółką? — zapytałam.

[1002 słów] 

<Pietruszka?>

[przyznano 20%]

Od Pietruszkowej Łapy CD. Rysiej Łapy

Czekoladowa uczennica przyglądała się jasnej kotce, która stała po drugiej stronie brzegu. Krzyczenie z takiej odległości nie było niczym dobrym. Drapieżniki tylko czekały na tak nieuważne koty. Pietruszkowa Łapa poruszyła uszami i spojrzała w stronę, gdzie tereny Klanu Wilka i Klanu Klifu się spotykały. Kiwnęła pyszczkiem, chcąc zachęcić szylkretkę, by podeszła we wskazane miejsce. Nieznajoma kotka chwilę się zastanawiała, ale w końcu kiwnęła wyraźnie głową i pognała w stronę lasu. Pietruszkowa Łapa wiedziała, że musi przebiec więcej niż kot Klanu Wilka, dlatego od razu ruszyła przed siebie. Jak tylko mogła, skróciła całą drogę aż do kamieni, które z łatwością przekroczyła. Otrzepała się, lądując na trawie, po czym ruszyła bliżej granicy Klanu Wilka. Rozglądając się czujnie, szukała wzrokiem nieznajomej. Gdy już ją dostrzegła, zbliżyła się powoli. Obie kotki stały koło granicy na otwartej przestrzeni i wpatrywały się w siebie. Zapach otaczający jaśniejszą kotkę jasno wskazywał na młody wiek, chociaż pomimo tego już teraz była wysoka. Czekoladowa klifiaczka podeszła bliżej.
— Witaj, jesteś uczennicą Klanu Wilka, prawda? Ja nazywam się Pietruszkowa Łapa, a ty? — zapytała pręgowana, siadając na zimnej trawie. Przez jej ciało przeszedł dreszcz. Szybko otuliła się ogonem, dalej przyglądając się kotce.
— Cześć! Jestem Rysia Łapa i tak, szkolę się na wojowniczkę Klanu Wilka! — oznajmiła wesoło, podchodząc bliżej oznaczeń zapachowych. Szylkretowa kotka powąchała powietrze, chcąc jak najlepiej wyłapać zapach Pietruszkowej Łapy.
Kotka z Klanu Klifu podeszła bliżej, by również powąchać kotkę. Pachniała spokojem, a nagły atak nie wchodził w grę. „To kotka z Klanu Wilka. Powinnam jej ufać?” — pomyślała, ale przyjemny zapach Rysiej Łapy od razu ją przekonał, że może jej zaufać!
— A więc, Rysia Łapo, co tutaj robisz sama? — zapytała, wiedząc, że nie każdy uczeń może ot tak wychodzić z obozu. Pietruszkowa Łapa miała taką możliwość, ponieważ mentorka na to jej pozwoliła.

<Rysia Łapo?>

[291 słów; trening wojownika]

[przyznano 6%]

Od Rysiej Łapy Do Pietruszkowej Łapy

Od rana miałam pełno energii. Trening poszedł mi bardzo sprawnie! Walka z Lamentującą Łapą... Trudno, że przegrałam! Nie powinno tak być! Nie moja wina, że ona jest taka ''wielka''! Przynajmniej jestem lepsza niż ona we wspinaczce na drzewa! Ha! Jestem lepsza od wszystkich! No chyba... Trudno. Zdałam sobie sprawę, że siedziałam w legowisku medyka.

— Dobrze… Wiesz jak wyglądają? — mruknęła mama.
— Uhmm… Co proszę? — powiedziałam cicho.
— Ahm! Powiedziałaś, że przyniesiesz mi zioła, których mi brakuje! — rzuciła zirytowana Cisowe Tchnienie.
— Tak tak... — miauknęłam. Medyczka wskazała na roślinę, jedną jedyną. Miała ciemnozielone liście i jasne plamki. Gdzieś ją chyba widziałam... Nie jestem pewna, ale mam nadzieje, że wiem, gdzie rośnie. Kiwnęłam głową w stronę medyczki i wyszłam z legowiska. Prędko opuściłam obóz, chciałam zrewanżować się na Lamentującej Łapie. Tym razem postaram się wygrać! Ruszyłam przed siebie. Potok nie jest aż tak daleko, prawda? Zastanawiało mnie to, jak Klan Nocy pływa w wodzie. A co jeżeli się utopią? Mają jakieś zdolności pływania jak kaczki? Mniejsza o to! Zaraz będę! Potok, czy tam rzeka, jest dzisiaj wyjątkowo porywcza. Głupio, by było, gdyby ktoś w nią teraz wpadł. Nastroszyłam futro, poczułam coś! Takie jakby delikatne mrowienie? Chwila, światełko! Na chwilę przestałam myśleć. Moje kocie instynkty wzięły górę. Moje oczy się powiększyły i skierowały się na to światło, odbijane przez słońce. Kucnęłam i byłam gotowa na skok. Niezgrabnie wylądowałam na jednej łapie. Przeturlałam się przez trawę. Zmrużyłam ślepia; zobaczyłam brązową plamę po drugiej stronie rzeki. Przetarłam łapą oczy. Nie myliłam się! To plama! Albo jednak kot? Widać, że mnie obserwowała. Klan Klifu? No tak!! Było widać na jej pysku uśmiech. Była rozbawiona moim upadkiem... No nie! Narobiłam sobie wstydu. Spojrzałam na kotkę niepewnie.

<Pietruszkowa Łapo? Hej ty!!!>

[278 Słów]

[przyznano 6%]