Od Tygrysiej Gwiazdy CD. Zwiędłego Hiacynta

Delikatnie strzepnęła uchem, rozważając dobór słów do swojej odpowiedzi. Była pewna, że żaden z jej argumentów nie usatysfakcjonuje rudego kocura, któremu zależało na dobru brata. Malwowa Łapa prosperował na porządnego wojownika, ale zdaniem Owczej Piersi czegoś mu jeszcze brakowało. Biały był niezwykle miły i z pewnością nie chciał udupić młodzieńca, a jedynie chciał, aby ten w pełni rozwinął swój potencjał.
— Nie uzyskałam aprobaty jego mentora co do mianowania — oświadczyła ze spokojem, nie spuszczając wzroku z tygrysio pręgowanego. Uważnie obserwowała, jak po jego pysku przebiega zmieszane z pogardą niedowierzanie.
— Ale sama przyznałaś przed chwilą, że jest już gotowy — napomniał.
Ponownie skinęła głową.
— Tak, z mojej perspektywy jest, ale to Owcza Pierś ma największy wgląd w jego umiejętności. Rozumiem twoje zaniepokojenie, jednak to tylko i wyłącznie dla dobra twojego brata. To ważne, aby wstąpił na ścieżkę wojownika w pełni przygotowany.
Czuła, że Hiacynt nie jest zadowolony z jej tłumaczenia. Jego spojrzenie, postawa, widoczne spięcie mięśni — to wszystko mówiło samo za siebie. Nie lubiła się kłócić, więc miała nadzieję, że za moment odpuści. Nie chciała dla nikogo źle, wierzyła w swoich wojowników i liczyła na sukces Malwy. Od jego mentora usłyszała ostatnim razem, że kremowy bywa zbyt naiwny, jednakże takowe cechy ciężej jest przepracować.
— Może Owcza Pierś się myli? Nie jest już młody, możliwe, że...
— Tak, wszystko jest możliwe — przerwała mu, woląc uniknąć usłyszenia zbędnych obelg. — Zróbmy tak, Zwiędły Hiacyncie. Przepraszam, że biorę się za to dopiero teraz, jednak jak wiesz, ostatnia wojna przysporzyła nam sporo problemów i nie miałam czasu na indywidualne podejście do czyjegokolwiek treningu. Pójdę jutro z nimi na patrol i sama ocenię, czy twój brat jest gotowy. Jeśli Owcza Pierś będzie uważał inaczej niż ja, przegadam z nim to i postaram się, by Malwowa Łapa jak najszybciej przeniósł się do legowiska wojowników.
Nie lubiła składać takich obiecanek. Nigdy nie była pewna, czy jej słowa nie skończą jako rzucone na wietrze, bo nie na wszystko miała przecież wpływ.
Rudy westchnął, zerkając na nią spod zmrużonych powiek.
— Dobrze. Poczekam do jutra.
Uśmiechnęła się krzywo. Próbował wywrzeć na niej presję? Nie zapomni o swoich słowach, jednak o tym, ile będzie w stanie zrobić, przekona się dnia następnego.

***

Minęło znacznie więcej dni, ale nadeszła w końcu chwila, aby z Malwowej Łapy powstał Malwowy Rozkwit. Przez dłuższy moment rozważała, czy nadanie rodzeństwu członów o odwrotnym znaczeniu nie brzmi jak jakaś uszczypliwość, ale ostatecznie rozwiała swoje wątpliwości.
Kremowy wyglądał na szczęśliwego, rudy również zdawał się podzielać radość brata. Tygrys miała swoje obiekcje, ale zdecydowała się nie mieszać na ten moment w te sprawy.
Poczekała do czasu, gdy emocje po mianowaniu opadły, aby zatrzymać Hiacynta na uboczu obozu.
— Potrwało to dłużej, niż planowałam, ale mam nadzieję, że mi to wybaczysz — mruknęła na powitanie. — Miałabym jednak jedną prośbę do ciebie. Na pewno znasz swojego brata najlepiej ze wszystkich. Wiem, że to miły i dobry kocur, jednak momentami jego dobroć może mu zaślepić rozsądek. Zasłużył na miano wojownika, ale z pewnością będzie cię wciąż potrzebował blisko siebie w życiu.

<Hiacynt?>

Od Zwiędłego Hiacynta Do Tygrysiej Gwiazdy

*Przed mianowaniem Malwowego Rozkwitu*

 To, co działo się z treningiem jego brata, stawało się z dnia na dzień coraz bardziej irytujące. Malwowa Łapa z pewnością mógłby zostać już wojownikiem, jednak nic takiego się nie wydarzyło. Ten kocur miał 30 księżyców i dalej był uczniem! Niby Gepardzia Łapa miała więcej na karku, ale ona zmieniała pozycje z medyka na wojownika, a kremowy kocur tego nie robił. Irytowało to Hiacynta i to bardzo. Owcza Pierś z pewnością przetrzymywał jego brata jako ucznia, a ich przywódczyni nic z tym nie robiła. Jakby ten problem nie istniał. Kremowy uczeń umiał już naprawdę dużo, nawet rudemu wojownikowi zdarzyło się zauważyć, że ten wziął się za naukę od czasu, gdy Hiacynt został mianowany na wojownika. Jego umiejętności tylko rosły z dnia na dzień, czego świadkiem był Zwiędły Hiacynt, który obserwował z uwagą każdy jego krok.
 Uderzył zły ogonem, widząc jak Owcza Pierś, wychodzi z obozu wraz z grupą wojowników. Ten biały kocur grał mu na nerwach od dłuższego czasu, a on nie mógł z tym nic zrobić. Kątem oka dostrzegł, że pewna ruda kocica właśnie wchodziła sama do swego legowiska. Czyżby to był znak, aby wreszcie rozwiązać tę sprawę, która ciągnęła się w nieskończoność? Możliwe. Czas wziąć to w swoje łapy.
 Poczekał chwilę, po czym wstał i udał się w stronę legowiska przywódczyni. Długo nie zajęło mu dojście do legowiska, a tylko gdy wszedł do niego, to ujrzał Tygrysią Gwiazdę wbijającą w niego swój wzrok.
 - Tygrysia Gwiazdo, musimy porozmawiać. - Rzekł Zwiędły Hiacynt. - I to nie może czekać.
 - W takim razie, słucham Zwiędły Hiacyncie. - Powiedziała po chwili ciszy ruda kocica. Wojownik wbił w przywódczynie swe niebieskie ślepia, układając w głowie, to co ma powiedzieć.
 - Chodzi o Malwową Łapę, a dokładniej o jego trening. - Zaczął rudy wojownik. - Ma on na swym karku już 30 księżyców, jest świetnym wojownikiem, ale, z jakiegoś powodu, dalej jest uczniem. Myślałem, że jak uczeń zdobędzie wszystkie potrzebne mu umiejętności i będzie w nich dobry, to wreszcie stanie się wojownikiem, a nie będzie dalej uczniem. Zgodzisz się ze mną? - Ani na sekundę nie spuścił wzroku z Tygrysiej Gwiazdy, a gdy dostał pozytywną odpowiedź, to kontynuował. - W takim razie powiedz mi, dlaczego mój brat dalej jest uczniem?

<Tygrysia Gwiazdo?>