Od Jasnego Kła C.D Srebrnego Poroża

- Heh... - Płowy uśmiechnął się lekko. - Dzięki za pocieszenie przyjacielu.
Jeszcze chwilę pomyślał zanim coś dodał.
- W sumie to teraz pieprzyć kocięta. - mruknął. -Narazie mi są kompletnie nie potrzebne do szczęścia.
- No widzisz? - wyszczerzył się van. - Na razie możemy zostać sobie młodymi i przystojnymi kawalerami!
Jasny Kieł parsknął śmiechem. Jaki on był zabawny! Na razie do szczęścia potrzebny mu przyjaciel z jego poczuciem humoru.

~~~

Rzeka przecinająca tereny Klanu Nocy szumiała w uszach kocura. Jasny Kieł stał na jednym z kamieni bacznie obserwując wodę. Z każdym dniem coraz bardziej podobało mu się łapanie ryb. Gdy pod przeźroczystą taflą błysnęły charakterystyczne srebrne łuski jego łapa zanurzyła się pod wodę. Wyciągnął małą rybkę na powierzchnię i ruszył w kierunku obozu. Może podzieli się nią razem ze Srebrnym Porożem? 
Zauważył że spędza coraz więcej czasu ze swoim przyjacielem. No w sumie to tylko jego znał na wylot i mu ufał. Starał się omijać takie lisie bobki jak Dębowe Futro, którego mama nie dokończą nauczyła miauczeć. Jego najczęstsze słowa to „Pieszczoch” i inne prychnięcia.
Wszedł do obozu rozglądając się. Nie zauważył Srebrnego Poroża. Może był na polowaniu lub patrolu? Wojownik odłożył więc rybkę posłusznie na wyznaczony stosik i ruszył spowrotem w las.
Promienie słońca wdzierały się między gałęzie drzew. Wszędzie pachniało latem a wszelkie insekty były bardzo słyszalne.
Doszedł do rzeki, gdzie zauważył znajomego sierściucha zwanego Srebrnym Poroże.
- Nie mów mi że właśnie zrobiłem kółko.... - miauknął do niego płowiak.

<Panie Rogaczu?>

Od Jasnego Kła C.D Srebrnego Poroża

Jasny mógł trochę poduczyć się mentorowania od Srebrnego Poroża. Jeszcze wprawdzie nie miał terminatora, ale wolał się już podszkolić, bo napewno za niedługo mu kogoś przydzielą. Pewnie za niedługo do Klanu Nocy dojdą nowe kocięta.
Kocięta. Nad tym płowy rozmyślał od jakiegoś czasu. Powinien powiększyć klan (nie musi ale on twierdzi że musi) ale jakoś siebie nie widzi. Najlepiej jakby zrobił a potem kontaktował się z nimi jako uczniowie jako wojownicy. 
Wtedy dotarli na miejsce.
- Oblodzona Łapo czy czujesz coś? - zapytał Srebrny.
Uczennica wzięła wdech powietrza.
- Mysz. - stwierdziła i automatycznie zaczęła się do niej skradać.
wojownik przyjrzał jej się przez chwilę. Coś było nie tak...
- Srebrne Poroże, czy zad nie powinien być niżej. -sturchnął przyjaciela. 
- Jest dobrze - odparł pewnie. - Pewnie paproch ci wpadł do oka. 
- Nie nie... Przecież jak polujesz to musisz się rozpłaszczyć na ziemi - zaprezentował ową pozycję. - O tak.
- A No fak....
Przed nimi stanęła rozsierdzona Oblodziała Łapa. Gdzie ma tą mysz?
- Przez wasze niedomknęte paszcze uciekła mi mysz! - syknęła mierząc ich krzywym wzrokiem.
- Och przepraszam... -powiedział mentor. - Ale Jasny Kieł wychaczył błąd. Masz znaleźć drugą i bardziej przylegać do ziemi.
Koteczka tylko prychnęła i poszła po drugą piszczkę.

~~~

Zaczynała się Pora Nowych Liści. Następował odwilż, przez co w lecie było dość mokro. Ale pojawiało się coraz więcej pokarmu dla klanu. 
Cynamonek właśnie wracał do obozu z ptakiem w zębach. Trochę drżał, bo był mokry aż po gardło. Ech ta odwilż...
Postanowił zanieść zdobycz do kociarni. Oczywiście wszystkie kocięta prosiły go o opowieść z życia wojownika. Całe szczęście uratowała go Spieniona Fala mówiąc, że jest już zmęczony.
Siadł sobie na polanie i zaczął zmywać wodę ostrym językiem. Jednocześnie znowu rozmyślał nad przyszłością. Bał się bycia kiedyś ojcem. Bał się że stanowi zły przykład dla innych ale....
O Srebrne Poroże nad nim stał.
- Nad czym tak rozmyślasz? - zapytał.

<Rogaczu? Jasny może powiedzieć XD>

Od Jasnego Kła CD Srebrnego Porożą

- Tsa... - śmiechnął pod nosem. - A najlepsi wojownicy z poza klanu.

- Oczywiście! -potwierdził Srebrne Poroże. - Nie to co ci wszyscy : "Jesteś pieszczochem a ja czystej krwi wojownikiem i jestem lepszy niż ty!"

Jasny Kieł się zaśmiał.

- Czyżbyś miał na myśli Dębowe Futro? - spytał rozglądając się, czy go tu nie ma.

- Strzał w ptasie serce! -miauknął.

I tak zaczęli się dzielić sikorą. Jasny Kieł cieszył się, że mógł mieć przyjaciela który rozumie jak to jest być z poza klanów. Dzięki niemu nie załamał się i jest mu za to bardzo wdzięczny. I będzie do końca życia.

Od jakiegoś czasu płowy rozmyślał na temat swej przyszłości. Rozmyślał kiedyś nat partnerem i kociętami lecz... To drugie wolałby pominąć. Nie widział siebie w roli ojca. Może kiedyś jak się namyśli...

-------

Kolejny dzień Pory Nagich Liści.

Naszego kocura dziwnie rozpierała energia, więc gdy słońce do końca nie weszło na niebo był już na polowaniu. Ani żywego ducha. Nie mógł wyczuć ani krzty zwierzyny. A klan trzeba było wykarmić. Lecz nagle zauważył coś gdzie można zdobyć jedzonko.

Na jednym z drzew wisiało coś w rodzaju małego gniazda dwunożnych bez ścian, a dookoła było sporo sikorek i innych ptaków. Jasny Kieł oblizał się od ucha do ucha i przycupnął do ziemi. Wtem nagle niczym piorun wtargnął na drzewo i złapał jednego ptaka. Reszta niestety uciekła.

Zadowolony z łowów Jasny Kieł powrócił do obozu z piszczką i odłożył ją na stosik. Wtem zauważył Jastrzębiego Szpona zwołującego wojowników na patrol i z jego pyska wybrzmiało imię naszego wojownika. Doczepił się więc do wychodzącej grupy i spostrzegł znajome futro.

- Cześć Srebrne Poroże! - uśmiechnął się. Ten zerknął na niego żółtymi oczami.

- O hej! - odpowiedział. - Gdzieś ty był tak wcześnie rano?

- Aj nudziło mi się - miauknął. - Postanowiłem odrobinę powiększyć nasz ubogi stosik jedzonka.

Patrol zleciał nawet spokojnie. Nikt nie odbierał terenu oraz klan był całkowicie bezpieczny. Grupka kotów wróciła do obozu Klanu Nocy.

<Slebluś?>

Od Jasnego Kła C.D Srebrnego Poroża

Wreszcie udało mu się zrzucić ten wredny liść. Rozejrzał się. Uff... Kaczka wciąż tam była. Wiedział, że naraża się przez swój głupi pomysł. Kaczka była spora, na pewno uciekła od dwunożnych, bo była dość tłusta. Przyczaił się i przystąpił do ataku. Naskoczył na jej tłusty grzbiet i zacisnął na nim kły. Kaczka zaczęła głośno kwakać i machać skrzydłami uderzając go w głowę. Jasny Kieł aby nie spaść zaczepił się o nią pazurami. W końcu ptaszor zrzucił go , lecz przypadkowo przekechał dość mocno po jego skrzydle, więc nie poleci. Kocur ponownie rzucił się na zwierze atakując jego płetwiaste łapy. Musiał pozbyć się tej kaczki, zanim wypłoszy z lasu nawet muchy! Wielkie skrzydło rzuciło go prosto w pień drzewa. Z obtarciem na głowie były piecuch podniósł się i jeszcze raz zaatakował kaczora. Oj nie tym razem nie chciał być zrzucony. Mocno zacisnął zęby na karku, zebrał siły i  wygiął. Rozległ się trzask a ptak padł trupem. Jasny, mocno poobijany i trochę krwawiący z głowy spojrzał na Srebrne Poroże.
- A ty co masz kolego? - wydyszał płowy. Van pokazał dorodnego głuptaka
- Osz ty przebiłeś mnie.- zaśmiał się.
-A więc konkurs wygrywam ja. - Srebrny wyprostował się.

~~~~~~~~~~~

Pora Opadających Liści już odeszła, a zastąpiła ją jej bratanica, Pora Nagich Drzew. Niezwykle surowa pora niosąca ze sobą piękny krajobraz, ale również choroby i brak zwierzyny.
Jasny Kieł właśnie poszukiwał piszczek, by wykarmić Klan Nocy. Jakiś czas temu do starszyzny odeszła Pierzasta Gwiazda. Kocica, która dała mu szanse zmiany krwi pieszczocha, na dzikiego wojownika. Dobrze, że chociaż widziała, że wybrała dobrze.
W kąciku oka płowy dostrzegł  sikorkę o żółtym brzuszku. Szukała w śniegu jedzonka. Przycupnął so ziemi i zaczął się skradać do ptaka. Gdy nadszedł odpowiedni moment pozbawił ją życia. Chwycił ją w pyszczek i ruszył do klanu. Trochę dalej dostrzegł patrol z Dębowym Futrem. Kocurem który najbardziej mu dogryzał. Lecz nasz kocur jednym uchem wpuszczał jego obelgi, a drugim wpuszczał.
Gdy dotarł do obozu spostrzegł Srebrne Poroże czyszczącego swoje futro. Potruchtał do niego i z uśmiechem położył przed nim sikorę.

< Srebrny Rogatku?Naprawdę przepraszam że tak dłuuuuuugo, ale miałam bezwenie :,,,,,,,,(>

Od Jasnej Łapy (Kła) C.D Srebrnego Poroża

Przerażony uczniak zerknął niepewnie na przyjaciela. Nie był pewny, czy aby napewno nie porwie go prąd, lecz musiał spróbować. Powoli puścił się kamienia, lecz spanikował i całe szczęście, że obok był inny kamień. Płowy spróbował jeszcze raz. Woda blokowała jego łapy, lecz musiał się wydostać z tego piekła. Zebrał wszystkie swoje siły i zaczął machać swoimi łapami. Wpierw myślał, że nic to mu nie daje, lecz zauważył, że ląd znajdował się już trochę bliżej. Włożył w to jeszcze więcej siły, aż w końcu poczuł suchy grunt pod łapami.
- Widzisz? Udało ci się. - Powiedział Srebrne Poroże.
Jasna Łapa spojrzał za siebie w rzekę. Naprawdę, udało mu się! Przebrnął przez tą okropną toń. Nic nie szkodzi, że jest zmoczony jak pies, ale udało mu się pokonać lęk.
Trochę dalej zauważył Dębowe Futro, który najprawdopodobniej nabijał się z całej tej sytuacji. Mysi móżdżek. Sam pewnie da kiedyś jakąś plamę.

~TimeSkip~

Drzewa, jeszcze kiedyś Wielkie Drapaki, zrzucały swoje złociste korony na ziemię. Wszędzie roznosił się zapach wilgotnych liści, który Jasna Łapa uwielbiał. Aj, sorki. Teraz Jasny Kieł. Jego droga była kręta. Przez pieszczocha Szampana, dziecinnego Jasną Łapę, aż po mężnego wojownika Klanu Nocy, Jasnego Kła. Niedawno został mianowany przez Pierzastą Gwiazdę. W legowisku uczniów została jedynie Jagodowa Łapa. Nie kontaktował się z nią zbytnio, lecz i tak fajnie by było gdyby też już była wojowniczką.
Jagodowe Futro zlecił mu z rana polowanie. Jasny Kieł nie chciał iść na nie sam. Dębowe Futro odpada, Wrzosowy Kieł... Może lepiej nie? Postanowił pójść ze Srebrnym Porożem.
- Hej, Srebrne Poroże! - miauknął. - Wyjdziesz ze mną na polowanie?

< Panie Srebrny Rogaty? Taka buła wyszła :/ >

Od Jasnej Łapy C.D Srebrnego Poroża

Termonator tylko podniósł lekko łeb, by spojrzeć na młodszego, jednak wyższej rangi przyjaciela.
- Mhm... - odparł zmęczony. - Pływanie jest męczące.
- To dobrze, że trenujesz - uśmiechnął się. - Trochę pusto jest w legowisku wojowników, więc trenuj, by się nim jak najszybciej stać.
- Staram się... - mruknął zmęczony. - To pływanie jest najgorsze. I jeszcze narzeka: „ Jak można się tu utopić?! Tu jest płytko!” - naśladował głos Wrzosowego Kła.
Srebrne Poroże zaśmiał się. Taka była prawda. Co chwila „ Źle!” , „Bo się wywrócisz!” , „ Nie strasz zwierzyny!”. Jasna Łapa czasem czuł, że czasem przynosi wstyd mentorowi. Pewnie dlatego czasem tak na niego wrzeszczy. Trochę mu go szkoda, że trenuje taki balast dla klanu jak on, ale pokaże mu, że może być z niego dumny.
- Wydaję mi się, że za niedługo zostaniesz mianowany. - pocieszył go wojownik.
- Mam nadzieję, że w ogóle mnie mianują.
- No co ty! Na pewno cię mianują! Umiesz polować i walczyć...
- Ale nie pływać...
- Nauczysz się, zobaczysz. - mruknął i wstał. - Już muszę wracać. Do jutra!
- Do jutra.

~~~

Miał ochotę wystrzelić ze szczęścia. Nareszcie jakoś udaje mu się pływać. Nie obchodziły go uwagi mentora, że pływa jak półmartwa kaczka. Ważne, że umie pływać choć na płyciźnie. Plus pierwszy raz udało mu się na chwilę powalić Wrzosowego Kła w walce i całkiem sporo upolował. Teraz czekoladowy miał jeszcze go nauczyć łowić ryby.
- Widzisz to szare pod wodą? - spytał - To ryba.
- Mhm... - wygrzebał pieszczochowe wspomnienie mokrej karmy o nazwie Łosoś W Sosie. Słyszał od mamy, że to taka ryba.
- Musisz wyłowić ją jednym zdecydowanym ruchem. - mentorował. - Inaczej ją spłoszysz.
Parę uderzeń serc obserwował stworzonko, lecz trochę jego uwagi odwrócił patrol z Dębowym Futrem i Srebnym Porożem. W końcu zamachnął się i zachaczhł pazurami o rybę. Wyciągnął łapę, lecz bez ryby. Ta jednak nie odpływała zbyt szybko, gdyż ją trochę uszkodził. Postanowił dać sobie drugą szansę i natarł na nią jeszcze raz.
Jednak przez przypadek ześlizgnął się prosto do rwącej i głębokiej wody.

<Srebri?>

Od Jasnej Łapy

- Przynieś mi go - rozkazał mentor.
Jasna Łapa potruchtał do niego i położył u jego łap martwego wróbla. Jego umiejętności polowania znacznie wzrosły dzięki treningom.
- Dobrze... zakop go i ćwiczymy walkę. - kontynuował.
Kocurek wykonał polecenie i ustawił się w pozycji do walki.
- Dziś poćwiczysz uniki... - mruknął Wrzosowy Kieł i wymierzył pierwszy cios łapą.
Terminator sprytnie odskoczył. Udało mu się zrobić jeszcze dwa takie uniki, ale przy następnym oberwał łapą po pyszczku.
- Ała... - stęknął, lecz po chwili uniknął kolejnego ciosu pazurami.
- Uważaj, bo się wywrócisz i będziesz trupem! - warknął nauczyciel między atakami.
Zdołał zrobić tylko jeden unik i padł pod ciężarem czekoladowej łapy.
- Jeszcze nie umiesz robić uników... - poinformował. - A teraz za mną!

~~~

Zaprowadził go nad rzekę, a dokładniej do Błotnistej Zatoczki.
- Co będziemy robić? - spytał uczeń.
- Nauczę cię pływać. - oznajmił mentor.
- ...Pływać?... - płowy spuścił po sobie uszy.
- To codzienność w naszym klanie - syknął. - Musisz to potrafić.
Jasną Łapę przechodziły dreszcze na myśl zanurzania się w wodzie. Dla niego przydawała się tylko do picia, ale żeby w niej pływać?
- Wejdź najpierw tutaj. - pokazał mu ogonem pewne miejsce. - Tu jest płytko.
Terminator delikatnie zanurzył swoją łapę i natychmiast ją wyciągnął, otrzepując ją. Woda jest dziwna!
- Właź - ponaglił Wrzosowy Kieł.
Powolutku wszedł najpierw jedną, a potem wszystkimi łapami do wody. Przeszywało go to dziwne uczucia i chciałby wyskoczyć z tej cieczy już teraz. Ale pamiętał, że miał pokazać Klanowi Nocy i Pierzastej Gwieździe, że ich nie zawiedzie. Będzie wojownikiem. Przełknął cichutko ślinę i zanurzył się do gardła.
- Teraz rozluźnij się, woda cię będzie unosić. - informował.
Rozluźnił wszystkie mięśnie, lecz przerażony utopieniem się spanikował i zanurzył pod wodę. Zaczął nerwowo machać łapami, gdy coś za kark wyciągnęło go na powietrze.
- Mysi móżdżek! - warknął wyjmując go. - Tu jest płytko! Mogłeś się sam podnieść!
Jasna Łapa tylko westchnął cicho. Chyba nie uda mu się zostać w klanie.

<C.D.N.>

Od Jasnej Łapy C.D Srebrnej Łapy

- N-naprawdę mogę?… - spojrzał na niego z niedowierzaniem.
- Oczywiście! - uśmiechnął się terminator.
- Dzięki! - rozweselił się Jasna Łapa. - Naprawdę, nie wiem jak ci się odwdzięczyć!
- Nie musisz - mruknął Srebrna Łapa. 

~~~

Dzisiaj jego trening zaczął się bardzo wcześnie. Kocurek mimo niewyspania wciąż był przepełniony determinacją. Musiał pokazać mentorowi i Klanowi Nocy, że nie jest rozleniwionym pieszczochem, otwierającym pyszczek na jedzenie. 
- Co czujesz? - spytał przynudzony Wrzosowy Kieł.
Jasna Łapa otworzył pyszczek. Znał już ten zapach. 
- Mysz - poinformował. - Powinna być za tym drzewem.
- Nie powinna, lecz jest. - warknął czekoladowy. - Masz mi tu ją przynieść, nie przegonić.
Płowy przykucnął do pozycji łowieckiej.
- Zad niżej - skarcił go mentor.
Terminator poprawił się i po cichutku ruszył w stronę myszy. Musiał się teraz skupić. Był gotowy do skoku, lecz czekał na odpowiedni moment, by zabić to stworzonko. Wtem zaatakował i instynktownie wbił kły w mysz.
Wrzosowy Kieł oniemiał z zaskoczenia, lecz zaraz wrócił do dawnego siebie.
- Dobrze... -mruknął, jakby nic się nie stało.
Za to Jasna Łapa był wielce zachwycony. To była jego pierwsza zdobycz. Miał ochotę wyjść z siebie w pozytywnym znaczeniu. Musi się pochwalić Srebrnej Łapie.
Gdy doszedł do obozu, od razu podbiegł do fana.
- Srebrna Łapo, Srebrna Łapo! - miauczał.
- Coś się stało? - spytał uczeń przechylając głowę.
- Moja pierwsza mysz! - uśmiechnął się i położył piszczkę na ziemi.

< Srebrna Łapo? >

Od Jasnej Łapy C.D Srebrnej Łapy

Kocurek wbijał niepewny wzrok w terminatora. To był pierwszy raz, gdy jakiś kot z klanu sam się do niego odezwał. Zawsze to Jasna Łapa zaczynał konwersacje.
- T-tak - odparł po paru uderzeniach serca. - Czemu nie.
Uczeń lekko się uśmiechnął i siadł obok płowego. Kojarzył go. Nazywał się... Em... Chyba Srebrna Łapa. Nowicjusz jeszcze nie znał wszystkich w Klanie Nocy. Wtem Srebrna Łapa położył przed nim piszczkę.
- Nie... będziesz jadł? - spytał Jasna Łapa.
- Podobno w klanie - jak słyszałem - wszyscy dzielą się zdobyczą. Chyba to było dzielenie języków, czy coś takiego. - oznajmił van.
- Aha - uśmiechnął się i wziął kęs zdobyczy. Nawet mu smakowało. Na pewno było to o wiele smaczniejsze, od posiłków, które zjadał sam.
- Byłeś już na treningu? - zaczął Srebrny.
- Jeszcze nie, ale dzisiaj chyba idę na oprowadzenie o terenach. - odpowiedział.
- A... Wiesz jak na tych terenach jest niesamowicie? - podekscytował się uczeń. - Jest tam takie wielkie drzewo, Płaczący Strażnik. Sam się zachwycisz, jak je zobaczysz!
- Mhm...
I tak mijała ich rozmowa, a dawny Szampan poczuł, że jeszcze bardziej należy do klanu.

//TimeSkip//

- Tutaj mamy rzekę. - informował mentor. - Pozyskujemy z niej ryby, ale może być bardzo niebezpieczna. Zachowaniem godnym mysiego móżdżka jest przejście przez jej fale. Najbezpieczniejszym sposobem na przekroczenie jej są Wodne Głazy.
Jasna Łapa wpatrywał się w fale rzeki. Jeszcze nie widział tyle wody w jednym miejscu.
- Za rzeką zobaczysz Mokradła. - kontynuował - Tam nie znajdziesz ryb, ale spotkasz ptaki i żaby.
- Co to są te "żaby" ? - przerwał mu terminator. Wrzosowy Kieł przez chwilę spojrzał na niego jak na idiotę.
- Śliskie, mokre i obleśne stworzonka. - odpowiedział sztywno. - Możesz je zjeść, ale nie pomyl ich z jeszcze ochydniejszą ropuchą. Rzadko je spotykamy, ale mogą ci zaszkodzić.
Jejku. Te wszystkie widoki będą mu się śniły po nocach. Ta rzeka, tamto stare drzewo, i oczywiście Płaczący Strażnik. Srebrna Łapa miał rację co do niego.
- Jutro nauczę cię polować. - myśli kocurka rozwiały słowa nauczającego. - Wstań rano i czekaj na mnie przy wyjścu z obozu.

//TimeSkip//

- Nie hałasuj tak! - syknął czekoladowy kocur. - Nawet muchę przepędzasz.
- Ale Wrzosowy Kle! - miauknął Jasna Łapa. - To jest niemożliwe! Te myszy, one wszystko słyszą!
- Jak ci nie pasuje, to możesz wracać do Dwunogów. - warknął pogardliwie. - Tam czeka cię cała miska tej berbeluchy.
Płowy poczuł ukłucie w serce. Czemu nie potrafili go przyjąć? On się dopiero uczył. Chciał udowodnić tym nadętym bufonom, że potrafi zmienić swój umysł.
Wrócił do obozu ze spuszczoną głową. Ech, chyba nigdy nie nauczy się klanowego życia.
Zauważył, że podszedł do niego Srebrna Łapa.

<Srebri? Sorka, że długo :/>

Od Szampana C.D. Pierzastej Gwiazdy

- Ja... - zająkał się. - M-miałem dość swojego dawnego życia... I m-moja siostra jakiś czas temu zniknęła... Mama mówiła że w lesie ż-żyją jakieś dzikie koty, ale... ale...
Przeraził się wzroku czarnej kocicy. Ale musiał przestać się bać, inaczej go mogą zjeść.
- Ale nie wiedziałem, że wchodzę do waszego domu - miauknął pewniej, przez co przez chwilę poczuł się na równi z dzikimi kotami. - Bardzo was przepraszam, że wszedłem tutaj bez zaproszenia.
Starał się nie spuszczać wzroku na łapy, nie mógł pokazywać strachu. Nastąpiła chwila ciszy. Czarna najprawdopodobniej myślała, jakby go tutaj przyrządzić... O nie! Szampan, nie zostaniesz kolacją!
- Nie wiesz jak wrócić? - spytała w końcu, na co kocurek odpowiedział jej kiwnięciem łebka.
- Hm... Możesz zostać, ale nie jestem pewna, czy pieszczochy dobrze sprawdzają się w klanie - kotka miauknęła surowiej. - W Klanie Nocy nie potrzebujemy leniuchów i darmozjadów.
- Em... Jak mogę pokazać, że się nadaje? - spytał pieszczoszek.
Czarno biała odwróciła się do dość młodego, czekoladowo białego kocura.
- Masz z nim walczyć - powiedziała krótko, zwięźle i na temat.
Walczyć?
Jak on ma walczyć?
Zna jedynie niegroźne ruchy, wyszkolone podczas zabawy z rodzeństwem. Lecz te koty wychowały się w lesie. Z opowieści mamy wynikało, że takich jak on powalą nawet ogonem.
- Uważaj, piecuchu - syknął kocur i rzucił się na niego.
Płowy uderzył mocno o ziemię. Już czuł, że nie ma siły na walkę, ale nie. Nie mógł pokazać, że jest słaby. Próbował odepchnąć go przednimi łapami. Nic z tego. Złapał go za obrożę i zaczął szarpać. Szampan nie wiedział co się dzieje. Wszystko się trzęsło a on czuł jak się dusi. Wysunął pazurki i wymierzył cios w nos napastnika. Czekoladowy odskoczył z cichym sykiem. Pieszczoch szybko się podniósł i spróbował sięgnąć kłami do jego gardła, lecz został odepchnięty. Poczuł ostre zębiska na karku i został rzucony tuż u stóg wielkiego drapaka.
- Czy ty jeszcze żyjesz? - zakpił rywal. - Może umierasz, zabaweczko?
- Żyję... I nie zamierzam... - wydyszał powolutku się podnosząc. - Nie zamierzam umierać!
Obolały pobiegł w jego stronę i został ponownie przygwożdżony do zimnej ziemi.
Przypomniało mu się, jak Kukułka mówiła, by podczas zabawy nie kopać w brzuch... Brzuch!
Szampan zaczął wierzgać i delikatnie ranić brzuch kota. Ten przycisnął łapą jego pyszczek to gruntu.
- Nie uda ci się... - warknął.
Na chwilę przestał kopać. Zaraz potem impulsywnie wbił w jego brzuch wszystkie pazury, na co przeciwnik zawył i odskoczył. Piecuch wstał i pokuśtykał za niego. Wykorzystał wszystkie swoje siły i wskoczył na kark kocura i wbił w niego zęby.
- Ej! - syknął i zaczął się szamotać - Puszczaj!
Szampan nie miał już wiele sił, więc posłuchał się niego i puścił. Stanął na ziemi półprzytomny. Jego sierść była brudna w kurzu, a fioletowa obroża była rozciągnięta i lekko rozerwana. Pod nią zostały krwawe ślady zębów, a jego policzek był zadrapany. Widział, że klanowicz miał zamiar jeszcze go pognębić, ale wtedy usłyszał głośne miauknęcie.

<Pierzasta? I możesz wybrać jego imię, bo sama nie mam pomysłu >

Od Szampana

Nadszedł kolejny zwykły dzień.
Sytuacja rodzinna kocurka bardzo się zmieniła. Nie widywali taty Alberta, a Polewka tajemniczo zniknęła. Kukułka zapytana o córkę odpowiadała "Za niedługo wróci". A nie wracała. Mówiła to już sto razy.
Przez ten czas w Szampanie zaszło wiele zmian. Już nie był tym kluchowatym kociakiem. Poczuł, że stracił sens. Przestał się bawić i pozwala już tykać swoje rzeczy. Nawet jego kochaną myszkę. Już nie miał ochoty się na nią patrzeć. Miał ochotę uciec z tego miejsca.
O tak, uciec...

<***>

Była noc. Płowy po cichutku opuścił legowisko i skierował się w stronę klapki. Dzisiaj miał szansę. Lecz coś piecuchowego mówiło w nim "Nie". Ale to jest jedyne wyjście z nudnego życia. Wystrzelił na zewnątrz i poczuł przeszywający chłód. W domku było ciepło, ale teraz znajdzie sobie nowy domek.
Dostrzegł niedaleko dziwną machinę, do której Dwunożni pakowali jakieś pudła. Szampan zakradł się i wskoczył do wnętrza. Zwinął się w kłębek między dwoma pudłami i usnął.

<***>

- O rety! - miauknął rozglądając się dookoła.
Ta maszyna zabrała go w dziwne miejsce. Były tu bardzo puszyste dywany i drapaki. Czuł dookoła inne koty. Zbliżały się, aż w końcu przed nim stanęła grupka dzikich, wychudzonych i zaniedbanych kotów.

<Ktosiek z klanów??>

Od Szampana C.D. Tequili

Płowy zmierzył wzrokiem "wróbla". Czuł, że może złapać go natychmiast, lecz miał jedną przeszkodę. Okno. Wymysł Dwunogów służący do "wietrzenia " pokoi i podziwiania widoków bez poczucia chłodu. Westchnął cicho i podszedł do brata, którego oczy obserwowały stworka.
- Chciałbym go zobaczyć na żywo, bez okna... - mruknął zaciekawiony.
- Też bym chciał. - potwierdził Szampan. - Ale mamusia, pan i pani będą źli...
- Mama mówi, że jak podrośniemy, będziemy mogli wyjść... - miauknął nerwowo Tequila. - Ale ile mamy czekać? To potrwa wieki!
- No nie wiem... - bąknął kociak. - Bawimy się dalej?
- Ale w co?
Hmm... Musiał chwilę zastanowić się nad jakąś fajną zabawą. Już się gonili, a zabawa w walkę jest monotonna. Wtem spostrzegł drapak.
- Wiem! - krzyknął i zaczął krążyć wokół brata. - Wiem, wiem ,wiem!
- Co? - zapytał cynamonowy.
- Pobawimy się w walkę ale... - przeciągnął wyraz. - Na drapaku!
- Co? - spytał niepewnie. - Dopiero nauczyliśmy się tam włazić! A pamiętasz co się stało, jak zleciałeś z parapetu?!
- Wiem wiem... - przypomniał sobie, gdy "przejmował parapet. Triumfował nad jego zdobyciem, aż spadł do wiaderka z wodą, które pod nim stało. Omal się nie utopił! Skończyło się na tym, że został porządnie skrzyczany.
- Wiem, ale... - rozpędził się. - Złap mnie!
Wskoczył na drapak kilka razy ześlizgując się z słupków. Szybko dostał się na jego czubek, lecz tam zaczął się obawiać upadku... Rozejrzał się dookoła. Kukułka gdzieś poszła, Polewki też nie ma...
- Tequila! - darł się. - Tequila! TEQUILA UTKNĄŁEM RATUJ!!!

<Tequila? Ratuj braciszka ;-;>

Nie używaj więcej niż trzech wykrzykników.

Od Szampana CD Tequili

Wylazł z legowiska i przeciągnął się. Już w środku nocy miał chęć na zabawę, lecz było za późno. I to ta chęć wyprowadziła go ze snu. No... Może Kukułka trochę pomogła. Ale ważne, że Szampan jest już na łapach. Mama poszła do miski, a Polewka wolała pobawić się sama piłeczką. Nagle coś przykuło jego uwagę... Z półki drapaka zwisał cynamonowy ogon... To Tequila! Ale skąd on się wziął tak wysoko?
Kociak podbiegł pod słupek do drapania. Musiał się tam wspiąć... Zaczął włazić na słupek i zleciał w jego połowie. Po ponownej próbie z trudem udało mu się tam wleźć.
Lecz kocurek zawiódł się.
Tequila dalej spał! O nie! Wczoraj się nie bawił z Szampanem, to musi dzisiaj. Gdy pacnął go łapką w ucho, ten jedynie delikatnie uchylił powiekę, po czym z powrotem zamknął. Robił tak jeszcze parenaście razy aż...
- Czego chcesz? - burknął Tequila z niezadowoleniem.
- Wstawaj leniu! - miauknął płowy. - Spałeś całą noc i jeszcze ci mało?
- Daj mi spokój! - cynamonowy zakrył niebieskie oczy łapą.
- Mam pomysł! - okrzyknął Szampan. - Teraz się pobawimy, a potem razem zrobimy sobie drzemkę. Co ty na to?

<Tequi?>

Od Szampana C.D. Owocowego Alberta

O jeny...
Czy to jest aby na pewno to?
Nie.... jemu się to śni, chyba że...
"- Słoneczka, to jest wasz tata, Albert." O nie... Kukułka nie okłamałaby go/ To musiał być ich ojciec. Szampan nie mógł uwierzyć. Taki niesamowity. Z taką niezwykłą sierścią. Kociak aż zrobił się zazdrosny, że nie ma futra takiego jak on, tylko jakieś płowe sraczkowate.
Kocur zaczął rozmowę z cynamonową pieszczoszką, a Tequila i Polewka zajęli się wspólną zabawą. Kociak natomiast siedział w miejscu obserwując niesamowitość ojca. Był dumny, na pewno żaden kociak nie ma tak super taty.
A jakby go tak Szampan pacnął? Właśnie jego łapka aż zaswędziała aby tylko tknąć. Nie, nie może go zawieść... Ale on go musi dotknąć! Jest taki super!...
- Tylko raz... - szepnął i wyciągnął łapkę w jego stronę. Jednak w ostatniej chwili ją odsunął.
No nie! Nie mógł tak tchórzyć! Może nawet uda mu się z nim pobawić? Nie... Przecież taki ktoś, taki vip nie będzie się bawił z jakimś sraczkowato płowym bachorem.
A trudno! Raz się żyje!

Wyciągnął białą łapkę i poczuł, jakby siła wypełniała go od środka. Ale chyba tato nie był z tego zadowolony...

<Tatooooo??>

Od Szampana

Dzień, jak co dzień.
Płowy kociak bawił się swoją ukochaną myszką z piórkami. Była jego, TYLKO jego... Nikomu nawet nie dawał na nią spojrzeć. Przecież Polewka i Tequila mają inne zabawki. Mimo ciągłych upomnień Kukułki o tym, że trzeba się dzielić i tak zabawka pozostawała jego własnością.
Jego uszko drgnęło pod wpływem nowego dźwięku... Pani wróciła!
Kocurek wypuścił z mordki myszkę i pobiegł do źródła dźwięku.
Wywrócił się dokładnie przed butem pani. Ta zaśmiała się i wzięła go na ręce. Zaczęła go drapać za uszkiem. O tak! Szampan lubi za uszkiem! Kocię zaczęło głośno mruczeć. Po chwili jednak został odstawiony na podłogę. Mruknął coś pod noskiem ze smuteczkiem.
Zauważył śmieszną torbę przyniesioną przez właścicielkę i miał już do niej zajrzeć, lecz kątem oka zauważył coś absurdalnego.
Tequila i Polewka bawili się jego zabawką!
Rozpędził się w kierunku rodzeństwa, odpychając własność. Zmierzył ich lodowatym wzrokiem.
- Mojia miśka! - miauknął niewyraźnie z nutą gniewu.

<Tequila? Polewa?>