Od Skowronkowej Rozkoszy

Misja odbicia Tropiącej Łaski

Skowronkowa Rozkosz od samego początku wyprawy nie potrafił zdecydować, czy bardziej się ekscytuje, czy boi. W końcu nie codziennie opuszczało się obóz pod osłoną nocy, żeby odbić porwaną wojowniczkę z łap podejrzanych samotników. Co prawda od niedawna nosił już imię wojownika, ale nie zdążył jeszcze przywyknąć do myśli, że naprawdę nim jest. Wciąż miał wrażenie, że ktoś zaraz przypomni mu, iż powinien wrócić do legowiska uczniów. Mimo to nie zamierzał narzekać. Chciał się przydać, udowodnić, że Zalotna Gwiazda nie popełniła błędu, pozwalając mu dołączyć do wyprawy.

Przy jego boku tkwiło piórko podarowane mu przez Dymówkową Łapę. Co jakiś czas muskał je łapą, upewniając się, że nadal jest na swoim miejscu. W ciemności wydawało się niemal czarne, ale Skowronek doskonale wiedział, jak wygląda w świetle dnia. Lubił je. Było niewielkim przypomnieniem, że nawet podczas tak poważnej wyprawy można zabrać ze sobą coś miłego.

Maszerował w środku grupy, starając się nie oddalać od pozostałych. Na przedzie szła Sroka, prowadząc ich przez nieznane tereny, a tuż za nią Kocimiętkowy Wir. Skowronek szybko zauważył, że atmosfera jest znacznie cięższa, niż początkowo zakładał. Nikt nie wyglądał na szczególnie zadowolonego z nocnej eskapady, a sama Kocimiętka zdawała się mieć ku temu więcej powodów niż reszta. Nie znał wszystkich szczegółów jej relacji z Tropiącą Łaską, ale wiedział wystarczająco dużo, by nie zadawać niepotrzebnych pytań.

Próbował więc skupić się na drodze. Betonowy Świat okazał się miejscem znacznie bardziej nieprzyjemnym, niż sobie wyobrażał. Wszędzie unosiły się obce zapachy, a wysokie budynki zasłaniały niebo. Co jakiś czas zerkał na Srokę, zastanawiając się, skąd właściwie znała te wszystkie zakamarki. Kiedy zwróciła uwagę na ich brakujące końcówki uszu, Skowronek odruchowo poruszył własnym.

— Tak… w sumie tak to właśnie wygląda.

Dopiero po chwili dotarło do niego, że mógł powiedzieć odrobinę za dużo. Nie miał jednak zamiaru kłamać. Wzruszył jedynie lekko barkami, po czym ponownie skupił się na drodze.

Wkrótce Sroka zarządziła zmianę kierunku. Nie była pewna, czy więzienie znajduje się po wschodniej, czy zachodniej stronie, dlatego wspięła się na jeden z budynków, by lepiej rozeznać się w okolicy. Kiedy wróciła, wskazała im drogę wzdłuż portu, w kierunku spiczastego budynku, a następnie niewielkiego lasu. Skowronek nie miał pojęcia, ile jeszcze będą musieli iść, ale starał się nie okazywać zniecierpliwienia.

W pewnym momencie ich drogę przeciął chudy, pręgowany samotnik. Skowronek zauważył charakterystyczną bliznę na jego pysku, przypominającą znak “X”. Nie zdążył jednak przyjrzeć mu się dokładniej, ponieważ Cętkowany Tęgosz rzucił się do ataku. Niestety, źle ocenił odległość i zamiast dosięgnąć przeciwnika, uderzył w ścianę. Skowronek aż drgnął, ale zaraz potem oba kocury zwarli się w walce.

Nie była to przyjemna scena. Łapy śmigały w powietrzu, futro fruwało, a odgłosy uderzeń odbijały się echem od pobliskich budynków. Tęgosz radził sobie jednak sam, a gdy w końcu udało mu się powalić przeciwnika, zakończył walkę silnym ciosem w gardło. Samotnik znieruchomiał.

Skowronek zamarł. Dopiero teraz zauważył zadrapania na ciele Cętkowanego Tęgosza, jego poranioną tylną łapę i ślady walki na karku. Nie potrafił oderwać wzroku od martwego kota. Wiedział, że przeciwnik mógł być niebezpieczny, ale dotąd śmierć kojarzyła mu się raczej z opowieściami starszych wojowników niż z czymś, co mogło wydarzyć się kilka kroków od niego.

— Znasz ich? — zwrócił się do Sroki, nadal spoglądając na ciało samotnika.

Nie chciał zabrzmieć niegrzecznie, dlatego po chwili dodał jeszcze pytanie o charakterystyczne blizny i o to, czy naprawdę musieli zabijać napotkane koty. Nie potrafił zrozumieć, dlaczego nie mogli po prostu ich przepędzić. Przecież nie każdy, kto należał do Betonowego Świata, musiał być bezmyślnym mordercą.

Odpowiedź Kocimiętkowego Wir nie pozostawiała jednak wiele miejsca na dalsze rozważania.

— Nie musielibyśmy ich zabijać, gdyby to oni nie chcieli zabić nas i porwać jednej z naszych wojowniczek.

Skowronek spuścił wzrok. Nie miał zamiaru się z nią kłócić. Wiedział, że Kocimiętka ma rację w tym sensie, że musieli się bronić, ale wciąż nie potrafił pogodzić się z tym, jak szybko można było odebrać komuś życie. Przesunął językiem po nosie i ruszył dalej, starając się nie patrzeć za siebie.

Na szczęście niedługo później Rozbity Księżyc postanowił rozładować atmosferę kiepskim żartem o szkielecie. Skowronek nie był pewien, czy bardziej rozbawiła go sama treść, czy fakt, że ktoś w ogóle miał ochotę żartować w takiej sytuacji. Cętkowany Tęgosz zaśmiał się, najwyraźniej chcąc dodać mu otuchy, i obiecał, że będzie go chronił. Księżyc szybko odbił piłeczkę, sugerując, że być może to Tęgosz potrzebuje ochrony.

Skowronek zerknął na nich z lekkim uśmiechem. Miło było widzieć, że nawet podczas tak nieprzyjemnej wyprawy potrafili znaleźć chwilę na żarty. Ich wzajemne przekomarzanie się sprawiało wrażenie czegoś znajomego i bezpiecznego. Przez moment sam poczuł się nieco spokojniej.

Niestety, spokój nie trwał długo. Z ciemności wyskoczyła kolejna samotniczka. Była drobna, krótkowłosa, o liliowo-niebieskim futrze z białymi łatami. Na jej pysku również widniała blizna w kształcie litery “X”. Zanim Skowronek zdążył ostrzec pozostałych, kotka rzuciła się na Rozbitego Księżyca.

Walka była gwałtowna. Księżyc próbował się oswobodzić, ale przeciwniczka nie zamierzała odpuszczać. Skowronek zrobił krok w ich stronę, jednak szybko zrozumiał, że nie może wtrącać się bezmyślnie. W końcu Rozbity Księżyc zdołał przewrócić samotniczkę i zacisnął zęby na jej gardle. Kiedy puścił, kotka już się nie poruszała.

Na jego policzku pojawiła się krew. Miał również zadrapania na grzbiecie. Mimo to, kiedy walka dobiegła końca, znalazł jeszcze siłę na kolejny żart skierowany do Tęgosza.

Skowronek odetchnął z ulgą, choć nie potrafił pozbyć się uczucia ciężkości w żołądku. Dwie walki, dwa martwe ciała. A przecież dopiero zaczynali.

Zerknął na Srokę, która przyznała, że nie znała tej samotniczki. Najwyraźniej była kolejnym kotem, który niedawno dołączył do gangu. Skowronek zastanowił się, ilu jeszcze takich kotów spotkają po drodze. Nie podobała mu się myśl, że każdy kolejny zakręt może oznaczać następną walkę.

Wsunął się nieco bliżej środka grupy. Nie chciał wyglądać na przestraszonego, ale nie zamierzał też udawać, że wszystko jest w porządku. Wciąż słyszał w uszach odgłos walki, a przed oczami miał obraz samotniczki, która jeszcze chwilę wcześniej wydawała z siebie przerażone dźwięki. Nie wyglądała jak potwór. Była po prostu kotką. Taką jak on.

W końcu dotarli do więzienia. Budynek był wysoki, zaniedbany i zdecydowanie nieprzyjazny. Drzwi wyglądały, jakby od dawna nikt nie próbował ich naprawiać. Skowronek zatrzymał się naprzeciwko wejścia, rozglądając się po okolicy. Przez chwilę jego myśli uciekły gdzieś daleko. Zastanawiał się, czy w środku znajdą jakieś kwiaty, czy w takim miejscu mogły w ogóle rosnąć. Zaraz jednak skarcił się w duchu. Nie przybyli tu przecież na spacer.

Kocimiętkowy Wir podeszła bliżej i zajrzała do środka. W pewnym momencie rozległ się hałas, a zaraz potem z budynku wybiegło pięciu strażników. Skowronek natychmiast napiął mięśnie. Nie było już czasu na zastanawianie się, co zrobią dalej.

Pozostali wojownicy ruszyli do walki, podczas gdy Kocimiętka wykorzystała zamieszanie i przemknęła do środka. Skowronek próbował obserwować wszystko naraz, ale szybko okazało się to niemożliwe. Jeden ze strażników rzucił się w jego stronę.

Była to szczupła kotka o podobnej bliźnie na pysku. Skowronek nie zdążył nawet dobrze ocenić jej zamiarów. Odruchowo uderzył ją łapą w pysk, zanim ta zdołała dosięgnąć go własnymi pazurami. Samotniczka zachwiała się i chybiła, a on wykorzystał tę krótką chwilę, próbując uderzyć ją w bok.

Nie udało mu się. Kotka uniknęła ciosu i trafiła go w udo.

Ból przeszył jego łapę tak nagle, że wyrwał mu się krótki pisk. Przez ułamek sekundy miał ochotę się cofnąć, uciec i schować za plecami któregoś z pozostałych wojowników. Nie mógł jednak tego zrobić. Nie teraz, kiedy przeciwniczka była tuż przed nim.

Skoczył na nią, chwytając zębami jej ucho. Szarpnął mocno, aż oderwał niewielki fragment. Natychmiast wypluł go na ziemię, krzywiąc się z obrzydzenia. Nie miał czasu na zastanawianie się nad tym, co właśnie zrobił, bo kotka ponownie próbowała go dosięgnąć. Skowronek uchylił się i przemknął między jej łapami.

Przez kilka kolejnych chwil wymieniali ciosy. Większość ataków samotniczki mijała go o włos, ale nie wszystkie. W pewnym momencie poczuł pieczenie na ogonie, a zaraz potem coś ciepłego spłynęło mu po czole. Nie wiedział, kiedy dokładnie przeciwniczka zdołała go zranić. Dopiero po chwili zorientował się, że ma rozcięcie biegnące od czoła ku górze, nad okiem, oraz ranę na ogonie, która z pewnością zostawi bliznę.

Przełknął ślinę. Był zmęczony, przestraszony i coraz bardziej zagubiony. Nie potrafił walczyć tak jak Cętkowany Tęgosz czy Rozbity Księżyc. Nie miał ich doświadczenia ani pewności siebie. Miał jednak pazury, zęby i dość rozsądku, by nie stać bezczynnie.

Gdy samotniczka ponownie ruszyła do ataku, Skowronek upozorował próbę podcięcia jej łap. Kiedy przeciwniczka skupiła się na uniknięciu ciosu, wskoczył jej na grzbiet i zacisnął zęby na karku. Kotka szarpnęła się gwałtownie, sycząc i próbując go zrzucić.

Przez moment trzymał ją z całej siły. Dopiero po chwili dotarło do niego, że jeśli będzie zwlekał, samotniczka może się odwrócić i skręcić kark. Puścił więc i zeskoczył na ziemię.

Nie zdążył nawet ponownie przyjąć pozycji obronnej, gdy kotka rzuciła mu ostatnie, przestraszone spojrzenie i uciekła. Skowronek nie ruszył za nią. Stał w miejscu, ciężko oddychając, z nastroszonym futrem i sercem bijącym tak szybko, jakby zaraz miało wyskoczyć mu z piersi.

Wygrał. A przynajmniej tak należało to nazwać. Nie zabił przeciwniczki, nie doprowadził do jej śmierci, choć miał ku temu okazję. Nie wiedział, czy postąpił właściwie, ale nie potrafił zmusić się do czegoś, czego nie chciał zrobić. Nie umiał patrzeć na drugiego kota i bez wahania odebrać mu życie.

Przesunął łapą po pysku, próbując zetrzeć krew, ale tylko rozmazał ją po futrze. Dopiero wtedy poczuł, jak bardzo drżą mu kończyny. Dotknął piórka schowanego w sierści i przez chwilę przytrzymał je pod opuszkami palców. Przypomniał sobie, po co właściwie tu przyszedł. Nie po to, żeby udowodnić, że potrafi zabijać. Chciał pomóc pozostałym i sprowadzić porwaną wojowniczkę do domu.

Z wnętrza budynku w końcu wyłoniła się Kocimiętkowy Wir. Towarzyszyła jej Tropiąca Łaska oraz niewielki kociak. Skowronek nie znał go, ale szybko zrozumiał, że również został zabrany z więzienia. Nie zdążył jednak przyjrzeć się im dokładniej. Musieli biec.

Kocimiętka znalazła się w niebezpieczeństwie, gdy dwóch strażników dopadło ją podczas ucieczki. Skowronek ruszył w tamtą stronę, ale zanim zdążył dotrzeć na miejsce, Sroka rzuciła się jej na pomoc. Obie kotki zdołały się oswobodzić i wycofać. Dopiero wtedy Skowronek poczuł, że może naprawdę odetchnąć.

Nie oglądał się za uciekającymi samotnikami. Nie chciał sprawdzać, czy któryś z nich jeszcze wróci. Wystarczyło mu, że wszyscy, którzy mieli wrócić, znajdowali się już w pobliżu. Wkrótce grupa zebrała się ponownie i ruszyła w drogę powrotną.

Droga do domu była znacznie trudniejsza, niż Skowronek przypuszczał. Adrenalina powoli opadała, a wraz z nią znikały siły. Rana na ogonie piekła przy każdym ruchu, a rozcięcie nad okiem bolało, kiedy próbował zmrużyć powiekę. Co jakiś czas zatrzymywali się, by oczyścić rany i odpocząć. Skowronek nie narzekał, choć żołądek domagał się jedzenia, a w pysku miał zupełnie sucho.

W końcu dotarli do rzeki. Skowronek podszedł do brzegu i zaczął pić, nie przejmując się nawet tym, że woda moczy mu wąsy. Dopiero po chwili odsunął się, robiąc miejsce pozostałym kotom. Przeprawa przez kamienie wymagała ostrożności, szczególnie z obolałą łapą, ale udało mu się przejść na drugi brzeg bez większych problemów.

Znajome zapachy Klanu Wilka przywitały ich jeszcze przed samym obozem. Skowronek poczuł, jak napięcie powoli ustępuje. Byli w domu. Naprawdę wrócili.

W obozie czekało na nich wiele zaciekawionych spojrzeń. Niektórzy wyglądali na zaskoczonych, inni na wyraźnie zmartwionych. Szczególną uwagę przyciągał niewielki kociak, którego przyniosła Kocimiętka. Skowronek nie znał jego historii, ale domyślał się, że musiała być równie nieprzyjemna, jak wszystko, co wydarzyło się tej nocy.

Zalotna Gwiazda wezwała Kocimiętkowy Wir, aby zdała relację z wyprawy. Skowronek nie zamierzał wtrącać się w rozmowę, dlatego trzymał się nieco z boku. Był zbyt zmęczony, by próbować dowiedzieć się wszystkiego od razu. Wystarczyło mu, że widział Tropiącą Łaskę z powrotem w obozie.

Wkrótce zwołano zebranie. Skowronek zajął miejsce wśród pozostałych uczestników wyprawy, wciąż czując na sobie spojrzenia innych kotów. Kiedy Zalotna Gwiazda zaczęła wymieniać imiona tych, którzy wzięli udział w misji, wyprostował się nieco. Usłyszenie własnego imienia wśród zasłużonych wojowników było dziwnie przyjemne. Nie spodziewał się, że po tak krótkim czasie od ceremonii wojownika będzie miał okazję uczestniczyć w czymś tak ważnym.

Wymieniono Kocimiętkowy Wir, Rozbitego Księżyca, Wilczy Skowyt, Cętkowanego Tęgosza, jego samego oraz Srokę. Skowronek zerknął na kotkę z lekkim uśmiechem. Wiedział, że bez jej pomocy prawdopodobnie nigdy nie znaleźliby więzienia. Jej zasługi zostały docenione, a Zalotna Gwiazda nadała jej imię Sroczy Cień. Mimo nowego imienia miała pozostać uczniem i otrzymać wszystkie prawa przysługujące uczniom. Jej mentorką została Ognikowa Słota.

Potem przyszła kolej na małego Morza. Kociak otrzymał imię Soplowej Łapy, a jego mentorką została Biały Barszcz. Skowronek obserwował ceremonię z ciepłem w oczach. Nie wiedział, co dokładnie spotkało małego, ale cieszył się, że przynajmniej teraz będzie miał szansę dorastać w bezpiecznym miejscu.

W obozie rozległy się okrzyki, a Skowronek dołączył do pozostałych, powtarzając nowe imiona. Cieszył się, że misja zakończyła się powodzeniem. Jednocześnie nie potrafił zapomnieć o dwóch martwych samotnikach, których zostawili za sobą, ani o kotce, która uciekła przed nim w panice. Zastanawiał się, czy była teraz bezpieczna i czy jej rany nie okażą się poważne.

Nie miał jednak wiele czasu na rozmyślania. Kocimiętkowy Wir szybko zagoniła uczestników wyprawy do legowiska medyka. Skowronek nie protestował. Dopiero teraz dotarło do niego, jak bardzo potrzebował odpoczynku. Chudy Grzbiet zarządził kolejkę, a pierwszeństwo przypadło Cętkowanemu Tęgoszowi i Rozbitemu Księżycowi. Skowronek usiadł więc z boku, czekając na swoją kolej.

Obok niego znajdowała się Tropiąca Łaska. Skowronek zerknął na nią kątem oka, a następnie na Kocimiętkowy Wir. Nie trzeba było być szczególnie spostrzegawczym, żeby zauważyć, jak bardzo niechętnie Kocimiętka patrzy na uratowaną wojowniczkę. Kiedy zapytała ją, jak minął jej pobyt w Betonowym Świecie, Skowronek poczuł, że atmosfera w legowisku ponownie staje się ciężka.

Nie zamierzał się wtrącać. Nie znał całej historii, a tym bardziej nie chciał dolewać oliwy do ognia. Skupił się na własnych łapach, ostrożnie oglądając ranę na ogonie. Przeciągnął językiem po brzegu skaleczenia, po czym przymknął oczy.

Dopiero teraz miał czas pomyśleć o tym, co się wydarzyło. Wyruszył na misję jako młody wojownik, który chciał udowodnić swoją wartość. Wrócił z nowymi bliznami i doświadczeniem, którego wcale nie pragnął. Walczył. Zranił przeciwniczkę. Miał okazję ją zabić, ale tego nie zrobił. Wciąż nie wiedział, czy inni uznaliby to za odwagę, czy za słabość.

Pomyślał o swoim ojcu. Nocny Śpiewak. Zastanawiał się, czy byłby z niego dumny. Chciałby, żeby tak było. Nie dlatego, że pokonał przeciwników, ale dlatego, że nie pozwolił, by strach i gniew całkowicie odebrały mu rozsądek. Może nie był najlepszym wojownikiem, może nie potrafił walczyć tak skutecznie, jak pozostali, ale przynajmniej próbował chronić tych, którzy znaleźli się obok niego.

Ponownie dotknął piórka schowanego w futrze. Nadal tam było, nieuszkodzone pomimo całej wyprawy. Uśmiechnął się blado, po czym oparł głowę na łapach. Chciał zapamiętać tę noc, ale nie jej krew ani strach. Chciał pamiętać, że wrócili. Że Sroka dostała szansę na nowe życie, a Moroz znalazł dom. I że nawet w miejscu pełnym przemocy można było zdecydować, że nie chce się być kolejnym kotem, który odbiera innym życie.