Od Lamentującej Łapy CD. Topielcowego Lamentu

Był pochmurny dzień. Szary nieboskłon nad pyskiem uczennicy wydawał się wyjątkowo ciężki, zasnuty ponurymi obłokami i zdawać by się mogło, jakby zaraz miał na nią runąć, przygniatając swym ciężarem. Nieprzeniknioną ciszę tylko co jakiś czas przerywał trzeszczący dźwięk śniegu, ugniatany przez łapy uczennicy. Lamentująca Łapa snuła się obok ojca, starając się dotrzymać mu kroku. Jej lekko wygarbiona sylwetka majaczyła się w oddali. Nie miała pojęcia, co myśleć o swoim mentorze i zarazem rodzicu. On i mama mocno się skrzywdzili... Okłamywali ją oraz resztę rodzeństwa, starali się wykreować bezsensowną iluzje szczęścia i miłości. Prawda była jednak zupełnie inna. Naga, bolesna. Tata mógł ją zapewniać, że jest jego oczkiem w głowie, że bardzo ją kocha... Jednak czy taka była prawda? Jej bezwarunkowe zaufanie do Topielcowego Lamentu zostało zachwiane, burząc to wszystko, co naiwnie stworzyła, w oparciu o bezpieczeństwo i miłość, która, jak niegdyś myślała, była rzeczą oczywistą, pewną. Rzeczą, która się jej należała.
Rzuciła krótkie spojrzenie mistrzowi. Kocur szedł skulony, prowadząc ją nie wiadomo dokąd. Mu też pewnie nie było łatwo. Zapewne bał się, iż przestanie go kochać. Że ich drogi rozwiodą się, prowadząc ich w różne kierunki. Nie powinna go od siebie odsuwać, ale to nie było łatwe. Po tym wszystkim... Po tylu kłamstwach. Skuliwszy uszy otwarła pysk, przerywając ciszę:
— Co... Co będziemy dzisiaj ćwiczyć?
Nie spodziewała się takiej reakcji na jej słowa. Wojownik podskoczył na nieoczekiwany dźwięk, jeżąc futro na karku.
— M-może nawigację w tunelach — zasugerował.
Lament widziała, jak stara się opanować drżenie głosu. Nie była jednak w stanie pojąć, dlaczego. Czemu tak bardzo się denerwował? Czyżby... bał się? Tylko czego?
— Wszystko... W porządku? — wyszeptała, odwracając głowę ku ojcu.
Ten łypnął na nią okiem ze zdenerwowaniem.
— Tak — odparł szybko.
Uczennica spuściła wzrok. Czuła, jak cała ta sytuacja zaczynała ją przytłaczać. Ojciec jak zwykle był z nią nieszczery, tuszując wszystko pod tą jego głupią maską obojętności i siły. Chciał sprawiać wrażenie spokojnego, opanowanego i pewnego siebie. Lamentująca Łapa nie potrafiła się już na to nabrać. Wszystko to było tylko złudzeniem, iluzją.
— Zachowujesz się jakoś dziwnie... — stwierdziła, poruszając wąsami.
Topielcowy Lament odezwał się po chwili milczenia:
— Naprawdę? — zapytał z udawanym sarkazmem. — Nie zauważyłem.

— Przestań! — Z gardła kotki wydobył się cichy krzyk.
Skąd miała wiedzieć, że tak zareaguje? Była tylko smutnym, okłamywanym dzieckiem, które chciało poczuć się kochane i chciane. Te całe łgarstwa zaczynały ją brzydzić. Nawet po tym, jak się przed nią otwarł, musiał udawać nieczułego. Starał się być silniejszy, niż jest w rzeczywistości...
Ciszę przerwał jego suchy, pedantyczny śmiech.
— Krzycz do woli, i tak nic nie zrobisz wołaniem.
Po tych słowach poczuła się dziwnie. Zamilkła, zwieszając głowę. Traktował ją jak wronią karmę. Jak bezwartościowego kociaka, którego jedynym zadaniem było niszczenie i utrudnianie mu życia. Te głupie, puste słowa, jakie wypowiedział w jej kierunku podczas minionej rozmowy były niczym więcej jak kłamstwem. Nic nie znaczącym przyrzeczeniem, zapewnieniem, które rzekomo miało dodać jej otuchy, zdaniem niedbale rzuconym na wiatr.
— Gdzie idziemy? — wyszeptała po dłuższym czasie milczenia.
Tak bardzo chciała, żeby ojciec ją cenił. Żeby ją kochał, żeby był z niej dumny. Zamiast tego przynosiła mu same rozczarowania. Inaczej może okazał by jej choć trochę przywiązania.
— Już mówiłem. Do dogodnego tunelu — rzucił przez ramię.
— A gdzie jest ten dogodny tunel?
Mistrz przewrócił oczami, wzdychając cicho.
— Kilka długości lisa przed nami.

── ✧《✩》✧ ──

— Jesteśmy — oznajmił Topielcowy Lament, stając przed wejściem do tunelu i posyłając krótkie spojrzenie kotce.
Lamentująca Łapa spojrzała na spowity mrokiem otwór i otrząsnęła się szybko. Miała nadzieję, że nie zginie gdzieś pod ziemią.
— Więc... Od czego zaczniemy?
— Najpierw trzeba sprawdzić, czy sklepienie się zapada. Tu akurat sprawdzałem wczoraj i wiem, że tak nie jest. Gdy znajdziesz się w ciemnościach możesz zapomnieć o wzroku. W ruch idą pozostałe zmysły— mruknął jej ojciec bez większych emocji.
Dymna rzuciła mistrzowi zdenerwowane spojrzenie. Nie podobało jej się to.
— Czyli... mam po prostu wejść do tego tunelu? Jest jakieś wyjście po drugiej stronie? — dopytywała, nerwowo poruszając wąsami.
— Tak. Będę tam na ciebie czekać.
— Mam wejść sama?
Na samą myśl o samotnej przeprawie przez podkop miała dreszcze...
— Każdy uczniak przez to przeszedł. Nie przesadzaj, dasz radę!
Westchnęła. Rzuciwszy ostatnie spojrzenie ojcu, schyliła łeb i powoli wkroczyła do spowitego mrokiem tunelu. Cała spięta, zagłębiła sie w ciemnościach, już po chwili oddalając się od jedynego źródła światła. Cisza dudniła jej w uszach. Słyszała tylko swój cichy, przerywany oddech, który co jakiś czas zakłócał ten podziemny spokój. Uczennica niepewnie parła przed siebie, pokonując kolejne odległości. Nie widziała nawet własnych łap. Tylko ciemność. Starała się nasłuchiwać różnych odgłosów, jednak nic nie słyszała, ani nawet nie czuła. Ziemia, ciemność, cisza. Jedyną pomocą były jej długie wąsy, które ocierały się o boki tunelu, informując Lamentującą Łapę, kiedy wchodziła w zakręt. Nie było to jednak wystarczające, aby uniknąć potykania się. W pewnej chwili dymna przewróciła się o jakąś nierówność, upadając wprost na swój pysk. Szybko jednak wstała i otrzepując swoje futro ruszyła dalej. Droga dłużyła jej się niemiłosiernie, a łapy, nie wiedząc czemu, zaczęły ją boleć. Wreszcie niebieskooka dostrzegła słabe światło. Przyśpieszyła, świadoma tego, iż zbliża się do wyjścia i opuściła mroczne, podziemne komnaty, mrużąc oczy pod wpływem nagłego przypływu światła.
Kotka przeniosła wzrok na ojca, gdy przyzwyczaiła się już do słońca. Mistrz siedział przed zagłębieniem, spoglądając na Lament.
— O, jesteś — stwierdził dość niemrawo.
Lament poruszyła uszami.
— O dziwo przejście tego tunelu nie należało do najcięższych zadań... Może i miałeś rację.
— Gratulacje — rzucił. — Wracamy.
Kocur wstał, z zamiarem pójścia z powrotem do obozu.
— Czemu musisz być taki oschły?
— Nie jestem oschły! — warknął mistrz, najwidoczniej zbyt późno orientując się, że rzeczywiście taki jest. — Przepraszam.
— Wreszcie to dostrzegłeś! Mówisz, że tak bardzo mnie kochasz, ale nic na to nie wskazuje! Cały czas zachowujesz się, jakbym była bezwartościowym śmieciem..
Zobaczyła, jak ojciec na moment wstrzymuje oddech. Najwidoczniej go to zabolało... I dobrze. Zasłużył na to.
— Naprawdę cię kocham, ja po prostu... Uh! O co ci chodzi?
— O to, jak mnie traktujesz... Cały czas się usprawiedliwiasz! — miauknęła z wyrzutem uczennica, poruszając łapą.
— Wcale nie traktuję cię źle! — zaprzeczył mistrz.
— Jesteś dla mnie oschły i wredny! Zachowujesz się, jakbym nic dla ciebie nie znaczyła...
Mentor odetchnął głęboko.
— Okej, zachowuję się okropnie. Przelewam na ciebie swoje emocje i gorzkie przeżycia. Powstrzymam to, dobrze?
Pokiwała powoli głową i poruszyła uszami.
— Tak... Myślę... Myślę, że tak.
— Dobrze... Co... Co robię źle?
Z trudem powstrzymała się od stwierdzenia "wszystko".
— Źle mnie traktujesz... Tak ogólnie.
Mistrz z trudem wstał i podszedł do kotki, delikatnie, niepewnie ją obejmując.
— Tak lepiej? — zapytał cicho.
Spięła lekko mięśnie w odpowiedzi na ten nieoczekiwany gest. Tak rzadko ją przytulał… Po chwili jednak rozluźniła się nieco, wtulając w futro ojca. Powoli pokiwała głową, powstrzymując łzy wzruszenia.

<Tato?...>

[1084 słów + nawigacja w tunelach]

[przyznano 22% + 5%]

Od Topielcowego Lamentu CD. Lamentującej Łapy

— Tato... — zaczęła, siadając obok niego. Delikatnie, z początku niepewnie, przytuliła się do jego szarego futra. — Dlaczego ona zrobiła to Skarabeusz?...

Westchnął ciężko. No właśnie, dlaczego...? Życie jest ciągłą pogonią, głupim zapędem, podczas którego nie sposób jest zwolnić i trzeba po prostu iść dalej. Zawsze na drodze istniały jakieś przeszkody, większe lub mniejsze, ale czemu to się zdarzyło akurat ich rodzinie? Czemu musiał cierpieć, mimo tego, co w ciągu ostatnich księżycy przetrwał wręcz z trudem? Nie był gotowy na dorosłość. Na te ciągłe obowiązki, partnerkę, kocięta... Był po prostu zagubiony. Nadal w głębi był tym jednym, wycofanym uczniakiem, który miał przeznaczone umrzeć w samotności i spokoju. Nie dojrzał. Nie dał rady. Po prostu... Parł na przekór swemu przeznaczeniu.

— Nie wiem — przyznał cicho, nieznacznie przysuwając się bliżej Lament. — Nie mam pojęcia. To był jej wybór... Każda ścieżka w końcu kończy się dwoma odnogami i naszym zadaniem jest wybrać, w którą skręcimy. Głupia Łapa nie podjęła dobrej decyzji — westchnął cicho, a na policzku zalśniła mu jedna, kryształowa łza.

Uchyliła delikatnie pyszczek. Dalej wpatrywała się w niego z dziecięcą naiwnością.

— Nie rozumiem — odparła cicho, kładąc główkę na futrze mistrza.

— Myślę, że dasz radę to zrobić... Choćby wkrótce.

Nie dodał jednak, że sam czuje się tak samo zagubiony.

— Wiesz... — dodał jednak cicho, wręcz niedosłyszalnie. — Myślę, że w końcu się tym uporasz. Dorastasz najszybciej ze swojego rodzeństwa, swoboda nie będzie darowana jednak na długo... To cię przygniecie. Nie marnuj dzieciństwa. — "tak jak ja" dopowiedział w myślach.

Przechyliła głowę, jak gdyby nie była w stanie pojąć dokładnie sensu wypowiedzianych w jej kierunku słów.

— Jak mam nie marnować dzieciństwa? Dalej nic z tego nie rozumiem — rzekła cicho, spoglądając w kierunku kotów krzątających się po obozie. Powędrowała pyskiem do swojego boku, wyrywając z niego kłębek szarego futra.

— Nie próbuj wybiegać zanadto do przodu, to się źle kończy. A poza tym — dodał ciszej, dalej nie wiedząc, czy wyznać to kotce — Skarabeusz nawet nie jest twoją siostrą…

Wlepiła swoje niebieskie ślepia w ojca.

— Jak to... Nie jest? — wyszeptała z niedowierzaniem, po czym, wciąż oszołomiona, dodała, tym razem nieco głośniej: — Wydziedziczyłeś ją?

Przełknął głośno ślinę i zaśmiał się nerwowo.

— Nie wydziedziczyłem jej... Wiesz, to bardziej skomplikowane. Rzecz w tym, że po prostu... Uh... Ja nie jestem jej ojcem, a Cisowe Tchnienie twoją matką…

Zamrugała kilka razy.

— To... kto jest... Moją mamą?

— Nie dziś to tobie potrzebne. Miałem to trzymać w tajemnicy... — westchnął ciężko i opuścił łeb. — Nie mów rodzeństwu. Nie poradzi sobie z tym... Obiecuję, że wszystko się ułoży…

Jej warga delikatnie zadrgała, a klatka piersiowa uniosła się, po czym gwałtownie opadła.

— Chcę wiedzieć — wyszeptała, zaciskając mocno powieki.

Gdy ponownie otwarła ślepia, jej pysk pozbawiony był jakichkolwiek emocji.

— Nie mogę — wyszeptał. — Obiecałem jej, że już nigdy nie wypowiem jej imienia. Nie możesz jej nienawidzić za tą rzecz…

Potrząsnęła głową i zamknęła oczy, gdy pojawiły się w nich pierwsze, lśniące łzy.

— To dlatego Skarabeusz i Ryś są ode mnie starsze, tak?.. Dlaczego to zrobiłeś? — ostatnie słowa wypowiedziała ostro, unosząc głos.

Z gardła kotki wydobył się cichy, duszony w sobie płacz. Odsunęła się trochę od ojca.

Nie powstrzymywał już tego. Łzy spływały potokiem po jego policzkach, tworząc mokre wgłębienia, a sam wpatrywał się w ziemię. To nie miało tak być. Był tylko głupim dzieckiem skrzywdzonym przez los, bachorkiem, któremu odebrano ulubioną zabawkę. Był żałosny, tak bardzo, że aż wstydził się przebywania w swojej własnej okolicy.

— T-to... Nie miało być tak. Wszystko się psuje. Burzy od podstaw, rozpada, a co mam niby robić? Patrzeć? Lepiej zapytaj swojej "matki", czemu to zrobiłem. Puszczała się po nocach z zapchlonym samotnikiem i udawała, że między nami nic nie ma. Wiele razy mnie odrzuciła. A ja? A ja? — zapytał się w nicość, śmiejąc się poprzez płacz. — Byłem tylko zabawką. Ja nawet nie wiem, czy ją kocham! — wrzasnął na koniec.

Spoglądała na jego pysk przerażona. Pierwsza łza powoli spłynęła po jej policzku, zostawiając mokry ślad na futrze. Zamrugała kilka razy, aby powstrzymać płacz. Wbiła pazury w ziemię.

— Jak możesz jej nie... — Zamilkła. Kolejna, głupia łza spłynęła po jej policzku. — Czy ty... w ogóle nas kochasz nas? — zapytała drżącym głosem. To jedyne pytanie, na jakie była w stanie się zdobyć. Tak głupie pytanie.

— Jak mogłaś kiedykolwiek pomyśleć, że mógłbym nie? Jesteś jedną z najważniejszych dla mnie osób. Nie byłaś wpadką. Los przeznaczył mi ciebie. Niegdyś nie chciałem tego zrozumieć, ale w końcu musiałem. Kocham cię. I tak, może i Cis mnie zraniła, ale wierzę, że wszystko się ułoży. Uwierzyłem jej, że już nie będzie kłamać. A ona mi. Nienawiść... To nie jest dobry wybór.

— Nienawiść jest łatwiejsza — szepnęła. Jej oddech uspokoił się odrobinę.

A on jej uwierzył.

[755 słów]

<Kochanie?>

[przyznano 8%]

Od Lamentującej Łapy CD. Topielcowego Lamentu

 Przewróciła oczami, lekceważąco wzruszając ramionami. Tak naprawdę zrobiło jej się głupio, ale przecież nie mogła się do tego przyznać. Zerknęła tylko gdzieś w bok, udając, że dostrzegła coś interesującego. Przypominając sobie ostatnie słowa kocura, po chwili wstała, szykując się do skoku. Jej ślepia zwężyły się w małe szparki, gdy odbiła się od ziemi, skacząc na ojca. Ten jednak z łatwością odepchnął od siebie uczennice, nie wkładając w to zbyt wiele siły. 

— Uupsik — miauknął obojętnie mistrz, mierząc ją znudzonym spojrzeniem.

  Lamentująca Łapa podniosła się z trawy, otrzepując i siadając na ziemi. Prychnęła kilka razy teatralnie, zanim była gotowa, aby znów się odezwać.

— To może pokażesz mi, jak to zrobić? — rzuciła, szurając łapami z niezadowoleniem.

— Plecy mnie bolą — odparł szybko jej mentor.

— A więc wyjaśnij mi, jak mam cię zaatakować! Niczego się nie nauczę, jeśli będziesz mi kazać samemu do tego dochodzić — burknęła, zerkając z uniesioną brwią na kocura.

  Najwidoczniej jej przemowa poskutkowała, gdyż wojownik westchnął zirytowany, zaczynając naukę teorii:

— Nie możesz machać tym swoim tyłkiem na wszystkie strony. Musisz bardziej panować nad mięśniami.  Nie możesz też wyskakiwać jak na zwierzynę, przeciwnik zazwyczaj będzie od ciebie bardziej rosły i będzie ci ciężko wylądować idealnie pomiędzy łopatkami. Spróbuj jeszcze raz, a w nagrodę pójdziemy poćwiczyć wspinaczkę lub nawigację w tunelach, do wyboru, do koloru.

   Dymna zastanowiła się chwilę, jednak dźwignęła się z powrotem na łapy.

— No dobrze.

   Uczennica tym razem spięła wszystkie mięśnie, błyskawicznie atakując ojca, rzucając się na jego bok. 

— Całkiem nieźle — skomentował mistrz, gdy luźnym krokiem odszedł na bok. — Teraz spróbuj pod brzuchem.

 Niebieskooka zbliżyła się odrobinę do ojca, mierząc go wzrokiem. Poczuła, jak serce bije jej szybciej. Szybko prześlizgnęła się pod nim, starając się dosięgnąć mentora łapą.

— W porządku — mruknął Topielec, bez większych emocji w głosie. — Na dziś to tyle. Wolisz nawigację w tunelach czy wspinaczkę?

— Wybierz sam. — Kotka powłóczyła łapami.

  Tak właściwie nie miała pojęcia, na czym polegała nawigacja w tunelach. Będą łazić w jakichś dziurach? Chyba nie.

— Wspinaczka? — zaproponował Topielcowy Lament. — Z krótkim ogonem nie będzie lekko, ale co ty na to?

   Lamentująca Łapa pokiwała powoli głową, powoli analizując, co właśnie powiedział jej ojciec. Czemu nie?

— Możemy spróbować. — Rozejrzała się, jakby w poszukiwaniu dogodnego drzewa, na które mogłaby się wdrapać.

— Drzewo nie musi być wysokie — uprzedził ją mentor, najwidoczniej domyślając się, nad czym zastanawia się jego córka. — Najważniejsze jest, aby pień nie był spróchniały. Zawsze więc trzeba sprawdzić, czy nie jest pusty w środku.

— To na które mam wejść? — Spytała uczennica, posyłając zniecierpliwione spojrzenie tacie.

   Mistrz nie odpowiedział na to pytanie, tylko podszedł do najbliżej osadzonego od nich pnia i zapukał w niego, co wywołało głuchy dźwięk. Kocur podszedł więc do następnego, które, na oko Lament, niczym nie różniło się od poprzedniego. 

— Spróbuj na to - zaproponował, odwracając wzrok na córkę.

— Jasne. — Dymna wysunęła pazury, wbijając je w pień drzewa. 

Powoli zaczęła gramolić się, aż nie dotarła do nisko położonej gałęzi. Krew szumiała jej w uszach, a serce biło szybko. Choć nie potrafiła przyznać się do tego przed samą sobą, myśl, o znalezieniu się tak wysoko, napawała ją strachem. Niezgrabnie chwyciła się najbliższego konaru, siadając. Zerknęła w dół, na ojca. Ziemia oddalona była od niej ledwo o kilka długości królika. Kotka poczuła jednak, jak kręci jej się w głowie. Przywarła mocniej do odgałęzienia, niezdolna do jakiegokolwiek ruchu.

— Wszystko w porządku? — Z dołu dobiegł do niej głos Topielcowego Lamentu.

— Oczywiście... — Odparła, co daleko mijało się z prawdą. — Tylko... Pomożesz mi zejść? Chyba... Chyba wolę nawigację w tunelach. 

Cokolwiek to w ogóle znaczy — dodała w myślach, natomiast nie dopowiedziała tego na głos.

Kocur uniósł znacząco brew, jednak bez słowa pomógł koteczce zgramolić się z drzewa.

── ✧《✩》✧ ──

Powoli wynurzyła się z legowiska, przymykając delikatnie powieki, pod wpływem nagłego przypływu światła. Kątem oka dostrzegła Skarabeuszową Łapę, wychodzącą z obozu wraz z ich babcią. Lamentująca Łapa dalej nie mogła się przyzwyczaić do nowej pozycji jej siostry i tego... Obrażającego imienia. Nie miała zamiaru go wobec niej używać. Zasługiwała na więcej szacunku, nie to, co ich nowa przywódczyni. Zbliżyła się do ojca. Mistrz siedział przy stosie ze zwierzyną, wpatrując się w bliżej nieokreślony punkt.

 — Tato... — zaczęła, siadając obok mentora. Delikatnie, z początku niepewnie, przytuliła się do jego szarego futra. — Dlaczego ona zrobiła to Skarabeusz?.. 

   Na chwilę zamilkła. Chciała powiedzieć więcej, jednak bała się. Ona nie miała ogona, który można było jej wyrwać...

<Ojcze?>

[706 słów + wspinaczka]

[przyznano 14%]

Od Topielcowego Lamentu CD. Lament (Lamentującej Łapy)

Uchylił łeb i w ciszy wszedł do spowitego mrokiem legowiska uczniaków. To miejsce od razu przytłoczyło go przykrymi wspomnieniami i automatycznie wzdrygnął się w odpowiedzi na nieprzyjemny dreszcz. Był środek nocy, a on jak gdyby nigdy nic przechadzał się po obozie, szukając Lamentującej Łapy, jakby mając nadzieję, że ta zechciała ruszyć w końcu swoje leniwe dupsko. Jednakże nie, musiał znaleźć ją akurat tutaj, śpiącą głęboko niczym głaz. Przez pewien czas przypatrywał się jej klatce piersiowej, która unosiła się wraz z każdym tchnieniem, aż w końcu odważył się pedantycznym gestem tknąć ją boleśnie w bok.
Jej oczy powoli się uchyliły, nadal zamroczone snem. Nie zwrócił jednak na to uwagi, wstał, skierował się już ku wyjściu z legowiska i nie patrząc, czy młodsza za nim podąża, rzucił tylko jedno, suche słowo:
— Wstajemy.

— Tak wcześnie? — Westchnęła gdzieś z tyłu. Usłyszał jak jej szczęki rozwarły się w szerokim ziewnięciu, gdy, wciąż nieprzytomna, podeszła do ojca.
Przez kilka długich uderzeń serca zastanawiał się, czy warto jest zniżyć się do jej poziomu jakim było odpowiadanie, choć oczywiście jego sumienie wygrało walkę i nie odwracając się, skwitował:
— Żeby być dobrym, trzeba ćwiczyć. A im więcej treningu, tym lepiej, zważając także uwagę na to, że jako jedyna z uczniaków nauczysz się ruszać rano dupsko z legowiska i będziesz mogła się pochwalić lepszymi wynikami i zdrowszym trybem życia.
Między nimi zawisła na kilka chwil nieprzyjemna cisza, aż w końcu, gdyby córka chciała dodać swoje dwa grosze, dodał:
— Nie warto kwestionować moich wyborów. Uwierz mi.
W trakcie rzucenia tych kilku słów ich dialogu (jeśli można go tak nazwać) w końcu dotarli do wyjścia z obozu. Burknął coś do wartowników o wyjściu pooddychać świeżym powietrzem czy innych pierdołach i żwawym krokiem, jak najszybciej wszedł w obszar sosen.
— Jak wolisz. — Odparła półgębkiem, podążając za nim. Nie podważała jego opinii, jednak był pewien, że się z nią nie zgadzała.
— Co będziemy teraz ćwiczyć? — Odezwała się ponownie, ziewając. — Nauczysz mnie walki?
Spojrzał na nią spode łba, można by nawet i powiedzieć, że napastliwie. Uniósł prowokującą brew, a słysząc w odpowiedzi tylko milczenie, uniósł pysk ku niebu i jęknął z rozpaczą.
— Myślę, że umiejętność nie zadawania idiotycznych pytań — prychnął zniesmaczony, mlaskając pyskiem. — Zawsze zaczyna się od teorii i do tego polowania. O walce możesz sobie pomarzyć, chyba, że zamierzasz mi przedstawić swoje umiejętności w tymże zakresie.
Na jej pysku pojawił się grymas niezadowolenia i wydać by się mogło, że gdyby miała dłuższy ogon, strzepnęła by nim z irytacją.
— Tylko zapytałam. — Odburknęła, uderzając łapą najbliższą kępkę mchu. — Z resztą, umiem bić Skarabeusz i Ryś! Miodka też, ale on się nie liczy. Poza tym, sam zobaczysz, pójdzie mi dobrze. Nie minie wiele czasu, a będziesz mógł nauczyć mnie tej całej walki.
— W porządku. — Odpowiedział sucho, swoim tonem jasno sugerując, że nie ma ochoty ciągnąć dalej tego niewygodnego tematu. — Co wiesz o pozycjach łowieckich?
Rozejrzała się, błądząc wzrokiem po okolicy.
— No... Trzeba się schylić, czy coś. — Odparła, szurając łapami.
— Tak? — spytał z irytacją, unosząc prowokująco brew. Nie chciał być tak chamski. Doświadczył jednak na swojej skórze, że takie techniki działają... — Naprawdę te kilka księżyców od twojego narodzenia poszły na marne? Nie zamierzam się za ciebie wstydzić.
Z wyraźnym trudem przełknęła ślinę, wbijając wzrok w ziemię. Kilka razy wysunęła i schowała pazury, po czym znowu się odezwała, tym razem zdecydowanie ciszej:
— I trzeba wysoko unosić łapy... I uważać, na jakim gruncie się stąpa... — Wydusiła, nerwowo przestępując z nogi na nogę.
— Dobrze — skwitował, nie racząc jej nawet spojrzeniem. — Spróbuj przedstawić mi jako tako zarys takiej pozycji. Nie wymagam perfekcji — dodał jednak szybko, co było do niego dość niepodobne. Może po prostu... Zrobiło mu się... Żal? Nie ma szans.
Wzięła jeden, krótki wdech. Posłała mistrzowi szybkie spojrzenie i niezgrabnie schyliła się, przypadając brzuchem do ziemi. Wbiła pazury w podłoże, najpewniej żeby się lepiej ustabilizować.
Uniósł z lekkim podziwem brwi, przygladając się przykurczonej kotce.
— Całkiem nieźle — pochwalił. —Trzymaj tylko brzuch wyżej. Nie chcemy się ujawniać, jednak jeśli nasze podbrzusze muska trawę, zwierzyna jest w stanie to wyczuć.
Pokiwała głową, delikatnie prostując łapy.
— Tak jest dobrze? — Zapytała, spoglądając na niego z niepewnością. — Możemy zrobić już coś innego?
Po raz kolejny przybrał wyrafinowaną i chłodną maskę.
— Nie ma tragedii. Przechodzimy do praktyki, pokaż, co potrafisz — rzucił wyzywająco, wbijając w nią swój ognisty wzrok.
Wyzwanie najwyraźniej zostało przyjęte. Wziąwszy głęboki wdech, delikatnie uchyliła swój szary pysk. Dymna nastawiła uszy, powoli ruszając do przodu, ku rzekomej zwierzynie.
Uczennica wysunęła pazury i odbiła się tylnymi łapami od ziemi, naskakując na ofiarę. Atak nie był jednak dobrze przemyślany, gdyż zwierzątko odskoczyło, chowając się gdzieś w krzakach.
Uczennica syknęła, uderzając łapą o ziemię. W powietrze wzbił się kurz i piach.
— Lisie łajno! — Warknęła, odwracając się w kierunku Topielca ze złością wymalowaną na pysku.
— Było bardziej uważać — prychnął zniesmaczony, niedelikatnie otrzepując ją z pyłu i okruszków liści. — I na co się spieszysz? Najpewniej prędzej czy później przez ten chory popęd dojdzie do tragedii — wtrącił także, strzepując krótkim ogonem ze wzgardą.
— Niby jakiej? — odparła, przewracając oczami i krzywiąc się, gdy ja czyścił. — Możemy wreszcie zrobić coś innego?
— Nie, dopóki nie nauczysz się szacunku do starszych. Nie toleruję pyskowania — warknął.
Prychnęła.
— Traktuję cię z szacunkiem! Poza tym, chcesz, abym była gorsza od innych uczniów? Jestem pewna, że Ryś i Miodek są już o wiele dalej i uczą się walki, a nie polowania!
Uniósł już któryś raz tego dnia brew, jednak już z o wiele mniejszą pewnością. Nie chciał przyznawać tego przed samym sobą, ale Lament zdecydowanie dotarła do sedna sprawy. Odchrząknął cicho i z niechęcią odparł:
— No dobrze, spróbujmy.
Uśmiechnęła się, najwyraźniej zadowolona z wygrania sprawy.
— Od czego zaczniemy? — Zapytała od razu, rozglądając się, jakby w poszukiwaniu jakichś wskazówek.
— Od... — rzucił i popadł w rzekome zamyślenie. Wystarczyła chwila nieuwagi uczennicy i już wylądowała na ziemi, podcięta przez niego chwilę wcześniej. — Punkt pierwszy: czujność.
Zmarszczyła nos, zniesmaczona otrzepując się i wstając z podłoża.
— Dlaczego mam być czujna w stosunku do ciebie! Przecież jesteś moim tatą... — Westchnęła, jednak zaparła się łapkami, jak gdyby na wszelki wypadek przed ponownym przewróceniem.
— Czyżby? — rzucił, unosząc brew. — To, że jestem twoim ojcem, z niczego cię nie zwalnia. A poza tym — dodał, wskazując łapą na niebo — robi się już późno. Wracajmy do obozu, nim się ściemni. Gdyby nie twoje głupie pogaduszki, już dawno umiałabyś jakiś manewr.
Oburzyła się, marszcząc brwi ze złością.
— Nie chcę jeszcze wracać. — Stwierdziła, tupiąc łapką ze złością. — Niczego mnie nie nauczyłeś!
Przewrócił oczami.
— Znowu cię mam — wytknął jej. — Dopiero co wyszliśmy, świt wstaje. Dawaj, pokaż, co potrafisz, zamiast marudzić.

<Lament??>

[1064 słów]

[przyznano 11%]

Od Lament CD. Topielcowego Lamentu

Spojrzała na Ryś niechętnie, po czym przeniosła spojrzenie swoich niebieskich, zimnych oczu na tatę. Nie chciała jeszcze wracać do żłobka, a już na pewno nie miała ochoty na zabawę z kimkolwiek. Mimo wszystko pokiwała powoli głową i podeszła do starszej siostry.

***

Siedziała. Tak po prostu. Jej prawa łapa leniwie szurała po ziemi, pazurem żłobiąc różne, ledwo widoczne wzorki, a klatka piersiowa unosiła się i opadała co jakiś czas. Dymna siedziała tak w bezruchu, pogrążona w rozmyślaniach i nic nie było w stanie jej przeszkodzić. Jej oczy lśniły chłodem, a gdzieś, w głębi tych niebieskich kamyczków, błyszczała również powoli rodząca się w niej pogarda do świata, która miała wyjść na jaw dopiero za jakiś czas. W pewnej chwili Lament ujrzała wchodzącego do legowiska dobrze znanego jej kocura. Od razu wstała z ziemi i podeszła do zbudowanej przez Cisowe Tchnienie zapory.
-Weźmiesz mnie na dwór? - Zapytała, spoglądając na ojca.
Na jej widok Topielcowy Lament podniósł odrobinę sierść.
-Nie mogę. - Szepnął. - Twoja mama będzie zła.
Dymna westchnęła zrezygnowana.
-Czemu mama nie pozwala nam wychodzić? To strasznie głupie!
-Martwi się o was...
-Jak to martwi? Na dworze nie ma nic strasznego! - Prychnęła z wojowniczym wyrazem pyska.
Topielec nie odpowiadał przez chwilę.
-Ja... Ja nie wiem. Ale ma rację, tak myślę. - Dalej nie rozumiem! Jedyny kot, który powinien zostawać w legowisku, to Miodek. Jest mały i słaby, nawet wiatr mógłby go zdmuchnąć. - Oznajmiła, kiwając poważnie główką.
-Nie obrażaj go - złajał ją kocur delikatnie, strzepując ogonem. - Mimo wszystko jest twoim bratem...
-Nie obrażam go! - Zaprotestowała szybko kotka. - Tylko stwierdzam fakty. To... kiedy będziemy mogli wychodzić na dwór? Tu jest strasznie nudno.
-Nie wiem... Ostatnio byliśmy.
-Byliśmy... - Powtórzyła cichutko, starając się ukryć żal. - Ale postaw się w mojej sytuacji. Wyobraź sobie siedzieć cały dzień w tym nudnym miejscu!
-Nic nie mogę poradzić...
Lament nie chciała tego słuchać. Dlaczego została skazana na tę udrękę? Czyżby to była forma kary? Tylko za co? Wyjątkowo w ostatnim czasie nikogo nie biła... Jej pyszczek przybrał kamienny wyraz, nie ukazujący żadnych emocji.
-Jesteś moim tatą, masz władzę. - Stwierdziła ponuro.
-Ojciec nie zawsze ma rację w rodzinie... I nie zawsze jest jej głową. Musisz się z tym pogodzić. - Powiedział cicho, przy okazji rozglądając się na boki. Dymna była pewna, że podejmuje decyzję, co zrobić.
Nie rozumiała tego wszystkiego. Starała się przeanalizować informacje w malutkiej główce i poskładać je w całość, jednak niezbyt jej to wychodziło. Spojrzała tylko na tatę, świdrując go swoimi niebieskimi ślepiami.
- Pobawisz się ze mną? - Zmieniła temat, machając delikatnie swoim krótkim ogonkiem.
-Może jednak wyjdziemy na zewnątrz. - Odparł szybko ojciec.
Niebieskie ślepia kotki zabłysnęły wesoło.
-Tak! - Ucieszyła się, wstając z ziemi. - Zabierz mnie stąd, bo zaraz umrę z nudów!
Topielec podszedł do Lament, chwytając ją za luźną skórę na karku, po czym położył koteczkę na ziemi w legowisku.
-Proszę. - Wymamrotał.
Pręgowana klasycznie zaczęła chodzić po legowisku, dokładnie wszystko oglądając oraz wąchając. W pewnej chwili podeszła do taty, pacnęła go łapką i odskoczyła szybko.
-Berek!
Znużony rodzic przewrócił oczami. Nim kotka zdołała uciec, wyciągnął łapę i bez trudu ją dotknął.
-Berek. - Odpowiedział znużonym, monotonnym głosem.
Kotka zmrużyła oczy, spoglądając krzywo na tatę. Ponownie podeszła do niego, uderzyła go łapką i odbiegła szybciutko.
-Nie zamierzam za tobą biec. - Oznajmił wyniośle kocur, oskarżającą unosząc brew. - To zabawa dla maluchów.
-Jesteś moim tatą, mógłbyś się zniżyć do mojego poziomu. - Zauważyła córka Cisowego Tchnienia, strzepując swoim malutkim ogonkiem. - W końcu na tym polega bycie rodzicem, nie?
-Może i tak, ale nie chce mi się biegać. Znajdź sobie kogoś innego. - Odparł tata, spoglądając na nią znudzony.
Kotka prychnęła nieco obrażona.
-A niby kogo?
-Na przykład Miodka. Dobrze mu zrobi przebieżka. - Rzucił.
-Nie chcę, z nim nie mogę się tak bawić! - Poskarżyła się dymna, spoglądając na ojca swoimi niebieskimi ślepiami.
Kocur mrugnął leniwie.
-Nic na to nie poradzę, to już twój problem.
-Jesteś moim tatą, moje problemy powinny być też twoimi! - Dymna zaczęła chodzić po legowisku, w poszukiwaniu jakiegoś ciekawszego zajęcia.
Zdecydowanie znudziła jej się dyskusja z tatą. Był taki uparty!
-Jeszcze narzekasz - Burknął po chwili kocur. - Nie dość, że poszedłem ci na łapę, wypuszczając cię poza legowisko, mimo, że dostanę opieprz od twojej matki, to jeszcze chcesz, żebym jak mysi móżdżek za tobą biegał. Nie w tym życiu.
-Mama się o tym nie dowie... - Westchnęła i odeszła kawałek od kocura, ruszając w kierunku wyjścia z legowiska.
Zatrzymała się tam, po czym wyjrzała przez otwór. Jasne, gorące promienie słońca oślepiły ją, zmuszona więc była zamrugać kilka razy, aby jej oczy przywykły do takiej ilości światła. Obóz wyglądał pięknie! Kilka kotów wychodziło właśnie na patrol, rozmawiając między sobą. Dalej jakiś wojownik posilał się, a ptaki śpiewały w koronach drzew. Gdy już znudziło jej się oglądanie okolicy, odwróciła się, z zamiarem dokładniejszego obejrzenia legowiska, gdy potknęła się o coś, niefortunnie upadając i rozcinając sobie lewą łapkę. Kotka spojrzała wielkimi ślepiami na krew, powoli wypływającą z rany. Nigdy w życiu nie widziała czegoś takiego! Czerwona ciecz wydawała się dymnej dość śliczna, pomijając fakt, że miejsce, z którego ulatywała, dziwnie piekło.
-Dobrze się czujesz? - Głos Topielcowego Lamentu poniósł się po legowisku.
Na ten dźwięk kotka uniosła głowę ku górze. Tata chyba nie byłby zadowolony, gdyby się o tym dowiedział... Przeniosła wzrok z powrotem na skaleczenie i niewiele myśląc, starła krew z futra, aby jak najbardziej ją ukryć, po czym, nieco obolała, wróciła do taty.
-Aha, wszystko dobrze. - Odparła, rozglądając się.
Kocur wciągnął powietrze nosem, a jego źrenice zwęziły się. Panicznym wzrokiem zaczął wędrować po ciele Lament, czego kotka nie zrozumiała.
-Nie sądzę, by wszystko było dobrze - Szepnął drżącym głosem, delikatnie unosząc jej łapę. - Czemu mi nie powiedziałaś?
Spojrzała wielkimi ze zdziwienia oczami na kocura. Nie rozumiała, dlaczego tak się tym przejął.
-Bo to tylko mała ranka. - Wzruszyła ramionami. - Czujesz, jak śmiesznie pachnie krew?
-Mama będzie zła... - Wydusił kocur. - Chodź, opatrzymy ci to.
Jeszcze chwilę patrzyła na tatę zdziwiona, po czym powoli skinęła głową.
-Możemy. - Zgodziła się.
Kocur niepewnie skierował się w głąb legowiska i zaczął przeglądać zioła. Chwycił pajęczynę i zaczął owijać łapę kociaka.
- Już nigdy nie wyjdziesz - zagroził. - Powinnaś bardziej na siebie uważać.
-Ale tylko się potknęłam! - Zaprotestowała od razu. - To malutkie skaleczenie, przecież nic mi nie jest.
-To chodzi o sam fakt, że coś sobie zrobiłaś!
-Dlaczego? Przecież jeśli chcę być dobrym wojownikiem, muszę być przyzwyczajona do bólu, to chyba nawet lepiej, że coś sobie zrobiłam.
-To nie chodzi o mnie ani o ciebie. Tu chodzi o Cisowe Tchnienie. Nie tylko ja, ty także będziesz mieć u niej kłopoty...
Dymna prychnęła cichutko.
-Nie zrobiliśmy nic złego! No i mama się o tym nie dowie, zaraz ładnie wrócę, przysięgam. Nie chcę, aby mama była na ciebie zła.
-Już, już, zakończmy ten temat. - Uciął kocur, kończąc opatrywać łapkę kotki.
Podniosła głowę, aby z ukosa zerknąć na ojca, po czym delikatnie objęła go łapką. Delikatny dotyk, który można by było podpiąć pod przytulenie, nic więcej. Ten chwilowy przejaw czułości trwał jedno uderzenie serca, po czym niebieskooka odsunęła się i z zadartą do góry główką oraz obojętnym wyrazem pyszczka ruszyła z powrotem do swojego posłania.

<Tato?>

Od Topielcowego Lamentu Do Lament

Schylił głowę, by wejść do lecznicy. Od rana miał pracy w bród - tu trening z wojownikami, oglądanie z rozpaczą postępów Polnej Łapy (których nie było), patrole, polowania... Dużo tego było. Musiał jeszcze wstąpić na grób Młódki, by pożegnać się z nią po raz kolejny... i pewnie też nie ostatni. Położył na nim pęk dzikich kwiatów. Może i je czuła, gdziekolwiek była... Taką miał nadzieję. Ale nie mógł tkwić wiecznie w rozpaczy, miał na wychowaniu dzieci, którymi musiał się zająć i zaniedbanie ich nie wchodziło w grę. Wszedł więc do zacienionej niszy i spojrzał przez niewielką barierę. Skarabeusz ziewała gdzieś tam w kącie, Ryś rozmawiała z Miodkiem, jednak wzdrygnął się akurat wtedy, gdy zauważył błękitne, świdrujące go oczy. Odwrócił wzrok.

Lament przechyliła lekko głowę, jakby ze skonsternowaniem, i zamrugała oczami.

- Tata? - zapytała i machnęła raz ogonkiem.

Wzdrygnął się, gdy tylko dźwięk dotarł do jego uszu. Nie lubił jego brzmienia. Nigdy nie pragnął bycia rodzicem, co sprawiało, że jeszcze gorzej szło mu się do tego przyzwyczaić. Z niechęcią podniósł głowę i spojrzał na kotkę.

- Hm?

- Idzies już sobie? - wybełkotała, mrużąc delikatnie oczy. - Nie chcę siedzieć tu sama! Oni są tacy tępi. No, moze czasami nie tak bardzo... Ale słabi! Nie mogę ich nawet porządnie ugryźć w ogon, bo już płacą, jakby stracili łapę...

Odwróciła głowę w jego stronę.

Niepewnie odwrócił wzrok ku reszcie potomków. Rzeczywiście, Lament mogła być samotna... I dlatego powinien to rozumieć. Chwilę się zawahał, po czym się schylił i chwycił kotkę za luźną skórę na karku. Wyszedł przez wejście do lecznicy, a dymna obijała mu się o klatkę piersiową w leniwym rytmie. W końcu przykucnął i postawił ją na ziemi.

- Nie wolno znęcać ci się nad rodzeństwem - miauknął miękko. - To, że są od ciebie dużo słabsi, nie znaczy, że masz pokazywać swoją dominację nad nimi. Postaraj się to powściągnąć, dobrze? - zapytał i nieśmiało się uśmiechnął.

- Ale ja się w zadnym wypadku nad nimi nie znęcam! Tylko czasami ich biję, ale gdy się zdenerwuję - zaprotestowała, kiwając główką na boki. - Wies, ja zazwycaj chcę się z nimi bawić. Ale oni zawse wtedy krzycą..

Niebieskooka rozejrzała się i spojrzała z powagą na tatę, jakby upewniając się, czy może powierzyć mu tak ważną informację. Po chwili zastanowienia odezwała się.

- Myślę, ze oni mnie niezbyt lubią - wyznała z trudem, szybko uciekając wzrokiem w dal.

Przełknął ślinę. I co tu teraz powiedzieć? Wiedział, jak to jest. Być odrzuconym przez innych tylko dlatego, że jest się odmiennym. Niepewnie zaszurał łapą po podłożu i po chwili namysłu przykucnął i podniósł delikatnie podbródek córki.

- Hej, nie martw się. Nie muszą cię lubieć. Wystarczy, że będziesz sobą... Nie potrzebujesz do tego nikogo - mruknął i strzepnął ogonem.

- A poza tym - szepnął konspiracyjnie. - Myślę, że to ty powinnaś nie lubieć ich. Ale bądź dla nich miła, dobrze?

Spojrzała na niego z pełnią powagi.

- Zapamiętam to - zapewniła i ponownie odwróciła wzrok. Chwilę podziwiała trawy, jakieś kwiatki, niebo... W zasadzie nie dziwił jej się. Rzadko wychodziła z legowiska medyka.

- Jaki jest świat? - odezwała się po chwili, rozglądając uważnie. Wydawała się być nieco przytłoczona przez te zapachy, kolory i dźwięki, ale widział, że i tak podobało się jej na zewnątrz.

A on... Milczał. Właśnie, milczał.

- Duży... Umm... Nie wiem. Nie da się tego opisać... - powiedział zmieszany.

Spojrzała na niego z ukosa. Chyba była zniesmaczona... A może tylko mu się wydawało? Nie miał pojęcia.

- Tato - zaczęła. - Jesteś szczęśliwy?

Dwa słowa. Proste pytanie, ale znaczące coś o wiele większego. Mogła zadać je każdemu. Z łatwością dowiedzieć się, czy leży mu coś na sercu. Zadała je akurat jemu... Nie wiedział, czy pojmuje jeszcze do końca wagę wypowiadanych przez nią słów. Może chciała po prostu wiedzieć. Czy... Jest szczęśliwy? To pytanie go zaskoczyło. Jak mial na nie odpowiedzieć?

- Nie wiem...

- Jak to nie wiesz? - odparła zdziwiona. - Jak można nie wiedzieć, czy jest się szczęśliwym?

- Życie ma wiele niespodzianek... Tych lepszych, jak i gorszych, aż w końcu zapominasz myśleć o szczęściu, bo już go nie potrzebujesz. A ty... - urwał na chwilę i strzepnął ogonem. - A ty jesteś szczęśliwa?

- Nie potrzebujesz szczęścia? - zdziwiła się kotka, wpatrując się w ojca. Chłód jej oczu go przerażał. - Ja... Ja jestem samotna.

- Masz mnie... - powiedział cicho.

W jej niebieskich oczach rozbłysły iskierki, a na pyszczku pojawił się delikatny uśmiech.

- Wiesz, chyba nawet Ryś trochę mnie lubi. Ale i tak nie chce się ze mną bawić.

- Może jest zajęta - podsunął delikatnie. - Poza tym, nie każdy lubi się bić...

- Może... Ale nie zmienia to faktu, ze nie chce się ze mną bawić. - Wzruszyła ramionami, przenosząc wzrok na białe obłoki wysoko nad ich głowami. - Opowiesz mi coś?

- Chcesz usłyszeć coś... o Klanie Gwiazdy?

- O Klanie Gwiazdy? Co to takiego? - Zdziwiła się, spoglądając znów na kocura.

- Zaraz się dowiesz - mruknął i rozpoczął swoją opowieść. - Dawno temu, gdy nasze ziemie oblegała mgła tak gęsta, że światło dzienne było tylko bajdurzeniem starszych, ziem tych strzegli Bogowie. Jedni dbali o dobrobyt i bezpieczeństwo mieszkańców, zwani Pasiekami Szczęścia, a drudzy byli podstępni i bezwzględni, ukrywający się pod maską mądrości. Oni zwali się Poszukujący. Co prawda, dbając o bezpieczeństwo trzeba było być okrutnym... Taka bowiem jest droga do szczęścia. Kierowały się tym Pasieki. Poszukujący uważali to jednak za lekkomyślność i pomiędzy nimi wybuchły podziały. Duchy spierały się dnie i noce, tysiąc księżyców bez przerwy, aż w końcu bogowie dobrobytu z pomocą mieszkańców ziem wygnali podstępnych Poszukujących na Srebrną Skórę, jednak niektórym udało się zwiać. Jak tchórze wskoczyli w morskie odmęty. Pasieki, osłabione po walce, nie miały czasu dbać o koty. Schowały się pomiędzy konarami drzew, w miejscu, w którym Gwiezdni nie mogli ich znaleźć. Jednak gdy powrócili, koty zaczęły żywić nienawiść do nich przez porzucenie w trudnej sytuacji i w gniewie zwać Mroczną Puszczą. Pozostała jednak część Bożków, która nie mogła wydostać się z łapsk fal... Cierpiała głód i do dziś cierpi, zapomniana. Nikt nie znał ich historii, pochodzenia. A morze trzymało ich uparcie. A brak tam pożywienia... Więc posuwają się do radykalnych środków. Nie pochylaj się więc zanadto nad taflą wody, by nie mogły cię chwycić za gardło i pożreć.

Gdy opowiastka dobiegła końca, spojrzała na niego zafascynowana.

- One jedzą koty? Widziałeś kiedyś, jak kogoś jadły? - zapytała. - Po śmierci można do nich dołączyć? Jak to wygląda?

- To jest tylko bajka, nie jest prawdziwa... Klan Gwiazdy nie je kotów - powiedział i w ciszy wstał. - Nie każda historia wydarzyła się tu i teraz.

- To co robi Klan Gwiazdy?

- Tak jak w tej opowiastce, to głupie, podstępne duchy. Myślą, że zagrabią sobie wiernych, obiecując wieczne szczęście... A powszechnie wiadomo, że to w tym życiu na pewno nie dojdzie do skutku. Zepchnęli Mroczną Puszczę w kąt.

- A Mroczna Puszcza?

- Kiedyś jeszcze się dowiesz... Ale to im powinnaś dziękować za swój żywot, nikomu innemu... - odwrócił się i dojrzał, że słońce powoli chyli się ku zachodowi. - Chodźmy do lecznicy, Cisowe Tchnienie zaraz wraca - podsunął.

- Dobrze - westchnęła. - A muszę komuś dziękować za swoje zycie? - Dodała po chwili, spoglądając na ojca i wstając.

- Za każde tchnienie - podkreślił, również wstając i powoli kierując się do legowiska medyków. - Ale nie teraz. Na razie spróbuj się po prostu cieszyć tym, co masz.

Pokiwała głową. Jeszcze miała czas, by zrozumieć...

<Lament?>