Od Poranku CD. Mgiełki

Wyminął Bryzę w wyjściu z legowiska medyka i popędził za siostrą. Pora Nagich Drzew powitała ich kupą śniegu, w której każdy z uczniów się bawił. A przynajmniej zdecydowana większość. Jednak gdy tylko rudy znalazł się na białej polanie, nie mógł nigdzie znaleźć swojej siostry.
- Poranku pomocy, pomocy! – usłyszał nagle głos Mgiełki. Rozejrzał się, jednak nie zauważył znajomej sylwetki. Dopiero wtedy w oczy rzuciły mu się uszy kotki, prawie zakopanej w śniegu – Zapadłam się i nic nie widzę! – lamentowała kotka. Poranek powoli do niej podszedł, robiąc większe kroki. Może on nie zapadał się w śniegu jak jego siostra, mimo to poruszanie się w tym białym puchu dla niego było równie uciążliwe.
- Poranku?
- Idę – odparł kocur i spojrzał na Mgiełkę z góry. Ta dalej podskakiwała, jakby coś od dołu ją paliło w łapy. Z boku musiało to wyglądać zabawnie. Po chwili przyglądania się Chwast wyciągnął łapę w jej stronę, by ta mogła się nieco podnieść.
- Łap się, może cię wyciągnę, albo przynajmniej spróbujesz nieco wyżej stanąć – mruknął kocur, jednak wtedy Mgiełka za mocno złapała jego łapę. Pociągnęła go przypadkiem do siebie, starając się po nim wydostać z zagłębienia. Nim Chwast się obejrzał, leżał w śniegu.
- Mgiełko – powiedział, wypływając śnieg z pyska i starając się ignorować lekki ból. Po chwili zaczął próbować podnieść się na łapy, jednak bezskutecznie.
- Uważaj!
- Uważam. Tylko nie mogę już wstać – odparł rudy, czując na sobie ciężar. Ciało coraz bardziej go bolało – Mgiełko wróć do legowiska – poprosił, podnosząc głowę nieco do góry. Wszędzie dookoła widział śnieg. Kotka chwiejnie zaczęła się przemieszczać, aż w końcu znalazła się w bezpiecznym legowisku. Dopiero wtedy Poranek poczuł, jak ciało przestaje go boleć. Chwilę leżał jeszcze na ziemi, dopiero potem chwiejnie się podniósł.
- I co teraz? – zapytała Mgiełka, wychylając się z legowiska. Było widać, że jest rozczarowana faktem, że nie może tak beztrosko biegać w śniegu, bo jest za niska.
- Może przyniosę ci trochę śniegu? Albo razem coś wymyślimy – zaproponował rudy, powoli wracając do legowiska.

 

***

 
Wzrok miał wlepiony w ziemię. Głowa trochę go już bolała, jednak nie mógł przestać myśleć. Każdego dnia męczył się z tysiącem myśli, ponieważ nie umiał nad nimi zapanować. Bał się o Mroza, ale również o Mgiełkę i Pszczółkę, nawet jak były z nim. Bał się, że coś się stanie. Nawet jeśli Murmur przekonywała, on nie umiał uwierzyć. Nie był pewny tego wszystkiego. Czuł się strasznie zagubiony i wiele więcej. Miał już dość tego swojego rozmyślania. Niektórzy mogli zauważyć, że coś jest nie tak. Nawet jeśli w jego wyrazie nic się nie zmieniło, zachowanie dalej było podobne, bardzo się denerwował. Nie wiedział, co robić. Nic nie mógł zrobić, przecież był tylko głupim uczniem, który postanowił uciec ze swoją mentorką, słysząc o jakimś zgniłym owocu. Dlaczego nie przekonywał Mroza dalej? Mógł. Nie zrobił tego. Od razu wstał, zaczynając chodzić w kółko. Wzrok jednak dalej miał utkwiony w ziemi, jakby kompletnie odpłynął i reszta jego towarzyszy pewnie zaczęła tak myśleć.
- Poranku – Mgiełka podeszła do brata, lecz on nie zareagował – Hej, Poraneczku – dalej nic – Poraneczku? Chwaściku? – wtedy kotka położyła łapę na jego ramieniu. Ten zatrzymał się i spojrzał na nią – Coś się stało? – zapytała kotka. Na początku rudy nie wiedział, co tak właściwie się działo. Dopiero po chwili wrócił do rzeczywistości i doszły do niego słowa siostry.
- Nie, nic się nie stało – odparł Chwast, nie odrywając wzroku od Mgiełki. Nikomu nie mówił o swoich obawach, zwłaszcza siostrom. Dlatego kłamał. Miały już za dużo na głowie. Było widać, że Mgiełka przejęła się tą ucieczką, nie potrzebowała dodatkowo jego myśli. Nikt nie potrzebował, a to on powinien potrafić je "wyłączyć". Przynajmniej tak myślał.
- Znów zapomniałeś? – zapytała nagle kotka, a jej brat przekręcił lekko głowę.
- Czego?
- Imienia, Poraneczku – przypomniała mu. Ten nie odezwał się. Pamiętał, co siostra mówiła ostatnim razem, gdy wyznał jej, że zapomniał imienia. "...to trochę jak nie pamiętać kim się jest.", "...to źle, że mówisz na siebie Chwast i częściowo ma rację...". Nie wiedział wtedy, co o tym wszystkim myśleć. To przecież tylko imię. Dlaczego miał być Porankiem, skoro nie lubił wschodów słońca? Nie lubił słońca. Jednak to martwiło Świergot i chyba też Mgiełkę. Poranek starał się więc ograniczyć w ich obecności używania tego "gorszego" imienia. Jednak dalej zapominał. A teraz było to spowodowane gonitwą myśli.
- Ja nie zapomniałem – skłamał Chwast – Zamyśliłem się tylko. To nic takiego – oznajmił cicho, unikając wzroku siostry. Ta szybko to wyłapała i przekręciła głowę. W ciszy przyglądała się bratu, który coraz bardziej pragnął zająć się czymś innym.
- Co się stało? – zapytała, a rudy wbił wzrok w ziemię.
- Nic, mówiłem już – odparł. Sam uważał to wszystko za "nic". W końcu były to tylko myśli. To on nie umiał nad nimi zapanować jak reszta.
- Poraneczku coś się stało, widzę to – powiedziała Mgiełka, a jej brat pokręcił przecząco głową.
- Nic, Mgiełko nic się nie dzieje – mruknął Chwast i już chciał zmienić temat, jednak kotka dalej ciągnęła to samo. Ależ ona była uparta.
- Poraneczku. Możesz mi powiedzieć, nie ufasz mi?
- Ufam – oznajmił kocur – Ale nic się nie dzieje. Nie musisz się martwić – powiedział.
- Skoro ufasz, to dlaczego nie chcesz mi powiedzieć? Od kilku dni dziwnie się zachowujesz! Widać to, naprawdę. Co się stało? – dopytywała uczennica. Kocur tylko przewrócił oczami.
- Ty też dziwnie się zachowujesz, widać, że cię coś męczy – odparł, a kotka tylko westchnęła, spuszczając głowę – Tęsknisz, prawda? – zapytał, podchodząc nieco bliżej siostry. Nawet jeśli miał dość jej pytań i najchętniej już by sobie poszedł, nie mógł jej zostawić, widząc, że coś ją gryzie. Była dla niego bardzo ważna, jak reszta rodzeństwa. Nie chciał, by męczyła się z czymś sama.
- Zostawiłam przyjaciół i Mroza! A przecież coś może się im stać...
- Wszechmatka się nimi zajmie – mruknął Poranek, sam już w to nie wierząc. Nie umiał już w to uwierzyć. W jego głowie pojawiało się za dużo scenariuszy, by móc uwierzyć, że wszystko będzie "dobrze" – Nic im się nie stanie – przekonywał za to, chcąc przynajmniej przekonać Mgiełkę.
- Naprawdę? – na te słowa Chwast zamilkł. Co miał powiedzieć? Na pewno nie jego przypuszczenia i scenariusze.
- Tak – powiedział tylko, odwracając wzrok. Nastała chwila ciszy. Wszystko wskazywało na to, że się udało. Gdy już Poranek był pewien, że uczennica nie będzie dalej ciągnąć tematu, ta zapytała:
- To, co się stało?
- Nic. Mgiełko nic się nie stało, ile razy mam ci powtarzać? Jest dobrze – mruknął. Jednak się mylił. Coraz bardziej miał tego dość i chciał jak najszybciej zakończyć tę rozmowę.
- Nie jest – oznajmiła Mgiełka. Jej brat westchnął cicho, mając już tego dość. Dlaczego jego siostra była taka uparta? Jasne, wiedział, że ona chce dla niego dobrze i tak dalej, ale jednak on też chciał. Nie chciał jej martwić – Możesz mi powiedzieć Poranku.
- Nic mi nie jest – odparł kocur i wstał. Nie chciał dalej tego ciągnąć.
- Dlaczego kłamiesz?
- Nie kłamię. Stwierdzam fakty.
- Coś cię męczy.
- Wcale nie, po prostu jestem zmęczony – mruknął.
- Kłamiesz, przestań wreszcie kłamać!
- Nie kłamię.
- Od ucieczki jesteś dziwny, a teraz jeszcze unikasz rozmów! Przestań udawać. Widać, że coś jest nie tak. Dlaczego nie chcesz mi powiedzieć?
- Jest dobrze, uwierz w to Mgiełko – powiedział na koniec i wreszcie zaczął się oddalać. Nie chciał już rozmawiać z Mgiełką. Czy tak wyglądały kłótnie? Jeśli tak, to właśnie przeżył swoją pierwszą kłótnię z siostrą. Tak szczerze ta myśl mu się nie podobała. Nie chciał, by tak wyszło. Jednak Mgiełka była uparta i nie chciała dać za wygraną. "Choć może to moja wina? Ona chciała pomóc..." – znów zaczął rozmyślać – "Ona nic złego nie zrobiła.". Spojrzał jeszcze w stronę Mgiełki, która odwróciła od niego wzrok.

<Mgiełko?>

[1224 słów]

[przyznano 24%]

Od Mgiełki CD. Poranku

- Nie wiem jak to jest nie pamiętać swojego imienia… ale chyba to trochę jak nie pamiętać kim się jest - stwierdziła po głębszym zastanowieniu - Chyba że nie czujesz się Porankiem a Chwastem… albo nie wiesz kim się czujesz, czyli w sumie kim jesteś… Hmmm… W każdym razie, mamusia uważa, że to źle, że mówisz na siebie Chwast i częściowo ma rację, bo chwasty źle się kojarzą ponieważ zakłócają rosnące kwiaty, szybko się rozrastają, są upierdliwe… Jeśli sam uważasz się za Chwasta to w sumie możesz tak siebie nazywać w myślach, ale pamiętaj że na zewnątrz jesteś Porankiem i mówisz o sobie jako o Poranku, a jak zapomnisz swojego imienia, spójrz na wschodzące słońce o poranku, to od razu ci się przypomni, chyba że akurat będzie inna pora dnia, to możesz przyjść i zapytać się mnie, ja ci powiem. - Uśmiechnęła się kończąc swój długi monolog składający się z głośnego myślenia i tłumaczeń. Było jej trochę żal Poranka, w sumie nie wiedziała dlaczego. Cieszyła się że pamięta swoje imię, lubiła je i nie chciałaby zapomnieć że jest Mgiełką, ale na szczęście jak na razie jej to nie groziło.

 

***

Było zimno. Bardzo zimno. Na zewnątrz padał śnieg i jego gruba okrywa przykrywała calutką ziemię, było jej też trochę na drzewach. Znowu siedziała z Porankiem i mamusią w legowisku Medyka, bo tam mogła zarówno spędzać czas z porankiem, jak i słuchać opowiadań Świergot o Wszechmatce, poza tym obóz podczas śnieżnej wichury która od tak postanowiła sobie przyjść nie był najlepszym miejscem do zabaw, było chłodno, jej sierść robiła się cała przemoczona od stania w śniegu i robiło jej się jeszcze bardziej zimno. Brrrr.
Dlatego też siedziała w przytulnym, suchym legowisku chroniącym przed wiatrem i śniegiem. Siedziała tak już długo i zaczynało jej się nudzić, ale na szczęście śnieg przestał padać, wiatr wiać i wyszło słoneczko, słabe, zimowe ale jednak.
- Poranek! Chodźmy pobawić się na śniegu! - krzyknęła widząc innych uczniów bawiących się w bielutkim puchu.
Poranek nie dał się długo prosić wybiegli z legowiska i niby wszystko fajnie ale… Gdy tylko wyskoczyła z legowiska zapadła się w śnieg po uszy. Głupi niski wzrost, zawsze tylko uprzykrza życie.
- Poranku Pomocy Pomocy! - wrzasnęła gdy tylko poczuła zimno z każdej strony. - Zapadłam się i nic nie widzę! - Z boku wyglądało to dosyć śmiesznie. Z zagłębienia wystawały jej tylko uszy, a jak zaczęła podskakiwać by zobaczyć coś więcej niż biały puch. Wyglądało to jeszcze zabawniej, ale jej nie było do śmiechu. Była nieszczęśliwa że jest tak niska, rozgoryczona tym że psuje jej to zabawę i wściekła że nie może się normalnie bawić jak inni tylko od razu zapada się cała, a nie jak taki na przykład Poranek, któremu śnieg sięga może do ramion, z pewnością nie dalej. To bardzo niesprawiedliwe.

< Poranek help me skacze tak ciągle i mnie zimno >

[450 słów]

[przyznano 9%]

Od Poranku CD. Mgiełki

Jak to jest być uczniem medyka? Jego siostrze naprawdę tak zaczęło się nudzić, że zaczęła zadawać takie pytania. Raczej nie spytałaby o to z innego powodu. Poranek przypuszczał, że zareaguje jak Mróz, ale przecież nie mógł odmówić siostrze.
- Normalnie. Nie licząc spania w innym legowisku, jest normalnie. Tylko bez walki i polowania – wyjaśnił krótko i odwrócił głowę, szukając czegoś do roboty.
- A opowiesz coś więcej? – zapytała Mgiełka.
- Leczy się innych i zbiera zioła – wyjaśnił – Ogólnie się pomaga.
- A dlaczego wybrałeś tę drogę? Nie chciałeś być wojownikiem? – dopytywała jego siostra.
- Lubię chwasty – odparł – Ale też mogę mieć na was oko. W razie czego poskładam was do kupy – oznajmił i spojrzał na siostrę. Ta starała się wyglądać na nieco obrażoną, ale mimika twarzy jej na to nie pozwoliła. Po chwili przestała i po prostu się uśmiechnęła.
- Nic nam się przecież nie stanie! – powiedziała.
- Mam taką nadzieję. Jednak wolę móc jakoś pomóc w tej sprawie – mruknął i nagle ruszył dalej, a Mgiełka za nim. Szli tak dalej w ciszy, a kotka rozglądała się na boki. Nagle jej wzrok przyciągnął ładny kwiatek. Od razu do niego podbiegła i obejrzała z każdej strony. Poranek podążył za nią wzrokiem. Stał tak chwilę, czekając na siostrę, aż w końcu się poddał.
- Skoro aż tak ci się nudzi, to może chcesz poszukać ziół? – zaproponował – To jak zbieranie kwiatków.

 

***

*Przed śmiercią Witki*

 
No i coś prawie się stało. Na najbliższy czas miał dość wychodzenia z rodzeństwem. A dlaczego? Ponieważ Mróz wygonił ich z legowiska, by szukać borsuka, którego podobno widział. Poranek nie potrafił opisać, jak bardzo się denerwował, choć po jego pysku nie było to widoczne. Zawsze samo wspomnienie o borsukach wywoływało u niego wielkie strach, a pójście i szukanie jednego... To była najgorsza wyprawa, na jaką kiedykolwiek poszedł.
- Poranku – powiedziała Świergot do swojego syna, który wybierał jedzenie dla Witki i Murmur. Kocurek nie odpowiedział, jakby w ogóle jej nie słyszał – Poranku – powtórzyła Świergot, dalej bez efektów – Poranku? – zrobiła chwilę przerwy, lekko opuszczając głowę – Chwaście? – dopiero wtedy rudy podniósł lekko głowę i odwrócił się do liliowej szamanki.
- Cześć – przywitał się i złapał dwie myszy – Coś się stało? – zapytał niewyraźnie, przez trzymane w pysku dwa posiłki, zauważając, że Świergot nie jest uśmiechnięta, jak prawie zawsze. Wyglądała na zmartwioną.
- Później porozmawiamy, dobrze? – zapytała, a kocur się wtedy zatrzymał. Odwrócił się w stronę szamanki i przekręcił lekko głowę. To raczej nie znaczyło nic dobrego. Miał tylko nadzieję, że ten "borsuk" jednak nie był prawdziwy – Zapomniałeś swojego imienia... Znowu... Poranku martwię się o ciebie – wyjaśniła Świergot, a Poranek wbił w nią swoje spojrzenie. Zapomniał imienia? Znowu? Przecież nazywał się...
- Poranek... – mruknął cicho, zdając sobie z tego sprawę. Bardzo często wszyscy mówili na niego Chwast. Sam się tak przedstawiał. A Świergot z tego powodu była zmartwiona.
- Słoneczko... Chwasty po prostu nie mają za dobrego znaczenia. Są postrzegane negatywnie... Ktoś cię dręczy? – zapytała Świergot, a jej syn pokręcił przecząco głową.
- Sam tak na siebie mówię – wyjaśnił cicho, kładąc myszy na ziemi.
- Nie chcę, byś źle o sobie myślał... – mruknęła liliowa, liżąc swojego syna lekko po głowie – Później porozmawiamy. Tylko proszę, przyjdź – poprosiła szamanka. Kocurek pokiwał głową i po chwili został sam. Nie wiedział właściwie, co się stało. On po prostu lubił chwasty i chciał, by inni go tak nazywali. A mama się tym przejęła... Ale jednak zapomniał, jak ma na imię. Złapał myszy i zaniósł je do legowiska, dalej rozmyślając o tym wszystkim. Położył je przed Witką i Murmur i po raz kolejny wyszedł. Musiał zapytać o to kogoś znajomego. Czy wcześniej też zapominał swojego imienia? I czy to coś złego, że chce mówić na siebie "Chwast"? Oczywiście tym kimś znajomym była jego siostra, Mgiełka. Od razu gdy ją zauważył, podszedł do niej i usiadł obok, od razu zapominając o ostatniej przygodzie. Jego siostra przywitała go z uśmiechem.
- Czy zapominałem wcześniej swojego imienia? – zapytał nagle, a Mgiełka zdezorientowana przekręciła głowę – I czy chwasty to coś złego?
- Poraneczku coś się stało?
- Mama się zmartwiła, że zapomniałem swojego imienia i mówię na siebie "Chwast" – wyjaśnił.

<Siostro?>

[655 słów]

[przyznano 13%]

Od Mgiełki CD. Poranku

- Nie martw się, kwiatków mi wystarczy! - Wyciągnęła zza siebie cały stos kwiatów i wskazała bratu. - Widzisz? Ja zawsze mam ich dużo! Tobie pasowałyby białe stokrotki lub rumianek i chaber oraz niezapominajki. Można dodać trochę tych twoich zielonych chwastów i będzie pięknie! - Błyskawicznie ułożyła kwiatki na rudym łebku braciszka, odsunęła się i przyjrzała uważnie. Uśmiechnęła się.

- Awwwwwwwww wiedziałam że będzie pięknie! A jak ci się podoba Poraneczku?

- Jest… ładnie - odpowiedział krótko rudzielec.

- Teraz sobie też zrobię... tylko przydałyby się jakieś różowe kwiatki, kocham połączenie różu z błękitem i bielą!

***

- Poraneeeeek… Nudzi mi się - powiedziała do brata, przeciągając się rozwalona na trawie. Akurat skończyli na dzisiaj trening i tak właściwie nie chciało jej się już trenować ale musiała sobie znaleźć jakieś zajęcie. A najlepszym sposobem na to było spytanie się o to Poranka.

- To się czymś zajmij. Na przykład… - Nie zdążył skończyć, bo nagle wpadła na pomysł.

- Wieeeeem! Pójdziemy razem na spacer. Chodź!

- No nie wiem…

- A ja wiem! No chodź! Będzie fajnie! Albo wiem. Chodźmy popatrzeć na mrówki. Mrówki są fajne. - Wybiegła na parę długości ogona z obozu i wpatrzyła się w niewielkie mrowisko. Wpatrzyła się w nie z rozdziawionym pyszczkiem. Mrówki raz wchodziły do mrowiska, raz z niego wychodziły. Widziała kątem oka jak kilka z nich coś niesie. Ciekawe co. Patrzyła się tak przez dłuższą chwilę.

- Może… Może w sumie pójdziemy na ten spacer? - W końcu przerwał ciszę Poranek.

- To może w sumie chodźmy - stwierdziła. 

Wstała i w podskokach ruszyła za bratem. Wiedziała, że nie mogą odejść zbyt daleko, jako że są tylko młodymi uczniami, ale to zawsze coś. Trochę pochodzili aż w końcu zmęczyli się i wrócili na miejsce z którego przyszli i Mgiełka znowu zaczęła się nudzić. Może jednak lepiej jest w kółko trenować, w końcu wtedy się coś robi. Hmmmm. Trening. No właśnie. Ma takie jedno pytanie do Poranka.

- Braciszkuuuu… a jak to jest być uczniem medyka? - spytała się wpatrując się w brata. Sama szkoli się na zwiadowcę i raczej nie myślała, jak to by było być uczennicą medyka, ale fajnie by było wiedzieć, a że i tak jej się nudzi, to czemu by się nie spytać. Na pewno jest to choć trochę fajne, bo chyba Porankowi się podoba.

<Braciszkuuu… powiedz… :0>

[362 słowa]

[przyznano 7%]

Od Poranku do Mgiełki

Siedział jak zwykle i oglądał chwasty, co jakiś czas rozglądając się na boki. Po chwili do obozu wszedł kolejny patrol, wspominający coś o borsukach. Gdy tylko Poranek usłyszał coś, o tych strasznych bestiach wstał i zaczął chodzić powoli w kółko, ze strachu. Zawsze myśl o tych wielkich stworzeniach wywoływała u niego wielkie przerażenie. Dalej pamiętał to zwierzę, stojące nad nim i resztą rodzeństwa. Matkę, która zostawiła ich i sama uciekła. Ten strach, ściskający za gardło. Przełknął głośniej ślinę. Dlaczego borsuki musiały istnieć? I dlaczego były na terenie, gdzie był on i reszta jego rodziny? Uczucie strachu towarzyszyło mu prawie codziennie, wystarczyło, tylko by usłyszał o borsukach. A strach był jego największym wrogiem. Zawsze zjawiał się niespodziewanie i atakował jak woda. Najpierw zalewał cały pysk i wlewał się do gardła, a później do płuc uniemożliwiając oddychanie. Nie pozwalał się ruszyć, przejmował całą kontrolę... Nikt nie miał jak z nim walczyć, a zwłaszcza taki mały kociak jak Poranek.
Nagle podeszła do rudego Świergot. Było widać, że jest zaciekawiona, czy zaniepokojona chodzeniem w kółko przez kociaka. Ten postanowił od razu się zatrzymać i spojrzał prosto w oczy starszej.
- Coś się stało słoneczko?
- Zamyśliłem się – wyjaśnił Poranek, zostawiając zebrany wcześniej chwast na ziemi.
- Jakby coś się stało, to od razu mów – rozkazała Świergot, liżąc czule kocię po głowie. Ten pokiwał tylko łebkiem i znów złapał roślinę, zamierzając wrócić do żłobka, jednak wtedy jego uwagę przykuła jego siostra — Mgiełka. Koteczka siedziała niedaleko i przyglądała się kwiatom, coś cicho nucąc.
- Witaj Mgiełko – przywitał się rudy, podchodząc do siostry. Ta spojrzała na niego i od razu się uśmiechnęła.
- Poranku! Spójrz jakie ładne kwiaty – powiedziała i wskazała rośliny.
- Chwasty lepsze – odparł cicho kociak, lecz spojrzał na kwiaty, znalezione przez siostrę.
- Mogę zrobić z nich wianek, wiesz? Tobie też zrobić?
- Nie, zrób tylko dla siebie – oznajmił rudy i usiadł obok Mgiełki. Ta wróciła do swoich zajęć, co jakiś czas odwracając się do brata. W końcu kwiaty położyła przed nim i sama odwróciła się do niego w pełni.
- Teraz będziemy robić wianek! Nauczę cię – poinformowała kotka. Kocur pokręcił głową.
- Nie trzeba Mgiełko, lepiej zrób sama – powiedział jak zwykle bez emocji, odsuwając się lekko od zbioru kwiatów. Nie chciał, by siostra poświęcała swoje znaleziska na zrobienie wianka dla niego. W końcu nie potrzebował, a nie chciał jej zrobić przykrości, jak nagle roślinek zabraknie.

<Siostro?>