Od Gąsiorka (Gęsiej Łapy) CD Słowiczej Łapy

Był znudzony. Przebiśnieg spał zmęczony po jakiejś wizycie u medyczek, dlatego też Gąsior nie chciał go męczyć. A niech chłop odpocznie, co mu tam, aż taki wyrodny brat z niego nie jest. Machnąwszy ogonem, skoczył na Pszczółka, wbijając w niego swoje kiełki. Patyk poruszył się pod wpływem energicznych ruchów kocurka, jednakże nie wydał z siebie żadnego dźwięku, czego kociak bardzo żałował.
Stukot łap odbijających się od twardego gruntu zwrócił na siebie uwagę młodego. Liliowy podniósł łeb, obserwując kogo tym razem przywiało do kociarni. W wejściu stała jakaś kotka, trzymająca żarcie w pysku. Jak jej tam było? Słowicza Łapa? Chyba tak, nie znał jej i nie bardzo kojarzył. Jakoś nad tym faktem nie miał zamiaru ubolewać.
— Dzień dobry Cisowa Kołysanko, jak maluchy? — wywrócił oczami, kiedy kotki zaczęły między sobą plotkować. Phi, jak kociaki. Też coś, on był tuż obok, do tego nie spał, mogła się go durna baba zapytać bezpośrednio a nie jego stukniętej matki. Nie miał jednak zamiaru wtryniać się w ich wesolutkie ploteczki, niech gadają między sobą, to może chociaż nikt mu dupy nie będzie zawracać.
Cóż. Mylił się.
I to bardzo.
Cisowa Kołysanka stwierdziła, że to jest wręcz IDEALNY moment na mycie jednego z jej gówniaków. Ślepa kocica wzięła Gąsiora za kark, na co ten pisnął rozzłoszczony. Wiedział, że nie umiała nic zrobić porządnie, ale żeby zaciskać mocniej szczęki na jego skórze?! Wściekły kociak poruszył się niespokojnie, jakimś cudem wyrywając z pyska matki. Obrzucił obie kotki nieprzyjemnym spojrzeniem, nim wrócił do zabawy ze Pszczółkiem.

< Słowicza Łapo? >

Od Słowiczej Łapy do Gąsiorka

Słońce przyjemnie ogrzewało las, pomimo przysłaniających je obłoków. Delikatny wiaterek poruszał liśćmi i źdźbłami trawy. Wśród tego wszystkiego spacerowały mentorka i uczennica. Mentorka, czyli niebieska pręgowana kotka, pokazywała młodszej jak się skradać.

- To twój pierwszy trening ze skradania. Pokażę ci pozycję jaką trzeba to tego przybrać. - Po tym kocica przykucnęła trochę do ziemi i zaczęła bardzo cicho chodzić.

- Twoja kolej Słowicza Łapo. - zwróciła się do liliowej uczennicy.

Kotka posłusznie skinęła głową mentorce i podkradła się. Była przy tym naprawdę cicha i zgrabna.

- Świetnie ci to idzie! - powiedziała z podziwu starsza kocica.

- Dziękuję, Rozkwitający Pąku. Miło mi to słyszeć. - podziękowała Słowiczka.

 Rozkwit zachęciła ją również aby skradała się jakieś kilka metrów dalej. Tak też liliowa kotka zrobiła. Poszło jej równie dobrze. A jej mentorka wyznała, że bała się iż odeszła gdzieś dalej. Niebieska kocica naprawdę pochwaliła swoją uczennicę i powiedziała, że jak na razie najlepszą umiejętnością jaka jej wychodzi jest skradanie. Uczennicę naprawdę to ucieszyło, biorąc pod uwagę to jak kiepsko jej poszło na ostatnim treningu z rozpoznawania zapachów.

- Kiedy byłaś w moim wieku, to czy tobie również dobrze szło skradanie? - spytała Słowiczka.

- Co prawda byłam w tym na dobrym poziomie, ale tobie to idzie znakomicie.  

Liliowa lekko się zawstydziła. Nie przepadała kiedy ktoś ją nadmiernie komplementował, ale uznała, że rzeczą niegrzeczną było proszenie aby ktoś przestał to robić. Mimo to Rozkwit zauważyła, że jej uczennica sobie tego nie życzy i przestała tak mówić.

- Myślę, że jesteś gotowa na coś trudniejszego. - Wojowniczka zrobiła chyba dosyć ciężką do ułożenia pozycję i zakradła się tak cicho, chociaż z drobnymi odgłosami, że poza szumem liści nie było nic słychać. 

- To dosyć trudna technika, ale skuteczna. Zrobisz to kilka razy i raczej ci się uda.  

- Czy ja wiem, sama pozycja nie wygląda na łatwą... - Słowiczka wyglądała przy tym naprawdę rozkosznie. Zupełnie jak dziecko, które przyznało się do zbicia talerza. Aczkolwiek spróbowała to zrobić. Zachwiała się, przy czym prawie upadła. Ale poza tym udało jej się z nie do końca drobnymi błędami.

- Nie martw się, nie było aż tak źle. Widocznie jesteś jeszcze za młoda na takie techniki. Ale najważniejsze, że znasz podstawy. - powiedziała Rozkwitający Pąk.

***

 Liliowa pręguska zmęczyła się trochę po treningu. Chętnie by coś przekąsiła, lecz wiedziała, że na razie nie może nic jeść dopóki starszyzna, kocięta i Cisowa Kołysanka nic nie zjedzą. Zobaczyła brata i siostrę, którzy również wracali ze swoimi mentorami. Jako pierwsza odezwała się Dzicza Łapa.

- Cześć wam! Jak było na treningach? Mysikróliczy Ślad uczył mnie polowania. Co prawda w teorii, ale zawsze. Było bardzo ciekawie, powiedział, że za niedługo będę mogła coś upolować! - powiedziała bura uczennica.

Brat, Szczurza Łapa wracał z treningu zmęczony i chyba niezbyt zadowolony.

- Wiecie co? Podobno za bardzo się wygłupiałem i teraz muszę czyścić całe legowisko starszyzny i żłobek! Tylko dlatego, że Ostowy Pył nie ma za grosz poczucia humoru! - wyraził się oburzony buras. Sądząc po tym co wyprawiał za kociaka, to musiała być ostra jazda.

- A u mnie chyba było najnudniej. Uczyłam się skradania i nawet dobrze mi to szło, ale poza tym to nic.

Nagle Słowiczce znowu zaburczało w brzuchu z głodu. Wzięła ze sterty trzy najładniejsze myszy i poszła z nimi do żłobka.

<Gąsiorek?>

[przyznane 5%]