Od Algowej Strugi Do Syczkowej Łapy

 Zeskoczyłam z pnia na szeleszczącą trawę, kierując swoje kroki w kierunku tymczasowego obozu kotów z Klanu Wilka. Nie byłam pewna, co dokładnie ich spotkało, w końcu babcia nie rozpowiadała szczegółów, a samemu trochę głupio się tak pytać kompletnego nieznajomego. No bo co mam powiedzieć, hej, co tam, jak się nazywasz, umarł ci ktoś niedawno, czemu? Już zielenina, po której idę teraz, ma więcej taktu. Z kotów kojarzyłam tylko Syczkową Łapę i jego siostrę, Zalotną Łapę, których spotkałam na zgromadzeniu. No, Syczkową Łapę spotkałam już wcześniej, a potem parę razy gdy przebywał na naszych terenach, czułam się więc przy nim bardziej komfortowo. Zapach obcych kotów stawał się coraz mocniejszy w miarę, gdy dochodziłam do ich kryjówki. Biedactwa... Ciekawe, czy Syczkowa Łapa akurat tam będzie, może wyszedł na polowanie i pogadam z kimś innym? Na wstępie rzucone mi było parę nieprzyjaznych spojrzeń, którymi się jednak jakoś zbytnio nie przejęłam. Mają prawo się czuć niekomfortowo w całej tej sytuacji i pewnie wizyta od wścibskiego kota nie pomaga. Nie mogą mi jednak nic zrobić, ha! To moja ziemia i to ja jestem księżniczką, niech będą wdzięczni! No... to by było niemiłe, nie będę od nich wymagać dozgonnej wdzięczności, trzeba sobie pomagać tak czy siak. Ale wolałabym, żeby co niektórzy nie jeżyli się tak na mój widok. Stanęłam nieco niezręcznie, nie chcąc wchodzić im między łapy, rozglądałam się jednak uparcie dookoła za jakimś znajomym pyskiem. Zamiast tego moje oczy napotkały te jakiejś ślicznej i drobnej szylkretki, którą ktoś w końcu popchnął, żeby porozmawiała ze mną i dowiedziała się, o co mi może chodzić. Zanim jednak zdążyła się odezwać usłyszałam od kotów obok ciche syknięcie: "Mysi móżdżku! Brązową księżniczce dajesz? Przecież oni ich nie lubią". Ruszyłam wąsikami, odrobinę rozbawiona, zaraz jednak zmartwiłam się implikacjami i zwróciłam w stronę kotki z najsympatyczniejszym wyrazem pyska, na jaki mnie było stać, żeby dodać jej otuchy. Postanowiłam także to ja odezwać się pierwsza. 

— Cześć, jak się nazywasz? Ja jestem Algowa Struga — powiedziałam. Czasami musiałam gryźć się w język, żeby nie powiedzieć nadal przypadkiem "Algowa Łapa".

— Lśniącą Szadź... — westchnęła cicho niemal przestraszona kotka. — Przepraszam.. księżniczko, czego tu szukasz, może mogę pomóc? — zapytała w końcu, nerwowo przełykając ślinę. No dobra, czyli jednak mnie tutaj nie chcieli. Kąciki pyszczka troszeczkę mi opadły z radosnego uśmiechu, nadal jednak patrzałam na nią przyjaźnie.

— Szukałam kogoś do wspólnego polowania, wiem gdzie kryje się najwięcej zdobyczy tutaj i w ogóle, więc pomyślałam, że to da obupólną korzyść. No bo ja będę miała kogoś do gadania, miłe polowanie, a drugi kot złapie więcej, prawda?

Lśniącą Szadź zastanowiła się chwilkę nad moimi słowami, pokiwała mi jednak w końcu głową, łagodnie odwzajemniając uśmiech, na co serce zabiło mi odrobinę szybciej. Na moją obronę, miała bardzo ładny uśmiech! Pewnie jej go zazdrościłam.

— To bardzo miłe, jeśli znasz jakiegoś kota od nas, który jest akurat w obozie, to mogę go zawołać. — Przekręciła głowę. — Może źle pamiętam, ale chyba widziałam ciebie raz z Syczkową Łapą? — zapytała.

Spojrzałam na nią lekko zakłopotana, ah, czyli ona nie chciała ze mną iść? Czemu?... Nie analizuj tego za bardzo Algo, może po prostu nie miała ochoty, albo była zmęczona, albo pomyślała, że to ty nie chcesz z nią iść! Teraz jednak wizja spotkania z kimś znajomym nie wyglądała źle, toteż nieco nieobecnie pokiwałam głową na jej propozycję. To ucieszyło ją jeszcze bardziej i zniknęła, by po chwili powrócić z niebieskim złotym kocurem, który jednak najwidoczniej się znalazł, a następnie ponownie usunęła się w cień. Ha, czy to jakaś cechą wilczaków, że tak nagle znikają i ich wypatrzeć nie można? Syczkowa Łapa spojrzał na mnie nieco zaskoczony, szybko jednak się poprawił i wymruczał powitanie, kiwając w dół głową.

— Tak, cześć! Miło, że byłeś w pobliżu. Chodźmy na polowanie! — Postanowiłam przejść od razu do sedna rzeczy, czując się z każdą chwilą troszkę bardziej niekomfortowo wśród obcych, podejrzliwych kotów. Możemy pogadać, jak już będziemy dalej.

Uczeń skinął na moją propozycję (wlaściwie to bardziej jakieś polecenie, chociaż powiedziałam to miłym tonem, więc nie wiem) i po chwili byliśmy już daleko od reszty wilczaków. Na szczęście dotrzymywał mi tempa, albo może to ja jemu dotrzymywałam? W każdym bądź razie, w pewnym momencie trucht zmienił się w bieg, a potem już nie chciałam zostać z tyłu i przegrać... przegrać właściwie nie wiem co, ale odpaliłam tryb treningowo-oh-gwiezdni-goni-mnie-lis i pognałam tyle, ile mnie łapy poniosły przez łąkę. W końcu jednak opadłam z sił, a źdzbła i różne kamyczki nieprzyjemnie zaczęły ocierać mi łapy, z urwanym tchem rzuciłam się więc plecami na trawę. Usłyszałam, jak po mojej prawej stronie źdźbła również się ruszają, a drugie ciało, stawiam, że Syczkowe, zwala się obok. ...Wygląda na to, że mamy podobną wytrzymałość, jeśli chodzi o bieganie. No, to dobrze, nie będzie potem kłótni, czy kontynuować polowanie, czy już je zakończyć. Zamknęłam oczy, oczekując oczywistego pytania ze strony drugiego kota.

— ..Po co to było? — wydusił w końcu kocur, zgodnie z oczekiwaniami. — Mieliśmy łapać zwierzynę..?

— Syczkowa Łapo, po co cokolwiek robimy? — Uśmiechnęłam się, zastanawiając się nad odpowiedzią na poczekaniu. Bo miałam ochotę pobiegać? Rozładować napięcie, energię? — Czasami trzeba. Złapiesz mysz, to znowu będziesz głodny. Złapiesz chwilę, to nie będziesz żałował na starość. Mysz nie ucieknie, znaczy, może ci uciec, ale wierzę, że umiesz polować, za to chwila... Minie i bam, nie ma jej. Lekko przygnębiające.

Znowu na chwilę zamilkłam, pozwalając sobie na uregulowanie oddechu.

— Ruch fizyczny często pomaga rozładować napięcia psychiczne, złość, strach.. przynajmniej mi. Oczyszcza głowę, przekierowuje energię z niepotrzebnego martwienia się na właściwe tory. ...W sumie, ciocia chyba nawet mówiła mi kiedyś coś podobnego, haha.

<Syczkowa Łapo?>

Od Algowej Łapy (Algowej Strugi) CD. Skrzelego Szeptu

Mój pysk stopniowo nabierał coraz bardziej zmartwionego wyrazu. Rozmowa ze Skrzelikiem nie szła ani trochę tak, jak myślałam, że by mogła pójść! Co ja mam teraz zrobić? Tak naprawdę to sama nie jestem przekonana co do niektórych wierzeń Klanu Nocy, nawet jeśli nikomu o tym nigdy nie mówiłam. W końcu, jeśli wierzyć historiom starszych, które snuli czasem, gdy wymianiałam im mech, te legendy zaczęły się zresztą dosyć niedawno. Sama od zawsze bardzo lubiłam uwagę i komplementy, które zapewniał mi mój tytuł, jednak pomału chyba zaczynałam zauważać, że moje szczęście i dobrobyt karmią się żałością innych. Czy było to tego warte? Nie odpowiedziawszy od razu, chciałam najpierw przyjacielsko poklepać Skrzelika łapą czy ogonem, ale nagle w ostatniej chwili wydało mi się to zbyt dziecinnym gestem, jak na wagę problemu. Przysunęłam się jednak i tak bliżej, monitorując przy tym las wokół, upewniając się, że nikt nas nie podglądał.

— Wiesz co... inne klany nie mają takich dziwnych historyjek — zaczęłam powoli. — A i spora część kotów u nas w to nie wierzy do końca... Właśnie! Zastępca Klanu Klifu wygląda na brązowego, i co? Tyle księżyców nim jest i nikt najwyraźniej nie narzeka na jego niekompetencję o ile mi wiadomo!

Mój entuzjazm chyba znowu był nie na miejscu, toteż ponownie musiałam zmienić ton i troszkę się uspokoić. Jejku, ale ja byłam w to beznadziejna!

— Ah, no już... Nie mogę nawet postawić się w twojej skórze, bo nie wiem jak to jest, ale nie myślę, żebyś był złym wojownikiem ani nic.. Ciocia Gąska ci nagadała? Mi też to czasem robi. Czy może była to Mandarynka? Nią się nie przejmuj, ona tylko ma gadane, a jak co do czego tu buu, nie umie się bić ani nic. Tyle z tej przewagi czarno-białych w jej przypadku.

Wzrok kocurka jakby złagodniał. Ponownie zabrał głos.

— Jesteś dobrą przyjaciółką Algowa Łapo. Dziękuję.

Delikatny uśmiech zatańczył mu pod nosem, kiedy ponownie spojrzał na taflę wody. Kompletnie zignorował jednak moje pytanie, ma co lekko nadęłam policzki. 

— Nie chcesz o tym gadać? — Postanowiłam zacząć, żeby zachęcić go do odpowiedzi.

Nic takiego naprawdę się nie działo, czy znowu nie chciał być problemem, skarżąc się mi? Nie chciał, żeby księżniczka poróżniła się z jej bliskimi, tylko i wyłącznie ze względu na jakiegoś tam niższego czekoladowego? A może myślał, że za to wszystko, to on by poniósł konsekwencje? Może nawet oskarżyliby go o zdradę? Podżeganie do buntu? Brzmiało to jak coś w stylu Mandarynkowej Łapy... 

— Hej, nie musisz traktować mnie jak kociaka...

Wpatrywałam się w ucznia, próbując doszukać się odpowiedzi w jego ekspresji. 

— Chciałbym Cię zobaczyć jako lidera. Myślę, że będziesz świetna — powiedział nagle.

Kompletnie i ewidentnie zaniemówiłam, co Skrzelik uznał za dobrą okazję, by kontynuować myśl cichym, melancholijnym głosem.

— Myślę, że mogę nie być w stanie zobaczyć tego na własne oczy.

H-halo? O czym ten Skrzelikowa Łapa w ogóle mówił! Zerwałam się gwałtownie na równe łapy, prawie przy tym wywracając swoje długie ciałko na śliskiej powierzchni, gdy zaplątały mi się łapy. 

— Dzię-dziękuję, ale..! Co masz na myśli, nie zobaczyć?! Aż taki stary nie jesteś... Ah. 

Urwałam i zwiesiłam znowu głowę. No tak, problem Klanu Nocy. Czy naprawdę było aż tak źle teraz? "Oczywiście, że było aż tak źle, głupia Algo, myślisz, że czemu twoja siostra uciekła?" przypomniałam sobie, nagle znowu zła. 

— No, ahaha, babcia raczej by mnie nie dała na zastępczynię, za bardzo jestem niezdarna jeszcze... — mruknęłam wymijająco, zamiast jeszcze dzielić się z biednym kotem wewnętrzną burzą, jaką teraz przeżywałam. — Może wyrosnę z tego... Za to jeśli Gąska zostanie przywódczynią, to nigdy przenigdy mnie nie wybierze, bo się nie lubimy! Na pewno zostanie nią Mandarynka, co byłoby tragiczne. Skrzelikowa Łapo.. czy możemy coś z tym zrobić? Jeśli mam żyć w klanie pod moją okropną ciocią i siostrą, to już chyba wolę żyć w rzece, jak ten okoń. No i chyba nie tylko ja tak uważam...

Zaczęłam mazać łapką w miejscu gdzie woda spotykała ziemię, robiąc różne tunele i zagłębienia. Myślałam intensywnie, no bo co mogłam zrobić?

Skrzelik mruknął niezobowiązująco. Przez chwilę znowu siedzieliśmy w kompletnej ciszy. Z pobliskich szuwar zaczęło pobrzmiewać parę rechoczących żab, które na zmianę przekrzykiwały się wzajemnie.

— Nie poddawaj się tak szybko. Nie wiemy co będzie. Ja tylko… chciałem ci tylko dać znać, że wierzę w twoje możliwości. Więc nie daj nikomu sobie powiedzieć, że jesteś niedostateczna, okej? 

Powiedziawszy to zarumienił się się lekko, widocznie zawstydzając się samemu swoją nagłą śmiałością. Wyglądał jednak na szczęśliwego. To prawda, że zazwyczaj się jąkał, ale ostatnio wydaje mi się, że udawało mu się nawet wypadać przyzwoiciej. Dobrze, może teraz w końcu postawi się składowi dręczycieli, jeśli zajdzie taka potrzeba. Będę go w tym wspierać.

— Nie mam pojęcia co moglibyśmy zrobić, ale myślę, że to co jest ze mną nie tak… z pewnością nikomu nie służy. 

Kocurek zawahał się, jakby nie będąc pewnym czy to co miał zamiar powiedzieć było na pewno bezpieczne do wymówienia na głos w mojej obecności.

— N-nie jestem pewien czy dla dobra klanu nie lepiej byłoby gdybym odszedł.

Bezdenny smutek wydzierał mu z oczu gdy patrzył w moją stronę. Desperacka chęć zrozumienia oraz poczucie zagubienia były łatwo dostrzegalne na jego twarzy... Mi też było bardzo smutno, ale naprawdę nie wiedziałam, co powinnam powiedzieć. Opadła mi szczęka. Dosłownie i w przenośni. Po chwili kot westchnął, pokręcił głową i wstając rozciągnął grzbiet.

— Chyba powinniśmy zdobyć jeszcze parę sztuk zdobyczy prawda? Dzisiejszy dzień był mało obfity.

 Co to miało znaczyć! Nie dałam się nawet podpuścić na zmianę tematu, a było to coś, co bardzo lubiłam robić. Najbardziej niepokoiła mnie przedostatnia część wypowiedzi, więc kiedy w końcu wrócił mi głos, to o nią zapytałam.

— A- Czy- Ty.. Chwila, co? Nie? Nie! Nieprawda. — Pacnęłam go szybko łapą w czoło. — Przynosisz jedzenie jak każdy inny. Jeśli coś ci dolega, sprobuj udać się do medyka. Raczej będą mieli na to lekarstwo — przystopowałam na chwilę. — Też nie możesz nikomu sobie powiedzieć, że jesteś niedostateczny! Twoje siostry i tato by byli smutni gdybyś odszedł, ja też...

Zaczęłam kopać lekko łapą, nie wiedząc, co powinnam zrobić. Jeśli teraz wszyscy znowu zaczną odchodzić z Klanu Nocy, na wzór jej siostry i cioci... to co? Poszłabym razem z nimi? Kłóciłabym się? Nie znałam odpowiedzi na to pytanie. 

— ...Może jakąś myszkę... — odpowiedziałam w końcu, przystając na zmianę tematu. Reszta polowania minęła nam w nieco niezręcznej ciszy.

***

Mianowanie! Mianowanie! Ostatnio Pchli Nos coraz częściej dawał mi do zrozumienia różnymi aluzjami, że zbliża się coraz szybciej czas mojej ceremonii. Widywałam go rzadziej, więcej czasu poświęcając samotnym lub mniej samotnym polowaniam albo chodzeniem na patrole. Każdy widział, że nie odstawałam ani trochę od wojowników z którymi rywalizowałam o liczbę piszczek, ba, niektórych nawet prześcigając. Tak więc faktycznie, w końcu nadszedł upragniony dzień, a raczej miał właśnie nadejść po tej nocy, i tak samo jak parę księżyców temu, gdy oczekiwałam mianowania na ucznia, tak i teraz nie mogłam usiedzieć spokojnie. No, wygląda na to, że pewne rzeczy się nie zmieniają. Znowu też wieczorem zostałam ofukana przez jakiegoś ucznia, że mam siedzieć cicho. Hm, niech będą zazdrośni, bo od teraz będę spać z dużymi rybami! Znaczy, kotami! Nie mogę się doczekać wspólnych polowań, własnych uczniów... Pisnęłam aż znowu z eksytacją. Może nawet dostanę jakiś własny ślub! Tylko musiałabym mieć jakiegoś partnera... ale no nie wiem, kocury były troszkę ble. Chociaż może nie tak, że ble, lubiłam z nimi bardzo przebywać i się bawić i w ogóle! Ale nie mogłam sobie jakoś wyobrazić związku z jednym.. może z tego wyrosnę? Może muszę spotkać tego jedynego? Spytam się taty następnym razem, gdy go zobaczę. Za to związek z kotką.. hm. Może! Tylko gdzie znaleźć dobrego kota w ogóle! Ah, hm, no nie wiem, faktycznie najlepiej będzie zapytać kogoś, kto tego partnera miał, o radę. Rozmyślając o kwiecistych wiankach i zielonych żabach w końcu zamknęły mi się powieki.

***

Tej nocy śniło mi się czarne jak nocne niebo futro mamy. Poczułam, jakby jej zapach wchodził mi do nosa, jakby była właśnie tu, obok mnie, stare wspomnienie na chwilę powracające do żywych. Śnieżnobiała szyja odsłoniona, podczas gdy kotka próbowała czule objąć mnie swoją obecnością, która jednak nie była materialna. Mimo tego czułam ją, z niepokojem jakby próbowała mi coś powiedzieć, dotrzeć do mojego serca. Obudziłam się z dziwnym uczuciem w klatce piersiowej. Póki co jednak moje uszy wychwyciły donośny głos przywódczyni, odrzuciłam więc wszystko inne na bok i pognałam z zapałem na środek obozu, ledwo hamując na czas, by nie przywalić w samo drzewo. Usiadłam grzecznie i wielkimi, błyszczącymi oczami spojrzałam się na babcię. Pośród innych kotów wychwyciłam Mandarynkę, która najwyraźniej też miała być dzisiaj mianowana.

— Ja, Srocza Gwiazda, przywódca Klanu Nocy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tą uczennicę. Trenowała pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam ją wam jako kolejną wojowniczkę. Algowa Łapo, moja wnuczko, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan, nawet za cenę życia?

— Przysięgam — powiedziałam, wpatrując się w oczy przywódczyni. Chcę, żeby każdy był ze mnie dumny. Chcę, żeby wszyscy byli zdrowi i szczęśliwi. Chcę być dobrym wojownikiem, najlepszym wojownikiem w Klanie Nocy.

— Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Algowa Łapo, od tej pory będziesz znana jako Algowa Struga. Klan Gwiazdy ceni twój wigor i dobroć, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Nocy.

***

Nocne czuwanie przebiegło pomyślnie! Nie odezwałam się ani słowem do siostry, jednak ona do mnie też nie (znaczy, tak jak powinna, w końcu tak właśnie miało być), siedzieliśmy sobie więc w przyjemnej ciszy na nocnym powietrzu, a ja miałam okazję pomyśleć nad swoją przyszłością. Byłam wojownikiem... Algową Strugą, prędką i śliską, nieustępliwą. Czy faktycznie zostanę kiedyś liderem? Nie myślałam o tym, od kiedy pokłóciłam się z częścią rodziny, ale kiedy byłam mała marzyłam zawsze o tej pozycji. Spojrzałam ukradkiem na Mandarynkowe Pióro. Czy byłabym gotowa z nią walczyć o tytuł? Czy może zamiast niej Nimfa miałaby szansę zostać przywódczynią w przyszłości? O to bym się na pewno nie kłóciła. Jeśli jednak chodzi o moją srebrną siostrę.. nie, jednak myślę, że wyzwałabym ją na pojedynek albo coś podobnego. Może nie mam racji, w końcu nie wiem wszystkiego, ale w takim razie niech lepszy wygra! Z ciocią Gąską też bym się pobiła, myślę, że mam szansę nie przegrać. A może powinnam udawać milutką przed ciocią, zostać zastępcą, a potem, po wielu księżycach, przywódcą? ..Za dużo czekania, nie dam rady, zresztą reszta kotów też nie. Ale co mam robić, nie będę przecież nikogo zabijać! Pogadankę? Rebelię? ...

Pierwszym kotem, który przyszedł do nas o świcie była sama Srocza Gwiazda. Pozwoliła sobie polizać nas obie po łebku, wychwalając za dobrą robotę.

— Jestem z was dumna, moje małe wojowniczki. Dałyście radę ukończyć trening nawet szybciej, niż myślałam.

— Oczywiście! Nie mogłoby być inaczej — odezwała się z przejęciem Mandarynkowe Pióro. Zaraz jednak poprawiła swój ton. — Nie zawiodę naszego klanu i rodziny.

— Nie zawiedziemy — podsunęłam, patrząc troszkę krzywo na siostrę, bo co do niej miałam wątpliwości. Płotkową Łapę już zdążyła zawieść. Uśmiechnęłam się jednak mimowolnie, gdy zwróciłam się z powrotem do babci. Postanowiłam oszczędzić Mandarynce wywodu o nie zawiedzeniu jeszcze brązowych kotów, w końcu to by nic nie dało. Zamieniłyśmy jeszcze parę zdań ze starszą już kocicą, bardzo kulturalnie i cywilizowanie, mimo łączących nas różnic, jeśli mogę dodać, i każda rozeszła się w swoją stronę. Ja w kierunku legowiska wojowników, gdzie po chwili moje oczy wypatrzyły w tłumie Skrzelowy Szept. Kiwnęłam mu głową na powitanie i po chwili obydwoje siedzieliśmy na skraju obozu. Promienie słońca dopiero co zaczynały wkraczać na wysepkę, było więc jeszcze wciąż szarawo na dworze. 

— Dzień dobry, Algowa Strugo, gratuluję nowego imienia — zaczął uprzejmie Skrzelik. 

— Aj tam! Strasznie oficjalne one są, możemy do siebie pierwszym członem chyba mówić. Jeju, strasznie mi się spać chce teraz, ale wytrzymam jakoś. Śniła mi się mama wcześniej, nie pamiętam co dokładnie... Ale no, dogoniłam ciebie, nie wierzę, że teraz w końcu będę spać razem z wszystkimi wojownikami, Piórkolotek, twoje siostry, mój tato, ciocia Pianka... — zaczęłam wyliczać. — Pchli Nos też! I Nenufarka, lubię z nią czasem pogadać na patrolu. Z Piórkolotkiem dawno nie gadałam, chyba jest nadal jakiś taki smutny.. może go spróbujemy rozruszać potem? Albo pójdziemy na wspólne łowy z Karaś, taki ładny dzień się zapowiada?

Spojrzałam wyczekująco na kocura, wsłuchując się w poranny śpiew ptaków i szum wody. Próbowałam zadośćuczynić jakoś ostatnią rozmowę, może tym razem uda mi się podnieść go na duchu. Wszystko się jakoś w końcu ułoży, będziemy mieli miłe popołudnie, słonko będzie świeciło, a woda przyjemnie obmywała z wysiłku nasze łapy, gdy postanowimy wziąć przerwę na brzegu po udanym polowaniu. A jeśli ktoś spróbuje nam przeszkodzić, to zagryzę go własną parą szczęk, bez litości, i zakopię na plaży.

<Skrzelik?>

[2064 słowa]

[przyznano 41%]

Od Algowej Łapy

 Kolejny poranek, kolejne zagwozdki. Z pewną ciekawością przysłuchiwałam się plotkującym blisko obozu kotkom, (co jest czymś, czego nie robiłam zbyt często). Bardzo chciałam do nich dołączyć, nawet zdążyłam już zeskoczyć po cichutku na niższą gałąź. Już miałam się odezwać, gdy w samą porę zorientowałam się, że tematem ich rozmów była moja rodzina, więc zawstydzona zatrzymałam się i wróciłam na górę drzewa, gdzie byłam wcześniej przyczajona. Naprawdę, nie chciałam podsłuchiwać! Jakoś tak wyszło i teraz byłoby mi głupio zejść i powiedzieć, że hej, jestem tutaj na górze! Za to jeśli chodzi o to, co robiłam na drzewie... Ćwiczyłam wspinaczkę, bo muszę przyznać, że nie byłam w tym nigdy jakoś dobra. A nie mogę zostać w tyle za Mandarynką! Wczepiłam się mocniej pazurami w drewno, ukrywając siebie dobrze w cieniu liści. Zrobiło mi się troszkę przykro, gdy usłyszałam, że Klan Gwiazdy może nie popierać liderki. Czy wszyscy naprawdę bardzo nie lubili babci, czy tylko tak narzekali bez niej obecnej? Niech powiedzą jej to w twarz, a nie... Nie zje ich przecież za to. Brakowało mi trochę czasami towarzystwa innych kotek, będąc zakumplowaną głównie z kocurami... Jednak dzisiaj nie było najwyraźniej dniem na zmianę tego stanu rzeczy. Cofnęłam się po cichutku i czmychnęłam dalej od zgromadzonych, zeskakując w pewnym momencie z drzewa na rzecz przejścia się brzegiem rzeki. Nie dawało mi to spokoju, co powinnam zrobić w tej sytuacji? Co mogłam zrobić w tej sytuacji? Powiedzieć o tym babci, czy porozmawiać z kotami sama? A może spróbować porozumieć się z samymi przodkami... W końcu byłam księżniczką, powinnam być jakaś zaradna...
Nagle rozmyślania przerwała mi duża, zielona żaba, która wyczłapała spośród traw, nieprzychylnie łypiąc jednym okiem w moją stronę. No właśnie, jednym! Wpatrywałyśmy się w siebie w ciszy, aż w końcu zwierzątko nabrało powietrza w płuca, zaokrągliło się, po czym wypuściło z siebie przeraźliwy skrzek. Eek! Okropne! Co to za zły omen? Pacnęłam ją łapą, co chyba tylko jeszcze bardziej ją rozzłościło. Mi się to jednak spodobało, toteż bawiłam się nią jeszcze chwilę, doskakując z atakiem i odskakując, w końcu jednak znudziłam się i tym. Czy koty mogą jeść żaby? Może Bursztynek ją zje, jeśli mu powiem, że sama jadłam wcześniej i było smaczne. Zachichotałam, wyobrażając sobie reakcję innych. Muszę to zrobić! Zabiłam szybko dziwnego płaza, ciesząc się w końcu chwilą błogiej ciszy w zagajniku. Zrobiłam tym przysługę pobliskiej przyrodzie! Oblizałam pysk z krwi i wróciłam w podskokach ze zdobyczą w kierunku legowiska uczniów, zapominając na chwilę o tym, co wcześniej mnie trapiło.

[409 słów]

[przyznano 8%]

Od Algowej Łapy

 Upalna Pora Zielonych Liści trzymała koty Klanu Nocy w ryzach. Na szczęście nasz klan pobłogosławiony był szerokim dostępem do wody, więc zazwyczaj to w niej się właśnie chłodziliśmy. Ranek nie był jednak taki okropny, słońce nie dawało się jeszcze super mocno we znaki... Przynajmniej to mi ono nie przeszkadzało. Dzisiaj zanim wyszłam z obozu zapolować (nie zostałam tym razem przydzielona na poranny patrol) zaszła mnie moja siostra, Zimorodkowa Łapa i poprosiła o znalezienie i zmoczenie mchu w świeżej wodzie. Musiał być potrzebny do legowiska medyków, albo może do starszyzny? Coż, mówiła coś, ale zdążyłam już zapomnieć. Nie znalazłam żadnego w najbliższym pobliżu obozu, toteż zmuszona byłam pójść trochę dalej. Nic dziwnego, pewnie wszystko wybrali stąd sami medycy i inni uczniowie. W końcu natrafiłam na bardziej zacieniony obszar i nie musiałam czekać długo aby wyhaczyć to, czego szukałam. Teraz trzeba było go jeszcze przenieść do wody... Westchnęłam cicho i wzięłam roślinę w pyszczek. Nie byłam zbyt wielkim fanem smaku roślin, pewnie dlatego nie zostałam medykiem! Niespodziewanie, po namoczeniu mchu i podniesieniu łba znad tafli moje oczy napotkały te Pylistej Burzy. Pomachałam liliowej kotce łapką, pokazując jej, że ją widzę. Uśmiechnęła się do mnie, gestykulując coś żywiołowo i podskakując. Nie mogłam trochę odgadnąć tej wojowniczki, była miła i pogodna, ale jest jakiś limit w tym, co niemy kot może przekazać światu... Co tak naprawdę myślała? Wyglądało na to, że czasem smuciła się lekko, gdy młodsze koty zwracały się do niej ciągle żeńskimi zaimkami, ale czemu? Tym razem również jej nie zrozumiałam, ale podpłynęłam w końcu do niej na drugi brzeg, prawie zapominając o mchu, po który tu w końcu przyszłam. Gdy już stanęłam blisko niej zrozumiałam w końcu, o co jej chodziło. Przy Pylistej Burzy leżała pokaźnych rozmiarów płotka. Poczułam nagłe ukłucie w sercu rozpoznając rybę, jednak szybko odwrócił moją uwagę jej rozmiar. Bo, wow, naprawdę była wielka. Chyba nigdy w życiu nie widziałam tak dużej płoci.

— Jak takie coś można złapać w ogóle? — odezwałam się w końcu, zadumiona. — ...Wow, to naprawdę wielka ryba — dodałam z zachwytem, przyglądając się jej ciału uważnie. Pylista Burza rozpromieniła się na pochwałę i posłała mi swój popisowy, szeroki uśmiech.

[353 słów]

[przyznano 8%]

Od Algowej Łapy CD. Zimorodkowej Łapy

Wow, moja siostra była naprawdę mądra i fajna. A pocieszyć też umiała dobrze. Oczy mi się zaświeciły, kiedy zobaczyłam piórko, które mi podsuwa. Kolejne? Zaraz mi braknie miejsca na sierści, ah, ale to by było cudowne! Jednak po usłyszeniu wypowiedzi, która towarzyszyła prezentowi, iskierki zapału zastąpione zostały łzami wzruszenia. Naprawdę dawała mi te wszystkie rzeczy..? Nie mogę ich przecież przyjąć! Nie mogę, nie mogę! Nie zasłużyłam sobie niczym... Odsunęłam się od Zimorodkowej Łapy zanim zdążyłabym ją zalać swoimi łzami. Zaciągnęłam głośno nosem po czym pokręciłam głową.

— Nie mogę tego wszystkiego przyjąć... Zimorodku kochana, ty... ty bardziej na nie zasługujesz. Jesteś taka dzielna w legowisku medyka i w ogóle. Leczysz nas wszystkich.. — powiedziałam nieco żałośnie.

— Algo, nie dawałabym ci tych dwóch rzeczy gdybym nie myślała, że na nie nie zasługujesz — zamruczała.

— Dobrze, ale.. No jednak nie mogę zabrać ci tego piórka, mimo wszystko. To znak od Klanu Gwiazd dla ciebie, o twoim przeznaczeniu, myślę, że powinnaś go mieć przy sobie. — Widząc uparte spojrzenie siostry zmieniłam taktykę. — Ah, no dobrze! Wezmę je, ale tylko na chwilkę, póki mi nadal smutno... Oddam ci, gdy poprawi mi się w stu procentach humor i wszystko będzie dobrze, okej?

— Okej. — Otarła się o mój bok przyjaźnie. — Trzymaj się, Alga, i pamiętaj o dobrym śnie dla samopoczucia.

— To ty pamiętaj o śnie! — odparłam wzburzona. — Co ja tu widzę, po ciemku siedzisz nad ziołami zamiast drzemać!

Złapałam ją i zaczęłam tarmosić, jednak niespodziewane pohukiwanie sowy w oddali szybko obydwie nas przestraszyło i przypomniało o późnej porze, w którą wypadałoby być cicho. Oddaliłam się w końcu od siostry, która zapewniła mnie jeszcze, że no dobrze, pójdzie niedługo spać. Tak więc wróciłam z moimi zdobyczami do legowiska uczniów, ułożyłam się wygodnie, i o dziwo, zasnęłam szybko.

***

Tego dnia było wyjątkowo gorąco. Przetarłam łapką pot z czoła, odgarniając na bok bujne loki. Byłam już blisko rzeki. Chłodna i rzeźka woda jest teraz rozwiązaniem wszystkich moich problemów! Dotarłszy do brzegu, pochyliłam się najpierw i wzięłam parę łyków, jednak towarzyszyło mi przy tym wkurzające bzyczenie. Ah, no nie, komary! Oczywiście, że będzie ich dużo przy wodzie, ugh! Zaczęłam kręcić się w kółko i machać ogonem, próbując odgonić nieprzyjazne owady od siebie, jednak z marnym rezultatem. Z braku innych opcji, wskoczyłam więc w końcu po szyję do wody. Prąd był wartki, jak zwykle zresztą, więc zaczęłam machać łapkami w miejscu, nie chcąc, żeby mnie gdzieś zabrał. W końcu uciążliwa chmara chyba ogarnęła, że nie dam im się ugryźć, bo nie docierało już do moich uszu ich okropne, wysokie bzyczenie. Musiały sobie pójść... albo przyczaiły się gdzieś w pobliżu. Zmrużyłam oczy i wyszłam z powrotem na płytszą wodę, gdzie mogłam łatwo stanąć, po czym otrzepałam się. Było mi już chłodniej, więc może pomyślę teraz o złapaniu jakiejś ryby? Głupio trochę wracać z pustym pyskiem... Zwłaszcza po tym, jak wczoraj gadałam siostrze, że ona jest taka przydatna i w ogóle. Zanim zdążyłabym przygotować się do polowania, w ułamku sekundy niemal sielankowy nastrój przerwał gwałtowny plusk. Znowu jakaś ryba? Nawet nie zauważyłam, że sierść na karku mi się postawiła. Nim zdołałabym wyjrzeć zza gęstych trzcin, by sprawdzić kto był sprawcą tego hałasu.. woda ucichła, a pozostawione wcześniej okręgi na tafli rozmyły się tak, jakby w ogóle ich wcześniej nie było. Oh. Czy przewidziało mi się? Nie, to niemożliwe, nie mam przecież problemów z umysłem, prawda? Prawda? Węszyłam jeszcze chwilę w powietrzu, zmartwiona. To nie był plusk ryby, a jeśli był, to musiała być ogromna, wieksza od kota.

— Algowa Łapo, czy wszystko w porządku? — Usłyszałam nagle głos z przeciwległego brzegu. Pchli Nos stał spokojnie, jego białe futro połyskujące w pełnym słońcu... było całkowicie suche. Wcale nie wyglądało jak okrywa kogoś, kto właśnie zanurzył się po uszy w wodzie. Widocznie musiałam spojrzeć na niego z bardzo dziwnym wyrazem pyska, bo ponowił pytanie, tym razem głośniej. W końcu zdobyłam się na odpowiedź:

— Ah... Nie! Znaczy, tak! Tak, wszystko w porządku! Słyszałeś ten dźwięk wcześniej?! — zapytałam, na co nastychmiast dostałam w odpowiedzi nieco rozbawione spojrzenie od kocura. ... No tak. Głupie pytanie.

— Przepraszam za to! Idę do ciebie! — wrzasnęłam głośno troszkę zakłopotana, próbując przekrzyczeć szum rzeki, i skoczyłam znowu w wodę.

Znajome środowisko pomogło mi uspokoić się i oderwać głowę od dziwnej sytuacji z wcześniej, a przynajmniej tak mi się wydawało, bo kiedy wdrapywałam się na brzegu do mojego mentora poczułam, jak nagle kamień, na który stanęłam, traci swoją przyczepność w ziemi. Moja śliska od wody poduszka na dodatek nie mogła się w niego skutecznie wczepić, na nic nie pomogły wystawione pazury. Zanim zdążyłabym zorientować się co się dzieje, straciłam równowagę. Pozostałe łapy poszły w ślad za pierwszą i omsknęły się po śliskiej powierzchni, a ja sama spadłam razem z kamieniem z chlupotem do rzeki.

***

— Algo, Alga, słyszysz mnie? — usłyszałam nieco niewyraźnie zmartwiony głos Zimorodkowej Łapy. Ah, spotkaliśmy się szybciej, niż myślałam.

Chwila, byłam w legowisku medyka?! Poderwałam się gwałtownie, zaraz tego żałując, bo poczułam ostry ból płynący z lewej przedniej łapy. Uniosłam ją niezręcznie w górę i położyłam na drugiej stopie, dzielnie zaciskając zęby. Zlustrowałam wzrokiem otoczenie. Faktycznie było to legowisko medyka, pachniało mocno ziołami, na dodatek w środku oprócz mnie siedział jeszcze mój mentor, Pchli Nos, a w kącie także Kazarkowa Śpiewka, która wyglądała na bardzo niezadowoloną. Przede mną zaś pochylona była moja siostra i jej mentorka, Strzyżykowy Promyk.

— Słyszę, a-ała... Chyba coś sobie zrobiłam z łapą — bardziej zapytałam, niż stwierdziłam.

— Na to wygląda, za to twój mentor, który cię tutaj niósł, na dodatek wbił sobie kolca w łapę po drodze, więc również będzie musiał być zbadany — spojrzała na swojego brata medyczka.

Niósł mnie tu? Ah, no tak, już pamiętam, wpadłam do wody. Spojrzałam na śnieżnobiały pysk Pchlego Nosa, na którym malowała się lekka ulga na mój widok całej (i prawie zdrowej) i uśmiechnęłam się z wdzięcznością. Zaraz potem przeniosłam wzrok na Zimorodek.

— To... będę mogła chodzić? — zapytałam nieco dramatycznie. Nigdy nie można być pewnym z tymi urazami. Co jeśli to jakiś super ultra rzadki przypadek i zostanę kaleką do końca życia?! I nigdy nie zostanę wojownikiem?! No właśnie.

<Zimo?>

[990 słów]

[przyznano 20%]

Wyleczeni: Algowa Łapa, Pchli Nos, Kazarkowa Śpiewka

Od Algowej Łapy CD. Bursztynka (Bursztynowej Łapy)

*przed mianowaniem kociaków*

Dzisiejszy trening polowania odbywał się nocą. Część zwierzyny była wtedy bardziej aktywna, a ja musiałam też umieć dostosować się do różnych warunków. Na szczęście w tej chwili chmury nie zasłaniały księżyca, więc widoczność była lepsza niż zazwyczaj. Pchli Nos, jak to miał od niedawna w zwyczaju, został nieco dalej, polecając mi wpierw abym sama wykorzystała wszystko to, czego mnie wcześniej nauczył. Na jego nieszczęście noc była jedną z tych pór, kiedy słaby słuch kota dawał mu gorsze pole do popisu, tak więc i tak byłabym teraz zdana tylko na swoje uszy. Zwinnie wskoczyłam na jedną z belek zrujnowanego mostu, lekko chwiejąc się na wąskiej powierzchni przy lądowaniu. Stała ona wyżej od reszty, dając dobry, szeroki widok na okolicę, nawet mimo późnej pory. Hm, chyba coś usłyszałam w wodzie? Nie, to chyba nic... Po chwili nasłuchwiania z powrotem rozluźniłam mięśnie, kiedy tuż obok mnie rozległ się niespodziewanie bardzo donośny plusk. Leciutko podskoczyłam, zarówno przez bliskość jak i głośność dźwięku. Pchli Nos w oddali także poruszył się w wodzie zaniepokojony. Trzeba to sprawdzić. Ze zjeżoną sierścią powoli zeskoczyłam na belkę, która była bliżej hałasu, próbując rozeznać się szybko w sytuacji. Plusk powtórzył się, tym razem jednak nie ustał, generując całkiem duże fale, przez co szybciutko zlokalizowałam jego źródło. Doskoczył do mnie mój mentor, więc już razem mieliśmy okazję zobaczyć, że urwisem, który nas niepokoił, była jakaś bardzo gruba ryba, która zaklinowała się między belkami. Cóż za pechowa sytuacja! Dla niej, oczywiście. Złapałam ją szybciutko, ucieszona z łatwiej zdobyczy i z szerokim uśmiechem na pysku przeniosłam ją do obozu. Znaczy, nie było tak łatwo, w końcu ryba była niesamowicie gruba i ciężko się ją trzymało w biegu. Ale dałam sobie radę bez pomocy!

***

Za sugestią mentora poszłam następnego ranka zanieść zdobycz do żłobka. Poprosił mnie też, żebym nauczyła razem z Kotewką dzieciaki jak jeść ryby, żeby się nie zadławiły ośćmi w przyszłości, skoro już przyniosłam taką dużą. Nie ma sprawy! Weszłam w zarośla kociarni, czując od razu lekkie ukłucie nostalgii. Ciekawe, czy moje wysuszone kwiaty nadal tu gdzieś były? Może pobawimy się z maluchami, szukając ich razem w zakamarkach. Przywitałam się grzecznie z ciocią i oddałam rybę pod jej pieczę, widząc, że młodzi właśnie bawili się czymś w najlepsze. Hm, w sumie wyglądała na dosyć głodną, czy to na pewno dobry pomysł, żeby ją trzymała? Nie no, nie zdradziłaby klanu w ten sposób. Oj, jeden kociak się chyba właśnie przewrócił. 

— Przepraszam! — pisnęło kremowe kocię. — Ja naprawdę chciałem ratować Zmierzch, to Kotewkowy Powiew mi zabroniła! Nie jestem złym kociakiem, nie skazuj mnie na pobyt w żadnym złym miejscu... 

Przekrzywiłam łeb zdziwiona. Czy ja wyglądam tak strasznie, czy to dzisiejsze kocięta mają problemy? Chyba muszę zacząć przestać się tyle martwić nad rzeczami i dłużej sypiać, może ciocia Kotewka miała z tym rację. 

— Spokojnie, hej, no już. Wiem, że wyglądam podobnie do zastępczyni, ale jesteśmy bardzo różne od siebie, obiecuję. No i niczym sobie nie przewiniłeś.. o ile mi wiadomo — Uśmiechnęłam się, próbując go ocucić z jego dziwnego stanu lekkim dotykiem łapy w bok.

Zauważyłam, że kocurek nadal patrzy na moje kwiatki, uznałam to więc za okazję do dalszego zmienienia tematu.

— Lubisz je? Moje ozdoby, mam na myśli. Jeju, nowych już ci raczej teraz nie znajdziemy kolego, na to musimy poczekać chwilę do Pory Nowych Liści. Te moje zresztą już też są na skraju wytrzymałości, trzeba je będzie wyrzucić niedługo, nawet jeśli to przykre.

— Nie! — pisnął gwałtownie kociak, niezadowolony. Jeju, jak on miał na imię, chyba zapomniałam. Algo, ale z ciebie okropna współklanowiczka... — Znaczy... nie wyrzucaj, są bardzo ładne.

Spojrzał na mnie żałośnie, więc nie mogłam się powstrzymać i potargałam mu główkę łapą.

— No dobra, to nie wyrzucam. A wiesz co? Gdzieś tutaj powinny być jakieś stare wysuszone, dostałam je kiedyś od kogoś. Poszukamy ich razem, to najwyżej płatki dostaniesz, jeśli się zachowały. — Tak zrobimy. — Zapytaj siostrę, może będzie chciała się dołączyć — dodałam.

Po nie tak długich poszukiwaniach udało nam się znaleźć moją miernie wyglądającą wiązkę starych kwiatków, z której potem pieczołowicie odratowaliśmy parę ładnie ususzonych płatków. Rodzeństwo jakoś rozdzieliło je między sobą, z moją pomocą. Ryba, o której wszyscy zapomnieli, została za to w końcu zjedzona tego dnia przez Kotewkowy Powiew. Wiedziałam! Na szczęście żadnemu z kociaków to nie przeszkadzało, bo szybciutko przyniosłam im nową, patrząc przy tym jednak na ciocię z lekkim wyrzutem.

***

Księżyce szybko minęły, a znajdki w końcu zostały uczniami! Cieszyłam się z nowego towarzystwa, chociaż przyznam, było momentami dosyć ciasno w legowisku uczniów. W sumie... akurat mi to tak nie przeszkadzało, im ciaśniej tym raźniej! Ale potrafiłam zostać ofukana za (nieumyślne!) przepychania w nocy. No chyba nie kontroluję co się ze mną dzieje gdy śpię, więc to nie moja wina, jeśli niechcący się na kimś położę! W dodatku byłam teraz jeszcze wciąż trochę niewyspana po zgromadzeniu, więc senny nastrój utrzymywał się cały ranek. Biorąc dla siebie jakiegoś średniej wielkości kosa, zauważyłam kątem oka Bursztynową Łapę. Także przyszedł na śniadanie? Ziewnęłam i uśmiechnęłam się mimowolnie, przypominając sobie akcję z poprzedniej nocy.

— To ty zjadłeś wczoraj ślimaka! Jak się czujesz? — zagaiłam, ustępując miejsca przy stosie. — Był smaczny? Niesmaczny? Co z teksturą? Babcia chyba nie była zadowolona...

Naprawdę mnie to ciekawiło! Może powinniśmy włączyć ślimaki do diety. A może algi do tego, o! Powinnam otworzyć własny biznes wyżywieniowy, możemy razem z Bursztynkiem to zrobić. Zdrowa dieta dla każdego kota!

<Bursztynku?>

[878 słów]

[przyznano 18%]

Od Algowej Łapy CD. Skrzelikowej Łapy

Na widok wielce zaskoczonej miny Skrzelika mimowolnie roześmiałam się z lekkim sercem. 

— Co robię? Czekam na Porę Nowych Liści... — odparłam rozbawiona. — Jejku, nie wystraszyłam ciebie za bardzo? Przepraszam!

Posłałam kocurowi tylko troszkę skruszone spojrzenie, ale pomogłam mu szybko wydostać się z wody, popychając go w bok głową. Po wyjściu na brzeg przyjrzałam mu się dobrze, hm, wyglądał dosyć mizernie, a do tego taki mokry... Troszkę zabawne, ale troszkę też zrobiło mi się go żal. Poczułam ukłucie niepokoju, widząc jego stan, jednak szybko odsunęłam je gdzieś do tyłu głowy. Hm, jak my go teraz wysuszymy? 

— Nie... Gdzie jest Pchli Nos? — zapytał niepewnie. 

— Aha, dobre pytanie! — Poruszyłam wąsikami, próbując sobie przypomnieć. Mózgu, działaj, przydaj się na coś dzisiaj! — Hm... A.. No tak! Kazał mi dzisiaj coś upolować i przynieść samej! Znaczy, to nie tak, że jest daleko w obozie, ani nic. Jest niedaleko, chyba... Chyba, że już poszedł? Nie powinien.

— Aha...

— Ostatnio udało mi się upolować parę piszczek gdy byliśmy razem. Jednak wojownik powinien umieć polować sam! Ale... No, jedyne co znalazłam póki co, to ciebie. 

Skrzelikowa Łapa otrzepał się z wody. Pod wpływem nagłego natchnienia zerwałam trochę mchu, który rosnął na korze (i był w większości suchy) i podałam mu go do wytarcia się, co (niemal) ochoczo zrobił. Wymijając go podeszłam do lekko wzburzonej rzeki. Miałam za sobą już jako taki trening łowienia ryb... Technika mojego mentora była jednak troszkę dziwna, w końcu nie mógł polegać na słuchu, żeby sprawdzić gdzie chlupocze woda. W wypadku ryb nie można było również ich wywęszyć. Pozostawał wzrok i dotyk, długie wpatrywanie się w tafle i wyczuwanie wąsikami wibracji wody. Nie udało mi się jak dotąd złapać żadnej ryby, miałam jednak opanowaną teorię i umiałam ich szukać. Raz było blisko! Ale ta okropnie zdradliwa istota ostatecznie prześlizgnęła mi się między łapami. Spróbowałam zbliżyć pysk do tafli, oglądając całą powierzchnię rzeki, jednak... nic. Uh, Algo, skup się! Kluczem do złapania ryby jest cierpliwość. Nawet bardziej niż zazwyczaj było mi ciężko się nie rozproszyć, wciąż w głowie miałam ostatnie wydarzenia z obozu... Byłam wtedy razem z Pchlim Nosem i paroma innymi kotami na patrolu granic, właśnie z niego wracaliśmy. Wyczuwając niebezpieczeństwo w obozie mentor rozkazał mi pod żadnym pozorem nie wchodzić do środka, zamiast tego sam tam wbiegł. Zostałam przed wejściem, sama... Bardzo się bałam o to, co mogło dziać się wewnątrz, zapach krwi, strachu, a do tego przeróżne syki, krzyki i piski. W końcu wszystko ucichło. Nie mogłam już dłużej czekać, mimo mojego szacunku dla mentora, weszłam sama w końcu ostrożnie do środka. Wszystkie mięśnie drżały mi w niepokoju, a scena przed moimi oczyma była.. no, nie było mi dane widzieć w życiu jeszcze nic chociaż trochę podobnego. Nikt nie zwrócił nawet na mnie uwagi, koty sprawdzały się wzajemnie, czy pchały do medyka, zgodnie odsuwając się jak najdalej od trzech ciał leżących na ziemi. Wszedzie widać było ślady krwi i wyrwane kępki sierści, świadczące o zaistniałej walce. Ostrożnie podeszłam bliżej, jednak pisnęłam wystraszona, kiedy jeden z wojowników minął mnie przy wejściu. Zaraz potem jednak znowu przeniosłam wzrok na leżące nieopodał ciało, należące do Błotnistej Plamy. Nie zdążyłam się nawet dobrze przyjrzeć, odskakując jak oparzona pod wpływem tego, co ujrzałam. Wyraz pyska kotki był zupełnie różny od tego, gdy ktoś spał... Nie tak to sobie wyobrażałam, czy naprawdę śmierć wyglądała tak strasznie? Czy mama też tak wyglądała, gdy umierała..? Łapy zatrzęsły mi się, poczułam jednak silniejszy lęk, ten o stan moich bliskich. Pobiegłam wtedy w kierunku medyka, gdzie już i tak było tłoczno. Byli. Wszyscy bezpieczni. Ostatecznie, nikomu z mojej bliskiej rodziny nic się nie stało. Tylko trochę mi ulżyło, zawroty głowy i brak czucia w łapach utrzymywał się jeszcze do końca dnia, a parę dni potem nadal było mi trudno zasnąć w nocy. Biedna Nenufarowy Kielich nawet dostała wymiotów od tego całego stresu, chociaż z tego, co wiem, to wyleczyła się już. Ciocia Pianka również zaczęła ciągle drapać się z nerwów, co doprowadziło do dużej irytacji skóry. Przynajmniej tak powiedział medyk. (Dostała na to maści i mamy ją pilnować, żeby tak nie robiła, więc mam nadzieję, że będzie dobrze!) W końcu trzeba było się otrzasnąć, nastał kolejny wschód słońca, a Pora Nowych Liści była coraz bliższa. Wygląda na to, że byłam jednym z kotów, które szybciej doszły do siebie po wypadku.. Na pewno nie wymiotowałam, jak Nenufarka. Tak naprawdę większość z tego po prostu odłożyłam gdzieś głeboko w niepamięć, starając się wyprzeć całe wydarzenie. Przynajmniej Płotce się nic nie stało, ominęła to, myślałam, chociaż pamięć o siostrze powoli zaczęła zacierać się, (tak samo jak ta o mamie wiele księżyców wcześniej). Wciąż miałam nadzieję, że Płotka i ciocia Kawka powrócą do nas, może na wzór kwiatków, które teraz ponownie miały zakwitnąć? Nie byłam już kociakiem, wiedziałam, co spotkało mamę po porodzie. Umarła, umarła, a nie poszła w podróż, chociaż może w pewnym sensie to też nie było kłamstwem. Tęskniłam nadal, jednak muszę być silna dla niej, jak i dla kotów pozostałych przy życiu. Z determinacją podniosłam łeb. Trzeba wyżywić klan! Przypomniałam sobie, jak Pchli Nos milutko podsunął mi ostatnio alternatywny sposób na złowienie ryby, widząc, że nie mam do tego zwykłego cierpliwości. A mianowicie, trzeba było zebrać jakiegoś robaka i wsadzić go do wody, żywego lub martwego, (w zależności czy dałby radę uciec). Następnie zmącić lekko wodę, najlepiej krwią, czy jakimś owocem, i poczekać chwilkę. Ten sposób może i nie był zbyt wydajny, bo trzeba było znaleźć te wszystkie rzeczy, ale za to dla kotów takich jak ja, które nie lubiły stać i długo czekać w miejscu, sprawdzał się nawet dobrze. Możemy spróbować. Tylko skąd ja wezmę krew?

— Skrzelikowa Łapo, czy chcesz oddać krew w szczytnym celu wykarmienia klanu? — zażartowałam.

— C-co? — pisnął.— Czyli będziecie mnie jeść? — dodał lekko zrezygnowany. Wow, szybko się poddał.

— Nie, ale potrzebuję wabika na ryby. W rzece szybko spłynie, to dobrze by było go więcej. Możemy przymocować jakiegoś robaka jakoś, żeby nie odpłynął, może nadziać na patyk? Okej, zdecydowałam. Ja idę złapać jakiegoś zwierzaka, a ty poszukaj takiego tłustego robala. Zaraz wracam!

Zostawiłam lekko oszołomionego ucznia samego i pobiegłam głębiej w las. Wiało tu mniej niż przy rzece, ale wcale nie było cieplej przez ten cały cień.. no i walające się jeszcze gdzieniegdzie zaspy śniegu. Przylgnęłam do chłodnej i lekko wilgotnej ziemi, słysząc cichutki szelest przede mną. Przyczajona, podczołgałam się dalej i ujrzałam małego kosa, szukającego czegoś w ziemi. O, jak miło, w końcu coś. Schowałam się pod krzakiem i wydałam z siebie ciuchutki ćwierkot, chcąc zwabić go w moją stronę. Ćwier...kot... pomyślałam przez chwilkę i aż się rozproszyłam, ale na szczęście ptak nie uciekł. Zaćwierkotałam znowu, po czym korzystając z prawie idealnej odległości, skoczyłam szybciutko na jego kruche ciałko. Ptak, również szybciutko, wybił się do góry, jednak udało mi się zaczepić go jedną łapą, przez co stracił równowagę i zachwiał się w powietrzu. To pozwoliło mi dobić go i powalić na ziemię drugim uderzeniem. Zadowolona szybko go zabiłam, recytując w głowie formułkę podziękowania dla Klanu Gwiazdy. Hurra! Wzięłam jeszcze ciepłe ciało w pysk i pobiegłam z powrotem do Skrzelika. Ten czekał na mnie ze sporą dżdżownicą, a nawet dwoma, przy łapach. Uśmiechnęłam się w podziękowaniu i położyłam ptaka przy nim, zaczynając obgryzać mu głowę w poszukiwaniu tętnicy. Nie będziemy całego ptaka marnować, tylko łeb i trochę krwi.

— Nadziej jednego na jakiś długi patyk czy coś i go potrzymaj potem. Haha, łatwiej to by było w jeziorze zrobić, no ale co? Mamy rzekę — powiedziałam między kąsaniem szyi kosa.

O! Znalazłam tętnice. Szybciutko położyłam ciało na tafli, mącąc wodę dookoła, aby jak najlepiej rozprzestrzenić zapach krwi. Z satysfakcją zauważyłam, że woda w pobliżu przybrała nieco szkarłatny kolor. Na pewno coś przypłynie! Odłożyłam ptaka na brzeg, a brązowy uczeń posłusznie przydreptał do mnie z patykiem i włożył go do wody tak, aby jego koniec z glizdami był lekko zanurzony pod powierzchnią. Stanęłam nieopodal w wodzie i czekałam. Żadne z nas nie odezwało się, Skrzelikowa Łapa z wielką ciekawością przyglądał się mojej niecodziennej metodzie, a ja maksymalnie skupiłam się na obserwowaniu i tak już słabo widocznej wody... Jest! Jedna właśnie podpłynęła do robala, a ja wiem co to za ryba! Tego kształtu i wzorku nie da się pomylić. Z wypiekami na pyszczku wyszeptałam "okoń...", po czym, nie tracąc więcej czasu, rzuciłam się w jego kierunku, skacząc w głebszą wodę. Rzeka się zamuliła, a jedyne co widziałam przez chwilę to miks fal, moich pazurów i piaszczystego dna. Ryba parę razy oberwała ode mnie gdy celowałam troszkę na oślep, czułam jak wbija się w moje pazury. Próbowała szybko odpłynąć, jednak tym razem udało mi się ją dorwać i złapać w końcu w szczęki. Szamotała się niezmiernie, bijąc mnie ogonem po pyszczku, jednak w paru susach byłam już na brzegu, gdzie położyłam ją bezpiecznie na trawie. Nie zabijałam jej jeszcze, niech będzie jak najświeższa. Otrzepałam się szybciutko z wody, mułu i roślinności, które to przylgnęły do mojego futra podczas szamotaniny. Niewiele to pomogło, cóż, potem się tym pomartwimy.

— Dziękuję Skrzelikowa Łapo! Wow! Udało nam się! — zaszczebiotałam wesoło w stronę towarzysza.

— Prawda — skinął głową z lekkim uśmiechem. — Niecodzienna metoda połowu, ale działa.

— To najważniejsze, że działa! Mogę powiedzieć o tobie miłe słówko mentorowi i babci, to może szybciej dostaniesz mianowanie... Aa, ciekawe jakie imię dostaniesz... Nie zapominaj o mnie w legowisku wojowników, gdy już będziesz sławny.... Mam tylko nadzieję, że ten głupi incydent ich znowu nie uprzedził do brązowych kotów — pokręciłam nosem, po czym spojrzałam badawczo na Skrzelika.

No właśnie, co z tym? Rodzina unikała tego tematu ze mną prawie tak mocno, jak ja unikałam Mandarynki, bo wiedzieli, że go nie lubię podejmować i skończyłoby się to kłótnią. Tak samo mentor, który łagodnie próbował mnie przekonywać, żebym bardziej słuchała dorosłych. Co ja, nie mam własnego mózgu? Sama jestem prawie dorosła, wypraszam sobie! Ale nie mogłam ukryć, że wypadek Błotnistej Plamy zasiał pewien niepokój i w moim sercu. Skrzelik chyba nie wykazywał symptomów, prawda? Wyglądał na troszkę zmęczonego i zagubionego, ale on miał tak zawsze, przynajmniej od kiedy go znam. Tak, o to nie muszę się bać. Jak mam się czymś przejmować, to raczej nękaniem go ze strony reszty klanu. Nie pozwolę tym razem, żeby jakiś zadufany czarno-biały kot przegonił mi znowu bliskiego! Warknęłam w myślach, wyżywając się ostrzeniem pazurków na wyimaginowanej kukiełce Tuptającej Gąski. 

— Skrzelikowa Łapo, jeśli ktoś ci będzie dokuczał, to przyjdź do mnie, pobijemy ich razem — stwierdziłam w końcu, nie widząc innego wyjścia. Zaczęłam też szybko robić pokazowe ciosy łapą w powietrzu, żeby przekonać go co do swoich umiejętności obronnych.

Zamiast jednak podziękować i wyruszyć ze mną od razu w dziką szarżę na niemiłych współklanowiczow, brązowy uczeń podskoczył i wyjąkał szybko "r-ryba!" - Ryba? O co mu chodzi- A! O uderzenie serca za późno, okoń, którego złapaliśmy, przetelepał się w końcu z miejsca, gdzie go zostawiłam, do wody i z głośnym pluskiem zanurkował z powrotem do rzeki. Krzyknęłam za nim zrozpaczona. Nie udało mi się, niestety, go jednak dorwać. Chociaż dałam superszybkiego susa pod wodę, rzeczna bestia suberszybciej odpłynęła gdzieś daleko w głębinę. Zastygłam w niedowierzeniu, nie wiedząc, jak sobie z tym poradzić. Chwilę stałam po brzuch w wodzie, cała mokra, patrząc z wielkim smutkiem za niedoszłą ofiarą. Może powinnam teraz pójść w jej ślady i również powędrować na dno i z niego nie wychodzić. Beznadzieja...W końcu jednak trzeba było się otrzasnąć, dosłownie i w przenośni. Odwróciłam się w stronę brzegu i spojrzałam na równie co ja rozczarowanego kocura. Potem zerknęłam pod jego łapy, gdzie wciąż leżał lekko schowany i niepozorny, jakby chowający się przede mną, jeszcze jeden robal. Nadzieja ponownie zakwitła w moim sercu. Może nie wszystko stracone, możemy jeszcze spróbować drugi raz... Nie będę musiała wracać z pustym pyskiem do Pchlego Nosa, a on nie będzie musiał nade mną wzdychać zmartwiony.

< Skrzeliku? Rybka nam uciekła trzeba znowu łapać ;_; >

[ 1929 słów ] + łowienie rybek

[przyznano 39% + 5%]

wyleczeni: Nenufarowy Kielich, Spieniony Nurt

Od Algowej Łapy

*wszystko przed zaginięciem Płotki*

— Płotko? Gdzie jesteś? — miauknęłam w ciemność, szykując się do snu, jednak przez to, ilu uczniów było obecnie w legowisku, czasem trudno mi było znaleźć moje rodzeństwo w tłumie. Lubiłam mówić dobranoc każdej z nich, zanim szłam spać. Powiedziałam już Mandarynce i Zimorodkowi.

— Tutaj — miauknęła zaspana Płotkowa Łapa cichutko. No tak, zazwyczaj tam spała. — Dobranoc — dodała, już przyzwyczajona do moich "wydziwiań".

— Dobranoc! — pisnęłam głośno w odpowiedzi. — Pchły na noc!

Po legowisku rozniosło się parę zmęczonych i rozdrażnionych jęków, zapewne od uczniów chcących już zasnąć, jednak byłam już cichutko i w końcu wszyscy zgodnie zasnęli, jako że kłócenie się ze mną zabrałoby im tylko jeszcze więcej snu. Hm, no i co, nie moja wina, że nie zaznali nigdy troski o drugiego kota! Ja bardzo lubiłam ten mój mały rytuał.

***

Trening szedł mi nie najgorzej, jeśli mogę sama tak powiedzieć. Razem z mentorem uczyłam się polować i walczyć, lubiłam go! Nie mógł też na mnie za bardzo narzekać, nawet jeśli często coś zapominałam, czy mieszałam, poprawiłam się zazwyczaj dość szybko. Wracaliśmy właśnie po zakopane wcześniej ciała zwierzyny (miałam po węchu sama je odnaleźć). Hm, ale co to za zapach? To nie wiewiórka, której szukałam... to inne koty!? Niedobrze! Ah, ale czuję znajomy zapach, więc nie ma się co martwić o intruzów. Zerknęłam za siebie i upewniłam się, że Pchli Nos nadal na mnie patrzy i pilnuje. Też nie wyglądał na zmartwionego, więc powinnam to zignorować, pewnie jakiś patrol czy coś. Jednak miałam w tej chwili jedną małą przewagę nad mentorem. Do niego przez gęstwinę lasu nie docierały przyciszone głosy kotów, (po których poznałam, że to członkowie mojej rodziny). Nadstawiłam uszu, skupiając się bardziej na podsłuchiwaniu niż tropieniu, byłam jednak za daleko, żeby usłyszeć cokolwiek wyraźnie. Zmarszczyłam nosek lekko rozczarowana. "Jesteś wścibska Algo, wracaj do treningu" pomyślałam, jednak, ah, to głos Płotki? Zerknęłam ponownie szybko za siebie w stronę białego kocura i pod pozorem nieradzenia sobie ze zlokalizowaniem martwej wiewiórki pod śniegiem, podreptałam z nosem przy ziemi bliżej głosów. Mam nadzieję, że nie zacznie się od tego jakaś plotka, że nie umiem węszyć, albo że się zachowuję jak pies... Mniejsza, nie to jest teraz ważne, podkradłam się nieco bliżej, jednak w połowie kroku usłyszałam krzyk Spienionego Nurtu. Coś się stało? Pchli Nos na pewno tego nie usłyszał, może to coś poważnego, nie ma czasu Algo! Zawahałam się przez parę bić serca, jednak ostatecznie zmartwienie wygrało i zaczęłam szybko przedzierać się przez śnieg i zarośla w stronę małego zgromadzenia grupki klanowiczów, z którego to nadal dobiegały podniesione głosy. Trochę mi to zajęło, ale gdy znalazłam się w końcu w zasięgu wzroku kotów, działo się tam niezłe zamieszanie. Ah, gdzie jest Płotka? Może mi się przewidziało? Nie, nie, jest tu jej mentorka... co to znaczy? Spieniony Nurt nie poświęciła mi jednak żadnej uwagi, ciskając nerwowo ogonem na boki, po czym raptem skierowała się w stronę obozu. Tuptająca Gęś stała obok z kamiennym wyrazem pyska, a Nimfia Łapa jeszcze nieco dalej, zasłonięta częściowo przez swoją mentorkę, jednak było widać, że ona również jest bardzo zestresowana. Co się tutaj stało?

— Ciociu — zaczęłam, jednak Pianka mnie chwilowo zignorowała. O nie, nie ma tak! 

Zagrodziłam jej drogę swoim małym ciałkiem i z determinacją spojrzałam jej w oczy. 

— Co się stało?! Nie pójdę sobie, jak nie odpowiesz! Gdzie jest Płotka?

W tej samej chwili dogonił mnie Pchli Nos, rozglądając się przez chwilę z małą dezorientacją po scenie.

— Płotkowa Łapa... Algowa Łapo, spokojnie, zaraz ją znajdziemy — próbowała wywinąć się ciocia. Nie kupuję tego! Tupnęłam łapką. — Pójdę do obozu po Kawczee Serce, dobrze? Dasz mi przejść?

— Nie! — krzyknęłam.

Pchli Nos szybko wślizgnął się obok, próbując oddalić mnie od cioci, natychmiast jednak wróciłam na miejsce.

— Algowa Łapo! Co ty wyrabiasz najlepszego? — zapytał lekko zirytowany.

Nie odpowiedziałam, nadal uparcie wpatrując się w liliową kotkę, która westchnęła w końcu.

— Twoja siostra... lekko się zdenerwowała, pokłóciła się z ciocią, ale to nieistotne, teraz musimy ją znaleźć, co byłoby niebezpieczne w pojedynkę. 

Poczułam, jak robi mi się leciutko słabo. Oh, ja już wiem dobrze co się stało. Tuptająca Gęś była jednym z tych kotów, które traktowały moją siostrę źle, mimo, że ta niczym na to nie zasłużyła. Sierść mimowolnie zjeżyła mi się na karku ze złości. Teraz to przegięła, skoro skończyło się to aż tak źle, na pewno powiedziała jej coś okropnego. Płotki przez to nie ma. Płotka przez to została zraniona. Jest zimno i niebezpiecznie, co jeśli jej się coś stanie? Czarno-biała kotka nie zasługiwała na swój status zastępcy, skoro przez nią cierpią inne, bliskie mi koty w klanie. Mandarynka też nie zasługiwała na miano mojej rodziny, widziałam, jak czasami dokucza siostrze, nawet jeśli w odpowiedzi obrzucałam ją śniegiem, nic to nie dawało! Powinnam była więcej zrobić, to też moja wina. Muszę coś z tym zrobić teraz. Nie... co ja mogę zrobić? Ah, to wszystko przez te dwie czarno-białe, te...wstydzę się też mieć ten kolor futra! No, może nie aż tak, ale!

— Jak mogłaś!? — Poczułam, jak do oczu napływają mi łzy, gdy cisnęłam ostre spojrzenie w stronę zastępczyni. — Nie wybaczę ci tego, nie wybaczę! Mama też ci tego nigdy nie wybaczy!

Nie wiem co myślałam, raczej nic mądrego, ale pobiegłam w stronę starszej kocicy i z pyskiem wykrzywionym w grymasie rozpaczliwej złości rzuciłam się na nią, nie patrząc gdzie ani jak. Gąska odsunęła się ode mnie, również się krzywiąc, jednak moje pazury zaczepiły się w futro na jej boku, dając wyraźny dowód, że były one wyciągnięte. Gwałtownym ruchem zostały one z niego wyrwane, a ja przypadłam do ziemi w pozycji gotowej do ponownego ataku, machając agresywnie ogonem na boki. Zanim zdążyłabym zrobić coś znowu, poczułam jak inny kot łapie mnie za kark i odciąga. Pewnie dla mojego bezpieczeństwa, bardziej niż dla bezpieczeństwa Gąski. Ugh, skończę trening kiedyś, to jeszcze zobaczą! Będę najsilniejsza w klanie i niemili dręczyciele nie będą mogli robić, jak chcą! Już miałam otworzyć buzie, żeby splunąć jakąś obelgę w stronę dręczycielki, jednak nagle niespodziewanie ta zbliżyła się ponownie, szybko dając mi w pysk. Nie było to mocne uderzenie, jednak wystarczyło, żeby policzek mnie zapiekł, a niemiłe słowa utknęły niewypowiedziane. Opuściłam głowę w zaskoczeniu.

— Algowa Łapo, zawiodłam się na tobie kolejny raz. Ani ty, ani twoja matka nie zasługujecie na błogosławieństwo waszego koloru futra. Obyś nie podzieliła jej losu. — splunęła. — Idziemy, Nimfia Łapo — dodała bez emocji i oddaliła się, a wraz z nią jej wysoka uczennica... Ciekawe, co ona czuła, czemu była cicho?

Patrzyłam przez chwilę jak idzie, a za nią i ciocia Pianka, po czym odwróciłam się zrezygnowana. Zanim mój mentor zdążył mnie zganić, nie wytrzymałam i zaniosłam się w końcu donośnym płaczem.

[1083 słów]

[przyznano 22%]

Od Algowej Łapy CD. Zimorodkowej Łapy

Wspólne treningi z Zimorodkową Łapą zawsze były przyjemnością! Najlepiej rozumiała mnie z rodzeństwa. Płotkowa Łapa była spokojna, ale lekko wycofana, więc nie lubiłam jej męczyć za długo swoją obecnością. Mandarynkowa Łapa była... spoko, ale troszkę niemiła dla otoczenia, czego nie lubiłam być świadkiem. Zimorodek miała poczucie humoru, więc lubiłam ją rozbawiać swoimi wygłupami! Różniła się trochę ode mnie charakterem, ale mam wrażenie, że właśnie dlatego tak się uzupełniałyśmy. 

— Okej, to teraz kto pierwszy się wespnie na tamtą gałąź! — rzuciłam, i nie czekając na reakcję, sama zaczęłam skakać po drzewie, o mały włos się przy tym nie wywracając. Ostatecznie przegrałam, jednak prawdziwą wygraną było to, że żadne z nas nie spadło. Mentorzy nie byli zbyt zadowoleni tą samowolką.

***

Siostra zmieniła ścieżkę nauki! Niespodziewanie czy nie, hm, trudno powiedzieć. Widziałam, jak tęskno spoglądała na ciekawe zioła podczas treningów polowania, a w obozie często (niezbyt subtelnie) zaglądała do norki medyków. Byłam szczęśliwa, że znalazła swoje powołanie, ale też trochę smutno mi było, bo widywałyśmy się mniej. Z zaginięciem Płotki, i pogorszeniem stosunków z Mandarynką, zostałam trochę... sama. Wiadomo, miałam dużo przyjaznych kotów, Piórkolotek, Skrzelik, Bulwa, Zmierzch, Bursztynek, Nimfa, Nenufar... ale to nie to samo, co rodzina. No i wstyd się trochę przyznać, ale wciąż tęskniłam niektórymi długimi i mroźnymi wieczorami za mamą. Ona by nie pozwoliła, żeby nasza rodzina się tak rozpadła... Pewnie powiedziałaby coś mądrego, przygarnęła nas łapą i zaczęła delikatnie wylizywać futerko. Zanim się zorientowałam, zaczęłam cichutko chlipać. Był środek nocy, a ja nie chciałam nikogo zbudzić odgłosem, więc potajemnie wymknęłam się na zewnątrz. Cały obóz spał. Mogłabym teraz uciec, może poszukać rodziny na własną łapę, pójść daleko, dalej, niż te wszystkie patrole poszukiwawcze. Ah, no nie, nie zostawiłabym tak reszty. Zresztą głupiutka Algo, ty byś sobie nie poradziła sama! Ledwo myszy łapiesz. Pociągnęłam nosem, na chwilę hamując zły. Głębokie wdechy, głebokie wdechy Algowa Łapo.

— Siostro... wszystko w porządku? — usłyszałam za sobą ostrożny głos Zimorodkowej Łapy, która musiała najwyraźniej jednak usłyszeć, jak wychodziłam.

— Ta.. tak. Przepraszam, jeśli cię obudziłam — Odwróciłam się do niej. — Nadal nie wiem, co powinnam zrobić.

— Co masz na myśli?

— No... mamę, ciocię, Płotkę, babcię, Mandarynkę... wszystkich. Brązowe koty... Wolałam, jak byliśmy kociakami i wszyscy byli szczęśliwi. 

<Zimo?>

[359 słów + wspinanie na drzewa]

[przyznano 7% + 5%]

Od Algowej Łapy CD. Piórkolotkowego Trzepotu

— Może wpadły na siebie podczas opuszczania klanu i wędrują razem... i kiedyś, jeśli reinkarnacja jest możliwa, będzie się mogła czuć w Klanie Nocy jak w domu — usłyszałam od starszego kota. 

Kiwnęłam głową z lekkim uśmiechem. Reinkarnacja brzmi... hm, chyba dobrze? Czy Gwiezdni mogą takie rzeczy robić?

— W takim wypadku myślę, że... ciocia Kawka powinna odrodzić się jako lew, nie kot! Ona opiekowałaby się nami wtedy, ah, a Płotka by mogła być — zaczęłam się zastanawiać. — Może jakąś czaplą... Pasowałoby jej. Mandarynka by na pewno była jakimś ślimorem czy kleszczem, należy jej się. Ja bym chciała być szczupakiem! Albo... albo wydrą! Nie, taka mewa też brzmi dobrze... Nie wiem.

Spojrzałam nieco żałośnie na Piórkolotka, oczekując pomocy w wyborze, zaraz jednak poczułam szturchnięcie od tyłu, a przy mnie jakby z nikąd zmaterializował się Pchli Nos. No tak! Miałam nakarmić dzisiaj starszych, zapomniałam! Mam nadzieję, że nie siedzieli przeze mnie głodni teraz, ah, no nie, no nie. Podskoczyłam i nie czekając na niewątpliwą pogadankę od mentora, poleciałam prędko w stronę stosu zwierzyny, zabierając ze sobą mimowolnie bażancie pióro. Nie złapie mnie dzisiaj za zapominalstwo! Kątem oka zobaczyłam tylko, jak za mną mentor i niebieski point wymieniają spojrzenia. Mam nadzieję, że nikt nie nakabluje Sroczej Gwieździe, że głodzę starszych... Co jeśli nie pójdę przez to na zgromadzenie?! Jest w końcu niedługo...

***

Zgromadzenie poszło... źle. Może nie tragicznie, momentami było fajnie, ale ogólnie źle! Dręczycielka siostra usilnie próbowała mnie zaczepić, mimo że nie chciałam z nią gadać. Nawet Piórkolotowy Trzepot (takie miał pełne imię), mimo że miło się z nim gadało i pomagał mi w poszukiwaniach rodziny, nie pomógł mi z Mandarynką! Z początku byłam na niego o to trochę zła, poczułam się zdradzona, ale nie wiem, chyba nie powinnam? Czy na jego miejscu chciałabym się mieszać w czyjeś problemy rodzinne... Z drugiej strony to nie problemy rodzinne, ja z nią nie chciałam gadać po prostu, ot co! Jeju... chyba i tak powinnam pójść go przeprosić i wyjaśnić sytuację, tak powinna zrobić dobra księżniczka. Pokiwałam głową z uznaniem dla swojej racjonalności i rozsądku. Skończę dzisiaj trening i do niego pójdę. Z tą myślą wstałam w końcu ze swojego posłania. Wychodząc z legowiska dla uczniów, wystawiłam jeszcze Mandarynkowej Łapie język, mimo, że była odwrócona i pewnie tego nie widziała. Tak dla zasady.

***

— Piórkolotkowy Trzepocie — zaczęłam z powagą, gdy już go znalazłam. — Chciałabym cię przeprosić w imieniu moim *i siostry* za kłótnię podczas zgromadzenia. Też bym nie chciała z nią gadać, w zasadzie to nawet nie chciałam z nią gadać, więc ci się nie dziwię.

— O, jasne, nie, spokojnie, nic się nie stało, chyba ja trochę nawaliłem, co? — spytał, stając w miejscu — Moje zgrywanie dorosłego chyba nie specjalnie mi wychodzi - dorzucił żartem. - Spotkałaś kogoś ciekawego na tym zgromadzeniu?

Westchnęłam z ulgą na pozytywną reakcje. No, najtrudniejsze już za mną.

— A! Tak! Jak on się nazywał, um.. jakoś od ptaka! Uczeń, z Klanu Wilka. Nie widzieli tam Płotki ani cioci. Musiały pójść w inną stronę, albo bardzo szybko przejść. Był bardzo miły, powiedział mi też, że jego klan nie odrzuca brązowych kotów... ale nie wychwala też czarno-białych. A.. a ty, spotkałeś kogoś?

— Członkinię Owocowego Lasu. Też kogoś szukała. Końcowo zostaliśmy obsmarkani przez jakiegoś burzaka i musieliśmy się umyć — skrzywił się, na pewno na to wspomnienie o smarkach — Ale ani Kawki, ani Płotki u nich nie było.

Hm? Uniosłam lekko niewidzialną brew. Szczerze mówiąc, spodziewałam się już teraz braku nowych wieści o rodzinie, w końcu minęło tyle czasu, chociaż oczywiście nie przestanę ich dalej szukać. Za to.. oh? Też nowe znajomości? Może nie byłam największą plotkarą, ale ciekawe, ile granic bym przekroczyła, gdybym nagle spytała kocura coś w stylu "oho, a była ładna?" Przez mój pysk przez chwilę przemknął cień uśmiechu, który jednak szybko powstrzymałam. Gadamy przede wszystkim o zagnionych kotkach, to by było niestosowne. Jednak...

— Smarkach?! Czy oni są normalni, w tym Klanie Burzy?! Gdybym była liderem, wygoniłabym ich z lasu za takie zachowanie.

— Płakał chyba za swoją partnerką — wyjaśnił, zapewne czując potrzebę wytłumaczenia smarkającego kota — Z resztą, na skale na wyspie podobno był zastępca. Może lider też został obsmarkany, dlatego nie przyszedł — rzucił pół żartem. — Czyli najdalsze klany mamy załatwione... można jeszcze popytać burzaki i klifiaki, są bliżej, więc wystarczy podejść do granicy. Moglibyśmy niby jeszcze spytać jakichś samotników, ale to już.... uh.

Zapauzowałam na chwilę na rzuconą luźno propozycję kocura. Spytać samotników i koty z innych klanów... No, ale jak? Czy będziemy musieli naginać kodeks, czy czekać aż cały księżyc na nowe wieści? Machnęłam nerwowo ogonem.

— Samotnicy.. Boję się, że jeśli będziemy z tym zwlekać to nawet jeśli ktoś coś widział, to o tym zapomni. Ale, ah, nie wiem czy Pchli Nos pozwoliłby mi — urwałam na chwilę, żeby po klimatycznym uderzeniu serca zacząć mówić ciszej. — On jest.. bardzo zapatrzony w babcię (jeśli o mnie chodzi, brzmi niezdrowo). Bardzo mu się nie podoba, gdy robię coś, co by się jej mogło nie spodobać, a do tego pewnie wlicza się szukanie brązowego kota po innych klanach. Po ostatnim zgromadzeniu... trochę boję się znowu wpaść w kłopoty. — Usiadłam i z lekkim wstydem oplotłam łapki ogonem. — No.. nie wiem co zrobić.

— Miałaś kłopoty? — spytał, marszcząc czoło. Podczas całej mojej wypowiedzi, wyglądał również na niezbyt zadowolonego, może wręcz znużonego, jakby spotkał się po raz kolejny z jakimś mało przyjemną sprawą. Trochę mi go było szkoda. — Mogę sam wyjść podpytać, wziąłbym Karaś albo którąś z córek Kawczego Serca. Mam wrażenie, że próba ucieczki spod oka Pchlego Nosa może być ciężka.

Prawda, byłaby ciężka, może i jest przygłuchy, ale mu to wcale nie przeszkadza w ganianiu mnie! 

— Miałam... troszkę, ale mam wrażenie, że za drugim razem babcia mogłaby być mniej wyrozumiała — przyznałam niechętnie. — Zresztą, kim ja jestem, żeby podważać to, co ona mówi! Chciałabym sama porozmawiać więcej z kuzynkami, ale wygląda na to, że ciągle się rozmijamy z wolnym czasem... Mi też się zaraz kończy przerwa, niedługo idziemy na patrol — mówiąc to nagle wpadłam na pomysł, wstałam i wyciągnęłam łapę do przodu.

— Obiecuję na Klan Gwiazdy, że nie powiem nic o tym babci, ani innym mniej przyjaznym kotom, ale ty też musisz obiecać, że nie powiesz. Jeśli potrzebujesz pomocy z jakąś wymówką albo kryciem cię w razie czego, to zrobię to. Tylko tyle póki co chyba mogę zrobić — miauknęłam z nieco dziecinnym zapałem do intryg i sekretów, jednak płynącym z dobrego serduszka. Spojrzałam wymownie na swoją uniesioną łapę, po czym na tą kocura.

— Uroczyście i pod okiem naszych przodków, przysięgam chronić sekretów Algowej Łapy i pomagać we wszelkich intrygach, w dobrym oczywiście celu i nic nie zdradzać Babcinej Gwieździe. Obiecuję, że Algowa księżniczka będzie mogła mieć zawsze wsparcie w kiepsko udawanym dorosłym — rzekł uroczystym tonem, również wyciągając łapę w moją stronę, by przypieczętować naszą wielką, poważną umowę.

No, mimowolnie leciutko parsknęłam, nie wiedząc czy odwrócić głowę w zażenowaniu, czy wyszczerzyć się chichocząc jeszcze szerzej. Zrobiło mi się po tym jednak dużo lżej. Miałam rację, że rozmowa z Piórkolotkowym Trzepotem będzie mądrą i prawidłową rzeczą do zrobienia. Stuknęłam nasze łapy radośnie.

— Przysiągnięte! Nie ma odwołań — oznajmiłam, po czym lekko niepewna tego, jak powinno się takie okazje zakańczać, otrzepnęłam się szybciutko z emocji i zawinęłam w kierunku wyjścia z obozu, na mój wieczorny patrol. Pomachałam jeszcze jednak Piórkolotkowi przed tym z uśmiechem na pożegnanie. Może znajdę potem dla niego przy okazji jakieś ciekawe piórko w ramach podziękowań. Może i to on przyszedł mnie pocieszyć najpierw, jednak myślę, że to jemu teraz by się bardziej przydało pocieszanie!

<Piórkolotku?>

[1221 słów]

[przyznano 24%]

Od Algi (Algowej Łapy)

wszystko przed zaginięciem Płotki i Kawki

Dzień mianowania... z podniecenia chyba dostałam gorączki. Ale nie mogę iść do medyka, o nie! Za nic w świecie nie przegapię ani chwili z tego poranka! No i gadaliby o tym do końca świata, księżniczka Alga, co nie zjawiła się na własnej ceremonii! Wstyd! Zdenerwowana dreptałam w miejscu, nasłuchując, czy to już, czy zostanę zawołana. Kogo dostanę na mentora? Zauważyłam, że miarę mojej nerwowości rosło też podirytowanie cioci, która machała powoli ogonem obok.
— Uspokoiłabyś się, Algo! Za wcześnie na ceremonię, słońce ledwo wstało, wracaj spać.
— Ale nie tylko ja nie śpię — zaprotestowałam gwałtownie. — Siostry też, o tutaj, gadałam nawet przed chwilą z Zimorodkiem... i Bursztynek i Zmierzch — dodałam nieco niepewnie, oni to chyba akurat nie spali, bo ich obudziłam...
Ciocia wypuściła powietrze nosem, najwyraźniej nadal niezbyt przekonana, ale odpuściła nam, chyba zdając sobie sprawę z tego, jak ważnej wagi jest to wydarzenia dla wszystkich kociaków. Na pewno odetchnęła z ulgą, że w końcu za chwilę będzie miała mniej roboty. Nie mam jej tego za złe, ostatnimi czasy bywało tu naprawdę tłoczno! Nie uspokoiłam się ani na chwilkę mimo chłodu nowej pory roku, wykonując nerwowe ruchy, aż do skończenia całej ceremonii jakiś czas później. W chwili zetknięcia nosów z nowo przydzielonym mentorem poczułam, jak wyparowują ze mnie stare wątpliwości, ale manifestują się też nowe. Pchli Nos był niewątpliwie dobrym wojownikiem i łowcą, a także bliskim babci, był też bardzo miły dla mnie i nie miałam powodów, żeby bać się czegokolwiek z jego strony. Miał jednak jedną małą... wadę? Czy to niegrzeczne tak mówić? Ale niedosłyszał lekko. Mam nadzieję, że to nie będzie problemem w naszym nauczaniu. Nie chciałam być nietaktowna i niemiła, rzuciłam jednak ukradkiem nerwowe spojrzenie Sroczej Gwieździe, stojącej na górze. Podchwyciła je i uśmiechnęła się lekko do mnie, prywatny, zarezerwowany tylko dla mnie uśmiech, którym jakby chciała przekazać "No już Algo, zaufaj decyzji babci, wszystko będzie dobrze, zobaczysz". Zamknęłam oczy. Tak, niech tak będzie, w końcu rodzina chce dla siebie jak najlepiej, a babcia jest taka mądra, że aż została przywódczynią. Byłabym głupia, kwestionując ten wybór. Uśmiechnęłam się do starszego białego kocura przede mną, a potem do reszty zebranego klanu. W akompaniamencie wesołych miauknięć i gratulacji z gracją oddaliłam się w miły mi tłum, dając miejsce reszcie sióstr na ich własną ceremonię. Od dzisiaj nazywam się Algowa Łapa i rozpoczynam trening na wojownika!

***

— Zrozumiałaś? To teraz idź, wypróbuj sama.
Śnieg jeszcze nie spadł, jednak czuć było już pewien chłód w powietrzu, a i noce były dłuższe i mniej przyjemne. Na szczęście w obozie było od kogo pożyczyć ciepło. Teraz jednak miałam przed sobą ważne zadanie. Z zapałem pognałam do wody, zanurzając się w niej momentalnie i wypuszczając po chwili powietrze z płuc. Mimo tego moja gęsta sierść wynosiła mnie leciutko na powierzchnię. Do tego przebierałam nogami w miejscu, co również okazało się działać. Nie topiłam się. Ah, tęsknię trochę za cieplejszą porą, wtedy zanurzanie się w wodzie było miłe, a teraz... Trochę tu było zimno. Trochę mi było zimno.
— Chcę już wracać — oznajmiłam głośno, żeby mentor mnie usłyszał.
Chyba Pora Nagich Drzew nie była dobra na naukę pływania.
— Wiem, Alguniu, wiem. Musisz mieć opanowane podstawy podstaw pływania, bo inaczej nie wyjdziemy z obozu. Co jeśli jakiś nurt cię porwie, jakaś nagła odwilż? Co ja bym wtedy babci powiedział, hę?
— Ale ja się przeziębię!
— Nie przeziębisz się — Pchli Nos podszedł do mnie, mocząc się samemu aż do brody. — Jeszcze nie nadeszły prawdziwie mroźne dni, musimy z tego skorzystać. Nie chcesz chyba parę księżyców być zamknięta w obozie?
Pokręciłam głową przecząco. Hm, obóz na wodzie ma jednak i zalety i wady. Czy nigdy go nie zalało? Muszę spytać taty potem. Albo kogoś innego, może babci. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby była powódź. Mogłaby być powódź? Zalałoby wszystkich, nawet kociaki, ah! Okropieństwo, oby nigdy nie nadeszła, lepiej niech się skupię na pływaniu. Przez chwilę jeszcze naśladowałam mentora, który pokazywał mi ruchy do utrzymania się w optymalnej pozycji w wodzie, po czym gdy zaczęło się robić już naprawdę zimno, obydwoje wyszliśmy z powrotem na brzeg. Otrzepałam się, pociągając lekko nosem.
— Świetna robota! Jesteś jak ryba w wodzie, będę mógł przekazać dobre wieści Sroczej Gwieździe, jeśli chodzi o trening. Jeden księżyc, ba, może nawet krócej, a pływanie będziesz mieć w małym pazurku.
Na pochwałę kiwnęłam nieco bezwiednie głową, no, jednak teraz najbardziej pragnęłam się ogrzać. To też zrobiliśmy po powrocie do obozu, korzystając z ciepła pełnego brzucha i futra innych kotów. Szczęśliwa zamknęłam oczka, pomrukując cichutko do siebie. Co za zabawny dzień, nie mogę się doczekać więcej takich.

[751 słów + nauka pływania]

[przyznano 15% + 5%]

Od Algi CD. Skrzelikowej Łapy

Nazywam się Alga. Jestem z Klanu Nocy. Jestem córką Wirującej Lotki i znajduję się teraz w areszcie Kotewkowym. Nie mogę nawet na to narzekać, bo to wszystko to była moja wina. Ciocia kazała mi powiedzieć, co zrobiłam źle, żebym wiedziała na przyszłość i nie robiła tego więcej, ale było to troszkę zawstydzające, bo musiałam powiedzieć i na głos, i przed resztą sióstr. Nie wolno wychodzić bez zgody cioci i się od niej oddalać. Nie wolno też kazać siostrze kłamać. Takie zachowanie nie przystoi księżniczce.
Westchnęłam ciężko, opłakując cicho mój straszny los. Spoglądałam wielkimi, smutnymi oczyma na plecy cioci, która siedziała blisko mnie, wręcz oplatając moje kręcone futerko swoim ogonem. Reszta kotek dostała zdecydowanie więcej swobody, bo mogły biegać dookoła. Biedna Alga, nierozważna Alga, czytałam z ich oczu, kiedy nasze spojrzenia się spotykały. Ciekawe co teraz robił ten podobny do Płotki kocur...
Jeśli mam być szczera, to do chyba aż dwóch pierwszych księżyców myślałam, że tata jest jedynym kocurem na świecie. Jakoś tak wyszło, no nie pomyślałam, że może być inaczej. Wciąż jak widzę jakiegoś nowego, to się lekko dziwię, jednak jest ich więcej, niż myślałam! Ale ten był jakiś taki... hm, nie wiem. Chciałabym go zbadać bardziej, w rzeczy samej troszkę mi się kojarzył z Płotką. Nie, na to się chyba mówiło "pogadać z", a nie "zbadać"... Tak jest niegrzecznie? Spytałabym się cioci, ale miałam teraz z nią na pieńku! Westchnęłam ostentacyjnie głośno, na co mięśnie Kotewki lekko się spięły, i odwróciła się w końcu do mnie.
— No dobrze, Alga, słuchaj, jesteś mądrą i rezolutną kotką, tak?
Pokiwałam głową. Jestem!
— No to obiecaj mi teraz, że nie będziesz się już nigdy przenigdy oddalać bez pytania, dobrze?
— Obiecuję ciociu! — pisnęłam głośno i podskoczyłam, wskakując na nią.
Dorosła kotka wypuściła powietrze z lekkim uśmiechem, zmieszanym z irytacją, zaraz jednak ściągnęła mnie na ziemię i popchnęła w kierunku reszty. Od razu wbiegłam na pierwszą bliską kotkę, którą okazała się być Mandarynka. Z impetem przeturlałyśmy się po ziemi i od razu zaczęłam ją podgryzać ze wszystkich stron. Była nieco większa ode mnie, ale w starciu z siłą nadpobudliwego kociaka, który siedział zdecydowanie za długo w zamknięciu, nie miała szans. Odruchowa próba zrzucenia mnie skończyła się dla niej lekkim kopniakiem z tylnej łapy (w brodę) i jeszcze większymi ugryzieniami.
— Au, au, Alga, Alga! No co ty rob-
Nie dane jej było dokończyć, bowiem złapałam pysk Mandarynki swoim, skutecznie zamykając jej źródło narzekania. Dostałam w rezultacie bardzo niezadowolone spojrzenie, na co parsknęłam cicho i wypuściłam ją w końcu.
— No już, już, przepraszam. — Uśmiechnęłam się szeroko. Zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć (pewnie więcej narzekania), byłam już odległość lisa dalej, bo usłyszałam podejrzany szmer przy wejściu. Mój długi ogon przecinał szybko powietrze, kołysząc się w obie strony. No tak... Nie mogę wychodzić.
Nadstawiłam uszu i wygięłam szyję, starając się dojrzeć jak najwięcej z zewnątrz, nie wychodząc jednocześnie ze środka. Na plecach czułam ostrzegające, chłodne spojrzenie królowej. Brr. Cisza, czyżby mi się przewidziało?
— Nic nie widzę... Za ciemno tu ciociu.
Ciocia wymamrotała coś w stylu "prawda, nawet kot z najlepszymi oczyma się zmienia w ślepego jak kret", ale nie ruszyła się z miejsca, jednak nie dając mi zgody na wyjście. Stałam tak jeszcze chwilkę, jednak musiałam w końcu się poddać. Podrapałam się tylną łapą za uchem w zadumaniu, po czym podreptałam z powrotem do środka. Robiło się już późno, trzeba szykować się do snu. Zdecydowałam się jednak zasnąć bliżej wejścia, nawet jeśli było mi trochę zimniej, bo musiałam mieć oko czy ucho na to... coś. Może ciocia Kawcze Serce odwiedzi nas jutro! Lubiłam ją też. Może to nawet ona kręciła się wcześniej przy wejściu! Ah, teraz było mi jeszcze bardziej szkoda, że nie mogłam tego sprawdzić.

***

Obudziłam się... podejrzanie wcześnie. Co to za ładny zapach? Czy to on mnie obudził? Kwiaty? Kwiaty! Zdumiona otworzyłam oczy i ujrzałam przed sobą małą wiązankę różnego rodzaju kolorowych kwiatuszków. Wytrzeszczyłam oczy. Skąd one się tutaj wzięły? Wstałam na równe łapy i zaczęłam gorączkowo rozglądać się we wszystkie strony. Czyżby jakiś oddany klanowicz je pozostawił? Ktoś z rodziny? Może nawet jakieś inne zwierzę?! Powąchałam je uważnie, ale oprócz ślicznego zapachu pyłków nie wyczułam nic innego, nic dziwnego. Hm... Zaczęłam obracać je dookoła, z zachwytem przyglądając się delikatnym płatkom i różnym kształtom. Muszę je jakoś ukryć, żeby mi ich nikt nie zabrał. Podniosłam wszystkie łodyżki i cichutko powędrowałam do ściany żłobka, przeciskając się ostrożnie między gęstymi liśćmi i patykami i ukryłam mój prezent na jednej z gałęzi. No, teraz nikt mi go nie zabierze, bo nikt nawet nie pomyśli, żeby go tu poszukać. Są jednak bezpieczne, głównie dlatego, że nikt inny nawet nie wie o ich istnieniu. Po chwili namysłu zabrałam jednak parę malutkich białych główek z pęku i powsadzałam je sobie do futerka. Dzięki temu, że jest kręcone, będą się trzymały lepiej! Zadowolona wróciłam do środka, szybciutko zasypiając z powrotem.

***

W końcu udało mi się wyjść z ciocią Kawką na spacer! Prosiłam ją o to dużo ostatnio, bo to chyba moja ulubiona ciocia (nikt nie może się o tym dowiedzieć, bo reszcie by było przykro). Ciocia Pianka też jest fajna, w sumie to trudno by mi było wybrać. Co prawda dreptała też za nami ciocia Kotewka, a z resztą rodziny w żłobku siedział tato, co też było fajne, ale to ja wyszłam tutaj najlepiej! Chociaż lubię tatę też. W mojej sierści nadal błyszczały się śnieżnobiałe płatki kwiatków, w co reszta rodziny na szczęście za bardzo nie wnikała. Może pogodzili się z tym, że jestem dziwna, albo pomyśleli, że na przykład właśnie tato mi je dał. Wszelkie pytania (oprócz "wow, wspaniałe, ślicznie z nimi wyglądasz, wiesz?") zbywałam odpowiedziami w stylu "tajemnica".
— Tutaj jest legowisko medyka, Alguniu, ale mamy nadzieję, że nie będziesz tutaj zachodzić zbyt często — podsunęła miło ciocia Kawka, wyrywając mnie z moich myśli. — Chyba że pragniesz szkolić się na medyka?
Pokręciłam gwałtownie głową. Potem nagle zastanowiłam się na chwilę i przystanęłam w zadumaniu. Znowu pokręciłam głową.
— Dużo, dużo ziół do zapamiętania... — westchnęłam smutno. — Ale ciekawe!
Czarna kotka odpowiedziała mi uśmiechem i wznowiła spacer dalej. Troszkę kręciłam jej się pod nogami, będąc raz przed nią, raz za nią, raz pod nią, ale nie dawała poznać po sobie, jeśli była o to zła.
— Opiekujesz się dobrze twoją siostrą, gdy mnie nie ma, Algo? — zapytała mnie nagle.
"Którą?" miałam zapytać, ale nagle chyba zrozumiałam. Musiało chodzić o Płotkę. Wyraz mojego pyszczka nieco spoważniał.
— Oczywiście! Ostatnio pokazywałam jej jak lepiej czyścić kręcone futro, ale ciocia Kotewkowy Powiew mi nie wierzyła, że tak jest lepiej.
Czarna kotka roześmiała się cichutko, ale vanka rzuciła mi kolejne, niezadowolone spojrzenie.
— I tak muszę potem za was obydwie doczyszczać! — fuknęła.
Szliśmy tak dalej, Kawcze Serce opowiadała mi o kodeksie, poprzednich liderach i o funkcji, jaką zajmują różne koty w klanie. Część z tych rzeczy już słyszałam, część słyszałam, ale zapomniałam, część była nowych. Tak jak myślałam, medyk to bardzo odpowiedzialna funkcja, chyba nawet tak samo jak lider! Dowiedziałam się również, że poprzednia liderka Klanu Nocy żyje i siedzi w legowisku starszych. Ciekawe... O, pokazała mi też pień ze zwierzyną, na który próbowałam się wdrapać, za co od razu zganiła mnie Kotewka. Wtem, właśnie przy tym pniu, ujrzałam mignięcie znajomego, brązowego futra, więc rzuciłam się w tę stronę.
— Nie-wojownik, który nie wiedział, gdzie jest mój tata! — pisnęłam z radością na przywitanie, nadal skacząc radośnie w jego kierunku. — Hej, gdzie był-
Zaczęłam, ale nie skończyłam, czując cień Kotewkowego Powiewu na moich plecach. Przystanęłam i ostrożnie cofnęłam się o kroczek. No dobrze, nie będę na niego skakać, ale nie mogą mi zabronić z nim pogadać! Stanęłam bardziej elegancko i odchrząknęłam, udając poważną.
— Witaj, drogi klanowiczu, gdzie zmierzasz i gdzie się podziewałeś? Oraz najważniejsze, czy podobają ci się moje kwiatki? — zapytałam, obracając się, żeby pokazać mu je z każdej strony.

<Skrzelikowa Łapo?>

Od Algi CD. Sroczej Gwiazdy i Zimorodka

Pociągnęłam cicho nosem, lekko się uspokajając. Kojący zapach znajomego dorosłego i szum wody jednak działają cuda na nerwy kociaka. Opanowawszy się, zastanowiłam się nad tym wszystkim jednak przez chwilkę. Czy dwa różne gatunki na pewno mogą być razem? To chyba jednak trochę dziwne. Może jednak ten świat jest dziwniejszy niż sądziłam, albo… Może to ja, Alga, byłam dziwna. Ta cała dawka emocji i przemyśleń sprawiała, że robiłam się lekko senna.

— Rozstali się… Tak jak my z mamą... — westchnęłam cicho. 

Ups, może nie powinnam.

Można było poczuć, jak atmosfera wokół lekko się zmieniła, a sama Srocza Gwiazda, czy też jej ogon nade mną, ledwo wyczuwalnie zesztywniała. Nie mogę pozwolić na zniszczenie sielanki takiego pięknego miejsca, muszę to teraz jakoś naprawić. Bądź odpowiedzialna! Myśl, Alga!

— Ale my nie jesteśmy paziem, więc kiedyś się zobaczymy z mamą! — dodałam szybciutko pocieszająco, mimo że mi samej było też teraz jakoś tak ciężko.

— To prawda — kiwnęła głową babcia, a ja od razu rozpromieniłam się.

Uznając swoje zwycięstwo i triumf w tej sprawie, pozwoliłam reszcie sióstr zasypać babcię coraz to dziwniejszymi pytaniami o motyle, a sama nagle zainteresowałam się bardziej taflą wody, która migotała do mnie zachęcająco. Podeszłam bliżej, mocząc łapy do połowy i zauważając po raz pierwszy swoje porządnie odbicie w wodzie. Z dołu patrzyła na mnie z uśmiechem mała czarno-biała kotka z lekko już rozmazanym symbolem na czole. Dotknęłam go leciutko łapą, najpierw w wodzie, potem na własnym pyszczku, badając jego ułożenie na ciele. Był rozmazany, bo brudziłam się i targałam swoje futro znacznie częściej od reszty (myłam je potem, ale niestety znaczek z krwi na tym cierpiał). Księżniczka, symbol ideału, ktoś lepszy, takie rzeczy słyszałam o sobie od reszty klanu. No ale choćby taka Zimorodek czy Mandarynka były przecież o niebo bardziej wyrafinowane ode mnie! Zroszyłam lekko wąsiki, próbując o tym pomyśleć. No, na pewno nie będę ideałem z takim czołem! Podbiegłam z powrotem do babci w podskokach, lekko ślizgajac się po drodze.

— Babciu! Kwiatek mi się rozmazał — pisnęłam przejęta. Było to w końcu bardzo ważne, a przynajmniej inni to tak traktowali.— Można przy okazji dodać Płotce, bo nie miała ostatnio! Można wszystkim dodać!

Srocza Gwiazda drugi raz tego dnia subtelnie spięła mięśnie na karku. O nie, znowu powiedziałam coś nie tak? Na samą myśl przewróciło mi się lekko nieprzyjemnie w brzuchu, pewnie rodzina w końcu się zdenerwuje i mnie wyrzuci! Będę musiała sama łowić kijanki i ślimaki na obiad, a legowisko dzielić ze szczupakami. To nie brzmiało zbyt dobrze. Może przy odrobinie szczęścia uda mi się nakryć się pierzynką splecioną z alg, jeśli nadejdą zimne dni. Nie chcę takiego życia, muszę coś ze sobą zrobić… Spojrzałam ze skrucha na wysoką kotkę. Znowu powinnam załagodzić to, co powiedziałam?

<Pomocy Zimorodku>

Od Algi do Skrzelikowej Łapy

Słoneczko świeciło mocno, ale znośnie na czarno-brązowo-białą sierść moją i sióstr. Ciocia Konewka zabrała nas dzisiaj na leżakowanie na dworze, mówiła coś o łapaniu siły od słońca. Phi, wątpię, żeby słońce było silniejsze od takiej babci na przykład, w końcu jest dosyć malutkie! Ale nie będę się kłócić, bo nie lubię. No i jest przyjemnie... Przeturlałam się na drugi bok i pierwsze, co rzuciło mi się w oczy, to wejście do pustego żłobka, leżące kawałeczek ode mnie
Popatrzyłam na nie trochę smutno. Kolejny dzień, a mama dalej nie wracała... Każdy mówił mi, że już nie wróci, ale nie wiem, czy mogę w to uwierzyć! W końcu przed wyjściem gdzieś zawsze trzeba się pożegnać z uśmiechem, sama mama tak mówiła. Tak więc nie ma tu żadnego sensu i jest to bardzo niemiłe, a mama jest bardzo miła. Kotewka ciągle nas zabawia i miło spędza się z nią czas, ale nie zastąpi nigdy Wirującej Lotki! Nie ma tego samego ciepła, nie czuję się przy niej tak bezpiecznie... Reszta rodziny z klanu też jakby częściej zaczęła przychodzić, ale gdybym mogła, to wymieniłabym ich wizyty na chwilkę z mamusią... Chyba nie powinnam tak myśleć, bo to niemiłe. Tato za to zaczął odwiedzać nas częściej, co bardzo mnie ucieszyło. Ostatnio zaczął nam opowiadać długie historie o powstawaniu klanów i o różnych rangach i obowiązkach kotów klanowych, lubię o tym słuchać. Nabrałam przez to więcej szacunku dla babci i kuzynki, w końcu mają takie odpowiedzialne role. Jak byłam jeszcze mniejsza, marzyłam, że też bym chciała być takim liderem i machać na inne koty, żeby robiły, co chcę (ale byłabym mądra i rozważna i wszyscy byliby szczęśliwi), ale teraz, hm, sama już nie wiem...
Myśląc tak, przewróciłam się z powrotem na drugi bok, spojrzałam na błogo drzemiącą w popołudniowym słońcu ciocię i stanęłam po cichutku na swoje łapki. Nuda i tęsknota za mamą doskwierały mi teraz boleśnie, więc naszła mnie ochota na spotkanie z tatą i usłyszenie nowych historii. Byłam bardziej, jak to mówili inni, "wiercipiętą" od mojego rodzeństwa, no i faktycznie nie mogłam teraz usiedzieć spokojnie, chętna nowych przygód, które mogłyby mi zająć i głowę i łapy. Nikt nie może mnie za to obwiniać, jest tyle lepszych rzeczy do robienia niż leżakowanie! Tylko będę musiała chyba poszukać taty sama. Oby był w obozie, bo nie obiecuję, że się nie popłaczę.
— Gdzie idziesz, Alga? — zapytała mnie cichutko z tyłu Płotka, zanim zdążyłam się wymsknąć.
— Ciii, Płotka, ciii — syknęłam spoglądając nerwowo na nadal śpiącą spokojnie Kotewkowy Powiew. — Gdyby ciocia pytała, to poszłam siku, ale jeśli ty pytasz, to idę po tatę, bo mi się nudzi. Dobrze?
Płotka nie odpowiedziała mi na głos, ale kiwnęła głową ze zrozumieniem. Widziałam w jej oczach, że też by się przeszła, ale chyba bała się ochrzanu. Hm, pierwszy błąd, wojownik nie powinien się bać takich rzeczy! Spojrzałam z pobłażaniem na kochaną siostrę (jeszcze będą z niej koty), walcząc z chęcią dziabnięcia jej, po czym bez ociągania szybko się oddaliłam. Mięciutka trawa uginała się niemal bezdźwięcznie pod moimi łapami, bardzo milutka i zieloniutka, jednak miejscami na tyle wysoka, że widziałam niewiele. Przy jednym z krzewów ujrzałam jednak spomiędzy źdźbeł niepozornego kocurka. O, świetnie, może powie mi, gdzie jest tata. Miauknęłam do niego na tyle głośno, żeby zwrócić jego uwagę, ale na tyle cicho, żeby nie powiadomić innych. Podziałało, bo zwrócił pysk, na którym wymalowane było lekkie zdzwienie, w moim kierunku, po czym za siebie, po czym na boki, oglądając się dookoła. Nie ruszył się. Westchnęłam cichutko i zaczęłam przedzierać się więc dalej. Gdy byłam wystarczająco blisko, żeby mieć pewność, że nikt więcej nie czyha na nas, odezwałam się:
— Dzień dobry wojowniku! — Stanęłam nieco nerwowo łapą w łapę z nowym kotem. Nie spotkałam go jeszcze nigdy, a przynajmniej taką mam nadzieję. W innym wypadku, trochę niemiło z mojej strony, tak zapomnieć.
— Dzień dobry — miauknął cichutko. — Nie jestem wojownikiem — dodał jeszcze ciszej.
— Aha... — zapauzowałam na chwilę. No to nie wiem, czy będzie mógł mi pomóc. — A znasz tatę? Wiesz, gdzie jest?
Kocurek przestawił ciężar na drugą łapę, widocznie próbując odgadnąć, kogo mam na myśli. Dobrze, niech myśli, niech sobie przypomni.
— ...Na patrolu? — rzucił lekko niepewnie.
Na te wieści podskoczyłam leciutko w emocjach. To znaczy, że nie wróci jeszcze całe wieki! Po co mi było to wszystko, trzeba było zostać i nie wychodzić, teraz nawet nie wiem, czy nie będę miała problemów. Pociągnęłam leciutko nosem zawiedziona, a potem drugi raz, gdy pomyślałam o karze. A potem trzeci, gdy pomyślałam o mamie, i zaczęłam płakać.

<Skrzelikowa Łapo?>

Od Algi do Tuptającej Gęsi

Moją spokojną i miłą rozmowę z super siostrą Płotką o tym, czy lepiej bawić się kulkami mchu, czy patykami (sama nie jestem pewna, mech jest mięciutki i miło się toczy, ale patyki się fajnie gryzie), przerwało wejście kolejnego kota do żłobka. Na osty i ciernie, to nie tak, że nie lubię tych odwiedzin, ale przerywają mi ważne rzeczy! Ile można? Płotka nagle ucichła w połowie zdania, strosząc lekko wąsiki i chowając nieco niepewnie łapki pod siebie. Liście przy wejściu zadrżały nieco złowieszczo, a głosy ptaków przycichły, przynajmniej tak mi się wydawało. Zmarszczyłam lekko nos, czując też powoli udzielający mi się niepokój. Hm, a może jednak mi się wydawało, bo właśnie jakiś ptak znowu zaczął śpiewać. Ciekawe co to za rodzaj, mama mówiła nam trochę o gatunkach, ale... jak mam być szczera teraz, to zapamiętałam tylko kaczkę i zimorodka, no bo siostry! A, no i srokę też pamiętam, bo babcia. Haha, to są już całe trzy ptaki, dużo! Kolejny szelest. Odwracając najpierw uszy, potem resztę ciała w kierunku zbliżających się dźwięków przy wejściu, przybrałam poważną i lekko groźną minę. Niech wiedzą, że nie można tak ciągle wchodzić bez pytania, nie pozwalam! Mój pyszczek jednak zmienił wyraz, gdy zobaczyłam, że kotem, który wszedł, była Tuptającą Gąską.
— Ciociu! — pisnęłam i podbiegłam do niej, potykając się lekko o własne łapy (nadal się uczę... trzeba być wyrozumiałym, tak przynajmniej mówi mi mama). — Ciociu, jesteś tu, to nam powiedz, Płotka i ja zastanawiałyśmy się, jaka jest najlepsza zabawka. No bo...
Kontynuowałam paplaninę wtulona pyskiem w futro na piersi zastępczyni (która chyba coś nawet odmiauczała), w sumie to nie jestem pewna, czy dobrze mnie było słychać, bo ja dobrze nie słyszałam w tej pozycji. Podekscytowałam się lekko odwiedzinami i myślałam, że wszystko jest już piękne z powrotem (ptaki się ze mną zgadzały). Nie do końca jednak tak było. Nie uszło mojej uwadze, jak jedno ostre spojrzenie zastępczyni zmieniło nastrój w środku. Płotka nadal uśmiechała się, choć lekko niepewnie w reakcji na bycie zignorowaną, jednak po zobaczeniu skwaszonej miny cioci skuliła się lekko i wycofała. Hej, nie można tak! Nawet mi od tego przeszły ciarki po plecach. Ciocia na pewno nie jest złym kotem, ale może zaszło tu jakieś nieporozumienie. Ja pewnie czegoś nie rozumiem! W końcu jestem jeszcze malutka i mało wiem, tak mi powiedziano. Mama, która zajmowała się wcześniej lizaniem futra sióstr, przestała teraz to robić i z lekko drgającym ogonem wypatrywała rozwoju sytuacji z daleka.
— Płotkooo, może ty powiedz swoje zdanie o tym! — Odwróciłam się nagle i zdecydowanie. Podskoczyłam do kotki i popchnęłam ją do przodu.
Jedna koło drugiej, wyglądałyśmy prawie identycznie. Łaciate i kręcone, i jeszcze malutkie rozmiarem. Nie rozumiałam, o co chodzi z różnicą w traktowaniu sióstr na podstawie ich koloru, ale też nie wiedziałam, na ile było to wszystko poważne. No bo jeju, taka mama na przykład poświęcała dużo uwagi Płotce! Ale parę kotów miało problem z nią, a zamiast tego chwaliło mnie... Nie, żebym akurat na to narzekała! Było też parę takich, co nie za bardzo w ogóle zwracały na to uwagę. No dziwne to wszystko troszkę. Płotka otworzyła pyszczek, nerwowo spoglądając to na mnie, to na ciocię, aż w końcu zatrzymała oczy na mnie i dzięki naglącemu spojrzeniu posłanemu w jej stronę, z trochę mniej niepewną miną niż wcześniej, wydała z siebie pierwszy dźwięk.

<Tuptająca Gąsko?>