Od Jeżowej Ścieżki

Skrzywił się, spoglądając niechętnie na niewielką mysz, którą Zajęcza Stopa dała mu do zjedzenia. Nie był głodny. Nie pamiętał, kiedy ostatnio porządnie coś zjadł, jednak teraz na myśl o pełnym żołądku, robiło mu się niedobrze. Przesunął gryzonia. Nie chciał, żeby ciągle się o niego martwili. Musiał przeżyć żałobę na swój własny sposób. Tylko jedna osoba, była w stanie mu pomóc. Wiedział to. Zacisnął zęby. Ciągle ktoś mu współczuł, mówił o Brzozowym Szepcie, jakby nie wiedzieli, że to tylko potęguję jego ból.
Czekoladowy kocur wstał na równe łapy. Zachwiał się, lecz szybko wróciła mu równowaga. Opuścił legowisko, krocząc teraz w stronę innego. Ominął kilku pobratymców w ciszy, nie mówiąc ani słowa i zatrzymał się dopiero, gdy znalazł się obok swoich bliskich.
- To moja wina. - spojrzał na swojego ojca. Kucykowy Ogon zaszurał łapą po ziemi, w jego oczach odbijało się zmartwienie. - Powinienem był z nią pójść.
- Nie mogliśmy tego przewidzieć. - miauknęła Psiankowa Szyja, obejmując Kucyka ogonem, by dodać mu otuchy.
Jeżykowi wydawało się, że jest z nich wszystkich najsilniejsza. Tak bardzo w tym momencie przypominała mamę. Chciał się odezwać. Powiedzieć, że Brzozowy Szept jest bezpieczna w Klanie Gwiazdy. Jako medyk nigdy nie zwątpił w przodków, nawet pomimo tej ciężkiej sytuacji. Nie mógł tego zrobić. Pochylił głowę, spoglądając chwilę na własne łapy i ogon, którym były otulone.
Jego wzrok padł następnie na Rzeczny Nurt. Siostra nie odzywała się, nie płakała, po prostu tak siedziała, nieobecna. Przytulił ją. Potrzebowała jego wsparcia. Jego rodzina go potrzebowała. Powinien wziąć się w garść. Tylko dlaczego nie potrafił? Dlaczego to było takie trudne? Wręcz wydawało się niemożliwe.

<Psianko?>

Od Jeżowej Łapy CD. Psiankowej Szyji

Kocur oddychał ciężko, nie mogąc uspokoić oddechu. To była jedna z najstraszniejszych chwil jego życia.  W ciągu kilku uderzeń serca, niebieskookiemu  wydawało się, że zaraz spadnie,  połamie wszystkie łapy i w najgorszym wypadku odejdzie z tego świata. Czekoladowa sierść  pozostała zjeżona, natomiast oczy szeroko otwarte ze strachu. Jeżowa Łapa wczepiał się w korę wielkiego drzewa pazurami. Było blisko.
— COŚ TY ZROBIŁ?! — wydarła się na niego liliowa kotka.
Wytrącona kolejny raz tego dnia z równowagi Psianka, rzuciła mu ostre spojrzenie, oczywiście także trzymając się drzewa.
— Ja tylko podziwiałem widoki, to, że gałąź się urwała, nie jest już moją zasługą. — miauknął w odpowiedzi uczeń medyczki. Na razie ten strach nie minął. Wystarczył tylko jeden zły ruch...
— To nie ja utknęłam na drzewie jak wiewiórka! — syknęła wojowniczka.
Jeżowa Łapa poruszył wąsami.
— Ale przynajmniej będzie co wspominać. Prawda, siostro?
— ZŁAŹ JUŻ Z TEGO DRZEWA!
I na tym się skończyło. Jeżyk grzecznie zszedł na sam dół, a znajdując się z powrotem na zielonej trawie, odetchnął z zadowoleniem. Uniósł wzrok, czekając na siostrę. "Chyba go nie zabije?". Chciał się upewnić, że również kotka będzie bezpieczna. Gdy Psianka znalazła się obok niego, nieśmiały uśmiech nasunął się na pysk kocurka, chociaż dalej czuł strach na myśl o "małej przygodzie". Futro pozostawił nastroszone.
— Jesteśmy. Więc... złapałaś jakąś wiewiórkę? — próbował zmienić temat, lecz widząc drgający ze zirytowania ogon Psiankowej Szyji przełknął ślinę.

<Psianko? :3>

Od Jeżowej Łapy CD. Psiankowej Szyji

- Zapolujemy? Trzeba znaleźć więcej Wiewiórek, na więcej drzew! - mruknęła Psiankowa Szyja.
Do noska Jeżyka dotarł znajomy zapach zwierzyny. Pozwolił kierować się wonią, podczas gdy siostra także przystąpiła do polowania. Sprawdził kierunek wiatru, zanim wysunął pazury i prędkim krokiem oddalił się do innego miejsca. Trawa łagodnie targana przez wiatr szeleściła pod jego łapkami, natomiast promienie słońca ocierały się o jego czekoladowe futro, zapewniając przyjemne ciepło. Pora Opadających Liści rozpoczęła się na dobre.  Pola prezentowały się pięknie, chociaż nie były pokryte liśćmi.  Właśnie do takich warunków przywykły koty Klanu Burzy. Jeżowa Łapa nigdy nie żałował, że przyszedł na świat właśnie w tym klanie, nawet nie interesował się życiem pozostałych klanów, nawet jeśli widywał ich na Zgromadzeniach.
Z rozmyśleń wyrwał kocura cichy odgłos. Od razu przypadł do pozycji łowieckiej, uważając, by nie ocierając brzuchem o ziemię, po czym łapa za łapą, bardzo powoli, skierował się we wskazaną stronę. Dotarł do niego zapach królika. Przypominając sobie wszystkie rady dawnej mentorki, Pliszkowego Kroku, odbił się z tylnych łap, od razu łapiąc oczekiwaną zwierzynę. Odebrał życie zwierzęciu, po czym zakopał, by wrócić po niego później.
Ćwierkanie małego ptaka na jednej z gałęzi drzewa, skusiło go, by wdrapać się na prawie sam szczyt i złapać kolejną zwierzynę, nawet jeśli wysokość nie była dobrym pomysłem. Wbił pazurki w korę, podciągając się kilkukrotnie, dopóki nie znalazł się wystarczająco blisko. Niestety spłoszony ptak odleciał. Jeżowa Łapa zaklnął pod nosem, jednak zamiast się dłużej przejmować, po prostu usiadł na grubszej gałęzi. Widok był genialny. Z zachwytem śledził horyzont, malujące się na nim lasy, pagórek, traktor i wiele innych miejsc, czekających tylko by je odkryć.
- Gdzie jesteś, Jeżyku!
Zdziwiony zastrzygł uszami. Czyżby wołała go Psianka? 
- Jeżowa Łapo!
Tak, to była na pewno ona! 
- Tutaj jestem, Psianko! - miauknął i podniósł się odrobinę, ale nie schodził z drzewa. Dopiero teraz zdał sobie sprawę z tego, że jest tutaj naprawdę wysoko.  Poczekał aż liliowa kotka dobiegnie do drzewa i uśmiechnął się nieśmiało, widząc jej zdziwione spojrzenie.
- Mysi móżdżku, co ty robisz na tym drzewie?
- Siedzę. - miauknął. - Dołączysz do mnie?
- Myślałam, że mieliśmy polować. - burknęła, zanim trzepnęła ogonem o ziemię.
- Sam nie zejdę. - ogłosił, wygodnie się układając.

<Psianko?>

Od Jeżowej Łapy CD. Psiankowej Szyji

Jeżyk zmrużył oczy, skupiając się na trasie, którą właśnie podążał u boku siostry. Była mu znana, chociaż nie wiedział, kiedy zatrzymają się na obiecane polowanie. Ważne, że wybrali się na nie razem, jak rodzeństwo, którym przecież byli, nawet jeśli dawno wyrośli z wieku kociaków. Jako jedyny kocurek z miotu, zdawało mu się, że wie już wszystko o swoich siostrach. Jednak gdy Psiankowa Szyja zdradziła mu swój sekret, wiedział już, że tak naprawdę nie znał ich aż tak dobrze. Stanął jak wryty, wbijając trochę krzywe spojrzenie w liliową kotkę. Widząc jak Psianka spuszcza głowę, poczuł przeszywające zmartwienie. 

- M-myślę, że wyrosną.. - miauknęła niepewnie, jąkając się.

Drzewa wiewiórkowe. Doprawdy dziwny pomysł. Jeżowa Łapa pokręcił głową. To prawda, że takie by się przydało. Wojownicy nie musieliby polować, zawsze byłoby pełno jedzenia, jednak uczeń doskonale wiedział, że to niemożliwe, żeby coś takiego wychodować. Nie chciał jednak zasmucać Psianki, która może trochę głupiutko (a może słodko) wierzyła w całym serduszkiem.  Syn Kucykowego Ogona uśmiechnął się lekko, po czym dotknął ogonem boku siostry. 

- Może wyrosną. Zobaczymy. - miauknął, ale widząc zawstydzone spojrzenie siostry, dodał. - To super pomysł. Pokażesz mi gdzie takie może wyrosnąć? 

- Myślisz, że wyrosną? - miauknęła kotka i od razu wyprostowała się z dumą.  Kotka prędko puściła się biegiem w tylko sobie znanym kierunku, a Jeżyk podążył za nią. 

Nie wiedział co zastanie na miejscu. Ufał jednak siostrze.  Dopiero gdy jego oczom ukazał się znajomy traktor, a obok niego wyraźnie kopana ziemia, z  lekkim zaciekawieniem stanął obok liliowej. 

- To tutaj. - mruknęła Psiankowa Szyja. 

- Kiedy je zasadziłaś? 

- Kilka wschodów słońca temu. - odpowiedziała od razu kotka i smutek odbił się w jej oczach. - Jeszcze nic nie urosło? 

Jeżowa Łapa zastanowił się. 

- Może takie wyjątkowe drzewo potrzebuje więcej czasu?

<Psianko?>

Od Jeżowej Łapy CD. Psiankowej Łapy (Psiankowej Szyi)

Kocur mógł odetchnąć z ulgą, gdy Psiankowa Łapa zgodziła się wyruszyć z nim poszukać potrzebnych ziół. Cieszył się, że będzie mógł spędzić trochę czasu z siostrą. Brakowało mu tego, a skoro liliowa koteczka miała lada dzień stać się wojowniczką i zmienić legowisko, nie było czasu do stracenia.
— Co ostatnio robisz na treningach? — spytał Jeżowa Łapa, rozpoczynając ich rozmowę. Skupił całą uwagę na siostrze.
— Noo wiesz, to co zawsze. Ostatnio byliśmy na dość ciekawym patrolu. — mruknęła Psiankowa Łapa. — Chyba w końcu w miarę dogaduje się z Lamparcim Skokiem. Szkoda że dopiero teraz, kiedy już kończę trening.
— Ale zawsze to lepsze, niż gdybyście mieli żyć w konflikcie przez całe wasze życia. — rzucił z uśmiechem czekoladowy kocur.  Zdecydowanie nie należał do kotów, które lubiły mieć wrogów.
— Tsa. O jednego mysiego móżdżka mniej.
— To może opowiesz mi trochę o tym twoim treningu? — miauknął brat.
Był teraz uczniem medyczki i jego trening wyglądął zupełnie inaczej od tego siostry, co nie zmieniało faktu, że ta różnorodność bardzo go zachęcała, a wręcz mu się podobała. W myślach szybko powtórzył nazwy ziół, których poszukiwali, po czym nastawił uszu, słuchając dłuuugiej przemowy liliowej.

***

Od czasu ich poszukiwań, minęło już trochę czasu. Koniczynka urodziła czwórkę zdrowych kociąt, natomiast pozostałe kocięta rosły w zaskakującym tempie. Kocięta Pląsającej były gotowe stać się uczniami, natomiast pozostali terminatorzy czynili duże postępy. W tym Psiankowa Łapa, która osiągnęła odpowiedni wiek i mogła zostać wojowniczką. Jeżowa Łapa nie krył dumy, gdy oglądał ceremonię mianowania swoich sióstr - Psiankowej Szyi i Rzecznego Nurtu.

***

— Psiankowa Szyjo!
Jeżowa Łapa biegł najszybciej jak mógł, by dogonić siostrę, zanim ta opuści obóz. Liliowa kotka odwróciła w jego stronę zaskoczony wzrok.
— Może wyjdziemy na jakieś polowanie? — rzucił kocurek, licząc, że wojowniczka mu nie odmówi.

<Psianko?> 

Od Jeżowej Łapy CD. Piaskowej Łapy

- Brakuje wrotyczu, Zajęcza Stopo. 

Jeżowa Łapa dla upewniania jeszcze raz przyjrzał się ziołą, zanim westchnął posępnie. Musieli powiększyć zapasy, jeśli chcieli mieć pewność, że żaden z pobratymców nie rozchoruje się.  Usiadł wygodnie, owijając łapki czekoladowym ogonem i  w milczeniu oczekiwał na słowa swojej mentorki. 

- Jutro wyjdziemy go poszukać. - oznajmiła medyczka Klanu Burzy. 

Nowe tereny posiadały też znaczące wady. Jedną z nich było to, że medykom ciężko było odnalezć potrzebne rośliny, a co za tym szło, zbieranie zapasów zajmowało znacznie więcej czasu niż powinno. 

Jeżowa Łapa skinął krótko głową. Nie kwestionował zdania swojej mentorki, chociaż łapki świeżbiły go, by od razu ruszyć na poszukiwaniu wrotyczu. Cicho powtórzył sobie do czego służy roślina o miękkich liściach, oraz ostrym zapachu. Uwagę ucznia przykuł ruch w wyjściu z obozu. Zastrzygł uszami, zwracając przy okazji pyszczek w tamtym kierunku.  Jego matka, Brzozowy Szept, wróciła właśnie do obozu, w towarzystwie swojej uczennicy. Jeżyk nie znał na tyle dobrze Piaskowej Łapy, żeby mieć o niej jakieś większe zdanie. Ot, zwykła uczennica, szkoląca się na wojowniczkę. Doceniał, że porzuciła wygodne życie, żeby oddać się klanowym zasadą i pokazać na co ją stać.  

Podbiegł do Brzozy, witając ją radosnym uśmiechem, oraz machnięciem ogona. Wtulił pysk w sierść matki, znowu czując się bezpiecznie w jej objęciach. Poczuł jak Brzozowy Szept liże go za uchem. Odkąd siostry Jeżyka zostały wojowniczkami, czuł się samotny w legowisku uczniów. Może powinien porozmawiać z Piasek i spróbować się zaprzyjaznić? 

- Jak idzie trening? - zaczął Jeżowa Łapa, zwracając się do kremowej. 

<Piaskowa Łapo?>

Od Jeżyka CD. Psianki

Zastrzygł uchem. Oho, ktoś tutaj ma kłopoty. Jeżyk otworzył jedno oko, leniwie leżąc obok Brzozowego Szeptu. Kocur miał jeden ze swoich dni, podczas których wyłącznie leżał i pachniał. Jeżyk ziewnął szeroko, osłaniając przy tym malutkie kiełki, po czym usiadł. Szybko wylizał przednią łapkę. Nowy dzień miał nieść ze sobą przygody, a tym czasem maluch, wolał zwinąć się w kłębek, przy ciepłym brzuchu mamy i zasnąć. Przed sobą zobaczył dość interesujący widok. Sreberko i Psianka siedziały obok siebie, nerwowo poruszając ogonami. Jeżyk zmrużył oczy. Czyżby najstarsza z miotu, chciała gdzieś wyciągnąć liliową siostrę? Jeśli tak, to dlaczego bez niego?  Fuknął niezadowolony. Postanowił wprosić się do zabawy. W końcu siostry na pewno się nie obrażą, prawda?
-Gdzie się wybieracie, maluchy? - rzucił łobuzersko.
Psianka uniosła do góry jedną brew.
-Tylko nie maluchy! - syknęła liliowa.
Jeżyk zaśmiał się pod nosem. Kociak pochylił uprzejmie głowę. Przez te trzy księżyce swojego życia, nauczył się jednej prostej rzeczy: nie denerwować kotek.
-Jeżyk, powiedz coś Psiance. Chce jej coś powiedzieć na osobności, a ona nie chce wyjść! - poskarżyła się Sreberko, wpatrując się błagalnie w brata.
Jedyny kocurek z miotu, uniósł głowę, chcąc wyjrzeć na zewnątrz. Pamiętał swoje pierwsze spotkanie ze śniegiem. Biały puch wciąż go fascynował. Zimny, chłodny, nieprzyjemny, nie zachęcał co prawda do zabawy, ale miło było słuchać, jak szeleści przy zabawach.
-Możesz jej powiedzieć w kociarni.-mruknął kocurek.-To aż taka tajemnica?
Sreberko rzuciła w jego stronę oburzone spojrzenie, ale po dłuższym namyśle, spuściła głowę. Przyglądała się kilka uderzeń serca swoim łapką.
-Ale obiecacie, że nie powiedzie mamie i tacie?
-No jasne, że nie powiemy! - od razu miauknął Jeżyk.
Psianka nie zastanawiała się długo. Najmłodsza z rodzeństwa, skinęła głową, pokazując zachęcający ruch łapką. Cokolwiek chciała powiedzieć Sreberko, musiało być to ważne.

<Psianko? Trochę musiałaś poczekać, ale odpis już jest. Korzystając z okazji, Wesołych Świąt wszystkim!>

Od Jeżyka CD. Psianki

Po dłuższej zabawie, zmęczone Psianka i Sreberko przysiadły, by trochę odpocząć. Jeżyk nie chciał im przeszkadzać w tej przyjemności, a poza tym czuł się już dość głodny. Na szczęście, Brzozowy Szept była w pobliżu. Kocurek z wysoko uniesionym ogonkiem, podszedł do matki.

-Jak zabawa, synku?-zagadała kotka. 

-Super, tylko zaczynają nam się kończyć pomysły.-wzruszył ramionami Jeżyk. Bo co można było takiego fantastycznego robić, znając właściwie każdy skrawek żłobka? 

Gdy kocurek zjadł posiłek, oblizał pyszczek, rozglądając się zainteresowany po kociarni. Oprócz nich, nie mieszkało tutaj więcej kociąt. Z jednej strony szkoda, bo można byłoby robić wiele psikusów. Z drugiej zaś, przynajmniej nie było niepotrzebnych kłótni o przestrzeń osobistą. 

Jeżyk wypatrzył rozmawiające siostry, akurat w miejscu gdzie je zostawił. Podszedł do koteczek, zaciekawiony ich pogawędką. 

- O czym rozmawiacie?

-Psianka chce obudzić Rzekę!-ogłosiła Sreberko, z dumą wypinając pierś.-Ale to nie jest dobry pomysł, prawda  braciszku? 

Jeżyk drgnął. Tylko niech nie robi słodkiej minki! Kocurek względem sióstr był bardzo uległy. Były jego cennymi skarbami, o które musiał się troszczyć. Nie potrafiłby żadnej odmówić i liczył, że zawsze już będą mieli ze sobą dobre relacje. 

-To świetny pomysł. W końcu ja na niego wpadłam.-miauknęła Psianka, przenosząc następnie wzrok na brata.-Prześpi cały dzień. 

-Powinniśmy ją obudzić. We czwórkę zawsze weselej!-mruknął Jeżyk.

Kociak odwrócił się, susami pędząc z powrotem do legowiska. Rzeczka spała zwinięta w kłębek, cichutko pochrapując. Jeżyk nie wahał się ani chwili. Na samym początku tyknął ją łapką. 

-Rzeczko!-wywrócił oczami, gdy jedyną reakcją, było przewrócenie na drugi bok. Musiał zadziałać ostrzej. Pochylił się, prosto nad jej uchem.-WSTAWAJ!!!

Zadziałało. Rzeczka obudziła się, od razu kierując zirytowane spojrzenie na tego, który ośmielił się przerwać jej sen. Czekoladowy nie zdążył wypowiedzieć nawet cicho "o", bo już musiał poderwać się do biegu. 

-Królowa obudzona, wiejemy!-krzyknął do dwóch pozostałych koteczek. Sreberko zachichotała, z chęcią dołączając do zabawy w pogoń. Ale jej celem wcale nie była Rzeczka... a niewinny braciszek. Jeżyk posłał proszące spojrzenie, chowając się za Psianką. Może chociaż ona go uratuje, przed straszną zemstą! A może przyznać się, że to nie był jego pomysł?

<Psianko? Rzeczko? Sreberko? Która ma ochotę odpisać?> 

Od Jeżyka CD. Psianki

Jedyny z miotu kocurek, spojrzał w stronę swoich sióstr. Sreberko i Rzeczka rozcinały dużego liścia pazurkami. Kociak nie rozumiał, dlaczego chcą się tak męczyć nad swoją ofiarą, dlatego wzruszył ramionami. Przeniósł nieśmiały wzrok na mamę. Brzozowy Szept, kończyła jeść królika. Jeżyk oblizał pyszczek. Kiedyś i on będzie jadł takie pyszności! Teraz zdecydowanie wolał smaczne mleko. Uniósł głowę, słysząc kroki. To Psianka, zdecydowała się do niego podejść. 

- Co robisz? - spytał, przenosząc się do pozycji siedzącej. Psianka zastanawiała się dłuższą chwilę, zanim odpowiedziała. 

- A ja wiem. Siedzę i patrzę. - miauknęła koteczka, otwierając pyszczek w szerokim ziewnięciu. 

- Ja też. - miauknął krótko Jeżyk. Na jego pyszczku, pojawił się lekki uśmiech. Szybko się podniósł i zaczął lizać łapę.-To może coś zrobimy? 

-Tylko niby co? W żłobku jest nudno, nie ma nic ciekawego do roboty.-mruknęła siostra, na co Jeżyk jedynie skinął głową. Nie do końca zgadzał się z jej słowami. Postanowił udowodnić liliowej, że w kociarni również bywa wesoło. Sięgnął do legowiska, które dzielił z matką i rodzeństwem, wyciągając z niego szybko małą kulkę mchu. Położył ją przed kotką, wesoło mrucząc. 

-Pamiętasz? Przyniosłaś ją kiedyś. Jeszcze nie mieliśmy okazji się pobawić!-miauknął kocurek, popychając kulkę w stronę liliowej kotki.-Śmiało! Teraz ty! Albo... albo możemy udać, że ta kulka mchu to najważniejszy obiekt na świecie. Zabrałaś mi go... coś czuję, że muszę ci pokazać, jakim jestem dzielnym wojownikiem. Jak mama!-miauknął wesoło, rzucając się w jej stronę. Wskoczył na siostrę, w celu zabrania jej kulki mchu, ale Psianka okazała się sprytniejsza. Wyrwała się spod jego łapek, po czym zaczęła uciekać w inną stronę. Oczywiście z ich zabawką. Jeżyk rzucił się w ślad za nią. 

<Psianko? Wybacz za gniota, nie miałam pomysłu :(>

Od Jeżyka CD. Psianki

Jeżyk w oczekiwaniu na zdanie swojej rodzonej siostry, zaczął bawić się kawałkiem mchu, popychając go to w jedną, to w drugą stronę. 

- Tak! Tylko... Nie jestem za duża? - zapytała zaniepokojona Psianka.

- Spokojnie! Dasz radę. - miauknął kocurek, zdziwiony słowami koteczki. Posłał jej lekki uśmiech.

- Ale gdzie ty się chcesz schować w kociarni? - kolejne pytanie padło z pyszczka liliowej.

- Mm... Nie wiem! W każdym razie najpierw ty liczysz! - zamruczał Jeżyk i oblizał sobie nos. Odczekał mniej niż uderzenie serca, by z powagą dodać. - Zamknij te oczy!

Gdy tylko Psianka zamknęła oczy, syn Brzozowego Szeptu, wystrzelił przed siebie. Małe łapki zabrzmiały głucho po ziemi. Kociak w przypływie ekscytacji, rozejrzał się po żłobku, próbując odnaleźć idealną kryjówkę. Nie chciał, żeby siostra znalazła go tak szybko. 

Na samym początku, zamierzał schować się za mamą, ale uznał, że to jednak zły pomysł, więc tylko zmrużył nosek. Tak! Jest! Bez słowa, zmierzył we wskazaną siostrę. Dotarł do legowiska, które dawniej należało do innej karmicielki, po czym zakopał się w nim, aż po sam koniuszek ogonek. Ciężko było mu co prawda oddychać, ale najważniejsze, żeby Psianka dostrzegła, że on też jest wartym towarzyszem do przygód. 

- SZUKAM! - usłyszał wrzask liliowej koteczki. 

Słyszał, jak biega tu i tam, szukając właśnie jego. Jeżyk był zadowolony. Kryjówka okazała się fantastyczna.

- J-E-Ż-Y-K! - zawyła Psianka.

Czekoladowy kociak, przez chwilę, miał ochotę odpowiedzieć na wołanie, ale w porę się powstrzymał. Nie ma tak łatwo. 

- Psianko... Bawcie się ciszej... Proszę... - Wykrztusiła zaspana Brzozowy Szept, z aprobatą Sreberka i Rzeczki. 

Jeżyk zastrzygł uszkami, nasłuchując wszystkiego, co działo się w kociarni. Zmrużył niebieskie ślepka, czując się coraz bardziej sennym. Zabawa z Psianką mocno go zmęczyła, nawet jeśli dopiero się rozpoczęła. Kociak ziewnął szeroko. Postanowił się zdrzemnąć. Siostra przecież nie odnajdzie go tak szybko, prawda? 

Zmęczone chrapanie, przerwał nagły skok. Jeżyk zaskoczony, przekręcił się na drugi bok, więc Psianka znalazła się prosto na jego brzuchu, przyciskając brata do ziemi. 

-ZNALAZŁAM CIĘ!

<Psianko? Rozbudzisz jakoś tego leniucha? c;)

Od Jeżyka CD. Psianki

Zastrzygł uszami, słysząc śmiech swojej siostry. Mu do niego wcale nie było. Ta pozycja, zaczęła się robić niewygodna. Kociak zaczął się wiercić, próbując jakoś uciec. Na nic zdały się jego wysiłki, ale na szczęście, Psianka postanowiła ustąpić.

- Tylko wielka Psianko? Jakbym była z innego klanu już dawno byłbyś karmą dla wron. Jaki z ciebie będzie wojownik jak przed siostrą z tego samego miotu nie możesz się obronić, co? - Wyszeptała mu do ucha i zeszła z kocura, po czym dodała.-Dzisiaj ci daruje. 

Jeżyk usiadł. Był zadowolony, że znowu może być w normalnej pozie. Odwrócił pyszczek w jej stronę, przyglądając się jedno uderzenie serca, jak koteczka myje swoją łapkę. Jeżyk potrząsnął swoim drobnym ciałkiem, chcąc pozbyć się drobinek z mchu. 

- A... Chcesz coś potem porobić czy coś? - zapytał Jeżyk.

- Wymyśl, chyba robiłam dzisiaj wszystko.

Syn Brzozowego Szeptu, zmarszczył nosek, zastanawiając się, w co też mogą się pobawić. Może zapasy? Od razu pozbył się tego pomysłu z głowy. Nawet jeśli był wyższy, to Psianka była o wiele silniejsza, a on nie chciał znów oberwać. Kocurek zastanowił się ponownie. Do głowy wpadł mu pomysł z berkiem, ale nie przepadał za tą zabawą. Machnął zniecierpliwiony ogonkiem, świadomy, że jeśli nie odpowie dość szybko, liliowa siostra da mu mocno popalić. 

- Możemy pobawić się w chowanego. - zaproponował, strzygąc wąsikami. 

<Psianka?>

Od Jeżyka CD. Psianki

Jeżyk przewrócił się na drugi bok, mrucząc przez sen. Właśnie biegł za pulchną myszą, mijając dziwne drzewa i prawie miał już ją w swoich łapkach. Gdy już miał na nią skoczyć, został wybudzony, przez mocne kopnięcie w bok. Niezadowolony z nagłej pobudki, otworzył błękitne ślepka. Mrugając, wciąż zaspanymi oczami, uniósł głowę. Sreberko wierciła się przez sen, tylnymi łapkami, co jakiś czas, uderzając właśnie w niego. Westchnął, ale cóż miał poradzić? Przecież siostra na pewno nie chciała, a kłótnie nie było niczym przyjemnych, skoro tak mówiła mamusia. Kociak podniósł się do pozycji siedzącej, otulając łapki ogonem. Brzozowy Szept odpoczywała, leżąc blisko swoich kociaków. Nie mógł więc porozmawiać z mamą, jak to miał w zwyczaju robić. Czekoladowy kocurek, rozejrzał się po żłobku. Oprócz mchowych legowisk, nie było tutaj nic ciekawego. Przebywanie w kociarni, zapewniało mu jednak bezpieczeństwo i ciepło, tak więc, kociak był zadowolony ze swojego położenia. Musiał jednak cokolwiek zrobić, żeby nie zanudzić się na śmierć. Zastanowił się krótko, którą z sióstr mógłby zaciągnąć do wspólnej zabawy, ale odpowiedz sama do niego przyszła. A konkretnie wskoczyła. Psianka przycisnęła go do ziemi, sprawiając, że kociak, przez pewien czas nie mógł złapać oddechu. Kichnął. 

-Leżysz, mysi móżdżku!

Jeżyk machnął ogonkiem, szybko zastanawiając się, jak mógłby się z tego wykręcić. Liliowa siostra ewidentnie była silniejsza. 

-Zlituj się, Psianko. Nie chce być brudny. 

-Błagaj o litość, Jeżyku.-zastrzygł uszami, słysząc znajomy głos Psianki. Westchnął cicho. To będzie poniżenie jego godności. 

-No dobrze, błagam wielka Psianko, czy możesz ze mnie zejść? Pobawimy się w coś lepszego.-miauknął, mając nadzieję, że przekonał koteczkę. 

<Psianko?>