Od Nagietkowej Pręgi CD. Żabiego Skoku

- Ej, Nagietkowa Pręgo, pokazać ci jak szybko potrafię złapać mysz? - spytał entuzjastycznie Ciężka Łapa.
- Jasne! - odparł rudy, przenosząc wzrok na cynamonowego.
Patrzył, jak jego siostrzeniec przyczaja się, a następnie zwinnie dopada zwierzątka. Musiał przyznać, że rzeczywiście niewiele brakowało, by polował jak prawdziwy, doświadczony wojownik.
- Brawo, Ciężka Łapo! - miauknął. Trzcinowy Brzeg byłaby dumna, gdyby to widziała.
Uczeń uśmiechnął się i zakopał mysz. Po chwili ruszyli dalej. Nagietek zauważył, że Ciężka Łapa coraz bardziej się nakręca, szukając kolejnego tropu.
- Chciałbyś mieć kolejnego ucznia? - spytała nagle Żabi Skok.
Przez moment milczał, patrząc głęboko przed siebie. Od dłuższego czasu o tym marzył. Uwielbiał patrzeć, jak przyszli wojownicy się uczą i robią coraz większe postępy. Jednak pytanie kotki z jakiegoś powodu dało mu do myślenia. Czy byłby teraz w stanie szkolić ucznia? Dałby radę poświęcić mu wystarczająco dużo czasu?
- Tak, tylko... Myślę, że nie teraz - odparł wreszcie. - Wiesz, ostatnio dużo się dzieje i chyba wolałbym być mentorem, kiedy wszystko się uspokoi.
Zastrzygł uchem, usłyszawszy nagle szelest z boku. Nie mógł nie skorzystać z okazji. Odszedł kawałek, po czym przyczaił się i skoczył, zabijając nornicę. Kiedy ją zakopał, wrócił do Żabiego Skoku.
- Aczkolwiek byłbym szczęśliwy, nawet jeśli Iglasta Gwiazda przydzieliłby mi ucznia właśnie teraz. - zakończył z uśmiechem.

<Żabko?>

Od Nagietkowej Pręgi

Drgnął niespokojnie, czując, że coś dotknęło jego łapy. Otworzył oczy, a ujrzawszy Leśny Świt, uśmiechnął się lekko. Dobrze pamiętał dzień, w którym kocur trafił do Klanu Wilka jako Karmel i został mianowany na Leśną Łapę. Choć był na początku nieco zagubiony, szybko okazało się, że życie w klanie jest mu pisane.

- Wybacz - miauknął płowy.

- Nie szkodzi. - Nagietek podniósł się do pozycji siedzącej, ziewając szeroko. - Idziesz na trening z Kolczastą Łapą?

Kocur kiwnął głową.

- W takim razie powodzenia.

Rudy wyszedł z legowiska chwilę później, wpierw dokładnie czyszcząc futro. Czasami zazdrościł kotom z krótszą sierścią. Może nie wyglądała zjawiskowo, ale z pewnością była prostsza w pielęgnacji.

Usiadł z boku, patrząc, jak Owocowa Pogoń wysyła patrole. Sam nie został do żadnego wyznaczony, więc postanowił zjeść w spokoju coś na śniadanie. Zazwyczaj nie czekał, aż wróci poranny patrol łowiecki, tylko brał się za te mniej świeże resztki z poprzedniego dnia. Ktoś przecież musiał to zjeść.

Chwilę później połowa wojowników i uczniów wyruszyła, więc w obozie szybko nastała cisza. Zdjadłszy nornicę przeciągnął się i postanowił odwiedzić żłobek. Jakiś czas temu urodziła Cętkowany Liść. Były to nie tylko jej kocięta, ale też Wilczego Serca. Kawkę i Maluszka widział tylko krótko po porodzie, teraz na pewno otworzyły już oczy i będzie mógł je poznać.

Wziął ze stetry mysz, żeby nie przychodzić z pustymi łapami, po czym ruszył w kierunku kociarni.

Już od progu został ciepło powitany przez Cętkowany Liść. Uśmiechnął się do karmicielki, zostawiając jej posiłek, a następnie zerknął na kociaki.

<Kawko?>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Żabiego Skoku

*jeszcze podczas konfliktu w kw*

- Prowadź, Nagietkowa Pręgo.
W odpowiedzi rudy ruszył w kierunku wyjścia z obozu. Przez dłuższą chwilę cała trójka szła obok siebie w milczeniu. Zerknął kątem oka na Ciężką Łapę, który wyglądał na szczęśliwego, że został wyznaczony na patrol. Nagietkowa Pręga uwielbiał patrzeć na uczniów, zwłaszcza tych z ogromnym zapałem. Przypominali mu jego samego, kiedy uczył się pod okiem Iglastej Gwiazdy.
- Co słychać, Żabi Skoku? - spytał pogodnie, chcąc choć na chwilę przerwać tą niezręczną ciszę.
— Bez zmian. — mruknęła wojowniczka. — A co u ciebie słychać, Nagietkowa Pręgo?
Westchnął cicho. Nie mógł kłamać, że wszystko jest w porządku. Nic przecież ostatnio nie było w porządku. Nie mógł jednak przecież martwić kotki.
- Bywało lepiej - miauknął, zdając się na delikatny uśmiech, który przypominał raczej skrzywienie. - Ale na pewno wkrótce się ułoży.
Rudy domyślił się, że kotka nie odpowie, dopóki nie zada pytania, więc kontynuował:
- A jak wam idzie trening?
Tym razem do rozmowy wtrącił się siostrzeniec Nagietka, który znacznie się ożywił słysząc o sobie.
- Żabi Skok wczoraj powiedziała, że jestem już prawie gotowy na mianowanie!
- Powiedziałam tylko, że będziesz dobrym wojownikiem. Nic nie mówiłam o mianowaniu - przypomniała mu czekoladowa, na co rudzielec zaśmiał się.
- Tak czy inaczej, gratuluję wam - odparł szczerze, próbując odpędzić od siebie myśli o Jaskółce.

<Żabicho? :D>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Leszczynowej Bryzy

Pokręcił głową, nie wierząc w to, co usłyszał. Leszczynowa Bryza nadal patrzył w miejsce, gdzie zniknął przed chwilą uczeń Klanu Nocy. Nagietkowa Pręga wykorzystał ten moment i bezszelestnie usunął się z miejsca zdarzenia, chwilę później siadając pod jednym z drzew na samym skraju lasu.
Leszczynowa Bryza kochał Malinową Łapę. Tymczasem on kochał Leszczynową Bryzę. Był już tego pewien. W żaden inny sposób nie umiał wytłumaczyć zazdrości, którą teraz czuł. Miał wrażenie, że w jego serce wbity jest zimny, ostry sopel lodu.
A więc kochał Leszczynową Bryzę. Wspaniale, tylko jakie to miało teraz znaczenie? Po raz kolejny zdenerwował młodszego wojownika. Teraz niebieskooki pewnie nie chciał go znać. Może powinien dać sobie z nim spokój?
Przez moment wpatrywał się zaszklonymi oczami w nocne niebo. Było piękne, jak zawsze. Ale piękniejsze byłoby, gdyby obok niego siedział Leszczynek.
Zganił się cicho za te myśli. Koniec. Nic już nie mógł zrobić.
Nie potrafił dłużej powstrzymać się od płaczu. Wybuchnął jak małe kocię, które nie może się bawić. W takim stanie trwał aż do momentu, w którym niebo było już zupełnie czarne i obsiały je liczne gwiazdy. Uspokoił się nieco, skupiając się na nich. Zdawało mu się, że swoim blaskiem usiłowały go pocieszyć.
Może jeszcze mógłby jakoś to wszystko naprawić?
Nagle usłyszał kroki w pobliżu. Mimo ciemności od razu dostrzegł wyróżniające się na tle lasu rdzawe futro, podobne do jego. Przetarł łapą nos. Leszczynowa Bryza chyba zmierzał w jego kierunku. Chciał na niego jeszcze raz nakrzyczeć? A może po prostu spokojnie porozmawiać o tym, co zaszło? W duchu zaczął modlić się do Gwiezdnych, aby chodziło o to drugie.

<Leszczynku? Możesz zrobić potem skip time, bo trochę długo nie odpisywałam, wybacz>

Od Nagietkowej Pręgi

Wilcze Serce nie żył.
To, co rudy w tej chwili poczuł, było nie do opisania. Kocur był nie tylko wspaniałym wojownikiem i zastępcą, ale też jego przyjacielem niemalże od narodzin. Był dla niego jak starszy brat. Przez cały ten czas Nagietkowej Prędze nawet nie przyszło do głowy, że pewnego dnia może go zabraknąć. A jednak tak się stało.
Ze łzami w oczach dopadł jego martwego ciała, rzucając przelotne spojrzenie na ogromne rany po wilczych kłach. Później utkwił wzrok w  bursztynowych oczach, które nagle straciły swój blask. Leszczynowa Bryza miał rację. Zawiódł go. Nie stanął po jego stronie, chociaż mógł to zrobić. Żałował, ale teraz i tak nie mógł niczego zmienić.
Nowym zastępcą, a raczej zastępczynią została Owocowa Pogoń. Według Nagietka Iglasta Gwiazda słusznie postąpił, wybierając kogoś z grupy Ostrokrzewiowego Ciernia. Było to pewnego rodzaju znakiem pokoju w Klanie Wilka. Rudzielec pogratulował kotce jak należało, licząc, że sprawdzi się na tym stanowisku.
Przez całą noc Nagietkowa Pręga nie zasnął. Nie był w stanie. W jego głowie kłębiło się zbyt wiele pytań, na które nie znał odpowiedzi. Czy Owocowa Pogoń będzie dobrą zastępczynią? Jak teraz potoczy się życie Klanu Wilka? Czy rzeczywiście konflikt został rozwiązany?
Nadal pełen rozpaczy ukrył pysk między łapami, oczekując świtu.

Od Nagietkowej Pręgi CD. Leszczynowej Bryzy

Zamarł.
Leszczynowa Bryza uważał go za wroga.
Te słowa były silniejsze, niż jakikolwiek cios na ostatnim zgromadzeniu.
Od samego początku nie chciał brać udziału w tym wszystkim. Gdyby to był konflikt międzyklanowy, jak na wojownika przystało broniłby własnego klanu. Jednak kiedy klan dzielił się na dwie bez przerwy kłócące się grupy, nie mógł tego akceptować. Choć nie ukrywał, że był bardziej po stronie Wilczego Serca, wciąż chciał pozostać neutralny i próbować uświadomić obu stronom, że powinny dojść do porozumienia.
Jednak słowa Leszczynowej Bryzy kompletnie splątały mu myśli.
Może postępuje źle? Przecież medycy i reszta kompletnie zwariowali. Czy powinien się w to wmieszać i być przeciwko nim? Chciał spojrzeć w górę, poszukać odpowiedzi u Klanu Gwiazdy, ale jeśli nie wysłuchali go kiedy prosił o pokój, dlaczego mieliby wysłuchać go teraz?
Zaszklonymi oczami patrzył, jak rudzielec znika we wnętrzu kociarni. Był lojalny. On nie.
Chwiejnym krokiem ruszył w kierunku legowiska. Zaszył się w kącie i ukrył pysk między łapami. Czuł się okropnie. Zawiódł swoich przyjaciół. Zawiódł Leszczynka. Dlaczego w ogóle mu tak na nim zależało?
- Nagietku... Wszystko w porządku? - usłyszał nagle nad sobą.
Trzcina. Kiedyś jego ukochana siostra. Teraz już sam nie wiedział, co o niej myśli.
- Chcę być sam - miauknął w odpowiedzi.
Nie pamiętał, czy zasnął jeszcze przy niej, czy kiedy już poszła.
Kiedy się obudził, było zupełnie ciemno. Musiał przespać całe pół dnia. Czując że już nie zaśnie, po cichu wyszedł z legowiska i usiadł tuż przed nim, wpatrując się w ziemię.
Miał dość przyjemny sen. Chociaż po przebudzeniu już nie pamiętał co się w nim działo, był pewien, że występował w nim Leszczynowa Bryza.
Miał tego dosyć. Po raz kolejny miał wrażenie, że...
Że co? Zmarszczył brwi i trącił łapą leżącą obok szyszkę.
Niebieskooki nigdy nie był mu zbyt bliski. Nie byli wielkimi przyjaciółmi; ich relacje ograniczały się do mówienia sobie "cześć". Ale od jakiegoś czasu Nagietek próbował to zmienić. Dlaczego? I dlaczego teraz chciał dołączyć do tego całego konfliktu, tylko z powodu kilku słów?

<Leszczynku? *-*>

Od Nagietkowej Pręgi

*tuż po zgromadzeniu*

Ledwo zdołał dotrzeć do obozu. Jeszcze nigdy wcześniej nie czuł takiego bólu, jak dzisiaj. Usiadł gdzieś z boku, ciężko dysząc. Ani prostowanie się, ani skulanie nic nie zmieniało. Miał wrażenie, jakby ktoś włożył do jego wnętrza olbrzymi kamień. W porównaniu z tym, szrama na pysku i kilka drobnych ran były niczym.
Rozejrzał się po klanowiczach. Atmosfera nadal była napięta. Poza tym nie było ani jednego kota, który nie odniósł choćby najmniejszych obrażeń. Medycy ledwie dawali sobie radę, żeby opatrzyć wszystkie rany.
Nagietek dostał kilka jagód jałowca, które miały złagodzić ból. Złagodziły, ale na tyle słabo, że wciąż czuł się jak skręcony. Kiedy na jego rany została nałożona pajęczyna, zmęczony padł w kącie i zasnął.
Następnego dnia wcale nie było lepiej. Strzyżykowa Pręga stwierdziła, że jagody musiały przestać działać, ale później rzekła, że nie rudy nie może zjeść ich za dużo. Dla odmiany dostał więc odrobinę trybuli.
Próbował zjeść chociaż drobną nornicę, ale wtedy ból tylko się nasilał, więc zrezygnował. Cały czas słyszał nad sobą "zjedz coś", "głód nie pomoże", "bedziesz wychudzony" i inne takie. Zgadzał się z każdym z tych stwierdzeń, ale mimo wszystko nie był w stanie.
Dopiero po kilku dniach leżenia u medyków i zażywania kolejnych ziół na ból brzucha, poczuł się lepiej, a nawet zaczął w miarę regularnie jeść. Wreszcie Sosnowy Zagajnik stwierdziła, że rudzielec może wrócić do legowiska wojowników, ale niech wstrzyma się jeszcze na jakiś czas z patrolami i wychodzeniem poza obóz. Drobne rany również zniknęły, tylko na pysku pozostała dość spora blizna.

Od Nagietkowej Pręgi

Słońce nieśmiało wyjrzało zza ciemnych chmur, wypuszczając do legowiska smugę światła. Chociaż było ciepło, futrem zielonookiego targał chłodny wietrzyk. Powietrze miało zapach, który zapowiadał deszcz.
Przeciągnął się, wydając przy tym z siebie cichy pomruk. Nim wyszedł z legowiska, liznął kilka rasy pierś, a potem grzbiet i łapy, by jego niesforne, długie futro było jakkolwiek ułożone.
- ...w takim razie pójdzie jeszcze Nagietkowa Pręga. Niech go ktoś obudzi! 
Nastawił uszy, słysząc znajomy głos córki z centrum obozu. Wyszedł z legowiska i zerknął na klanowiczów.
- Nie będzie to konieczne - miauknął, zwracając na siebie uwagę wszystkich obecnych.
Na moment spojrzenia jego i Wężowego Wrzasku się spotkały. Nie uznawał jej za zastępczynię. Nie tylko dlatego, że był nim Wilcze Serce, po prostu... Mimo wszystkiego co zrobiła, w jego oczach szylkretowa nadal była malutką Brzoskwinką, którą ujrzał wtedy w żłobku.
- Pójdziesz na patrol z Żabim Skokiem i Ciężką Łapą - rzekła wreszcie kotka.
W odpowiedzi rudy tylko kiwnął głową i wzrokiem odszukał młodą wojowniczkę ze swoim uczniem. Ten widok przypomniał mu o Jaskółce. Tęsknił za nią. Zawsze była ciekawska i radosna, tak jak on. Ale potem musiał się zdarzyć ten okropny wypadek... Gdzie teraz może się podziewać niebieska?
Otrząsnął się ze wspomnień i podszedł do Żabiego Skoku.
- Gotowi? - miauknął przyjaźnie.

<Pani Żabko?>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Leszczynowej Bryzy

Ziewnął raz i drugi, powoli wstając. W legowisku nie było już większości wojowników; nie został więc wyznaczony na poranny patrol, wtedy na pewno ktoś obudziłby go wcześniej. Przeciągnął się i wyszedł tuż przed legowisko. Tam usiadł rozluźniony i zaczął bez pośpiechu wylizywać futerko. Tego dnia był w świetnym humorze, choć sam nie mógł zrozumieć, dlaczego.
Lubił Porę Opadających Liści. Gdyby ktoś spytał go, dlaczego, z pewnością odpowiedziałby pół żartem pół serio, że to jedyna pora roku, podczas której może zapewnić sobie kamuflaż. Jednak tak naprawdę uwielbiał w niej chłodnawy wiatr, który po upalnej Porze Zielonych Liści wręcz koił jego ciało porośnięte długim, grubym futrem. Uśmiechnął się delikatnie i przymknął oczy, wyciągając nos w górę. Drobne krople deszczu, które przez ostatnie kilka dni nie uatawały, były dla niego niezwykle przyjemne.
Wreszcie oprzytomniał. Wstał i podszedł do stosu ze zwierzyną, przypominając sobie, że musi zjeść jakieś śniadanie. Poranny patrol łowiecki jeszcze nie wrócił, ale zostało trochę zwierzyny z poprzedniego dnia. Złapał w zęby sporą nornicę i miał wrócić do miejsca, gdzie siedział przed chwilą, jednak kątem oka dostrzegł ruch koło żłobka. Zerknął w tamtą stronę, uśmiechając się. Jedno z kociąt Cętkowanego Liścia, dokładniej Wróbelek, właśnie rozrabiał tuż przed kociarnią. Widok młodziaków zawsze poprawiał mu humor, nawet jeśli tak jak dzisiaj nie było co poprawiać. Kilka uderzeń serca później zauważył Leszczynową Bryzę, który wybiegł za Wróbelkiem, usiłując zagonić go z powrotem do żłobka. Na widok rudzielca mimowolnie uśmiechnął się jeszcze szerzej. Dlaczego? Tego już sam nie wiedział.
Postanowił zjeść razem z nimi. Nawet jeśli już jedli śniadanie, mógł przyjść i pogadać, spędzić trochę czasu z kociakami. Oprócz nornicy wziął więc mysz i ruszył w kierunku żłobka.
- Hej, mały! - wpierw odkładając zwierzynę, przywitał się z Wróbelkiem, a następnie zerknął na jego opiekuna. - Cześć, Leszczynowa Bryzo.
Z pyska niedawno mianowanego wojownika nie mógł odczytać żadnej emocji. Skupił się jednak bardziej na jego oczach, bo właśnie przyszło mu do głowy, że bardzo pasują do tego deszczu.
Co? W duchu skarcił się za dziwne porównanie i lekko uśmiechnął się do kocurów, kiedy również się z nim przywitali.
- Jedliście śniadanie? Jeśli nie, chętnie zjem z wami, jeśli nie będę przeszkadzał - miauknął przyjaźnie, przysuwając mysz w ich kierunku.

Leszczynku, Wróbelku?

Od Nagietkowej Pręgi CD. Leszczynowej Bryzy

Odłożył upolowane zdobycze na stos ze zwierzyną, zostawiając sobie tylko nornicę, a następnie odszedł kawałek dalej i zwinął się w kłębek, zaczynając jeść. Jednak szybko przekonał się, że nie ma zbytnio apetytu. Cały czas miał w głowie widok syna Iglastej Gwiazdy z uczniem Klanu Nocy. W dodatku miał wrażenie, że wcale nie czuł złości na Leszczynową Łapę, a coś zupełnie innego.
Zazdrość?
To nie było możliwe. Dlaczego miałby być zazdrosny o kogoś, kto był dla niego jedynie znajomym klanowiczem?
Nagle usłyszał kroki dochodzące z wejścia do obozu. Leszczynowa Łapa. Zerknął na nieskończoną nornicę i popchnął ją łapą w kąt. Może dokończy ją później, teraz nie miał ani czasu, ani ochoty na jedzenie. Kiedy uczeń znalazł się bliżej niego, wstał i powoli podszedł do niego. Nie chciał na niego krzyczeć. Chciał tylko spytać o to, co zobaczył. Może tak naprawdę się mylił? Może tylko mu się wydawało, że są przyjaciółmi, a tak naprawdę się przeganiali?
- Leszczynku, możemy chwilę porozmawiać? - spytał spokojnie. Rudzielec pachniał kwiatami. Wytarzał się w nich, by ukryć zapach Klanu Nocy?
Uczeń wyglądał na nieco zaskoczonego, ale zgodził się. Nagietek zaprowadził go kawałek za obóz, żeby mieć pewność, że nikt ich nie usłyszy.
- T-toooo... o-o co chodzi? - miauknął niepewnie młodszy.
Westchnął cicho. Na pewno powinien o to pytać? Wreszcie otworzył pysk.
- Leszczynowa Łapo, widziałem cię dzisiaj na granicy z Klanem Nocy - zaczął prosto z mostu, żeby nie budować niepotrzebnego napięcia. Nie zważając na przerażenie w niebieskich oczach rudzielca, kontynuował. - Chciałem tylko spytać, czy kolegujesz się z Malinową Łapą. Nie martw się, nikomu nie powiem.

Leszczo? :3

Od Nagietkowej Pręgi CD. Leszczynowej Łapy

*trochę dawno temu, ups*

Wszedł po cichu do żłobka, chcąc sprawdzić, co u Przygasającego Płomyka. Kociaki jeszcze się nie urodziły, ale wczoraj kotka okropnie się czuła, więc według Świetlikowego Skrzydła ten moment był bardzo blisko.
Tuż przy wejściu siedział jednak mały rudzielec, nieco ciemniejszy od niego. Uśmiechnął się i schylił głowę, aby się z nim przywitać.
- Cześć młody! - miauknął przyjaźnie, lecz mimo to Leszczynek zatrząsł się jak na widok co najmniej borsuka.
- B-bry... - wydukał wreszcie kocurek, nadal się trzęsąc.
Nagietkowa Pręga zerknął na jego łapy. Niejednokrotnie słyszał historię z nimi związaną. Wiedział więc, dlaczego rudy siedzi w żłobku, podczas gdy jego rodzeństwo już ostro trenuje.
- Pechowiec z ciebie - zaśmiał się, siadając obok młodszego. - Ale nie martw się, wkrótce na pewno wrócisz do siebie. - delikatnie trącił ogonem bok Leszczynka, na co niebieskooki podskoczył.
Chociaż wojownik niezbyt rozumiał jego strach przed niemalże wszystkim co się rusza, musiał przyznać, że było to całkiem urocze. No, przynajmniej teraz. Jeśli kocurek ma kiedyś zostać wojownikiem, musi nabrać choć trochę odwagi.

*parę księżyców później, czyli w sumie teraz*

Po tragicznej śmierci Północnego Wiatru i Dzikiej Zamieci był nieco przygnębiony. Potrzebował chwili samotności, więc nikomu o tym nie mówiąc wybrał się na polowanie.
Po kilku próbach - udanych i nie - miał zakopane dwie nornice i wiewiórkę. Był już odrobinę zmęczony, ale mimo to postanowił ruszyć dalej wzdłuż granicy z Klanem Nocy i przy okazji sprawdzić, czy tam wszystko gra.
Nagle usłyszał głosy; jeden kompletnie obcy, drugi... jakby znajomy. Zmarszczył brwi. Dwójka młodych kocurów. Musieli być gdzieś w pobliżu. Kim byli? Liczył na to, że to tylko uczniowie z Klanu Nocy na swoim terytorium, których było słychać również tutaj. Jednak czuł też woń kogoś z Klanu Wilka. No tak, w końcu znał ten głos... Nagle zamarł.
Leszczynek.
Z kim on, na Klan Gwiazdy, rozmawiał?
Poruszając się bezszelestnie zaczął ich szukać, aż wreszcie się udało. Tak jak przypuszczał, był to niebieskooki rudzielec oraz... uczeń z Klanu Nocy, chyba Malinowa Łapa. Wyglądało na to, że doskonale się znają i wcale nie są do siebie wrogo nastawieni. To go nieco zdenerwowało.
Już miał wyjść z kryjówki, ale szybko się powstrzymał. Nie chciał przecież robić Leszczynowej Łapie afery, choć uczeń powinien już wiedzieć, że nie powinien mieć przyjaciół z innych klanów. Wolał jednak spytać go o to na spokojnie później, w obozie. Wycofał się i postanowił już wrócić do obozu. Odkopał wiec swoje zdobycze i ruszył w tamtym kierunku.

<Leszczynku?>

Od Nagietkowej Pręgi

Tego dnia Nagietek nie miał zbyt wiele do roboty. Nie został wyznaczony na żaden patrol, a i tak obudził się dość późno. Cały czas przed południem spędził więc na bezsensownym wylegiwaniu się w legowisku, lub chodzeniu po obozie i pytaniu "jak leci". Ostatecznie stwierdził jednak, że wybierze się na polowanie, bo nie chciał tracić czasu na głupoty. Opuścił wiec obóz i przez dłuższy czas wędrował po lesie, szukając ofiary.
Zdecydowanie polowanie można było nazwać udanym. Pora Nowych Liści była dostrzegalna na każdym kroku - zwierzyny było pełno, a pogoda z dnia na dzień robiła się coraz cieplejsza. Z uśmiechem na pysku wrócił do obozu i odłożył swoje zdobycze na stos ze zwierzyną. Odwrócił się i powoli ruszył przed siebie, nie mając właściwie jakiegokolwiek celu.
Nagle jednak zatrzymał się, ujrzawszy żłobek. Dopiero wtedy uświadomił sobie, że dawno nie widział się z synem. Cofnął się, wziął ze stosu świeżutką nornicę i potruchtał do kociarni.
Jego siostrzeńców nie było wtedy w środku - pewnie Trzcina pozwoliła im pobawić się w obozie.
Trójka z kolei siedział akurat tuż przy wejściu, liżąc spokojnie przednią łapę. Wyglądał na nieco samotnego, ale nic dziwnego, w końcu jego rodzeństwo jakiś czas temu zostało już uczniami. Nagietkowa Pręga rzucił nornicę w jego stronę.
- Cześć, synu! - miauknął.

<Trójeczko? :P>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Wilczego Serca

- Gwóźdź. Przytwierdzają tym rzeczy do ścian swoich jaskiń - wyjaśnił Wilcze Serce.

Rudy już miał złapać zębami za błyszczący przedmiot, aby go wyjąć, lecz starszy wojownik powstrzymał go.

- Nie, nie wyciągaj! Będzie tylko gorzej jak zrobisz to sam, uwierz. Potrzebna nam medyczka.

Nagietkowa Pręga przygryzł wargę. Zdecydowanie wolał zrobić to własnym pyskiem.

- A może da się to wyciągnąć samemu? - spytał z nadzieją w głosie, na co czarny zaśmiał się.

- No nie mów, że boisz się iść do medyczki - miauknął rozbawiony.

Zielonooki wyprostował się i pokręcił energicznie łbem.

- Nie, skąd! Dlaczego miałbym się bać? Po prostu nie chcę zawracać jej głowy, nic więcej... Naprawdę!

Mimo wszystko zauważył w oczach Wilczego Serca, że ten średnio mu wierzy.

- Poczekaj tu, ja idę po Świetlikowe Skrzydło - powiedział wreszcie. - Tylko nie rób nic głupiego, jasne?

Nagietkowa Pręga pokiwał głową na znak zgody. Odetchnął głęboko i przez chwilę siedział w bezruchu, patrząc, jak wojownik rusza na poszukiwanie medyczki.

Zerknął na swoją łapę. Kilka razy w życiu wbił sobie kolec z jakiejś rośliny, ale gwóźdź to było zupełnie co innego - wielki, ostry, w dodatku o nieprzyjemnym zapachu. Z łapy Nagietka nie leciała krew, prawdopodobnie przedmiot pochodzący od Dwunożnych zatrzymał jej przepływ. Rudy poruszył delikatnie palcami, lecz wtedy znów przeszył go ból, więc jęknął cicho i od tej pory starał się jak najmniej ruszać.

Wreszcie zauważył wracającego Wilcze Serce, tym razem ze Świetlikowym Skrzydłem niosącą ogromną ilość pajęczyny. Od samego widoku opatrunku Nagietkowej Prędze zrobiło się niedobrze.

- No tak, któż inny mógłby mieć takiego pecha - mruknęła kotka, kiedy się zbliżyła. - Dobra, pokaż mi to.

Rudy przełknął ślinę, po czym powoli wyciągnął tylną łapę w jej stronę.

<Wilcze Serce? XD>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Jaskółczej Łapy

— Jakie psy? — miauknęła Jaskółcza Łapa, a jej oczka błyszczały zaintrygowane. — Te krwiożercze bestie, które jedzą kociaki na śniadanie?
Nagietkowa Pręga posłał swojej uczennicy rozbawione spojrzenie, strzygąc wąsami.
— Uhm, co do krwiożerczych bestii się zgadzam, ale żeby od razu kocięta na pożarcie?
Jaskółcza Łapa jakby przez chwilę się nad czymś zastanawiała i Nagietkowa Pręga był pewien, że za chwilę wymyśli jakieś kolejne zabawne pytanie, jednak niebieska tylko pokazała mu swój różowy języczek, a następnie odwróciła się i zaczęła gnać w kierunku obozu. Rudy natychmiast ruszył za nią. Bez trudu ją dogonił i stanął jej na drodze.
— Jaskółcza Łapo, co ci się stało? — zapytał, zaskoczony zachowaniem koteczki.
— Co mi się stało? Ty się śmiejesz, a teraz jakieś popaprane psisko może trawić mi brata! - prychnęła zdenerwowana.
Nagietkowa Pręga zamilkł i przez chwilę wpatrywał się w uczennicę, po czym westchnął i odparł smutno:
- Pszepraszam Jaskółcza Łapo, nie pomyślałem o tym... Ja również bardzo martwię się o Pszenicę.
- Gdybyś się martwił, to byś pomyślał! - miauknęła głośno prosto w jego pysk.
Nagietkowa Pręga nadal był trochę zmieszany, jednak nagle uświadomił sobie, że uczennica nie powinna poniżać wojownika. Wyprostował się więc lekko.
- Tak czy inaczej, nie musisz na mnie krzyczeć - powiedział, po czym trącił ją ogonem. - No, chodźmy już dalej.

<Jaskółko? Wybacz, że tak krótko :|>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Wilczego Serca

*niedługo po zostaniu wojownikiem *

Nagietkowa Pręga wziął ze stosu pierwsze lepsze martwe zwierzę, po czym usiadł gdzieś w kącie obozu i niechętnie skubnął, jak się okazało, nornicę.
Westchnął ciężko, wpatrując się w środek obozu. Gdzie się podziali ci, których nie ma? Bez Stonogowej Łapy u boku wydawało się jakoś cicho. A przecież nie była jedynym kotem, którego czerwony kaszel zabrał na Srebrną Skórę. Krucze Pióro, Wiewiórczy Ogon... Ah, kochana Wiewiórka! Odeszła nawet medyczka. Wielki Klanie Gwiazdy, dlaczego? - spytał w myślach, wpatrując się w niebo. Nie dostał jednak żadnej odpowiedzi. Schylił więc łeb, zmuszając się do jedzenia.
Nagle zorientował się, że ktoś się do niego zbliża. Wilcze Serce. Kocur trącił łapą rudzielca.
- Ej, trzymasz się jakoś, młody? - spytał.
Kiedy Nagietkowa Pręga zobaczył wojownika, odrobinę wrócił mu humor. Odetchnął głęboko.
- Jakoś... W końcu życie toczy się dalej, nie? - miauknął, a następnie przysunął łapą resztkę nornicy w stronę Wilczego Serca. - Chcesz?

*wielki skip time, jesteśmy w czasie przeprowadzki*

Przeciągnął się porządnie, po czym usiadł i wykonał kilka niedokładnych ruchów językiem po futrze. Ledwie kilka godzin temu Klan Wilka zrobił tu postój, więc być może cała zwierzyna jeszcze nie uciekła. Nagietkowa Pręga ostanowił więc coś upolować. Przydałoby się wyręczyć wiecznie zajętego Iglastą Gwiazdę i przynieść coś Gęsiemu Piórowi - kotka od kilku dni szykowała się do porodu i nie była już w stanie sama polować.
Usunął się więc z tymczasowego obozu i ruszył w kierunku niewielkiego skupiska drzew, którego raczej nie można było nazwać lasem. Był pewien, że znajdzie się tam chociaż jedna mysz. Bezszelestnie stawiając kroki, szukał jej zapachem. Wreszcie wyczuł. Kiedy oszacował kierunek, przyczaił się, zaczekał, aż zwierzę się wyłoni i skoczył.
Jednak zanim zadał śmiertelny cios, poczuł koszmarny ból w poduszkę tylnej łapy, co sprawiło, że miauknął głośno i wypuścił ledwie żywą mysz. Spojrzał na łapę i przerażony uświadomił sobie, że coś się do niej wbiło - dziwny, niewielki, metalowy przedmiot [gwóźdź]. Poruszył lekko łapą, lecz wtedy poczuł jeszcze większy ból, promieniujący na całą długość łapy. Jęknął głośno i rozejrzał się, myśląc, co teraz zrobić.
W tym momencie usłyszał szelest w pobliżu i zza drzewa wyłonił się znajomy, zabliźniony pysk.
- Wilcze Serce! - miauknął Nagietkowa Pręga żałośnie, a następnie wskazał głową na swoją łapę. - Co to jest?

<Wilczku? :D>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Jaskółczej Łapy

- Czy złą rzeczą byłoby wymordowanie całego lasu? - zapytała uczennica Nagietkowej Pręgi, a kocur spojrzał na nią zdziwiony. Przez chwilę wpatrywał się w nią, po czym pokręcił głową. Niemożliwe, aby to byłą przyszła morderczyni! A jeśli tak, to zrobi wszystko, aby Jaskółka wyrosła na wojowniczkę godną Klanu Gwiazdy.

- Uhm, owszem, ponieważ wtedy zachwiałoby to całą harmonię utrzymującą nas wszystkich razem - miauknął wreszcie Nagietkowa Pręga. - Gdybyś coś takiego zrobiła, po śmierci trafiłabyś do Miejsca, Gdzie Brak Gwiazd, a uwierz mi, nikt nie chce się tam znaleźć. 

- Czemu? - spytała znowu Jaskółcza Łapa.

- Grasują tam sami złoczyńcy, którzy dokonali w swoim życiu tutaj, w lesie, naprawdę okropnych przewinień, takich jak na przykład odebranie życia niewinnemu kotu lub spiskowanie wobec własnego lidera - wyjaśnił rudzielec.

- Ale jakbym powybijała te mysie móżdżki, to Klan Wilka miałby całą zwierzynę dla siebie i nie musiałby walczyć! - oburzyła się niebieska.

Nagietkowa Pręga westchnął.

- Jaskółcza łapo... - zaczął, nie za bardzo wiedząc jak to wyjaśnić. - Każdemu klanowi należą się tereny pełne zwierzyny i nie warto myśleć tylko o swoim. Las wystarcza, aby wykarmić Klan Wilka i myślę, że nie potrzebujemy aż tylu terenów - odparł, starając się brzmieć przekonująco. Uśmiechnął się lekko i zerknął z ukosa na swoją uczennicę. 

Jaskółcza Łapa przez chwilę kiwała główką, przetwarzając wszystko, co powiedział jej Nagietkowa Pręga.

- No dooobrze - miauknęła wreszcie. - A o co jeszcze mnie spytasz?

Rudzielec zastanawiał się przez chwilę, prowadząc jednocześnie Jaskółczą Łapę w kierunku Ognistych Traw. Wreszcie udało mu się wymyślić kolejne pytanie. Uśmiechnął się szyderczo, wiedząc, że może być trudne.

- Co musi zrobić wojownik w nocy, tuż po otrzymaniu swojego wojowniczego imienia?

Jaskółcza Łapa zmarszczyła brwi. Tak! Tego zapewne nie wiedziała. Nagietkowa Pręga zastrzygł wąsami z rozbawienia, jednak w tym momencie niebieska zaczęła mówić:

- Musi... czuwać? - miauknęła nieco niepewnie. - Pilnować obozu?

- Bardzo dobrze! - odparł rudy. - Powinien odbyć czuwanie nad swoim klanem. Być może za kilka księżyców będziesz miała do tego okazję.

- Kilka księżyców? - zdziwiła się Jaskółcza Łapa. - To niedługo!

- Niektórym kotom nauka zajmuje tylko cztery księżyce, innym więcej niż dziesięć...

- A ty ile trenowałeś, Nagietkowa Pręgo?

Nagietkowa Pręga przez chwilę usiłował sobie przypomnieć tą liczbę.

- Zdaje mi się, że osiem - miauknął wreszcie. - Dobrze, jeszcze jedno pytanie. Kogo trzeba nakarmić najpierw?

- Najpierw... Królowe, kocięta i starszych - zdecydowała Jaskółcza Łapa.

- Świetnie - przyznał Nagietkowa Pręga. - Widać, że dobrze znasz Kodeks Wojownika.

W tym momencie oboje doszli na Ogniste Trawy. Nagietkowa Pręga usiadł na chwilę pod drzewem, a jego uczennica tuż obok, wpatrując się w polanę z zachwytem.

- Ładnie tu! - miauknęła. - A co to jest, tam daleko?

Rudzielec zerknął w tym samym kierunku, co niebieska i ujrzał Siedlisko Owiec, a nieco dalej Siedlisko Dwunożnych.

- Bliżej widzisz Siedlisko Owiec - wyjaśnił. - To taka duża łąka, na której pasą się owce Dwunożnych. Oni z kolei mieszkają tam, daleko... Ale pamiętaj, że możesz zbliżać się do ich siedliska tylko w wyjątkowych przypadkach.

- Tak, tak, wiem - mruknęła Jaskółcza Łapa. - Ale właściwie dlaczego? Ponoć Dwunożni są powolni, a ich pieszczochy zupełnie niegroźne!

<Jaskółeczko? :D>

Od Nagietkowej Pręgi CD. Jaskółczej Łapy

- Niech wszystkie koty wystarczająco duże, aby samodzielnie polować przyjdą na zebranie klanu!
Głos Iglastej Gwiazdy rozniósł się po polanie, docierając do uszu Nagietkowej Pręgi. Zamrugał oczami i podniósł się. Przed chwilą wrócił z patrolu łowieckiego i był odrobinę zmęczony, ale mimo wszystko podszedł bliżej. Uniósł głowę do góry. Nadal nie mógł przyzwyczaić się do widoku swojego byłego mentora na miejscu Błotnistej Gwiazdy, był jednak bardzo dumny z kocura i cieszył się, że został przywódcą - co nie oznaczało, że tęsknił za dawnym liderem.
Rudy przyjrzał się dokładniej. Obok Iglastej Gwiazdy stała Sosenka, Jaskółka i Zmierzch. A więc najwidoczniej przyszła pora ich mianowania! Nagietkowa Pręga uśmiechnął się na wspomnienie wizyty u kociąt, szybko jednak poczuł ukłucie żalu, że razem z kotkami nie ma Pszenicy. Podobnie jak cały klan, młody wojownik liczył na to, że pewnego dnia kocurek odnajdzie się cały i zdrowy.
Lider mruknął coś do córek Chłodnego Wiatru, po czym nieco głośniej rozpoczął formułkę ceremonii.
— Osiągnęłyście już odpowiedni wiek, by zostać uczennicami. Od tej pory, aż do otrzymania przez was imienia wojownika, będziecie nosić imiona Jaskółcza Łapa, Zmierzchowa Łapa oraz Sosnowa Łapa — powiedział, spoglądając to na nie, to na wszystkich zebranych.
Nagietkowa Pręga promieniał z dumy, jakby był co najmniej bratem nowo mianowanych uczennic. Ceremonia poprawiała mu humor po stracie swoich bliskich. Z lekkim uśmiechem na pysku przyglądał się, jak Sosenka i Zmierzch otrzymują swoich mentorów.
— Nagietkowa Pręgo, jesteś gotów na otrzymanie swojego pierwszego ucznia - powiedział nagle Iglasta Gwiazda, a rudzielec nastawił uszu i otworzył zaskoczony pysk. Nie mógł w to uwierzyć, w końcu zaledwie dwa księżyce temu sam był uczniem! - Jestem pewien, że dzięki tobie Jaskółcza Łapa w przyszłości zostanie dumną wojowniczką Klanu Wilka.
W tym momencie niebieska w podskokach znalazła się tuż obok niego i z uśmiechem przycisnęła swój nosek do jego. Nagietkowa Pręga odrobinę przeraził się, przypominając sobie, jaka koteczka jest szybka i szalona. Właściwie nie powinna tak od razu do niego podbiegać, ale widząc jej zapał nie mógł się na nią gniewać. Jaskółcza Łapa przypominała mu trochę jego, kiedy był trochę młodszy.
— Nie mogę wierzyć, że zostałeś moim mentorem! To cudowne, jesteś najlepszy! — wykrzyknęła radośnie, skacząc wokół Nagietkowej Pręgi. — Nauczysz mnie polować i walczyć? Co najpierw? Albo pokażesz mi tereny? Tata opowiadał, że na początku muszę poznać nasz las i w ogóle!
Nagietkowa Pręga zwrócił na chwilę wzrok na Iglastą Gwiazdę, który właśnie zakończył zebranie, po czym ponownie spojrzał na koteczkę
- Miał rację - odparł z lekka rozbawiony jej ekscytacją. - Powinnaś znać swoje tereny.
- Super! Kiedy pójdziemy je oglądać? - spytała Jaskółcza Łapa, ryjąc łapkami w ziemi.
Nagietkowa Pręga przypomniał sobie, że miał odpoczywać, jednak chciał być jak najlepszym mentorem - tak, aby kiedyś niebieska miło wspominała treningi. Spacer wzdłuż granicy raczej go zbytnio nie zmęczy, prawda?
- Jeśli chcesz, wyruszymy już za chwilę - miauknął zachęcająco, trącając delikatnie uczennicę ogonem.

<Jaskółcza Łapo? :P>

Od Nagietkowej Łapy (Nagietkowej Pręgi) CD. Przygasającego Płomyka

Nagietkowa Łapa zastygł w miejscu. Jego zielone oczy błyszczały z zapałem, obserwując uważnie Iglasty Krzew. Wreszcie mentor rudzielca skoczył na niego. Nagietek zgrabnie uniknął tego improwizowanego ataku, osuwając się na bok, po czym sam użył pazurów. Po krótkiej chwili zaciętej walki udało mu się nawet sprawić, że point przewrócił się i poturlał kawałek. Rudy uniósł łeb z uśmiechem. Zapewne gdyby to była prawdziwa walka i użyłby więcej siły, wojownik skończyłby nie najlepiej.
- Teraz poszło mi dobrze? - spytał z nadzieją, kiedy Iglasty Krzew pospiesznie wstał i stanął przed swym uczniem.
- Cóż... Są postępy...  - przyznał niebieski niechętnie.
Nagietkowa Łapa uśmiechnął się szerzej. Kiedy Iglasty Krzew mówi, że są postępy, to tak jakby inny wojownik powiedział "Nagietkowa Łapo, jestem z ciebie taki dumny, idzie ci tak wspaniale, jesteś już tak dobry jak prawdziwy wojownik!"
- Nagietkowa Łapo? - zaczął nagle z powagą.
- Tak?
- Właściwie myślę, że pora zastanowić się nad twoim mianowaniem.
Rudy ledwie powstrzymał się od radosnych podskoków.
- Naprawdę? Mianowanie na wojownika? - upewnił się.
Jego mentor skinął głową, po czym obaj wrócili do obozu.

***

Nagietkowa Łapa przyglądał się, jak starsi uczniowie otrzymują nowe imiona. Był ciekawy, jak on sam będzie się zwał już za chwilę. Swoją drogą bardzo ucieszył go fakt, że razem ze swoimi siostrami jest mianowany w młodszym wieku, niż oni.
- Ja, Błotnista Gwiazda, przywódca Klanu Wilka, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tego ucznia. Trenował pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam go wam jako kolejnego wojownika. - usłyszał z pyska Błotnistej Gwiazdy. To była jego kolej! - Nagietkowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia?
- Przysięgam - powiedział rudzielec, przymykając lekko oczy.
- Mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Nagietkowa Łapo, od tej pory będziesz znany jako Nagietkowa Pręga. Klan Gwiazdy cieni twoje męstwo i zapał, oraz wita cię jako nowego wojownika Klanu Wilka.
Nagietkowa Pręga nie mógł powstrzymać uśmiechu. Przejechał wzrokiem po zebranych; oni wszyscy przyszli zobaczyć, jak zostaje mianowany na wojownika, a teraz cieszyli się razem z nim! Może i nie był tak podekscytowany, jak podczas mianowania na ucznia - w końcu już dorósł i trochę spoważniał, ale musiał przyznać, że to uczucie było cudowne.

<Przygasający Płomyku or Iglasty Krzewie?>

Od Nagietkowej Łapy CD. Jaskółki

Rudy zerknął przyjaźnie na kociaki.
— Hej, jestem Nagietkowa Łapa, a wy? — przedstawił się grzecznie, siadając we w miarę bezpiecznej odległości.
Jedno z kociąt, jasny, pręgowany kocurek wypchnął się przed siostry.
—Ja nazywam się Pszenica, a tamte za mną to Zmierzch, Sosenka no i Jaskółka. Jesteś uczniem, prawda? — spytał, nie biorąc nawet wdechu.
Nagietkowa Łapa roześmiał się w duchu. I pomyśleć, że sam taki był zaledwie kilka księżyców temu!
— W takim razie miło mi was poznać - odparł z uśmiechem. - A odpowiadając na twoje pytanie, tak jestem uczniem.
— Nagietkowa Łapo, wiem, że pewnie jesteś zajęty, ale czy mógłbyś poprosić Turkawie Skrzydło, aby sprawdziła, czy nie złapali jakiegoś potwornego paskudztwa? Przed chwilą wybrali się bez mojej zgody na samodzielną wędrówkę po obozie — westchnęła zrezygnowana Chłodny Wiatr, wyczekując odpowiedzi rudzielca.
— Tak, oczywiście...— odparł Nagietkowa Łapa, wstając i ruszając w kierunku wyjścia ze żłobka.
— Poczekaj! — usłyszał nagle, po czym w ciągu sekundy tuż obok niego pojawiła się Jaskółka.
— Jaskółko, co ty wyrabiasz? — miauknęła zdezorientowana Chłodny Wiatr, przyglądając się uważnie córce.
— Bo ja chcę tak bardzo iść z Nagietkową Łapą do medyczkiii! Mamooo, proszę, zgódź sięęę! — jęknęła głośno niebieskooka, wykorzystując przy tym technikę maślanych oczu. Rudy musiał przyznać, że wychodziło jej to całkiem nieźle.
Brązowooka z początku protestowała, ale wreszcie jakimś cudem Jaskółka zdołała ją przekonać. Nagietkowa Łapa trochę się przeraził, że kotce zaraz wpadnie do głowy jakiś szalony pomysł i nie uda mu się powstrzymać ją od jego realizacji, ale cóż mógł zrobić. Wyszedł ze żłobka, a tuż obok niego dreptała niezwykle szczęśliwa córka Chłodnego Wiatru.
— Wiesz, bardzo cieszę się, że mama pozwoliła mi z tobą iść — zaczęła, podskakując wesoło. — Przecież nie każdy ma okazję przeżyć swój pierwszy raz z takim fajnym i przystojnym kocurem jak ty!
Moment, że co? Nagietek zerknął na towarzyszkę podejrzliwie. Ale nie, to przecież mały kociak, na pewno miała na myśli coś innego, niż mu się wydaje...
Jednak mimo wszystko powiedziała, że jest przystojny.
- Tak uważasz? - spytał.
- Oczywiście! - odparła pewnie.
Nagietkowa Łapa spojrzał przed siebie. Już niemal zapomniał, dokąd zmierzali. Przypomniał mu o tym widok jamy medyczki.
Wysunął się przed małą i wszedł jako pierwszy do środka, rozgladajac się. Właściwie niewiele miał do tej pory okazji tam zaglądać, więc nadal u Turkawiego Skrzydła czuł się trochę nieswojo. Mimo to powitał pointkę ciepłym spojrzeniem. Nigdy nie zapomni swojej pierwszej choroby, która była oczywiście wynikiem nieprzemyślanych harców w Porze Nagich Drzew.
- Witaj, Nagietkowa Łapo - powiedziała Turkawie Skrzydło, nie zauważając wchodzącej do środka tuż za zielonookim Jaskółki. - W czym mogę ci pomóc?

<Jaskółko?>

Od Nagietkowej Łapy CD. Pszenicy

- Szybciej, Nagietkowa Łapo! - wydarł się znowu Iglasty Krzew. Mimo wielu prób rudzielcowi nadal nie wychodził atak, chociaż ćwiczyli go od dobrego księżyca. Za każdym razem, kiedy próbował skoczyć na wojownika, ten robił błyskawicznie szybki ruch i Nagietkowa Łapa nagle leżał na ziemi jak placek, choć przecież miało być na odwrót.

- Nie zakończymy treningu, jeśli nie zrobisz tego poprawnie - powiedział groźnie mentor Nagietka.

Rudy złapał oddech, po czym zacząć chodzić dookoła Iglastego Krzewu, podczas gdy wojownik obracał się, patrząc mu w oczy. W pewnym momencie Nagietkowa Łapa obrócił się do tyłu i skoczył przed siebie, po czym w bok, prosto na odsłonięty bok pointa. Udało się. Choć kocur nie przewrócił się, to uderzenie ucznia sprawiło, że lekko się zatoczył.

- Wystarczy - powiedział. - Nawet niezłą wymyśliłeś technikę. Na dzisiaj koniec, upoluj coś i możesz wracać do obozu.

Iglasty Krzew skinął głową, odwrócił się i odszedł w głąb lasu, w nieznanym Nagietkowej Łapie celu.

Tymczasem Nagietek ruszył w kierunku obozu, licząc na to, że po drodze rzeczywiście uda mu się coś upolować. O dziwo, usłyszał coś już po kilku krokach. Przysiadł na łapach, rozglądając się. Po chwili wyczuł i zobaczył nornicę, która spacerowała pod krzewem. Zorientowana, że ktoś ją obserwuje zatrzymała się i nastawiła z zaciekawieniem uszka. Jednak właśnie w tym momencie rude łapki przygniotły ją do ziemi, a jasne pazurki wbiły się w jej gardło, zadając śmiertelny cios.

Nagietkowa Łapa wziął do pyska swoją zdobycz i pomaszerował do obozu. Tam odłożył martwe zwierzę na stos z żywnością, po czym rozejrzał się. Wiedział, że teraz będzie się nudził.

Jego wzrok zatrzymał się jednak na żłobku. W tym momencie wróciły do niego wspomnienia o wczesnym dzieciństwie. Jak uciekł i tonął w śniegu, jak poznał Wilcze Serce, jak był chory i przyszła do niego Turkawie Skrzydło, jak spał u boku matki... Rzucił okiem na stos martwej zwierzyny. Wiedział, że żłobek nie jest teraz pusty, więc wziął z niego srokę i postanowił zanieść ją Chłodnemu Wiatrowi. Lubił tą kotkę i wiedział, że będzie mu wdzięczna. Poza tym nie zdążył jeszcze bliżej poznać jej potomstwa. Chwila, jak im było? Pszenica, Jaskółka, Sosenka... Racja, jeszcze Zmierzch. Rudy wziął srokę i ruszył w kierunku żłobka.

- A-ale t-to n-nie tak... - usłyszał ze środka. Roześmiał się cicho. Ktoś tu narozrabiał!

- Ekhem, nie będę przeszkadzał? - odezwał się, zaglądając do środka.

- Witaj, Nagietkowa Łapo - powiedziała Chłodny Wiatr. - Jeśli jakoś się pomieścimy, to jasne, wejdź!

- Zobaczyłem żłobek i pomyślałem sobie, że przyniosę ci coś do jedzenia - odparł rudzielec, podając kotce srokę.

< Pszenica, Zmierzch, Jaskółka, Sosenka? >