Od Burzowej Nocy Cd Mokrej Gwiazdy

*cofamy się do po zgromadzeniu*

Czując ciężar swoich łap wzdycham, kolejne nieudane zgromadzenie. Jednak … ona, ona żyje! Jakiś klan ją przyjął! Do tego jestem kotem półkrwi, co jeszcze!? Czasami myślę, że odejście byłoby najlepsze, jestem tylko niepowodzeniem dla wszystkich. Nie umiem zachować się godnie jak powinien wojownik. Ucznia szkole i chyba idzie mi to źle. Klan Gwiazdy nie mógł we mnie trafić piorunem i z głowy? Szybko bym odeszła, nic bym więcej w życiu nie popsuła. Żadnej relacji, nikogo bym nie zawiodła. Jedynym problemem by było, że muszę zrobić jeszcze jedno osiągnięcie, tylko jedno. I cel życiowy skończony. Ciekawe, czy się doczekam, aż staruch umrze, jednak wtedy Chaber będzie liderką? O nie, wolę Mokrą Gwiazdę. Bez niego będzie dziwnie, tak … dziwnie po prostu. Od kiedy się urodziłam on jest, jak już wkurzać kogoś to jego. Pamiętam jak byłam kociaka i chciałam uciec, że żłobka. A on mi zabronił! Chyba. Pamięć mnie zawodzi. Z zastępczynią nie miałam prawie interakcji, może lepiej.

***

Słysząc monolog Mokrej Gwiazdy mrużę oczy, no to ciekawie się robi. Mógł mnie wywalić z klanu. Życie Samotnika na pewno nie jest trudne. Poradziłabym sobie, a nie, wylądowałam w klanie, z którym oprócz … kompletnie nikogo nie mam, chyba że wujek Orlik. Jednak kiedy ja ostatnio z nim gadałam? Dawno. Jednak naprawdę nie mam nikogo tutaj. Szkoda, że nie mogę przejść do Klanu Wilka. Bym, choć miała kogokolwiek. Najpierw skończę trenować, trenować własnego ucznia, skończyć musi mi się kara i wtedy mogę myśleć nad własnym życiem. Odwracam głowę w bok, na kolejnym zgromadzeniu i jeszcze kolejnym mnie nie będzie, może lepiej. I jeszcze sprzątanie, co tak jakbym była uczniem, ale jednak ze starym imieniem. Cudnie. Mógł mi zmienić imię jak chciał, nawet bym nie była zła. Jedyne co to bym szybciej wybyła z klanu. Przez trzy księżyce czyszczę legowiska, Mokra Gwiazda jest mało kreatywny. Nudne te kary.

***

Pląsająca Sójka nie żyje. Kotka, która wychowywała mnie w pewnym sensie. Zawsze można było do niej przyjść i pogadać. Do tego opiekowała się mną lepiej, niż Piaskowa Ścieżka. Niech spoczywa w pokoju. Ciekawe kogo następnego wybiorą Gwiezdni by do nich dołączyli, mamy dość stary klan. Mało uczniów.

Od Burzy (Burzowej Łapy) Cd. Mokrej Gwiazdy

Dużo kotów szeptało coś ostatnio. Wywaliłam się na trawie i nie chce mi się wstawać. Nie jest jakoś bardzo zimno, nawet śmiesznie. Dużo kotów mówi, że jakaś “walk” nastąpi. Co to jest?
– Wszystko w porządku? - Lider zapał się. Kiedy on przyszedł?
– Upadłam tylko. - Uśmiechnęłam się. Wstałam i usiadłam. Czemu jestem taka mała?
– To dobrze. - Mokra Gwiazda uśmiechnął się krzywo.
– Czemu dużo kotów mówi o jakiejś “walce”? - Macham ogonem lekko. Patrzę na niego ciekawa.
– To coś nieprzyjemnego, kiedyś się dowiesz. - Nie dostałam odpowiedzi!
– Ale co to?
– Dowiesz się kiedyś, jak urośniesz - wzdycha smutniejszy Lider.
– … a czemu to się dzieje?
– Nie wiem dokładnie, jednak jako klan pomożemy Klanowi Wilka. - Lider przysiadł. On nie wie? On jest bardzo mądry! Wiem, że jest, ostatnio opowiedział mi o tym jak było kiedyś. Więc czemu mi nie mówi?
– Na pewno wiesz!- Patrzę na niego pewnie.
– Chciałbym wiedzieć wszystko czasami. - Kocur śmieje się. Patrzę na niego zdziwiona. Dziwne.
– … ja już pójdę do żłobka, bo … zimno! - Wstaje i odbiegam. Zimno się zrobiło.

*Time skip po zgromadzeniu*

Leżałam zdenerwowana w legowisku. Co my tam zrobiliśmy? Ale była zabawa! Trafiliśmy szyszką w kogo? Mokrą Gwiazdę, Lisią Gwiazdę, Pstrągową Gwiazdę, Iglastą Gwiazdę i Aroniowe coś. Śmieje się pod nosem. Niestety Pstrągowa Gwiazda powiedziała, że pogada z naszymi liderami. Mokra Gwiazda pewnie mnie zauważył gonił nas. Jednak wolny jest! Jedyną jednak normalną osobą jest Kawcza Łapa, on jest fajny. Nie jakiś Dreszcz, który chciałby nas złapali … Wzdycham. Muszę wyjść z legowiska. Ciekawe co u Kawki? Czy on też się boi? On chyba nie. Wychodzę z legowiska. Od razu tego żałuje. Mokra Gwiazda jest dosłownie na mojej linii wzroku. Co robić?! Nie widział cię! Na pewno! Może zapomniał? Nie możliwe, jednak będę w to wierzyć. Królowa Ryb chyba by nie odpuściła. Jednak ona i ten biały mieli dobrą kondycję. Zapamiętam sobie to. Stawiam uśmiechnięta kolejny krok. Nic się nie stało. Czemu ja się tak boje?! Nic się nie stało. Tyle. Idę jakby nigdy nic do sterty. Nic się nie działo, a ja jestem jakąś histeryczką! Gorszą od Dreszcza! Przecież nie wywali mnie z klanu za to. Nawet wątpię teraz by były konsekwencje jakieś. Jaka ja jestem głupia.

<Mokra Gwiazda?>

Od Burzy cd. Mokrej Gwiazdy

Kocur zaproponował mi coś bardzo ciekawego, zwiedzanie klanu!
     — Możemy? — Patrzę na niego zdziwiona.
     — Jak będę ciebie miał na oku, to nic się nie stanie.
     — Naprawdę? Możemy iść? — Do tej pory wszyscy mówili mi, że na dwór to nie wolno iść, nawet z nimi. Cudownie byłoby, gdybym mogła wyjść dodatkowa z innym kotem, który mógłby odpowiadać mi na pytania. Popatrzyłam na niego podekscytowana.
     — To chcesz iść?
     — Tak, proszę — mówię podekscytowana, ale i zdziwiona.
     — To chodź na chwilę. — Przywódca wstał, sama też wstaję i jak najszybciej podchodzę do kocura. Moje oczy zaczęły błyszczeć z radości — w końcu mam zwiedzić kawałek obozu! Niebieskooki zaczyna powoli iść, ciekawe gdzie. Sama idę za nim, próbując nie potknąć się o własne łapki.
     — Gdzie idziemy? – pytam się cicho.
     — Do legowiska uczniów, zobaczymy troszkę legowiska wojowników i inne rzeczy w obozie. — Kocur nadal idzie, tylko szybciej. Nie nadążam za nim! Potykam się o swoją łapkę i upadam. Auć.
     — Nic ci się nie stało? — Kocur podchodzi do mnie.
     — Nie — odpowiadam trochę nieśmiało i wstaję. Patrzę na kocura niepewnie. — Możemy iść dalej? — pytam nieśmiało.
     — Tak, możemy iść dalej. – Przywódca idzie dalej.
     Widzę coś podobnego do kociarni, jednak inne…
     — To legowisko uczniów. — Kocur siada jakiś kawałek przed legowiskiem uczniów, pokazuje ogonem na miejsce. — Tu prawdopodobnie trafisz za 6 księżyców.
     Patrzę na niego szczęśliwa.
     — A dlaczego dopiero za 6 księżyców? — mruczę nieśmiało.
     — Byś urosła, dowiedziała się więcej i miała więcej siły — odpowiada pewnie, ciekawe. — Chodź, idziemy, jeszcze zostało legowisko wojowników. — Kocur wstał wolno, sama też wstaje i podbiegam do niego. Cudownie! Ile rzeczy mogę się dowiedzieć! Podchodzimy do jeszcze większego legowiska.
     — To legowisko wojowników, tu przebywają koty, które ukończyły szkolenie. — Mokra Gwiazda odchyla głowę i patrzy na mnie.
     — Śpisz tu? — patrzę na niego ciekawa, chyba tu śpi.
     — Nie, ja tu nie śpię, ja śpię w osobnym legowisku. Chodź, pokażę ci legowisko starszyzny. — Jaki on szybki! Mam troszkę za krótkie łapki. Czyli o tym mówił wcześniej, bym urosła i była silniejsza. Chcę zostać wojownikiem! To mój nowy cel, nie, medykiem nie. Wojownikiem.
     — To jest legowisko starszyzny. — Pokazuje ogonem legowisko w chyba środku obozu, musi być tu ciepło. — Mieszka tu tylko Czapli Potok, był on kiedyś przywódcą Klanu Burzy.
     Rozszerzyłam oczy, bycie przywódcą to musi być coś. Być dużym i silnym, a nie tak jak ja, że wojownicy mogą mnie zdeptać.
     — Opowiedzieć ci historię?
     Patrzę na niego szczęśliwa.
     — Poproszę! — mówię podekscytowana i siadam.

<Mokry? Ciekawe, co mi opowiesz>

Od Burzy

Otwieram leniwie oko. Stokrotka jeszcze śpi. Reszta bawi się kulkami mchu i innymi rzeczami. Nie chce mi się wstawać, jednak chętnie bym się pobawiła. Czemu oni mnie często nie rozumieją? Może jednak poleżę sobie i popatrzę na piórko, które leży przede mną. Bez Stokrotki nie ma zabawy. Patrzę lekko na to, która kotka nas teraz pilnuje. Ojć, Piaskowa Ścieżka, to ja lepiej chyba pośpię. Według tego, co nam mówiła Konwaliowe Serce, Piaskowa Ścieżka jest od dość dawna wojowniczką. Przywódcą jest Mokra Gwiazda, jeśli dobrze pamiętam. Ciocia opowiadała nam też, że w klanie jest też były przywódca, jego imienia nie pamiętam. Przywódca niedawno mianował niektórych na uczniów, Byczek, Baranek, Kózka i Krówka nie przeszkadzają już i jest mniejszy hałas. Szczególnie cieszę się, że nie ma Byczka.

    Nudzi mi się. A co jeśli wyjdę z kociarni? W końcu — co może się stać? A tam jest tyle ciekawych rzeczy, będę mogła dowiedzieć się więcej. Powoli wstaję i swoje kroki kieruję do wyjścia. Niestety ktoś przeszkodził mi, teraz się wpakowałam.

    Nie znam go... muszę go poznać! Szybko siadam, może nie zauważył. Nie ma sierści na połowie ogona, ciekawe dlaczego. Nią ma jeszcze sierści na ramieniu. Jeszcze bardziej jestem ciekawa.

    — Chciałaś gdzieś wyjść? — kocur, przynajmniej tak mi się zdaje, patrzy na mnie.

    Czyli widział, to mam przechlapane! Piaskowa Ścieżka wyrwie mi uszy.

    — Nie — odpowiadam po chwili namysłu. 

    — Ja widziałem coś innego. — Kocur patrzy na mnie. 

    Myśl. Myśl! Jak mam odpowiedzieć? Lepiej nie kłamać, jednak będę mogła mieć karę. 

    — ... — nie jestem w stanie mu odpowiedzieć. — Kim jesteś? — marna próba zmienienia tematu w moim wykonaniu. 

    — Jestem Mokra Gwiazda. — Gwiazda? To chyba... przywódca, więc musi dużo wiedzieć! — A ty Burza, jeżeli się nie mylę. — Niebieskooki nie wydaje się niemiły. 

    — Tak — mówię, patrząc się w łapki. — Opowiesz mi o byciu wojownikiem? – zadaje nagłe bardzo energiczne pytanie. Trzeba zmienić temat, i to szybko. Może zapomni o tym, co widział.

<Mokra Gwiazdo, chcesz mi opowiedzieć o byciu wojownikiem?>