Od Smutnej Ciszy

*ogólnie przed wojną, zaraz po śmierci Aronii*
W obozie panowała niezbyt miła atmosfera, prawdą był fakt, że zdecydowanie kilka księżyców temu było zdecydowanie lepsza. Ale to nic dziwnego. W końcu aktualnie poprzedni lider Klanu Nocy, Aroniowa Gwiazda zginął. Nie chodziło tutaj wcale o to, że nowy przywódca był gorszy, absolutnie nie. Jednak prawie każdy czuł przywiązanie do poprzedniego rządcy, a teraz musieli opłakiwać jego śmierć plus to, że zginął na terenach Klanu Klifu, a teraz czekała ich wojna z przeciwnym klanem.
Cała sytuacja zdecydowanie przygniotła Smutną Ciszę. Niczym nowym nie była dla niej śmierć osób, których lubiła, zdecydowanie nie raz takie wydarzenie miało w jej życiu miejsce, jednak za każdym razem to ją bolało. Nieważne czy łaciaty był tylko znajomym, polubiła Kocura, a teraz musiała się z nim niestety pożegnać. Nie mogła również ukrywać, że miała gdzieś konflikty pomiędzy klanami, to też jeżyło jej włosy na karku. Ostatnie wydarzenia były dla niej niemałym szokiem…

***

Wygrali! Wygrali bitwę z Klanem Klifu! No i zgarnęli ich tereny. Do tego miała dość mieszane uczucia, jednak chyba Klifiaki jakoś sobie poradzą z mniejszą ilością miejsca… A taką przynajmniej miała nadzieję, chciała dobra dla obu Klanów. Wiedziała też, że takie rzeczy na pewno nie raz będą miały w historii miejsce, a, tak czy siak, nic za bardzo nie może z tym zrobić. Nie brała w wojnie udziały, była przecież trójłapą medyczką, za to Mglisty Sen leczyła na miejscu rozliczenia wszelkich sprzeczności. Pomogła za to tym, którzy przeżyli. Nie znosiła widoku cierpienia innych, zdecydowanie uważała to jedną z najgorszych rzeczy. Bo czy było coś bardziej okrutnego niż udręka bliźniego? Chyba nie… Dlatego właśnie zadbała o to, by każdy, kto odniósł rany w bitwie (a przynajmniej koty z Klanu, do którego należy) nie musiał przeżywać długo bólu. Starała się być delikatniejsza niż letni wiatr w leczeniu swoich pobratymców i naprawę taka była. Nigdy jeszcze nie uleczyła nikogo ‘’na odwal’’. 

Z widocznym triumfem na ciemnej mordce wyruszyła zbierać zioła. Dzisiaj ma chyba jakiś dziwnie lepszy dzień... Nieco podejrzane, co nie? 

Od Smutnej Ciszy

Trzeci jak nie czwarty dzień ''umierania'' w mękach. Tak sobie wymyśliła. W końcu trzeba było o jakoś wykorzystać sytuację. Otworzyła pysk ziewając pokazując swój język i zęby. Jęknęła cicho z bólu i z głodu. W końcu dawno niczego nie jadła ani nie piła. Zobaczyła, że jakiś krzak się porusza. Miała cichą nadzieję, że to jakieś ciche zwierzę, ale niestety był to jakiś biało-czarny kot. W sumie też nieźle jeśli to jakiś samotnik ze wścieklizna. Po kilku uderzeniach serca rozpoznała białe plamki na czarnym futrze. Ahh... 
- Ohhh! Mglisty Śnie, zróbmy mi pewną przysługę i mnie dobij! - zawyła teatralnie. - Ten wybity bark mnie tak boli!
Medyczka wyjrzała za krzaka wbijając przerażony i jednocześnie bardzo zdziwiony wzrok w leżącą w jakimś dole kotkę. Uchyliła mordkę, a po chwili wyjąkała:

- Czemu nie wołałaś o pomoc i... przedtem nie mówiłaś mi, że masz wybity bark? I jak ty... - zamilkł z niedowierzania na chwilę. - Czy ty znowu próbowałaś się zabić?

- Bark wybiłam sobie niechcący, a wskoczyłam tutaj chcący. - odpowiedziała Smutna Cisza, liżąc przednią łapę.- Więc teoretycznie tak i nie. 

- Głupia kupa futra! - wykwiczała młodsza. - Myśleliśmy, że się zgubiłaś albo uciekłaś i nigdy do nas nie wrócisz! Ty się ciesz, że ja tędy w ogóle przechodziłam, rzadko tu zbieramy zioła. 

- Czekaj, wezmę jakąś pomoc, a ty się nie ruszaj! - zawoła córka Poziomkowego Blasku i popędziła w stronę gdzie powinien znajdować się obóz.

 Zaśmiała się cicho pod nosem. 

- Niby jak mam się ruszyć...? - zapytała się cicho nie oczekując żadnej odpowiedzi. - Cholibka... Zabić mnie miała, a nie wołać pomoc. - cicho westchnęła.

***

Wróciły obie do obozu razem z dwoma wojownikami. Smutna miała przez większość drogi bekę z całej sytuacji, bo przecież podobno Nocniaki przeszukali całe tereny, a ona jakby nigdy nic przez całe trzy dni siedziała cicho w norze. 

- Jesteś idiotką albo samobójczynią... - wyjąkała z grymasem Rzeczna Bryza, odprowadzając Kotkę do legowiska medyka. 

- Szybciej to drugie. - wcięła się Mglisty Sen siadając obok z patykiem. - I teraz muszę ci nastawić bark. - mruknęła pod nosem medyczka i odstawiła patyk na ziemię dając znak ślepiami żółtookiej - Chyba wiesz co powinnaś z tym zrobić. No już, bierz. Nastawianie barku boli, jeszcze przeszkodzisz komuś w robocie. 

Posłusznie wzięła w zęby badyla. 

- Ohh... Patrz, cała łapa ci zesztywniała i jest opuchlizna. No pięknie. - wyjąkała mentorka Drobnej Łapy. - I co, było warto? - zapytała się. W legowiska medyka rozległ się stłumiony krzyk starszej. - Możesz już iść, Rzeczna Bryzo. A ty... - spojrzała się na Konwalię kręcąc karcąco głową gdy wojowniczka odeszła. - Weź się lepiej pilnuj, jak następnym razem wykręcisz taki numer powiem to Aronii, na razie wszyscy myślą, że nie chcący tam wpadłaś. 

Smutna Cisza pokiwała głową, co prawda miała ochotę przytulić się do młodszej, bo czuła, że pomimo tego, że najczęściej zgrywa nieczułą, ma na pewno w sobie jakieś resztki emocji i empatii, ale nie mogła ze względu na to, że trudno jej było chodzić bez dwóch łap. Musi się jakoś jej później odwieczyć. 

- Idę po bandaż na twój bark, jak będzie cię nadaj boleć poproś Drobną Łapę o jakieś zioła. Raczej powinnaś się wylizać w szybciej niż księżyc. - oznajmiła i zniknęła gdzieś za kamienną ścianą.

- Wiem! - miauknęła głośno po chwili Smutna do Mglistego Snu. 

Wyleczona: Smutna Cisza 

Od Smutnej Ciszy cd. Mgilistego Snu

*Standardowo trochę dawno :<*

Przyjrzała się Kotce nie zwracając za bardzo uwagi na to co przed chwilą zrobiła. Ciepłe promienie światła padały na jej pyszczek oświetlając czarno-białe kosmyki futra. Pamiętała ją doskonale. Kilkanaście księżyców temu została mianowana na asystentkę medyka. Skinęła głową w przywitaniu. Smutna spojrzała się na nią pytająco. Ta tylko cicho chrząknęła z wyraźnym zakłopotaniem w głosie. Nie wiedziała co dalej powiedzieć, w rozmowach z obcymi była jak mały kociak we mgle, bała się też używać swojego głosu bez mikstury, którą wymyśliła. Co jeśli rozmówca prestraszy się i ucieknie albo ona sama planie coś głupiego? Na szczęście nie musiała dłużej rozmyślać nad tym gdyż młodsza rozpoczęła pogawędkę.
- Emm... Mmmhm... Ekm... - próbowała coś z siebie wydusić głośno się jąkając. - Jak ci mija wieczór...? - zapytała bardzo cichutko.
Uniosła jedną brew, bo za bardzo nie zrozumiała co powiedziała Mgiełka. Uśmiechnęła się lekko przymykając oczy, by nie zniechęcić jej do siebie. Nie miała zamiaru w najmniejszym stopniu zabrzmieć jak toksyczny cham.
- Co? Nie usłyszałam. - mruknęła Smutna Cisza, strzepując ogonem z siebie jakiegoś bródka. - Możesz powtórzyć?
- Jak ci mija wieczór? - powtórzyła głośniej i pewniej Kotka.
- Tak sa-samo jak wczoraj i przedwczoraj. Monotonnie. - odpowiedziała z małą chrypką w głosie. - A tobie, Mglisty Śnie?
Przyjrzała się jej z ciekawością wyczekując na odpowiedź przy tym dalej sympatycznie się uśmiechając. Po chwili zmarszczyła swój mały, biały nosek czując nowy zapach. Jeszce przed jednym uderzeniem serca temu wiał chłodny, orzeźwiający wiatr przynosząc ze sobą zapachy z głębi lasu dając niezwykłą satysfakcję delikatnym nosom zwierząt jak i również ich właścicielom, teraz poczuły inny zapach. Także niczego sobie. Otworzyła bardziej oczy, kogoś sylwetka rzucała na nią cień. Nie usłyszała nawet jak ten ktoś przyszedł. Brzoskwiniowa Bryza. Partnerka zastępcy rzuciła jej pod łaby kawałek jakiejś martwej ryby mówiąc przy tym ''proszę, smacznego''. Zaśmiała się. To właśnie jej woń czuła.

- Dziękuję. 

Wmusiła w siebie zjedzenie kolacji. Nigdy nie była za mordowanie jakiejkolwiek istoty, jednak nie była też za tym by się zmarnowała. Musiała ją zjeść pomimo braku apetytu. 

- Mhm... To jak w końcu mija ci wieczór? - zapytała się zaraz po tym jak wojowniczka odeszła przełykając kąsek surowego mięsa. 

<Mgiełko? ^^ Przepraszam, że tak długo czekałaś>

Od Smutnej Ciszy cd. Aroniowej Gwiazdy

- Oni nie gryzą, wiesz? — mruknął Kocur, zerkając na czarno-białą.
Kiwnęła głową, podwijając zakończony białą końcówką ogon pod siebie, dalej przyglądając się Nocniaką.
- Może spróbuj do nich zagadać? Co będziesz tak sama siedzieć. - dodał lider po chwili.
- Nie jestem sama… - szeptem Smutna Cisza. - No i już zagadałam do jednego Nocniaka, a właściwie do dwóch.
- Hm? Jak się nazywają?
- No ty i mój brat.
Pomarańczowooki cicho westchnął.
- Inni też są całkiem spoko. - rzekł łaciaty.
- Wiem, ale nie potrzebuję się przywiązywać do większej ilości kotów. Najczęściej to przynosi dużo bólu. - odwróciła powoli głowę w tył i odeszła zostawiając Kocura samego.

***Skip time do teraz***

Nawet nie zauważyłam, jak spędziłam prawie cały dzień układając i zbierając zioła z Mglistym Snem. Byłam nieco zdziwiona, jak wyjrzałam poza kamiennych pomieszczeń, a tam już prawie zachodziło spokojnie słońce za horyzontem, tworząc do niczego nie porównywalnie piękny widok. Jakoś tak szybko mija ten czas.
Odłożyłam stokrotkę, którą trzymałam w pysku. Była taka delikatna i mała i.... I taka podobna do mojej córki… Wspomnienie o niej wywołało niemały ból. Zacisnęłam zęby i powstrzymałam się od niepotrzebnego płaczu. Wymruczałam coś pod nosem do medyczki w pożegnaniu i wyszłam ze schowka medyka. Podreptałam w ciszy do legowiska przywódcy. Byłam ciekawa, czy Aroniowa Gwiazda już zasnął. Spojrzałam w górę z lekkim uśmieszkiem na pyszczku, szukając wzorkiem lidera, lecz już po chwili zauważyłam, że nie było go tam. Rozejrzałam się po obozie. Moją uwagę przykuł czarny ogon wystający z krzaków jeżyn.
- Mhm… - wykrztusiłam z siebie, gdy byłam u boku tego kogoś. - Potrzebujesz pomocy?
Kocur wyskoczył, przestraszony jeżąc biało-czarne futro i wydał z siebie ciche ‘’auć’’. Wzdrygnęłam się.
-Ojć…! Najmocniej przepraszam! - krzyknęłam, podnosząc bicolora z ziemi i wyciągając kilka kolców z jego ciała. - Nie chciałam… Nic ci nie jest? No i… Po co tam wszedłeś, jeśli wolno wiedzieć? - zapytałam się ze zmartwieniem wymalowanym na mojej twarzy.

<Aronia? ^^>

Od Smutnej Ciszy

Do moich uszu dostawał się przyjemny szum wiatru poruszającymi młodymi liśćmi oraz gałązkami drzew i krzewów. Zawsze bardzo lubiłam spacerować. Przyniosło to radość mojej duszy i pewne ukojenie. Czułam, że gdzieś obok mnie są moi przodkowie czuwający nade mną. Teraz w to mocno wątpiłam, nie dlatego, że porzucałam wiarę, czy coś. Po prostu myślę, że mnie nienawidzą, bo złamałam kodeks. Prawdę mówiąc, te myśli zawsze wyniszczały mnie od środka. Działały jak trucizna, na którą antidotum było ujrzenie choć jednego z przodków i zapewnieniu, że się całkowicie mylę, jednak zdaje mi się, że to nigdy się nie stanie. Tak bardzo chciałabym sobie jakoś ulżyć biorąc kocimiętkę czy wreszcie zdychając, ale jakoś tak nie mogę...

I nie, nie chodzi o to, że nienawidzę życia, jeśli ktoś tak myśli jest w błędzie. Nienawidzę siebie i swojej przeszłości. Ahh... Wydaje mi się czasami też, że jestem nieco egoistyczna, może inne koty również tak twierdzą? Może zbyt często użalam się nad sobą? Nie chcę zaprzeczać, nierzadko myślę nad tym co zrobiłam i jak bardzo zła jestem, niż inni co czyni mnie w pewnym sensie egoistką. Jednak nikogo nie winię za mój los, bo tak naprawdę przyczyną mojego nieszczęścia wcale nie są inni, tylko wszystkie moje przewinienia oraz słabości. Chyba naprawdę składam się z samych wad... 

Moje rozmyślanie przerwał fakt, że prawie walnęłam głową o drzewo. Zdążyłam wyhamować jednak się potknęłam i upadłam na przednią łapę. Poczułam dość mocny ból w barku. Wydałam z siebie stłumiony krzyk. No pięknie. Wszędzie mogę iść i się nie potykać, ale jak już jestem sama na jakimś zadupiu to się akurat potknę i zrobię sobie coś. Skrzywiłam się. Nie chce umierać samotnie, mam inne plany.

<Ktoś? Nie musi być koniecznie z Klanu Nocy ^^> 

Od Smutnej Ciszy cd. Ćmiej Łapy

*Bardzo dawno temu no i skip time w opku*

Pobliska łąka była przykryta lodowatym, białym puchem utrudniając zbieranie ziół. Śnieg był tak lodowaty, że aż parzył w łapy obie kotki. Z ich pysków raz po raz na zewnątrz uciekała ciepła para, która z prędkością pioruna znikała. Na twarzy uczennicy malowało się pytanie, po co starsza zbiera dziwnie wyglądające rośliny. - Bo widzisz Ćmo, te zioła są bardzo trujące, jeśli zmiesza je się wszystkie razem mogą zabić natychmiast. Zabiććć...! Dają gwarantowaną śmierć, bez żadnej porażki! - wytłumaczyła, a jej wyraz twarzy powoli zamieniał się w szalony uśmiech, po kilku uderzeniach serca zaśmiała się psychicznie ocierając się o trujące roślinki. Biała zrobiła kilka kroków tył spoglądając na Smutną Ciszę z przestraszeniem w żółtych ślepiach. Natychmiast zaprzestała cichym chrząknięciem. - Przepraszam... - szepnęła. - Nie mam na celu zrobienia nikomu krzywdy, no może pomijając samą siebie... - dodała ciszej tak, żeby krótkowłosa nie usłyszała. - Przydałoby się sprawdzić działanie roślinek, ale nie znalazłam jeszcze żadnego ochotnika do podwójnego samobójstwa, samotna śmierć jest... Strasznie przerażająca. - mruknęła cichutko do siebie zrywając nasiona naparstnicy.

Jeszcze nie spytała się ją o to, czy nie chciałaby przypadkiem z kimś zginąć. Była w końcu za młoda na śmierć no i nie wykazywała, żadnych chęci do popełnienia samobójstwa. Cicho westchnęła. Chyba poszukiwanie takowej osoby zajmie więcej czasu niż dotychczas sądziła.

*Następny bezsensowny skip time, do tego dalej dawno temu w odległej galaktyce*

Wróciły do obozu. Córka Zguby zakopała trujące zioła pod ziemią, gdy skończyła oznaczyła miejsce kamieniem. W końcu kamień jak kamień - nie wzbudzał żadnych podejrzeń. Miała tyle pomysłów na samobójstwo dla jednej osoby, gorzej dla dwóch. Utonięcie nie wchodziło w grę, to nie tak jak z trucizną, masz tu tak mało szans na śmierć, zaś samo wykrwawienie się będzie dość bolesne, do tego ktoś może usłyszeć jak wydzierasz się z bólu. Mocna trucizna była idealna, jeśli będzie wystarczająco trująca zginiesz na miejscu. Ba! Może nawet mniej pocierpisz.
Czuła, że przybłędę, którą jeszcze kilka księżyców temu uratowała trochę się jej przez to wszystko... Bała? Może nie potrzebnie ją brała ze sobą, ale sama nie wytrzymałaby w samotności. Miała nadzieję, że nie przestraszy się jej na długo, w końcu nie miała złych zamiaru.
- Heeej... - wykrzyczała przez ziewniecie widząc na horyzoncie sylwetkę kotki. Podniosła się z mchu. - Jak tam idzie ci trening? 

<Ćmo? Sorka, że taki gniot i tak zapóźniony w czasie> 

Od Smutnej Ciszy

Bardzo dziwnym uczuciem była świadomość, że Poranna Zorza zaginął, tak naglę. Nie zostawiając po sobie żadnego znaku. Wpatrywała się w dziwnie puste legowisko medyków zastanawiając się co mogło się mu się stać. Szczerze mówiąc, lubiła przesiadywać niedaleko uzdrowicieli. Była przyzwyczajona do zapachu ziół, w końcu w Klanie Burzy pełniła rolę asystentki medyka, a w miara znajoma woń sprawiała, że czuję się nieco bardziej komfortowo.
— Smutna Ciszo. — usłyszała jak ktoś stojący za nią wymawia jej imię. Automatycznie się obróciła za siebie poznając po głosie Kocura, że to właśnie Aronia. Przywitała się delikatnym skinięciem głowy. W głębi serca czuła ciekawość, o co może chodzi. — Jak wiesz Zorzak zaginął.
— Wiem, jednak to chyba niejedyna opcja co z nim mogło się stać. — rzuciła bez dłuższego namysłu.
— Co masz na myśli?
— Mhm… Może został uprowadzony, albo zabity? — wyjąkała już niepewnym głosem. Rozglądając się po obozie, głupio było jej patrzeć prosto w oczy biało-czarnego.
— Rozpoznalibyśmy obcy zapach. — rzekł lider.
— Mógłby być to przecież jeden z nas.
— Przecież nie miał żadnych wrogów, a przynajmniej tak mi się wydaje. Zresztą kto mógłby być tak okrutny, by zabić swojego? Zdrajca wśród Nocniaków?
— To tylko moje rozminy i przypuszczenia, nie narzucam ci ich, spokojnie. Nie chcę też obwiniać niewinnych, tutejsze koty wydają się miłe. A tak w ogóle, o co chodzi, czemu do mnie przyszedłeś?
— Dobrze, miejmy nadzieję, że nie są prawdziwe. — odpowiedział krótko łaciaty. — A tak… Możesz zostać już asystentką medyka, teraz Mglisty Sen jest medyczką. – Kotka wymusiła uśmiech na swoim pyszczkiem, by jakoś okazać wdzięczność przywódcy. — Poproś, by cię oprowadziła po schowku i legowisku. Jeśli nie będziesz mieć problemów, możesz zacząć już nawet dzisiaj, chyba że zapomniałaś już, do czego służą dane zioła.
— Z nauką ziół jest tak samo jak z umiejętnością chodzenia, nigdy tego nie zapomnisz. — wymruczała pod nosem przypominając sobie lekcje z Jeżową Ścieżką, była nadal wdzięczna czekoladowemu, że ją wyszkolił. — Dziękuję… — wymruczała pod nosem.

*** 

Na początku dostawała bardzo proste zadania typu układanie ziół oraz ich sprzątanie, później dopiero Mgiełka oprowadziła ją po terenach, pokazując, gdzie dane rośliny u nich lubią rosnąć. Jeszcze nie dano jej uleczyć żadnego pacjenta, a jeśli już jakiś był, zwyczajnie się jej bał, może jeszcze nie byli co do końca do niej pewni? W każdym razie nie przywiązywała do tego większej uwagi, próbowała być jak najbardziej wyrozumiała, w końcu jest zupełnie obca, do tego prawie z nikim nie gawędziła. Stresował ją fakt, że już niedługo najprawdopodobniej wybierze się na zgromadzenie medyków czy klanów. Co będzie jeśli znowu nie dostanie snu? Co zrobi jeśli koty dowiedziały się o tym? Co sobie pomyślą inne koty? Może już pogodzili się z myślą, że niby zginęła?
Poczuła ścisk żołądka na same myśli o tym wszystkim.
Głośno westchnęła.
— Czemu to wszystko musi być takie trudne? — wyszeptała i spojrzała się w niebo spojrzeniem jakby proszącym przodków o jakąś maciupeńką pomoc czy wskazówkę, choć dalej czując, że na nią nie zasługuję. Ze spuszczonym pyskiem powędrowała do swojego legowiska kończąc tym czynem swój dzisiejszy dzień.

Od Smutnej Ciszy cd. Aroniowej Gwiazdy

Cicho nuciła pod nosem jakąś piosenkę, by zabić nudę. O śmierci, cichej, ale w pełni przyjemnej. Nie miała w końcu tutaj za dużo do roboty, w sumie tak jak przedtem była bezużyteczna. Natychmiast zamilkła słysząc kogoś kroki. Podniosła głowę, przyglądając się liderowi Klanu Nocy.
- Po co je marnujesz? To jakiś sabotaż? — mruknął podejrzliwie.
Wbijała swoje spojrzenie w Kocura jak jakieś żelazne szpony, jednak jej wyraz pyska był pozbawiony jakiejkolwiek emocji. Przez kilka sekund stali tak bez ruchu. Nie umiała odpowiedzieć na pytania, pokręciła głową tylko głową.
- To po co ci one?
- C-czuje się s-spokojniejsza g-gdy je nosze... - szepnęła drżąc, czuła się zmuszona do odpowiadania na pytania lidera. Tak bardzo nie lubiła swojego głosu, nie chciała go używać. - J-jakby ktoś p-potrzebował pomocy z-zawsze mogę ich użyć...
- Marnujesz je przecież. - rzekł, a na jego twarzy wciąż malowało się podejrzliwe spojrzenie — Staram się d-dlatego je jak najrzadziej zmieniać.
- Te bandaże dają mi powody, dlaczego mam ci nie ufać. Może coś tam chowasz? Chciałbym sprawdzić, co tam masz.
- O-obawiam się, że to nie będzie potrzebne. - mruknęła, próbując być pewna siebie. Zaśmiała się gorączkowo. - Nie mam żadnego powodu, by cokolwiek tam ukrywać.
- Próbujesz coś przede mną ukryć? - rzekł Aroniowa Gwiazda, nerwowo machając ciemnym ogonem.
- Skądże. - zaprotestowała.
- Nie mam czasu, zdejmuj je. - rozkazał poważnym tonem. - Powinnaś się tego spodziewać, nie jestem naiwnym debilem.
Pokiwała głową, czując jak palą ją czarne policzki oblane czerwienią ze stresu oraz wstydu. Zacisnęła zęby na cienkich niteczkach, powoli rozszarpując zaplątane swoich łapach pajęczyny. Wszystkie trzy łapy mocno poharatane, posiadające też nowe, niezwykle świeże rany, z których ciekły drobne strugi jasnej krwi. Przykryła twarz przednimi kończynami, przyglądając się rekcji przywódcy z dziur pomiędzy palcami.
- Widzisz...? Tak jak mówiłam, twój Klan jest w pełni bezpieczny... Przepraszam... - szepnęła mając nadzieję, że nie będzie już więcej musiała używać głosu.

<Aronia? ^o^ Przepraszam za tego strasznie krótkiego gniota>

Od Smutnej Ciszy (Konwalii)

*Niedługo po tym, jak Aronia zmienił imię Konwalii na Smutną Ciszę*

Tylko ona była w legowisku starszych. Nienawidziła samotności, nienawidziła być sama w drewnianym pomieszczeniu. To zmuszało ją do wyjścia i ciągłego wymykania się. Musiała mieć w zasięgu wzroku jakiegoś kota inaczej popadała w panikę. Mimo to dalej zbytnio się nie ukazywała ani nie rozmawiała. Prawie nikogo tu nie znała, byli tacy obcy i nieufni, jednak po tylu księżycach wcale nie oczekiwała zaufania, nauczyła się żyć bez niego. Życie już takie bywało, były gorsze i lepsze chwile. Istnienie to wcale nie wielka pula nagród, a wręcz przeciwnie — problemów. Tyle jej powtarzali, by to słowo zamienić na wyzwanie, ale nie. Ona chyba wie lepiej. Częściej koty, które tak miauczały miały tysiąc razy łatwiejsze i cudowniejsze życie od niej. Nie wiedzieli co to ból po stracie bliskiej osoby, tęsknota, cierpienie, stracenie wszystkiego, co się kocha. A ona wiedziała doskonale, czuła to prawie każdego dnia. Już za długo wstrzymywała łzy i łapy, ale teraz dość. Zrozumiała cały ten gówniany sekret, tajemnica w tym, że… Wcale nie jest tak jak my sobie, to wyobrażamy! Nie mamy talentów ani przeznaczenia. Jesteśmy tylko beznadziejnym ziarenkiem, który może i równie dobrze zginąć, bo to i tak nie obchodzi to świata, w którym przyszło nam żyć. Nie warto zakładać rodziny ani zaprzyjaźniać się, bo i tak wszystkich bliskich kiedyś stracimy, albo oni nas. Wystarczy jeden błąd, a wszystkie zacznie się sypać jak domek z kart. Nie ma nadziei, to tylko nasze chore urojenia, które sobie dzień w dzień wmawiamy na pocieszenie! W skrócie jesteśmy niczym...
Tymi przegonami żyła właśnie Smutna Cisza. Zastanawiała się przez większość czasu jak najszybciej popełnić (tym razem udane) samobójstwo. Główkowa również nad metodami samookaleczenia, tak by nikt nie widział. Właśnie w tym celu udała się do tutejszych medyków po pajęczyny na łapy, nie mieli nic przeciwko, zaczęła je nosić. Udawała, że ma opinię gdzie innych kotów, jednak tak naprawdę każde złe słowo skierowane do niej ją okropnie raniło i odciskało na niej piętno. W końcu któregoś dnia doszła do wniosku, że nie chce umierać sama, nie umie. Przeraża ją to. Z kimś. Tak, podwójne samobójstwo. Czyż nie będzie raźniej? Może spotka kogoś, kto ma takie samo zdanie jak ona?

***

Dni mijały dość szybko i nudno, a ona dalej nie znalazła nikogo do wspólnego samobójstwa. No cóż… Może dlatego, że nikogo nie spytała się o zdanie? Dalej się bała, nie chciałaby reakcja Nocniaków była taka sama jak w Klanie Burzy. Brrr… Na same wspomnienie przeszły po niej ciarki. Poczuła mocną nostalgię. Zostawiła swoich przyjaciół, najpewniej myślą, że zginęła. Znów miała obraz przed oczami białego, liliowego i czekoladowego Kocura oraz burej, niebieskiej i czarno-białej Kotki. Miała w głębi serca nadzieję, że jeszcze kiedyś się spotkają. Jednak obawiała się tego, że będą na nią patrzeć tak samo, jak ona na siebie. Z nienawiścią i żalem. Co teraz o niej sądzą? Jest przeklętą idiotką? Głupią zdrajczynią? Czy fajtłapowatą samobójczynią? A może o niej zapomnieli, w końcu kto by chciał pamiętać taką kreaturę?
Spuściła uszy. Nie będzie się przecież okłamywać. Dowody patrzyły jej w oczy. Nikt tak naprawdę jej losem się nie obchodzi, mogłaby zdechnąć w jakieś norze i tak, by się tym nikt nie przejął. Chciało jej się płakać i krzyczeć. Te chore myśli wracały z każdą chwilą. Zwinęła się w kłębek zaciskając mocno zęby, znów czuła gorzki smak swoich łez.

<Ktoś? ^^>

Od Konwalii cd. Błyszczącej Łapy (Ćmy)

*następny dzień po pożarze, poranek*
Odpis i jednocześnie cdn. tamtego opowiadania
Walczyła o każdy oddech, obiecała w końcu, obiecała Orlikowemu Szepcie, że ma przeżyć. Miało dla niej to duże znaczenie, choć te chore myśli dalej wracały, nawet tutaj. Niektóre bodźce jeszcze do niej nie docierały, za szybko to wszystko się działo, nie zdążyła jeszcze wszystkiego pojąć i przemyśleć.
Machała kończynami jak szalona, by złapać choć trochę tlenu do płuc. Nie wiedziała, gdzie jest, bo nawet nie próbowała otworzyć ślepi. Było jej zimno, czuła ssanie w żołądku, bo od kilku dni nic nie zjadła, teraz tego bardzo żałowała. Potrzebowała energii, by wydostać się z lodowanej wody.
- P-pomocy...! - wykrztusiła z siebie.
Nurt robił z nią, co chciał, nie raz obijał ją o ostre kamienie, przez co zyskała nowe rany do swojej dużej kolekcji. Nareszcie, zatrzymała się na czymś. Wciąż nie otwierając oczu, złapała się tego pazurami. Drewno. Zaczęła się wspinać, najprawdopodobniej było to przewrócone drzewo, jednak nie płonęło na szczęście. Odkaszlnęła, by wydobyć z siebie niepotrzebną wodę, w końcu złapała oddech. Gdy skończyła wchodzić, mocno przytuliła się do kłody i zaczęła przesuwać się po drewnie z prędkością żółwia. Ostatecznie wylądowała na lądzie. Otworzyła żółte ślepia. Przeszył ją strach. Była na terenach Klanu Nocy... Mogą jej zrobić krzywdę. Przesunęłwa wzrok badając stare tereny Klanu Lisa, tam właśnie biegły wszystkie koty. Chyba widziała w oddali dwie niebieskie sylwetki bardzo przypominające Burze i Stokrotkę. Czyżby były bezpieczne?
Jedynym szczęściem w tej tragedii było, to, że ten okropny żar się chociaż raz Kotce przydał, był nawet przyjemny w porównaniu z zimną wodą. Dopiero po kilkunastu uderzeniach serca i wielkich oddechach wstała na równe łapy. Ze zmęczenie upadła ponownie na ziemię. Następna próba. Udało jej się. Rozejrzała się bardziej po terenach i zobaczyła małą białą kuleczkę koło siebie. Zapomniała już o tym, że jakiś Klifiak może ją zobaczyć.
Biedna, lub biedny... - pomyślała, powoli niezbyt zgrabnie zbliżając się w stronę kota. Gdy się bardziej zbliżyła, zobaczyła, że to młoda koteczka, do tego poparzona. Pewna następna ofiara pożaru. Nie wiedziała, czy żyje. Przyjrzała się klatce, poruszała się, jednak bardzo słabo, płytko. Czyli nie jest martwa. Odwróciła kotkę na plecy. Powinna zacząć walczyć o życie kotki, w końcu jest... Znaczy, była medyczką. Zaczęła reanimować biedną istotkę. Nacisnęła jej na brzuszek, natychmiast wypluła z siebie wodę i lekko poruszyła łapami, coś mamrocząc pod nosem.
- T-tata... - pisnęła tak cichutko i kaszlnęła.
Konwalia przyjrzała jej się. To takie smutne, ze wzruszenia zaczęła płakać, ale po chwili postanowiła się ogarnąć. Musi ją jakoś zacząć porządnie leczyć. Nie musi wylizywać jej futra pod prąd, bo i tak jest gorąco.
Krwiściąg na siłę, jagody jałowca oraz podbiał na ułatwienie oddychania i przydałby się bardzo miód, ale na pewno to nie znajdę tutaj, korzeń żywokostu na poparzenia... - mruknęła w myślach. Przypomniały, aż jej się czasy, kiedy była uczennicą i wymieniała przed Jeżykiem zastosowanie ziół, albo leczyła rannego przez lisa Leśnego Świta, którego nie mogła wydać. To były czasy...
Zaczęła się rozglądać za podbiałem, na pewno gdzieś tu jest, zawsze rośnie przy rzekach. Pisnęła ''Ooo'' gdy ujrzałam to czego szukała, natychmiast zerwała zioło. Przeżuła roślinkę i wypluła słodko pachnącą papkę na liść.
- Ej... - pacnęła łapą maleństwo. - Zjedz trochę, będzie ci łatwiej oddychać. Niestety nie mam jagód jałowca, wybacz, nie mogę ich tutaj znaleźć, jest za wilgotno... I miodu też. Proszę, spróbuj przełknąć.
Położyła przed kotką lecznicą mieszankę. Koteczka otworzyła ślepia przypominające bardzo jej i spojrzała się z nią z przestraszeniem.
- Nie bój się mnie... Chcę c-ci tylko p-pomóc.
Pokiwała nieśmiało małą główką i liznęła pabkę, wygięła mordkę gdy poczuła jej smak.

***

Koteczka nic nie mówiła, w jej oczach było tylko widać strach. Konwalia próbowała jakoś nawiązać z nią kontakt, ale biała wydawała się nieugięta.
Może nie potrafiła mówić? Albo nie lubiła? Bądź miała takie same kompleksy z tego powodu co ja?
Nie umiała na te pytania sobie odpowiedzieć. Wiedziała, że cudem od Klanu Gwiazdy jest to, że jeszcze nikt ich nie znalazł. Co kilka krótkich uderzeń serca obracała się za siebie, czy ktoś nie idzie, albo ogień się nie zbliżył aż tutaj.
Ponownie obróciła głowę, bo usłyszała jakiś szelest.
Kto taki może być? Co teraz?
Nie wiedziała co kompletnie robić. Zostać i czekać, a może po prostu uciekać, ale gdzie? Nie ma już na tym świecie swojego miejsca. Prowadzenie koczowniczego trybu życia jak samotnicy jej nie pasowała, nie w końcu umiała walczyć ani polować. Bez klanu umrze. Wzięła w pysk małą i na wszelki wypadek wysunęła pazury.
Biało-czarna sylwetka zmierzała w ich stronę, na początku powolnym krokiem, jednak po chwili przyśpieszyła. Z każdą chwilą coraz bardziej czuła, że skądś zna Kocura, gdy był już w odległości na około 5 lisich ogonów zrozumiała, że najprawdopodobniej to Borsuk.
- B-braciszek...? - wyszeptała i położyła przed sobą znajdkę, było jej trudno mówić gdy trzymała ją w pysku.
Wojownik uniósł brwi, z zakłopotanym wyrazem psyka. Zmierzył wzrokiem swoją siostrę. Najwyraźniej zabrakło mu słów, by cokolwiek powiedzieć.
- Yyy... Po co tutaj przyszłaś i co ty trzymałaś w pysku? Na Klan Gwiazdy! Nie mów, że zostałem wujkiem?! Wywalili cię z Klanu, co? I bardzo dobrze, nie proś mnie o pomoc, bo tego nie zrobię!
- Ja... T-to nie tak! Ona nie jest moim dzieckiem, znalazłam ją tutaj, jak uciekałam przed ogniem, całym teren Klanu Burzy stanął w płomieniach!
- Wracaj do swojego Klanu, przecież nic nie stoi na przeszkodzie. - miauknął oschle żółtooki.
- Słuchaj, nie mogę tam wrócić, nie mam jak. Błagam, pomóż mi!
- Niby czemu?
- To bardzo długa historia, naprawdę długa... Opowiem ci kiedy indziej. Chciałabym dołączyć do Klanu Nocy, bo nie mam i-innego wyjścia... - oznajmiła, cicho łkając. Tak cholernie się bała tego, że jej własny brat odmówi jej pomocy.
- Nie.
Spuściła uszy.
- Wiesz co? Myślałam, że ciebie znam... - rzekła, spuszczając wzrok na własne łapy.
- No dobrze, ale niczego nie obiecuję. Zaprowadzę cię, znaczy was do Aroniowej Gwiazdy, ale jak będę mieć przez ciebie kłopoty, to-
- Rozumiem, dziękuję, Borsuku! - przytuliła się mocno do Kocura. - Nie będę rozrabiać, przysięgam.
- Phi! Rodzeństwo... - powiedział cicho łaciaty i poklepał łapą po głowie kotkę. - Jednocześnie się nienawidzi oraz kocha...

***

Szła wiernie za krewnym, niosąc w pysku koteczkę, nie zostawiłaby jej tam. W międzyczasie opowiedział jej trochę o tym, co u niego i jak się żyje w Klanie Nocy. Czuła się przy nim niezwykle luźnie, znała go doskonale, wiedziała, kim jest, a wspomnienia, kiedy byli obojga kociakami wracały. O mało się nie poryczała ze wzruszenia. Czyżby jej serce dostało chwilowy plasterek? Chyba tak to podziałało...
- Jesteśmy już w obozie... - szepnął jej do ucha. - Widzisz to gniazdo na tej potężnej wierzbie i tego kota? - spytał się, a kotka pokiwała głową. - To jest Aroniowa Gwiazda, dalej idź sama i... Uważaj na siebie.
- Dobrze, jeszcze raz dziękuję. - nim zdążyła wymiauczeć ostatnie słowo, jej brat gdzieś zniknął, zaczerpnęła głęboki oddech. Jej serce natychmiast przyśpieszyło ze strachu, próbowała iść jak najciszej, by nikt jej nie zauważył.
- Witaj! - przywitała się z Kocurem, kłaniając się, jak najniżej potrafiła, po chwili wskoczyła na drzewo z kotką i usiadła koło łaciatego. Czuła się teraz trochę dziwnie i niekomfortowo, cudem było, że zdobyła się na odwagę, by postawić, chociaż krok w stronę drzewa, a co dopiero na nie wejść. Nie było jej też łatwo cokolwiek powiedzieć, nie lubiła mówić, w końcu jej głos nie należał do najładniejszych i się jąkała bez swojej mieszkanki.
- Kim jesteś? Kto cię tutaj przyprowadził? - miauknął zszokowany i oburzony widokiem nieznajomej Aronia, jeżąc sierść. - Wojownicy, weźcie-
- C-czekaj! N... Nie psysłam w-wam zrobić krzywdy! Wy-wysłuchaj mnie, błag-błagam! - rzekła niezwracająca uwagi na koty, które syczały na nią.
- Mów szybciej co cię tutaj sprowadziło. - syknął, przesuwając się o kilka mysich ogonów od Konwalii.
- Na-nazywam się Konwaliowe Serc... Znaczy Konwalia. Jak może za-zauważyliście, tereny K-Klanu Burzy płoną. Ja jednak już tam nie mogę wrócić… Cudem uszłam z życiem. Z trzema łapami sobie nie poradzę, zwłaszcza że nie umiem polować ani walczyć, więc bez innych kotów jestem skazana na śmierć. Za to znam się na ziołach i umiem leczyć, więc mogę zostać asystentką medyka w twoim klanie… I… Znalazłam tę koteczkę na brzegu, bałam się, że nie żyje, musiałam ją reanimować. Proszę, przyjmij ją do Klanu, wierzę, że na pewno zostanie świetną wojowniczką, mnie też jak możesz..., Błagam. Obiecuję, że będzie z nas pożytek. - oznajmiła.
- Dlaczego nie możesz wrócić do Klanu Burzy po zakończeniu pożaru? Mamy już dwóch medyków. Trójka nie sądzisz, że będzie tłokiem?
- Wygnali mnie z klanu, nie mogę już tam powrócić. Mhm… W Klanie Burzy było trzech asystentów i nie było tłoku, więc może i tu nie będzie. Myślę, że każdy medyk jest ważny, w końcu można uratować więcej kotów i wymyślić więcej nowych, leczniczych rzeczy. Do tego mogę nauczyć twoich nowych ziół, jakich jeszcze nie znają, bo nie żyli na takich terenach co ja. Co dwie głowy to nie trzy nieprawdaż?
- Czemu cię wygnali? Nie sądziłem, że Mokra Gwiazda odważy się kiedykolwiek na takie coś.
- Hm… To d-dość skomplikowane…
- Zabiłaś kogoś? - prychnął.
- Nie! Na-nawet nie wyobrażam sobie zabicie kogoś, nawet zwierzęcia łownego. W-właściwe t-to wprost przeciwnie… - dodała ciszej.
Zmarszczy brwi.
- Więc co?
- Długaaa historia, lepiej, żebyś nie wiedział. Naprawdę cię to tak interesuję?
- A mam przyjąć do klanu, gdzie moi współklanowicze wiodą spokojne życie, wygnańca, której przeszłości nawet nie znam? Skąd mam wiedzieć, czy i nie u nas nie dopuścisz się zbrodni, przez którą zostałaś wygnana i tak próbujesz przede mną zataić.
Spuściła uszy.
- No dobrze, a-ale niech to pozostanie między nami. W-więc… Złamałam kodeks medyka, zasadę ósmą. Niechcący, nie chcieliśmy. – zestresowana zaczęła grzebać pazurem w ziemi, dopiero po chwili doszła do wniosku, że lider Klanu Nocy nie musi znać kodeksu medyka na pamięć. – No emm… W sensie mam kocięta, ale ona akurat nie jest moja. – przesunęła wzrok na małą koteczkę. – Znalazłam ją, tak jak mówiłam…
- Rozumiem... Twoje kocięta zostały w klanie? Nic im nie grozi?
Uniosła brwi, szczerze nie spodziewała się takiej odpowiedzi ze strony Kocura. Poczuła lekkie ciepło na sercu.
- Widziałam chyba sylwetki moich córek na starych terenach Klanu Lisa... - miauknęła. - A trzecia córka żyje w innym klanie z ojcem, ufam mu. Na pewno o nią bardzo dobrze dba. - czarno-biały pokiwał głową. - Mhm... A ty...? Posiadasz dzieci? - zapytała się dosyć nieśmiało i niepewnie.
Rozejrzał się nerwowo po obozie i odparł:
- Nie.
- Rozumiem. - mruknęła, próbując jakoś się uśmiechnąć.
- Jak ona się nazywa? - zapytał się, spoglądając na nieduże kocię.
- Nie wiem, nic nie mówi, choć się jej pytałam kilka razy.
- Masz jakiś pomysł?
- Chyba tak. Może... Może Ćma? Jest taka cicha i w ogóle, chyba pasuje, co myślisz o tym?
- Może być. - rzekł.
- Czyli pozwalasz nam zostać? - przysunęła Ćmę do siebie.
- Na razie obydwojga traficie na jeden księżyc do starszyzny.
- Dziękuję! - podziękowała z dużym entuzjazmem w głosie i zeszła z kotką z drzewa.
- Karasiowa Łusko, zaprowadź tę dwójkę do starszyzny. - polecił jakiemuś wojownikowi.

***

Podsumując... Została wywalona z Klanu, wybuchł pożar, prawie nie utonęła, nie posiada już żadnego kontaktu ze swoimi przyjaciółmi, czyli tak jakby ich straciła, do tego siedzi w zupełnie jej nieznanym obozie Klanu Nocy, otoczona praktycznie wodą i obcymi kotami ze znajdką, którą nazwała Ćma.
Próbwała jakoś to wszystko sobie w głowie poukładać, ale nie umiała. Wszystko było jak jakiś mocno zwariowany sen, a nie jak ten prawdziwy świat. Schowała głowę w łapach, próbowała się jakoś pocieszyć i walczyć ze smutkiem, ale czuła tylko gorzki smak swoich łez. Poczuła coś małego i zimnego na swojej łapie. Zdjęła obie łapy z głowy i przyjrzała się białej kuleczce. Patrzyła się na nią troskliwym spojrzeniem.
- C-coś się stało, malutka?

<Ćma?>

Od Konwaliowego Serca (Konwalii) cd. Mokrej Gwiazdy

Leżała w legowisku starszych, przeniesiono ją tam. Znów uwięziona, straciła wszystkie swoje prawa. Teraz prawie cały klan ją obgadywał i jej oraz Świta potomków. Ciągle słyszała szepty typu ‘’No kto by się tego spodziewał’’ albo ‘’Od początku wyglądała podejrzanie, trzeba było nie przyjmować jej do naszej’’ lub ‘’Ciekawe czy Stokrotka też zrobi takie głupstwo?’’ na dźwięk takich bzdet marszczyła tylko czoło i głośno syczała. Nie, jej córka jest mądra, nie będzie iść śladami swojej idiotycznej matki.
Nie mogła dalej zasnąć, ciągle płakała na wspomnienia związane z Klanem Burzy. Wracały jak jakiś film komediowy (który nie jest śmieszny) zmieszany z tanim horrorem czy dramatem. Jednocześnie nienawidziły tych wspomnień, bo nigdy nie będzie okazji, by znów je zyskać, a przynajmniej nie będą już związane z uśmiechniętymi Buczakami, będą wiać chłodem. Jednak żółtooka nie mogła ukryć tego, że te akurat należały do pozytywnych i ciepłych. Ach… Wspomnienia jedyne rzeczy, których nikt nie może jej odebrać, nikt.
Co kilka sekund przesuwała i odwracała wzrok od szyszki, którą jeszcze kilkanaście miesięcy temu znalazła przy spotkaniach ze Świtającą Maską, a później podarowała je Burzy i Stokrotce. Zapach futra liliowego kochanka wracał, choć tak naprawdę nie było to realnie, działo się tylko w głowie kotki.
Spojrzała na niebieskie łapy przechodzące koło niej. Podniosła wzrok do góry. Chabrowa Bryza stała przed nią z niezadowolonym grymasem pyska.
- Co to jest?
- Szyszka… Zostaw ją w spokoju, dużo dla mnie znacz- 

Nim zdążyła skończyć zdanie Kotka uniosła tylną łapę i z całej siły zgniotła szyszkę. Po kilku uderzeniach serca odeszła bez słowa.
- N-nie… - wyszeptała Konwalia, zaczynając płakać. Wzięła pokruszony leśny przedmiot na kawałeczki i przytuliła go mocno do siebie drżącymi łapami. 

***z jakąś godzinkę później…*** 

Obóz płynął. Koty panikowały, w tle było słyszeć wołanie do Gwiezdnych by przyszli im z pomocą. Mokra Gwiazda próbowała ochłodzić sytuacje, ale zbyt dużo to nie pomogło. Wszystkie istoty żywe zaczęły się ewakuować.
Konwalia stała w miejscu bezruchu przyglądając się temu wszystkiemu. Jej czarne źrenice zmniejszyły się do wielkości ziarenka ryżu. Widziała jak parzące światełka tocząc jej się do łap, ale dalej nawet nie drgnęła. Gdzieś słyszała wołanie jej imienia, pełne strachu, jednak dalej nie raczyła zrobić ani kroku. Uśmiechała się do siebie powtarzając, że śmierć jest blisko, że wreszcie dostanie czego chce, że wreszcie dostanie karę, na jaką zasługuje.
- KONWALIO!!! - następny głośny krzyk.
Coś na nią upadło, obojga potoczyli się w tył, daleko od ognia.
- Ani mi się waż! Nie pozwolę ci spłonąć! - krzyknął Orlikowy Szept targając przyjaciółkę za futro.
- Orlik… Powiedzmy sobie szczerze… Nie mam już nawet po co żyć, bez klanu umrę, z wami nie mogę się już spotykać, nie mam gdzie iść, więc bez sensu to dalej ciągnąć. P-pozwól mi… Pozwól mi umrzeć! - załkała czarno-biała.
- Nie prawda! Ty głupio kupo futra, myślisz, że cię tak po prostu opuścimy? Zawsze będziesz naszą przyjaciółką, pomimo wszystko, nawet jeśli Mokry wyrzucił cię z Klanu! - w żółtych oczach córki Zguby zalśniły iskierki. - Żaden kot nie będzie decydował o naszej przyjaźni, żaden!
Łaciata lekko sie uśmiechnęła na słowa druha.
- Pamiętasz jak obiecałem ci, że nie zginę w walce i będą o siebie dbać? Teraz obiecaj ty mi to! Że nie polegniesz tutaj, nie teraz, nie w ogniu!
Pokiwała głową.
- Obiecuję.
- A teraz wiejmy, zanim spłoniemy! - miauknął Kocur, widząc zmierzające w ich stronę płomienie.

***

Dym utrudniał poruszanie się i powodował kaszel. Płuca nie wytrzymywały, a przez cały czas musieli biec.
- Z-zaraz… Zaraz dotrzemy - kaszlnął - do M-mokrej Gwiazdy i rzeki. Da-damy radę!
I naglę trzask!
Na ziemię spadło palące się drzewo oddzielając dwójkę kotów. Konwalia pisnęła, nie wiedziała towarzysza. Po jej ciele przeleciał dreszcz. Kaszlnęła kilka razy nim zdołała coś wyjąkać.
- N-nic ci ni-nie jest, Orlikowy Szepcie? - zapytała się drżąc przestraszona o młodszego kotka. - W-wiesz, że nie m-mamy przy sobie ziół…, Stokrotka i Jeżyk je zabrali...
- J-jest wsz-wszystko ok… Bardziej p-powinnaś bać się o siebie! Jak to przejdziesz…?
- Jakoś poradzę… Ewakuuje się inną stroną, tam też są koty. Sprawdź, czy Cętka i wasze dzieci dotarły bezpieczne nad rzekę, proszę! Musisz ratować swoją rodzinę! Zaufaj mi.
Musiała jakoś przekonać go do tego. Tak bardzo bała się o innych, jak coś się im stanie… To wszystko będzie jej winą. Nie chce mieć następnych kotów na sumieniu!
- Ale…
- Żadnych ‘’ale’’, ucieknę z innymi po prostu inną stroną. - kaszlnęła kilka razy znowu - Jeśli Cętkowany Kwiat coś dla ciebie kiedykolwiek znaczyła i wasze maleństwa to idź ją znajdź! Chociaż raz mnie posłuchaj, jestem starsza od ciebie w końcu!!! - próbowała jakoś rozluźnić atmosferę, chociaż nie była najlepszym komikiem. - Tak szybko się mnie nie pozbędziesz!
- Dobrze, ale pamiętaj o obietnicy.
- Pamiętam.
Obróciła się za siebie. Próbując złapać porządny oddech. Przynajmniej teraz Orlik będzie bezpieczny. Musi jakoś sobie poradzić. Spojrzała na malutką grupkę Burzaków pędzących w kierunku rzeki kilkanaście lisich ogonów dalej. Zaczęła kuśtykać tak szybko jak potrafi w ich stronę, co kilka sekund przeskakując jakieś płonące mini ognisko.

***

Dotarła nad rzekę. Wiedziała, że był to cud, cholernie piękny, jednak dalej była daleko od Burzaków, którzy zatrzymali się na starych terenach Klanu Lisa. W myślach modliła się do Klanu Gwiazdy by wszyscy jej bliscy byli bezpieczni i żywi.
Wpadła z rozpędu w rzekę. Za daleko, za daleko! Czułą jak porywa ją szybki nurt rzeki. Nie umiała się z niego wydostać. Woda wlewała jej się do uszu, nosa i pyszczka. Z całych sił próbowała ‘’wiosłować’’ trzema łapami, ale za dużo to nie dawało. Nie umiała w końcu pływać.

CDN.

Od Konwaliowego Serca

*akcja się dzieję dzień przed pożarem* 

Konwalia leżała cicho na legowisku, głowę miała opartą o zimną skałę. W skalnych pomieszczeniach na szczęście było trochę mniej gorąco niż na dworze. Tam to dopiero był upał, niezwykle gorący. Wojownicy przychodzili z patrolu z mchem nasączonym wodą. Żółtooka nie obeszła się bez posłania Cętce naburmuszonego spojrzenia.
- To co? Może będę tu uwięziona aż się zestarzeje? A może jeszcze lepiej! Moje ciało pochowacie w tej oto świątyni z zapchlonymi ziółkami? O! Jak super, Stokrotka będzie mieć blisko by wspominać swoją głupią matkę, jeśli w ogóle ktoś by o mnie pamiętał. - syknęłam unosząc głowę.
- Będziesz tu tak długo siedzieć aż wyzdrowiejesz. Przecież masz dla kogo żyć - choćby mnie, Orlika czy Burzy, Stokrotki i Nocy, w końcu je kochasz, to twoje dzieci. - miauknęła słodkim i pełnym żalu głosem bura kotka, siadając bliżej. - Kiedy wreszcie przyjdzie ten partol z wodą, zaraz umrę z pragnienia! - zamarudziła cętkowana.
Asystentka medyka tylko prychnęła pod nosem. Córka Zguby co kilaka chwil kręciła głową, bo czuła się jakoś dziwnie… Obserwowana. Raz słyszała nawet jakby piśniecie, ale jak powiedziała to przyjaciółce, stwierdziła, że to tylko mysz szuka wody.
Obróciła się za siebie, a po chwili wyjrzała za legowisko. Przed wejściem leżał mech nasączony wodą, ktoś musiał to upuś... I wtedy właśnie zaczęła się panika łaciatej.
A co jeśli ktoś coś słyszał? Ktoś coś podsłuchiwał?
- C-cętko… - wyszeptała cała się trzęsąc ze strachu przed najgorszym.
- No co?
- Choć tutaj, proszę.
Minęło kilkanaście sekund aż wreszcie druga kotka wygrzebała się z legowiska. Spojrzała się na mech i uniosła jedną brew.
- No co tu niby dziwnego? Mech to mech, a nie żadne wybuch czy coś.
- Nie, nie! Ktoś mógł nas podsłuchiwać.
- Podsłuchiwać? A po jakie licho?
- N-nie wiem… Mogli coś usłyszeć i s-się zaciekawić. - odpowiedziała starsza.

***

Stanęła właśnie przed Mokrą Gwiazdą i Chaber wbijającą w nią zabójcze spojrzenie, które gdyby tylko mogło zamieniłoby ją w kamień jak w tych bajkach dla kociaków. Już nie pamiętała nawet jak tu się pojawiła. Jakieś wezwanie i gadanie. Strach podnosił jej każdy włosek czarno-białego futerka. Ślepia miała wytrzeszczone.
- Masz nam coś do powiedzenie? - zapytała zastępczyni lidera.
- Emm… N-nie chyba nie, a-a o c-co chodzi? C-czemu mnie tu we-wezwaliście.
- Nawet nie udawaj! - warknęła niebieska. - To ci nie pomoże!
- Wiewiórczy Lot i Bycza Szarża powiedzieli, że słyszeli twoją rozmowę z Cętkowanym Kwiatem. - wyjaśnił nieco spokojniej od Chaber niebieskooki. - W tej konserwacji udzielono bardzo ważne informację.
- CO?! - krzyknęła kotka. - Znaczy… Słucham?
Jak śmiesz sugerować, że mój synek mógłby kłamać?! - syknęła zastępczyni, przyciskając ją jedną łapą z ziemnej, kamiennej ściany. Wysunęła pazur wbijając powoli go w pierś niższej kotki.
Ja chromolę, to jest jej syn? W co ja się wplątałam…
Cicho pisnęła.
- N-nie w-wiem... , mam nadzieję, ż-że twój syn n-nie jest kłamcą.
-Chaber, spokojniej! - miauknął przywódca Klanu Burzy. 

Partnerka Lamparciego Skoku zmrużyła oczy i puściła wolno trójłapą.
- Z pogawędki między wami można wywnioskować, że złamałaś kodeks medyka, czy to prawda? Czy Burza i Stokrotka są naprawdę twoimi dziećmi?
Spuściła uszy.
- N-nie, nie są. - skłamała.
- NIE KŁAM!!! - wrzasnęła Chabrowa Bryza, powstrzymując swoje łapy od uderzenia łaciatej.
-Przecież m-mogli o-oni to sobie w-wymyślić! - odkrzyknęła.
Zastępczyni tylko mocniej ścieśniła zamkniętą szczękę.
- Mokry, wyjdź. Ja się tym zajmę. Odpocznij i zaplanuj sobie ceremonie wygnania. A ja porozmawiam z Konwalią jak kotka z kotką. - odwróciła głowę w stronę Kocura odsyłając go ogonem. Mokry chciał coś powiedzieć, ale najwyraźniej zrezygnował i odszedł. 

Uwaga! W tym fragmencie mogą się znajdować bluźnierstwa i agresywne sceny, pomiń jeśli nie powinieneś tego czytać.

________________________________________________________________

Spojrzała się na żółtooką groźnie, ale lekko się uśmiechnęła, jednak nie był to zbyt przyjemny uśmiech.
- Słuchaj no! Nie tolerujemy tutaj kłamstw ani łamania świętego kodeksu! Więc albo mi wreszcie kurwa powiesz prawdę, albo zgniotę cię jak mysz na polowaniu, ROZUMIESZ?! - zastępczyni aż zadrżała ze złości. - Lisi bobku?!
- Ale ja mówię prawdę, p-przysięgam!
- I. Tak. Ci. Nie. Wierzę. - wgryzła się w łapę kotki, a później złapała ją za kark i rzuciła o ścianę. - Jeśli trzeba będę brutalniejsza w stosunku do zdrajców niż kot na polu walki bijący się o jeden, krótki oddech. - wydyszała. - A co sobie myślałaś? - natychmiast zareagowała na skrzywienie asystentki uzdrowiciela. - Że będziesz miziana przez słodkie baranki? 

- Wal się. Twoje słowo znaczą dla mnie tyle ile moje życie, czyli… NIC! - nie próbowała nawet uciec, czuła jak bolą ją plecy.
Zamknęła oczy ze strachu. Słyszała jak jej pazury u łap uderzają o ziemię zbliżając się do niej z każdą sekundą.
- Szacunku dla lepszych cię nie nauczyli, co? Ale nic straconego, ja cię jego nauczę.
Zatrzymała się o jeden mysi ogon od niej. Schyliła głowę.
- Masz przejebane i beze mnie. - wbiła wszystkie pięć pazurów w twarz kotki. Z każdym uderzeniem serca wbijała je coraz głębiej, aż w końcu zabrała łapę. - Teraz się wreszcie przyznasz co? Czy może wolisz więcej ranek? Co idzie na następne, hmm? Hm? A może wolisz, żeby, którejś z twoich zasranych córek co się stało?
- Nie, nieee... Błagam… Tylko nie one! - załkała kotka. - Wszystko tylko nie one.
- WIĘC POWIEDZ PRAWDĘ!!!
- T-tak… Jestem ich matką… Ale t-to był wypadek...
- Widzisz… Jak chcesz to potrafisz… A teraz powiesz to przed Mokrą Gwiazda i innymi kotami. Za mną.
Podniosła się niemrawo. Starsza kotka wyprowadziła ją z pomieszczenia.

_______________________________________________________________________  

Koniec, możesz już wrócić do czytania ;3

- Mokra Gwiazdo! Chodź tutaj! - krzyknęła.
Patrzyła jak niebieska sylwetka wychodzi z legowiska.
- Umm… Słyszałem jakieś krzyki to byłyście wy? - zapytał się Kocur.
- Ani słowa, bo porządnie pożałujesz… - szepnęła kotka do ucha Konwaliowego Serca.
- N-nie, to nie m-my… - odpowiedziała cicho płacząc.
- No to Konwalio, powiedz to co masz do powiedzenia. - spoważniała Chaber.
- P-przepraszam…
- Za co przepraszasz? Powiedz głośniej i przestać ryczeć, kretynko. - warknęła. - Niech Burzaki usłyszą co takiego zrobiłaś, a może twoje córeczki chcą poznać swoją biologiczną matkę?! - miauknęła tak głośno, aż koty zaczęły się zbierać wokoło. Zobaczyła wśród zebranych zaniepokojone mordki Orlika, Cętki, Jeżyka i swoich dwóch córek.
- P-przepraszam za z-złamanie k-kodeksu med-medyka. Wbrew za-zakazowi posiadałam potomstwo. Stokrotka i Burza są moimi dzie-dziećmi… - serce jej strasznie przyśpieszyło. Zebrane koty zaczęły głośno ją wyzywać i przeklinać. Po jej policzku płynęły łzy wstydu. Przesunęła nieśmiało wzrok na swoje potomstwo. Było jej tak cholernie przykro, zawiodła jak zawsze.
- A więc co zamierzasz, Mokra Gwiazdo? - zapytała jak najgłośniej kotka. Tłum ponownie ucichł ciekawy odpowiedzi. - Wygnanie to najlepsza i najbardziej adekwatna opcja, nie uważasz? BEZUŻYTECZNY ZDRAJCA NIE MOŻE ŻYĆ POŚRÓD NAS! Zachowaj się jak prawdziwy lider i skaż ją na wygnanie!!!
Zebrane koty zaczęły kibicować i głośno wołać ‘’wygnanie’’ powtarzając w kółko jedno słowo. 

- Tak... Znaczy... Jutro, odbędzie się oficjalne wygnanie. Zabierzcie ją stąd i pilnujcie. - ogłosił surowym tonem. 

Obraz zaczął się powoli ściemniać, zemdlała. 

<Mokra Gwiazdo?>

Od Konwaliowego Serca cd. Ryjówczej Łapy

*Dawno temu*

Do nozdrzy biało-czarnej dostał się nie do końca znany zapach jakiegoś obcego kota. Uniosła głowę odrobinę zainteresowana, a po większości zupełnie znudzona. 

Nowy kot lub co innego? A może ktoś przyniósł ze sobą jakiś nowy zapach? 

Asystentka medyka szybko dostała odpowiedź, bo do legowiska weszła jakaś czekoladowa Kotka ze zwierzątkami w pyszczku.
Zastrzegła uszami i wlepiła wzrok w obcą istotę, niedyskretnie śledząc jej każdy ruch.
- Co się lampisz? - syknęła nieznajoma.

Czyżbym znowu kogoś uraziłam? Jestem tak beznadziejna, że gdy tylko na kogoś spojrzę, to już mnie nie lubi? Ach, no tak, to tylko ja. 

Konwaliowe Serce spuściła uszy ze smutkiem i pochyliła się nad wilgotną ziemią, lekko ocierając wąsy o podłoże.

- Przepraszam... - miauknęłam cicho, przesunęłam wzrok na mech. - K-kim jesteś? - zapytałam się nieśmiałe, wciąż nie patrząc na twarz młodszej. - Nie znam cię jeszcze...

- Uch...! Mam na imię Ryjówcza Łapa, nie całkiem dawano temu, zostałam przyjęta do klanu. - parsknęła brązowooka. Podniosła jedną brew. - Masz. - rzuciła mi prosto pod łapy jedzenie. 

Skinęła głową i cichutko pod nosem podziękowała. Zaczęłam niechętnie przeżuwać kawałki zwierzątka. Nie miała zamiaru narzekać, chciała mieć już to z głowy. Oblizała się, po czym podniosła pyszczek do góry, przesuwając wzrok na uczennice.

- Czego? - spytała szylkretka. - Nie smakuje ci?

- Smakuje... 

***

Dawna uczennica Jeżowe Ścieżka stanęła na równe łapy obudzona przez głośny śpiew ptaka latającego gdzieś niedaleko. Łagodny dźwięk roznosił się po ternach Klanu Burzy, praktycznie ciągle zmieniając swoje położenie, gdzie było słychać jego najgłośniejszą nutę. Jasne światło oblewało jej kawałek głowy i dziwaczne, kamienne pomieszczenie, które znała doskonale. Wiedziała, gdzie się znajduje każde zioło, każda grupka małych, różnorakich ziarenek, czy skała. 

Pokuśtykała przed siebie, wychodząc z legowiska medyków. Miała cichą nadzieję, że opiekunów nie ma gdzieś blisko. Dwadzieścia cztery godziny na dobę, bez ani jednego uderzenia serca samotność nie jest zbyt dobre nawet dla niej. 

Zaczęła biec szybciej, aż niechcący na kogoś wpadła. Czekoladowa sierść. 

- Huh... - pisnęła pod nosem, próbując się podnieść. - P-przepraszam...

<Ryjówko? Przykro mi, że musialaś tyle czekać...>

Od Konwaliowego Serca

 To już 101 opowiadanie <3 

Postawiłam łapę w przód. Moje średniej długości włosy poruszył ciepły wiatr. Poczułam podniecenie chowające się gdzieś w środku mnie.
Pola obsypana różnymi kolorami pączków wesoło lśniła blaskiem słońca. Kolory zlewały się ze sobą na niebie z jasnym błękitem. Ani jednej brzydkiej chmurki.
Poczułam kogoś oddech na karku. Ciepły i wilgotny. No i te zapachy Klanu Wilka zmieszany z łagodną wonią.
Nie umiem nawet opisać, jak bardzo się cieszę. Iskierki w moich oczach same zaczynają tańczyć, gdy tylko pojawia się znak, że liliowy partner jest gdzieś blisko. Serce bije szybciej.
Miła nuta jego głosu dotarła do moich uszu. Uśmiechnęłam się.
- Świt... - wyszeptałam. - T-tak d-długo cię n-nie w... w-widziałam. - łza wzruszenia i tęsknoty spłynęła po moim czarnym, zarumienionym policzku. Czułam, jakby wielka kulka lodu utknęła mi w gardle, nie umiała nic więcej wymiauczeć, każde słowo było przeszkodą nie do pokonania.
Spojrzałam się prosto w morskie oczy, te same co ujrzałam kilkanaście miesięcy temu, tego samego odcieniu, prawie tej samej wielkości, tego samego kota. Źrenice dalej rozszerzone. Spojrzenie wbite we mnie, a ja w niego. Kolejny cichy oddech.
Każda sekunda była tak cenna, najcenniejsza. Cenniejsza od kocimiętki, o którą walczyłam każdego dnia.
Bez żadne znaku zapowiadającego ten ruch Kocur przytulił się do mnie mocno. Ciepły uściska pełny emocji — żalu, miłości, tęsknoty.
Mogłam tyle rzec, miałam tyle do opowiedzenia, ale nie umiałam. Nie umiałam nawet przeprosić, że tak długo mnie nie było, dlaczego mnie nie było. Dlaczego to wszystko stało się tak, a nie inaczej.
Zaczęłam ryczeć, tak głośno i tak smutno jak tyle umiałam w ramionach wojownika. Wtuliłam się w ojca Stokrotki, Burzy i Nocy. Usłyszałam ciche łkanie Świtającej Maski, nie przestałam, nie potrafiłam.
- A-a je-jednak jesteś, Konwalio, jednak j-jesteś... - szepnął cichutko. - N-nie zapomn-mniałaś...
- J-jestem, Świt... N-nigdy bym cię nie opuściła, nigdy bym cię nie zapomniała, z-za n-nic. - zapłakałam głośniej.
- Czemu cię nie było? - wykrztusił. - Tyle dni... Czekałem na ciebie, a ty... Nie było cię...
- J-ja, tak j-jakby... Uwięzili m-mnie w obozie, nie mogłam się wyrwać, ale u-udało mi się.
- C-coś ty przeskrobałaś? - zapytał się lynx i lekko odsunął się od kotki i wytrzeszczył oczy. - C-czy ktoś coś wie?
- N-nie. J-ja... Błagam zo-zostań... Pozwól nam tu zostać dłużej... D-dłużej, dłużej niż zwykle. Błagam... N-nie chcę ta-tam wracać... Błagam, Ś-Świt...!

***

Obudzona potarłam nos łapą, kilka łez po moich policzkach dalej płynęło, choć był to tylko sen, głupi cholerny sen... Chciałam przeklinać wszystko, ale nie miałam sił. Zdołałam tylko pokazać zęby i cicho syknąć.
Głowę przykryłam moim łapami. Ze smutkiem wspominałam swoją próbę samobójczą. Brakowało tylko kilka sekund, a już by mnie tu nie było.
Szczerze? Z każdym dniem miałam coraz bardziej wywalone, na to, co się dzieje. Dużo rzeczy straciło swoją wagę.
Zacisnęłam bardziej łapy na swojej głowie, powoli wbijając nieświadomie sobie w nią pazury. Zamknęłam oczy. Widziałam tylko tak piękne morskie oczy.
Oh... Świt... Czuję, jakbym była rozdarta na pół... - głośno westchnęłam. - Nie mogę być tam, gdzie ty... W głębi serca boję się, co przyniesie następny dzień, ale w sumie... Nie może być już g-gorzej. Czuję, że tylko ty byś mnie umiał zrozumieć. Obojga wpadliśmy w to samo bagno i uch... Toniemy w nim chyba... - szeptałam w myślach do liliowego. Ale on i tak nic nie mógł usłyszeć ani zobaczyć.
Zaśmiałam się do siebie nie całkiem normalnie. Kolejna fala tych myśli, których tak ciężko się pozbyć.
W myślach głośno wołam o czyjąś pomoc. Pomoc..., jednak czy ktoś jest mi w stanie pomóc, skoro ja sama nie umiem tego zrobić? Nie umiem pozwolić sobie pomóc...?

Od Konwaliowego Serca cd. Nieba(Niebiańskiej Łapy)

 *Trochę temu*

Usłyszałam, jak ktoś woła moje imię, a właściwie była to Cętka, moja przyjaciółka. Pokuśtykałam pędem do niej. W burym pyszczku zwisał kociak młodej matki. Posłałam zmartwiony uśmiech.
- Konwalio, bolą ją uszka. - miauknęła młodsza, ocierając się z pozdrowieniami o moje ciało. Odstawiła Niebo na ziemię.
- Tak? Zraz to sprawdzimy, poczekaj tutaj, dobrze, Cętkowany Kwiecie? - spytałam się kumpelki. - Nie martw się.
Chwyciłam za kark kociaka i przeniosłam ją na duży kamień pośrodku schowka medyka. Przyjrzałam się małej, liliowej, była podobna do ojca dzieci. Mały słodziak...
- Słoneczko, stój spokojnie. - mruknęłam, zagradzając drogę ogonem niebieskookiej. - Grzeczna. Teraz opowiedz mi, co nabroiłaś, że bolą cię uszka? - spojrzałam się na nią z sympatią i śmiechem.
- J-ja... Apsik! Deszczyk b-byl i bawiłam się w nim, przemokły mi chyba u-uska... - zadrżała.

- Uszka? Bolą cię, tak? - zapytałam się córeczki mojej przyjaciółki.

Koteczka pokiwała głową. 

Podeszłam do następnego kamienia, na którym znajdowały się zioła. Wybrałam kilka z nich na ból uszów i wróciłam do Nieba. Na pewno to jej pomoże.

- Proszę. - podałam koteczce roślinki. Zjadła je w mgnieniu oka. Uśmiechnęłam się, jedną z najpiękniejszych radości na świecie, jest radość z leczenia chorych kotów. - I jak?

- Lepiej. - odpowiedziała niepewnie liliowa.

Pokiwałam głową, głośno mrucząc. Odstawiłam dziecko na ziemię.

- Możesz już wracać do swojej mamy, jak dalej będzie cię boleć, to przyjdź, mów śmiało co i jak. Nie bój się. - miauknęłam, odsyłając młodą.

***

Czas szybko leciał. Kwiatów już nie było, liści też. Wszystko było takie czarno-białe, takie smutne, jak życie. Nic ciekawego się nie działo, a ja musiałam całe dnie siedzieć w legowisku medyka pilnowana przez Orlika, albo inne koty. Czapli Potok umarł, niespodziewanie. Zniknął tak szybko jak jeden płatek śniegu na ciepłej, kociej łapie. Nie było go już, nie było. Nie ukrywam, był dla mnie ważnym kotek, dzięki niemu trafiłam do Klanu Burzy. Tu był jednak błąd, byłam tylko kulą u łapy. Wyobrażałam sobie co musi czuć teraz Cętkowany Kwiat, albo jej dzieci lub partner. Okropieństwo. Życie ciągle dawało w kość i nie zamierzało przestać. 

Nocne czuwanie przy ciele zmarłego. Postanowiłam dołączyć, okazać jakoś szacunek. Córka Czapli przez ten cały czas płakała, nikt nie zasnął, ale nie byliśmy na nią źli. To w kocu jej ojciec, trudno, żeby się cieszyła.

Wiedziałam, że brązowooka chciała usłyszeć: ''Wszystko będzie dobrze'', ale... Nie potrafiłam, nie mogłam kłamać, nie będzie wszystko dobrze, będzie źle, jest źle. Wtulona w partnera płakała. Jak tamtym razem kiedy zginęła jej siostra. Postanowiłam dołączyć do uścisku, jakoś tak mi się zebrało...

***

Spoglądałam na bawiące się w śniegu młode koty. Była tam jedna z moich córek - Burzowa Łapa, a oprócz niej dzieci Cętki i Orlika. Przypatrywałam się im przypominając sobie czasy kiedy byłam w ich wieku. Łezka spłynęła mi po policzku. Strzepnęłam ogonem, widząc podchodzącego do mnie niebieskookiego. 

- Spokojnie, nie ucieknę, nie mam nawet gdzie... - rzekłam.

Biały pokiwał głową.

- Nie chciałabyś dołączyć do zabawy? - spytał się z uśmiechem na jasnym pyszczku.

- Za stara jestem na takie rzeczy.

- Oj tam! Nigdy się nie jest za starym no i Jeżowa Ścieżka powiedział, że rozrywka może ci pomóc.

- W czym niby? Życie nagle się stanie piękniejsze? - powiedziałam zirytowana tymi gadkami. 

Skrzywił się.

- Możesz chociaż spróbować, dla mnie, dla Burzy i młodego pokolenia.

Westchnęłam.

- Tylko raz.

- Raz. - podkreśliłam. - Tylko jeden raz.

<Niebiańska Łapo?>

Od Konwaliowego Serca cd. Orlikowego Szeptu

- Słuchaj... Wiem, że masz utrudniony kontakt z Klanem Gwiazd, ale może znasz jakiś sposób, aby dodali mi sił podczas walki? - zapytał się biały z nadzieją w głosie.
Pokiwałam głową. 

- S-spróbuję. – zadrżałam, tak bardzo bałam się o syna Koniczynki, był moim wiernym druhem i partnerem mojej przyjaciółki, za nic nie chciałam go stracić. Nigdy nie wybaczyłabym sobie tego jeśli poległby w bitwie. - Nie wiem, czy mnie wysłuchają, są na mnie bardzo źli i... Sam wiesz... Mają za co. 

Wsłuchując się w dźwięki lasu, wytężyłam wszystkie moje zmysły. Spróbowałam się jak najbardziej skupić, jednak tak bardzo się stresowałam bitwą, która odbędzie się niedługo, było to bardzo trudne zadanie. 

Klanie Gwiazdy, proszę, dopomóż. - miauknęłam w myślach. - Dodaj sił w walce mojemu przyjacielowi, Orlikowemu Szepcie, błagam... Wysłuchajcie mnie, tam bardzo was przepraszam za złamanie kodeksu, ja naprawdę nie chciałam...! Możecie się na mnie złość, ale proszę, czuwajcie nad Orlikiem. 

***Przed walką***

Nie mogłam spać, za bardzo się bałam o moich bliskich. Co chwilę przewracałam się nadrugi bok, dręczyły mnie okropne myśli, że ktoś z moich bliskich mógłby zginąć. Starałam się jak najbardziej wspierać wszystkich Klanowiczów, nie tylko fizycznie jako medyczka, ale i psychicznie, dodając im otuchy. Cętka też była zestresowana, widziałam to w jej oczach, pewnie bała się o swojego partnera i o to, że jej kociaki mogą zostać bez ojca, jednak starałam się odsunąć te złe wyobrażenia od burej. 

Sama też martwiłam się o swojego ukochanego, nie wiedziałam nawet, czy żyje, to było okropne! Przez cały czas marzyłam o tym, by dotknąć jego sierści i poczuć jego zapach. Każdy przeżyty dzień był bez niego męczarnią. 

Kątem oka zaważyłam przebiegającą przez obóz białą sylwetkę, od razu rozpoznałam, kto to jest. Orlik. Było rano, więc to mnie trochę zdziwiło, powinien wypoczywać, a nie... Właśnie co on robił?

Bez dłuższego namysłu podbiegłam do niego.

- H-hej! - miauknęłam. - Co robisz?

- Przygotowuje się i tak nie mogę spać... - mruknął wojownik. - A ty?

- Wiesz... Ja też nie mogłam zasnąć. A co u Cętki?

- Śpi jak kociak. - odpowiedział Kocur, biorąc kilka szybkich wdechów, widać, że się zmęczył tym całym bieganiem. 

Oparłam głowę o ramię Kocura.

- Odpocznij lepiej. - orzekłam.

- Dobrze, Konwalio, zrobię tak.

Spojrzała na niego z niepewnością na pyszczku i tęsknotą, którą będę przeżywać gdy on będzie walczyć.

- Uważaj na siebie, proszę i wróż cały oraz zdrowy, bo nie przeżyje tego jak coś ci się stanie. Dbaj o siebie i nie rób nic ryzykownego. 

- Jasne.

- Obiecaj. - miauknęłam. - Ale tak naprawdę i silnie. Na ogon. Proooszę!

<Orlik? Obiecasz? ^^>

Od Konwaliowego Serca cd. Świtającej Maski

Uwaga!!! W opowiadaniu mogą się znajdować brutalne sceny.

Od Konwaliowego Serca cd. Drżącej Łapy

Zaskakujące jak plotki szybko się rozchodzą, tak działa cały mechanizm klanu. Miałam nadzieję, że przynajmniej on się o tym nie dowie, ale w końcu to oczywiste, że prędzej czy później poznałby bolesną prawdę.
Zaczerpnęłam duży oddech powietrza. Nikt nie stał po mojej stronie, woleli miauczeć te swoje bzdury, nie rozumiejąc mnie, sami tego nie czuli co ja. Trochę wyobraźni!
Spuściłam uszy i przymrużałam oczy. Te kilka zdań wypowiedzianych przez Dreszcza było naprawdę smutne. Bardzo lubiłam bratanka Jeżyka i innych też, nie chcę umrzeć dla tego. Wiedziałam, że jakby moja próba samobójcza się udała, trochę by pocierpieli, ale pozbyliby się kuli u łapy. Walczyć? Nie lubię walczyć ani z kotami, ani ze swoimi uczuciami. Ja już odnalazłam prawdę i tego będę się trzymać, życie nie ma sensu, tyle.
- Ty jesteś silny, a ja nie. – wychrypiałam. – Masz powody do życia, a ja ich nie posiadam. I nie jestem dobra, nienawidzę siebie! – syknęłam, po chwili oparłam głowę o bok skały.
Ciągłem ssanie w żołądku z powodu braku niebrania już kocimiętki sprawiał, że szybciej się denerwowałam. Pomimo moich próśb nie dostałam środka, od którego jestem uzależniona. Lekko przyjrzałam się niebieskookiego, był wystraszony, a w jego oczach można było zauważyć łzy. Poczułam współczucie dla kremowego, pewnie to wszystko musiało go przytłaczać. Wojna i śmierć jego dziadka najpewniej nie uśmiechała mu się.
Drżąca Łapa otworzył szeroko pyszczek z wrażenia, chyba nie spodziewał się takiej reakcji.
Znowu źle, znowu skrzywdziłam moimi słowami bliską mi osobę. Pokręciłam głową i zbliżyłam się do ucznia Orlikowego Szeptu. Łzy zaczęły się mi pchać do oczu. Jaka ja jestem beznadziejna! Przecież syn Piaskowej Ścieżki jest taki delikatny...
- Przepraszam…! - mruknęłam, ocierając się o młodziaka. – N-nie mia-miałam t-t-tego na myśli… Po prostu… Słuchaj, jesteście dla mnie bardzo ważni, postaram się j-jakoś… Jakoś co-coś z tym z-zrobić, dobrze?
- Dobrze. – rzekł Kocurek, przytulając się do mnie.
Liznęłam go po głowie i otarłam łapą spływające po jego pyszczku słone kropelki. Coraz bardziej męczyło mnie bezczynne siedzenie w legowisku medyka, niż pomagało mi to, szybciej umrę tu z nudów, niż przejdą mi takie myśli.
- Mo-może wyjdziemy n-na zewnątrz? – zapytałam się łagodnie, odsuwając się od młodszego. – Z Orlikowym Szeptem, jeśli już tak bardzo się o mnie boicie… - dodałam drugie zdanie trochę ciszej. – Co myślisz o tym, Dreszczyku?
Popatrzyłam na niego, wyczekując na odpowiedź. Ciężko mi było oddychać, atmosfera nie była przyjemna, zwłaszcza teraz. Wolałabym już wyjść i nawet jeśli te wszystkie koty miały się na mnie lampić. Utnę sobie pogawędkę z kremowym, oczywiście jeśli on będzie do tego skłonny. Liczyłam na to, że nie był na mnie zły i nie znienawidził mnie po tym wszystkim, chciałabym, żeby nasze relacje mogły tylko kwitnąć, a nie usychać.

<Drżąca Łapo?>

Od Konwaliowego Serca cd. Drżącej Łapy

- No wiem, wiem. Będę dawał każdemu kotu w klanie! Tak jak Dreszcz z twoich opowieści! Opowiesz mi jakąś jeszcze historie z nim związaną? Proooszę!

Pokiwałam pyskiem na znak, że z chęcią opowiem mu więcej ciekawostek o niestety fikcyjnej postaci. Bratanek Jeżyka wykazywał duże zainteresowanie Kocurem z opowieści. Dreszcz z mojej historyjki był dobry i miły, a niebieskooki chciał podążać w jego ślady, więc to chyba nie jest złe, prawda?

Wzięłam potężny oddech, by zacząć opowiadać.

- Nasz kochany Dreszczyk, bardzo, bardzo mocno wierzył w Klan Gwiazdy. Zawsze dziękował Gwiezdnym za każdy dzień swojego życia i posiłki, jakie zdołał upolować i dać innym. Sam nie raz podobno nie jadł, bo oddawał zwierzynę biednym kotą, które nie mogły same zapolować na pokarm potrzebny do życia. 

- Podobnym do ciebie? - zapytał się syn Piaskowej Ścieżki, bacznie obserwując mnie i czekając na odpowiedź.

- Tak. - odrzekłam. - Właśnie dla kotów takich jak ja. Kontynuując. Uczył ich też polowania oraz samoobrony, bo sam był w tym dobry, najlepszy bym powiedziała, jednak skromny, nie chwalił się tym. Umiał złapać kilkanaście zwierzątek w jeden dzień.

- Wow! - krzyknął uczeń, aż wstając z wrażenia, po chwili usiadł.

- To też trochę przykre. Szkoda mi ich... - wyszeptałam swoje myśli na głos. - Jednak to dary od naszych miłosiernych przodków.

- Ach, tak. - mruknął młodziak. - Koty go lubiły, w sensie Dreszcza?

- A jak? - zamruczałam. - Uwielbiali go, jedynie niektórzy byli dla niego niemili, bo mu zazdrościli, był wyjątkowy, jak każdy z nas, jednak on to bardzo okazywał. 

- A czym się wyróżniał? 

Machnęłam uchem i się szeroko uśmiechnęłam. Wskazałam łapą na pierś młodszego tam, gdzie dokładnie biło jego serce.

- Sercem, sercem, Drżąca Łapo. - odpowiedziałam na pytanie. 

<Drżąca Łapo? ^^>

Od Konwaliowego Serca cd. Jeżowej Ścieżki

Sprzątałam, co kilka uderzeń serca można było usłyszeć moje pociągnięcia nosem. Było mi tak bardzo przykro. Czuła w sercu żal, wielki. Łapy mi przez cały czas drżały, a z moich żółtych ślepi spływały łzy.
Do mego nosa dostawał się zapach ziół i niektóre słone krople zdołały wpłynąć do moich nozdrzy czy też pyska. Czasami czułam, jak się krztusiłam własną śliną oraz łzami.
- Co teraz czuje Jeżyk? - wyszeptałam swoje myśli - Na pewno był strasznie zawiedziony... A czy coś kiedykolwiek podejrzewał? Nie umiem na to pytanie sama odpowiedzieć. Jak teraz będzie? Jak dużo się zmieniło w naszej relacji? Czy on stracił do mnie zaufanie? Jeśli tak, to czy da się to jakoś naprawić? - posłała pytające spojrzenie Nitkowi. Pająk patrzył się na nią swoją grupą ciemnych czerwonych oczu. Wyglądał, jakby się miał zaraz stuknął w głowę. Może coś rozumiał? Jeśli tak to, co on by rozumiał o życiu? Siedzi sobie na pajęczynie i wcina biedne muchy, a jego największą podróżą było to, jak został przeniesiony na zgromadzenie, a później do Klanu Burzy. A może to ona jednak nic nie wiedziała o istnieniu?
- Nie patrz się tak na mnie. - prychnęłam do zwierzaka. Po chwili wróciła do sprzątania ziół.

*** 

Byłam jeszcze młoda, jednak teraz czułam się jak staruszka, z odpowiednią rangą, do tego uwięziona w obozie i pilnowana. Straciłam moją uczennicę, którą teraz szkolił Jeżyk. Wiedziałam, że dobrze to zrobi, ufałam mu. Ja i tak byłam badziewną medyczką jak i mentorką. Może dlatego Mokry to zrobił? Nie zdziwiłabym się temu, jeśli tak, to miał jak najwięcej racji, sama bym sobie jej na uczennicę nie dała.
Jak się tak na nich patrzyłam codziennie to, coraz bardziej przypominali mi sadystów, którzy nie pozwalają mi się zabić, patrząc się na mnie, jak nie wiem co i najprawdopodobniej wyciągając z tego przyjemność.
Czułam do nich żal, najbardziej do czekoladowego, nie dał mi się zabić, gdyby jeszcze nie kilka uderzeń serca już bym wąchała kwiatki od spodu.
Słuchanie, jakie to życie jest piękne oraz jak się mylę, przyprawiało mnie o mdłości. I co to zmieni? Sprawi, że będę miała większą wartość? Sprawi, że wreszcie się uśmiechnę i wyzdrowieję? Sprawi, że od uzależnię się od kocimiętki? Że będę lepszą uzdrowicielką? Albo Klan Gwiazdy wreszcie do mnie przemówi? Śmieszne! Jak jestem do niczego, to jestem, co tu dużo gadać…
Przypomniały mi się znów słowa Jeżowej Ścieżki, które wypowiedział do mnie na zebraniu medyków. ‘’Stara Konwalia’’, ‘’Nowa Konwalia’’… Coś jednak mnie trochę ruszyło i dołożyło następną rankę w moim sercu. Prychnęłam pod nosem i pokręciłam głową. Nie. Niebieskooki był mądry, fakt, ale tutaj się mylił. Życie jest próżne i nie ma sensu. Sama droga istnienia tak bardzo boli, że nie opłaca się dalej iść, można spadać tak jak ja i odnaleźć prawdę. Każdy bliski odejdzie nim, jeszcze pojawi się na świecie, a to tylko zaboli, nic nie ma odpowiednich wartości, by o to dbać, nic! Każdy zajmuję się własnym zadem i o niego się troszczy, na tym w większości polega teraz świat. Sami Gwiezdni mnie opuścili i mają mnie gdzieś, a syn Brzozowego Szeptu się myli poważnie, sam widział, co się działo. Widział, jak Gwiezdni usiłowali mnie chyba zabić, jeszcze coś mogło się stać Stokrotce… Mojej malutkiej niewinnej córeczce… Mojej najsłodszej i najmilszej. Kochałam każde moje dziecko tak samo, każde było tym słoneczkiem na błękitnym niebie. Teraz mogło coś im się stać, w każdej chwili, a co jeśli dowiedzieliby się prawdy? Co by się wtedy z nimi stało? Zniszczyłabym im życie, znienawidziłyby mnie pewnie, tak, tak, zasłużyłabym na to.
W ciszy leżałam w swoim legowisku. Moja sierść była strasznie sklejona od brudów, a na samym ciele miałam pełno blizn, wyglądała, jakbym przeżyła jakiś zamach, jednak nie obchodziło mnie to. Wygląd miałam pod ogonem. Nienawidziłam gdzieś w sobie zadawania samej sobie ran, ale to robiłam, ból odciągał mnie od zmartwień i karał mnie za złamanie kodeksu i za wszystkie inne rzeczy, które zrobiłam. Z czasem się nawet do tego uzależniłam, ale teraz nie mogłam, ciągle byłam obserwowana, a każde przyłożenie mych ostrzy do swojej skóry kończyło się jeszcze większą obserwacją, do tego nawet próbowali mi zrobić jakieś chore zabezpieczenia! Pierwszy raz w życiu buntowałam się. Niewola, niewola, niewola i jeszcze raz niewola! Chciałam się stąd na chwilę wyrwać, zostać przez chwilę samą, co dziwne, bo nienawidziłam samotności, a teraz wręcz o niej marzyłam.
Spojrzałam na przechodzącego obok Jeżyka, który posłał mi uśmiech. Każdy to robił, uśmiechał się przy mnie, jak przy jakiejś wariatce, a później co… Szepty, albo wytykanie mnie łapą, myślą, że tego nie widzę i nie słyszę? Jak spaceruję po obozie, tyle moje uszy wykrywają rozmów na mój temat, to straszne! Nie mają innych rzeczy do obgadania? Jednak zauważyłam, że było ich z dniem za dniem coraz mniej, przyzwyczajali się najwyraźniej do mojego widoku, albo obgadali już całe moje prywatne życie. Co myślę, co mówię, co robię…
Chciałam pogadać z kimś, kto nie uwięziłby mnie siłą w obozie, z kimś, kto by mnie zrozumiał, jedyną osobą, która była do tego zdolna, zdawał się Świtająca Maska, ale z nim nie widziałam się już od wieków.
- Myślicie, że możecie mnie tu tak trzymać? – odważyłam się wymiauczeć swoje buntownicze myśli na głos. – Że nie dam rady uciec? Wydaje się wam, że macie mnie pod kontrolą, a tak naprawdę mogą uciec w każdej chwili.
- Cieszę się niezwykle, Konwalio, że masz siłę. – odrzekł, medyk nie spuszczając wzroku z ziół. – Przedtem tylko leżałaś, zauważyłaś? 

Uch… Przygryzłam wargę, czy ktoś tu mnie w ogóle słuchał? 

Przeczuwałam, że z tonem mojego dawnego mentora jest coś nie tak, jakby coś knuł, przedtem tak się do mnie nie odzywał...
- Mogę uciec! – krzyknęłam.
- Nie chcę cię zawieść, ale dalej posiadamy wojowników w obozie. – mruknął spokojnie podnosząc się.
Skrzywiłam się jeszcze bardziej. Nie podobało mi się to… Czy to był kabaret?
Bez większego namysłu wyryłam w kamiennej ścianie następną kreskę, oznaczającą następny dzień mojej ‘’niewoli’’.
- Zarysowujesz tę piękną ścianę. – miauknął Jeżyk, a po jego oczach można było wyczytać, że się z czegoś śmieje.
- O co ci chodzi? Przedtem ci to nie przeszkadzało. - syknęłam.
Odwróciłam pysk w przeciwną stronę, bo usłyszałam jakiś chichot kociaka. Zastrzygłam uszami.
Cicho pisnęłam przestraszona, bo jakaś mała czekoladowa kulka na mnie skoczyła.
- Tupot, masz już wszystko? – zapytał się Kocur z uśmiechem na pysku.
O co chodziło, to ja nie wiem, jednak miałam jakieś przeczucia, że powinnam się wtrącić.
- O co biega?
- Nie zwracaj na nią uwagi, nasze tajne plany nie są przeznaczone, do tego by wpadły w jakieś niepowołane łapy. – zaśmiał się brat Psiankowej Szyi.
- Tak, tak. Smutasy nie mogą się dowiedzieć, o co chodzi. - wiedziałam, wiedziałam! Robili to specjalnie. Chcieli mnie zaciekawić i zmusić do uśmiechu! No ja nie mogę, czemu koty muszą na siłę komuś narzucać emocję?
Pręgowany pokiwała głową, wydając z siebie ‘’Ciii…’’.
- Czekajcie… - powiedziałam zaintrygowana sytuacją. – Co jest grane?
- Osoby niewliczone w grono wesołych i uśmiechniętych nigdy się tego nie dowiedzą… - odpowiedział z teatralnym smutkiem niebieskooki. – Chodźmy, Tupot...
- Chodźmy, chodźmy... – szli tak wolną, że aż można było się domyślić, że robią wszystko specjalnie!
Tak zżerała mnie ciekawość, że nie mogłam usiedzieć. Wstałam i wybiegłam z legowiska medyka prosto do dwójki.
- Nie przeszkadzaj nam, robimy coś strasznie tajnego, w co nie jesteś niestety wliczona.
Eh… Na siłę się niemrawo uśmiechałam, może to coś da?
- Tupot, ona się uśmiecha co mamy z tym zrobić? – machnął ogonem Jeżowa Ścieżka i spojrzał się wyczekująco na koteczkę. Na jego pysku malowała się mina tego, że wszystko najwyraźniej idzie z planem.
- Najpierw… Najpierw trzeba zweryfikować uśmiech. – miauknęła ze złośliwą miną.
Podniosłam jedną brew ku górze. Zaczęłam się powoli skupiać na tym co mogą oni tam robić i chować.  

<Jeżyku? Co tam planujecie? c:>