Od Mila

Przeszłość

Milo spoglądał na swoje kocięta, czując lekki dyskomfort, szczególnie w momencie, w którym patrzył na Migot. Kocurek łudząco przypominał jego matkę, Niedźwiedziówkę, z charakterystyczną plamą rozlaną na pysku. Choć niepełnie, to nie była to jedyna podobna cecha. Jego boki przecinały długie tygrysie pręgi, zupełnie takie, jakie miał na sobie Kasztan. Ze względu na czekoladową sierść, nie potrafił odwidzieć tego, co sobie tak sztywno wręcz wbił do głowy. Uszy malucha zakończone były długimi, brązowymi pędzelkami. Mimo że odnosił się do synka z czułością i starał się go kochać z całego serca, wiedział, że coś było nie tak. Czuł się obserwowany w pewien sposób przez matkę, teraz z pewnością zawiedzioną jego zachowaniem; w końcu kto by chciał syna uciekiniera, zdrajcę? Nawet jeśli został porwany przez Dwunożnych, od tamtej pory ani razu nie spróbował uciec z ich domostwa. Tutaj miał swoją małżonkę, ciepły kącik, a także Dwunożnych, którzy go porwali, ale i karmili do tej pory porządnie. Każdego dnia wymienianą miał wodę na świeżą, a szyję przyzdobioną przez niebieską obróżkę, której nie widział aż tak dobrze, ale z pewnością ją słyszał. Element na jego szyi dzwonił za każdym razem, kiedy wskakiwał na duże pudło i oglądał świat zza niewidzialnej bariery. Tego dnia nie było inaczej. Wylądował na wzniesieniu i wbił wzrok w zieleń na zewnątrz, chcąc chociaż na chwilę sięgnąć głową chmur.

Wpatrując się w wielokolorowy świat z wewnątrz, nie potrafił przerwać lawiny myśli, która doleciała do jego głowy wręcz momentalnie, zasypując każdą inną możliwą, może przyjemniejszą.
Jeśli nie wychowa Migotu odpowiednio, stanie się kopią swojej babci. Był o tym tak święcie przekonany, że nawet rozmyślał nad podzieleniem się tą myślą z Szafirek. Nie zrobił tego jednak do tej pory, zamiast tego budził się co którąś noc, nie mogąc spać. Wierzgał w swoim posłaniu i rzucał się na niewidzialnego wroga, który w jego głowie był jak najbardziej prawdziwy i przede wszystkim niebezpieczny. Wtedy podjął decyzję, że powinien przynajmniej na jakiś czas przestać spać u boku szylkretki, co mogło jednocześnie powodować u niego nasilenie się niepożądanego zachowania w postaci zepsutego zegara biologicznego. Odsypiał w ciągu dnia, gdy miał pewność, że widział wszystko bardzo dobrze i każdy był na łapach; wtedy mogli go obronić, w dodatku on sam mógł lepiej wymierzyć cios w razie potrzeby.
Milo chciał wychować Migot na najlepszego kota, jaki tylko istniał. Mimo że sam był pełny wad, z trudem doszukując się jakichś pozytywów w sobie, nie mógł przecież przelewać tego samego na swoje potomstwo. Musiał wziąć się w garść i zacząć zachowywać porządnie, jak na ojca przystało, ale jednocześnie nie czuł się na to gotowy. Był przy nich i rozmawiał z nimi, ale czy to wystarczyło? Czy widziały jak trzęsły mu się łapy? Dostrzegały niepewność w jego oczach za każdym razem, kiedy dopytywały go o najróżniejsze rzeczy, a on nierzadko nie miał sensownej odpowiedzi i wymyślał coś, żeby tylko nie uznały go za mało rozgarniętego? Dobrze, że ich pytania były jak do tej pory dość proste i nie wymagały od niego wielkiego gimnastykowania się. Kocięta często potrafiły zająć się same sobą lub chciały bawić się z Mariposą, co również ułatwiało mu ewentualne drzemki. Dwójka pomagała sobie przy wychowywaniu tak, jak mogła, dając z siebie wszystko i próbując zapewnić szkrabom najlepsze warunki, jakie tylko byli w stanie im zaoferować. Kasztan mógł wyglądać na złego ojca, zachowując się w ten sposób, aczkolwiek robił co w jego mocy, żeby im nie zaszkodzić. Może tylko sobie wmawiał, że był dla nich zły? Bał się, że pójdą jego śladami i wyrosną na tchórzy z wieczną spiralą w głowie. Nie życzył nikomu losu takiego, jaki spotkał jego, jednocześnie nie chciał żyć w taki sposób. Męczyło go ciągłe zamartwianie się i wielokrotne przetwarzanie tej samej sytuacji i ciągłe analizowanie jej w głowie, zupełnie tak, jakby miał jakikolwiek wpływ na przeszłość lub przyszłość. Nie chciał przecież stąd uciekać, było mu tu dobrze, chociaż staczał walkę z własnymi myślami każdego dnia. Nawet, gdyby znalazł się w innym miejscu, czego nie planował, to jego zaspa myśli nie opuściłaby go. To nie było spowodowane otoczeniem, przynajmniej już nie. Tutaj mu było dobrze. Miał wszystko, czego mógł kiedykolwiek pragnąć czy potrzebować.

Nagle z zamyślenia wyrwał go pyszczek jego córeczki, Sadzawki. Kotka wpatrywała się w niego dużymi oczkami i nie odezwała do tej pory ani słowem. Nie był pewien, jak długo tutaj siedziała, aczkolwiek miał nadzieję, że nie dostrzegła na jego pyszczku zaniepokojenia. Nie potrafiłby tego sensownie wytłumaczyć, gdyby tylko zamierzała o to zapytać.

Przykucnęła nagle i po paru machnięciach ogonkiem niezgrabnie wybiła się w powietrze. Kasztan nabrał nerwowo powietrza, czując, jak zapada mu się serce. Był pewien, że koteczka nie doskoczy – w końcu miała dużo krótsze łapki od niego, a ponadto była dużo mniejsza, dlatego to nie miało prawa się powieść. Milo wysunął się pospiesznie, a potem wyciągnął w jej stronę łapę i gdy sięgnął puchatego boku, uderzył w niego lekko, przysuwając ją w ten sposób do siebie. Nagle poczuł, jak łapa mu się osuwa, a on sam nie ma możliwości niczego się złapać. Sadzawka pisnęła z przerażenia, pazurkami chwytając się krawędzi. Kasztan wylądował na czterech łapach, zadzierając od razu łeb do góry, mimo dyskomfortu w kończynach. Uderzenie serca później napiął mięśnie w łapach, żeby złapać czekoladową, która właśnie straciła przyczepność. Skrzywił pysk, a potem przymrużył oczy, gdy kocię zakołysało się mu w pysku. Po pudle Dwunożnych poniósł się głuchy huk, wsparty przez głośny trzask potłuczonej szklanki obok nich. Do tej pory przedmiot stał nieopodal Milo u góry, teraz jednak leżał na gruncie, stanowiąc kolejne zagrożenie dla nich wszystkich. Sadzawka zjeżyła się i w przypływie emocji odbiegła kawałek od ojca, wielkimi oczkami szukając matki. Mariposa przybiegła do pomieszczenia, na jej mordce widoczne było zaniepokojenie.
— Milo? Co się stało? Sadzawko? — zaczęła wołać, jednocześnie rozglądając się za dwójką. Po parunastu uderzeniach serca i narastającym dźwięku cichych kroków niebieska wreszcie ich znalazła. Kasztan położył po sobie uszy, unikając kontaktu wzrokowego z małżonką. Sadzawka przylgnęła momentalnie do szarawej łapy, a niebieskooka polizała parokrotnie córeczkę po głowie.
— N-nie… — wydusił z siebie, a potem zakasłał parokrotnie, nie zdobywając się na nic lepszego. Migot i Karlik musieli pozostać w posłaniu. Całe szczęście, że tego nie widzieli. Pomyśleliby, że jest najgorszym ojcem na świecie. O ile już tak nie myśleli.
— Mamo, t-tata mnie prawie zrzucił! A potem sam spadł — powiedziała roztrzęsiona koteczka, strosząc wielokolorowe futerko na ogonie. Popatrzyła z żalem na ojca, który teraz stał skulony i gdyby tylko mógł, zapadłby się pod ziemię. Nie potrafił nabrać konkretniejszego oddechu, a przez jego ciało przeszedł nieprzyjemny dreszcz. Mariposa podeszła do kocura i zaczęła odsuwać roztłuczone kawałki swoim ogonem. Przysunęła się do niego, obejmując go łapą, a Sadzawkę postawiła pomiędzy nimi. Dość dyskretnie zaczęła się rozglądać, prawdopodobnie próbując zrozumieć, jak mogło do tego dojść. Kasztan spojrzał na córkę z wyraźnym smutkiem na pysku, strzygąc wąsami nieregularnie.
— Już wszystko dobrze. Jestem przy was — mruczała, a dymny poczuł, jak powoli zaczyna się wszystko układać w jego głowie. Do jego oczu napłynęły łzy związane z wyrzutami sumienia, dlatego odwrócił pysk w przeciwną stronę, nie chcąc, żeby córka to widziała. Nie chciał jej mieszać ani pokazywać jej, że istniały w nim tak silne emocje, które potrafiły wybuchnąć z dowolnego powodu. Myślał, że postąpił odpowiednio. Czy gdyby pozwolił jej spaść, to byłoby lepiej? Poczuł większy nacisk na łapę, w tej samej chwili dostrzegając, jak mała szylkretka położyła się na boku, gdy przesunął kończynę lekko. Jego oczy rozszerzyły się, a on sam poczuł, jak znowu zaczęło mu się robić niedobrze. Co jej zrobił?
— Szafirku? Szafirku, co się dzieje z S-Sadzawką? — wydukał niewyraźnie, gdy pochwycił ją delikatnie i ułożył na poduszce jednej z łap, nie rozumiejąc, dlaczego leżała teraz tak, jakby zasnęła, chociaż nie dało się jej obudzić. Nie chciał nią szamotać, a jednak zaczął nią trochę potrząsać. Mariposa położyła łapę na jego łapie i odebrała mu koteczkę. Ułożyła ją ostrożnie na boku, później zaczęła uważnie obserwować jej klatkę piersiową, która unosiła się, a potem opadała spokojnie. Dopiero w momencie, w którym upewniła się, że córeczka oddychała bez przeszkód, pozwoliła sobie na ciche westchnięcie.
— Zdarza jej się to przy silnych epizodach. Wiem, że to wygląda niepokojąco, ale już wcześniej się tak zdarzyło. — Nosem musnęła jego policzek, a dymny przysunął się do kotki, chcąc się znowu przytulić. — Nie obwiniaj się, nie zrobiłeś tego celowo, Kasztanku. Teraz musimy zadbać o małą — kontynuowała, widząc jego wyraźnie zmartwiony wyraz. Kasztan poczuł przypływ lekkiej ulgi.
Mariposa pochwyciła małą za kark i ruchem ogona zachęciła Mila do tego, żeby podążył za nią. Nie chciał tutaj przesiadywać samemu. Jednocześnie nie chciał dawać swoim dzieciom złego przykładu, a nie był w najlepszym stanie obecnie. Co powinien zrobić? Położył po sobie uszy, a jego źrenice zwęziły się w szparki. Został zapewniony, że to nie był pierwszy raz, a jednocześnie czuł się tak, jakby to on odebrał brązowej przytomność swoją lekkomyślnością.
— Boję się, że im też coś z-zrobię… Migotowi i Karlikowi — szepnął. — J-ja siedziałem na tym podwyższeniu i mała próbowała do mnie d-doskoczyć, ale nie dosięgnęła. W p-przypływie emocji... j-ja... próbowałem ją złapać, ale... ale... sam spadłem, a potem ona... i j-ją złapałem — zaczął się tłumaczyć, gdy w gardle pojawiła mu się nieprzyjemna gula.

Mariposa spojrzała na niego ponownie.
— Kasztanku, nie możesz przewidzieć wszystkiego, co zrobią nasze kocięta — powiedziała mu niewyraźnie, ponieważ niosła koteczkę, acz stanowczo. Milo pokiwał posłusznie głową, chociaż czuł, że to wszystko przez niego. Przecież gdyby lepiej upilnował Sadzawkę, to może teraz nie musieliby jej przenosić ani się zamartwiać. Może by nie straciła przytomności i oglądała sobie świat zza wielkiego, przezroczystego materiału razem z ojcem. Bardzo lubił wpatrywać się w ptaki i wszystko, co tylko zamierzało go odwiedzić danego dnia. Był to również jego sposób na łatwiejsze odpłynięcie myślami, ponieważ kocięta nie dosięgały do parapetu, a on sam nie chciał ich sadzać tak wysoko właśnie przez ryzyko spadnięcia i zrobienia sobie krzywdy.
Trójka dotarła do posłania, z którego Karlik wraz z Migotem zdążyli wywędrować, ale nie szczególnie daleko. Kocięta umiały już chodzić, ale nadal wymagało to od nich jeszcze wielu spacerów, żeby nie rozjeżdżały im się łapki na wyjątkowo śliskim podłożu. Była to przestrzeń oczywiście tuż po tej o puchatym wykończeniu od góry. Mariposa schyliła łeb i odłożyła Sadzawkę ostrożnie na łoże, a potem położyła się tuż obok niej, otulając ją ogonem. Milo przysiadł obok ukochanej, spoglądając w stronę ciekawskiej dwójki braci. Powinien ich pilnować, dlatego też w pewnym sensie to robił.
— M-mogę ci jeszcze jakoś pomóc? — zapytał niepewnie, chcąc zrobić cokolwiek dla córeczki, która nadal im nie odpowiadała. Niebieska kiwnęła głową.
— Tak, przybliż się trochę — powiedziała. Gdy dymny wykonał jej prośbę, kremowa polizała go po policzku. — To tyle. Proszę, spojrzyj na Karlika i Migot, dobrze, skarbie?
Kasztan zamruczał, kiwając głową. Sadzawka zaczęła ruszać łapkami, chociaż nadal nie powiedziała nic konkretnego. Dobrze jednak, że powoli odzyskiwała przytomność. Nigdy nie była szczególnie gadatliwa, mimo wszystko chciałby usłyszeć teraz od niej chociaż cichutkie miauknięcie. Nie wybaczyłby sobie, gdyby przez niego umarło jego kocię. To był bardzo ekstremalny przypadek, którego bał się najbardziej. Dużo bardziej niż własnej śmierci. Odczuwał lekki dyskomfort z tyłu głowy, jednak nie było to nic, co wymagało natychmiastowej reakcji. Prawdopodobnie będzie miał siniaka i poza tym nic więcej. Przybliżył się do dwójki, która właśnie oglądała jakiś przedmiot Dwunożnych z zafascynowaniem. Świecił się na najróżniejsze kolory, a sam Milo pierwszy raz spostrzegł coś podobnego.