Od Iskrzącego Kroku CD Kwaśnego Języka

 Westchnęła ciężko. Miętowa Gwiazda chciał zabrać ją na patrol tylko we dwoje, sierść na grzbiecie kotki stawała dęba już na sam dźwięk jego głosu, jednak sam na sam? Na tą myśl Iskrząca miała ochotę zniknąć, dosłownie zapaść się pod ziemię. Najgorsze w tym wszystkim było to, że jej przeczucia były słuszne.

Gdy tylko zostali sami oczy przywódcy pociemniały, przybierając dobrze jej znaną barwę, zaś ton głosu znacznie się obniżył. Zacisnęła szczęki, nie musiał się nawet przedstawiać, dobrze wiedziała kim on był.

Kotem, którego całkowitego zniknięcia pragnęła bardziej, niż czegokolwiek na świecie. 

Układ miał  być prosty, ona robi wszystko, co będzie jej kazał, bez żadnego zająknięcia. Miała wzbudzać zaufanie i dobre myśli względem przywódcy. Nagrodą, chociaż kotka z pewnością nazwałaby to inaczej, miało być życie wszystkich jej najbliższych.
Jeśli tylko się zawaha albo okaże niepowodzenie - mają zginąć.

Odprowadziła wzrokiem rudego lidera, który ze szkłem w łapie udał się do medyków. Wlekąc łapę za łapę za łapą sunęła po obozie niczym zmora. Każde słowo kocura odbijało się echem w jej głowie. Do tego koszmary, które nawiedzały ją każdej nocy. Nastawiła uszu, gdy podszedł do niej brat, wysiliła się nawet na uśmiech. Wszystko dla Kwaśnego...

— Wszystko w porządku? — miauknęła, chcąc brzmieć jak troskliwa siostra, jednakże jej ton doskonale dawał znać, jak wyczerpana jest. Kocurek pokręcił głową, siadając na ziemi ze spuszczonym pyszczkiem. Szylkretka usiadła obok niego, otulając swoim puszystym ogonem.
— Nie. Ostatnio wszystko jest dziwne. 

Milczała, nie wiedząc co powiedzieć. Kwaśny miał rację, mniej lub bardziej doskonale trafił w samo sedno. Wszystko jest ostatnio dziwne. 

Śmierć Zajęczego Omyku.

Dwój niewinnych kociąt, do tego wygnanie Mlecznego Płatka.

Mroźny Oddech próbująca zamordować lidera, by zdobyć władzę, co przypłaciła najcenniejszym - życiem.

Kotka zadrżała na myśl, że ktoś mógłby skrzywdzić kogoś jej bliskiego. 

— Wiem Kwaśny... wiem... — szepnęła, liżąc go po czole. Nie wiedziała co robić, chciała, żeby jej kochany braciszek odpoczął chociaż przez chwilę od tego bajzlu. Przymknęła ślepia.

Widziała jak cierpi po stracie Orzełka, nie potrafiła sobie wyobrazić jak potwornie się on czuł... Przecież kocurek był dla niego i Zimorodka jak rodzony synek...

Pokręciła głową, biorąc głębszy wdech.

Skoro była zastępcą, musiała dbać o innych, prawda? Nawet jeśli oznaczało to poświęcenie samej siebie? Pociągnęła cicho nosem, obserwując jak brat przytula się do jej klatki piersiowej, kreśląc jakieś ślady swoim pazurkiem na piasku. Mimo wszystko uśmiechnęła się na ten widok.

— Chcesz pozbierać kwiatki, braciszku? — miauknęła zachęcająco, wstając ostrożnie — Możemy wziąć jeszcze Zimorodka. Zbierzemy najładniejsze kwiaty na calutkim świecie i... i zaniesiemy je Orzełkowi, może nas odwiedzi, co ty na to? Jeszcze... Jeszcze zaniesiemy kilka mamie — zaproponowała cicho, siląc się na uśmiech.

< Kwaśny? >

wyleczeni: Miętowa Gwiazda

Od Iskrzącego Kroku CD Kwaśnego Języka

 Cierpliwe znoszenie jojczenia Olchowego Serca, jak to biedna nie może wyjść albo kogoś skrzyczeć, bo musi odpoczywać i wylizywać rany, niemalże wykończyło Iskrzący Krok. Owszem, co prawda starała się znosić humorki ukochanej, szczególnie, że ich dom został doszczętnie zniszczony. Koperkowe Futro również starał się dotrzymać towarzystwa siostrze, jednakże szybko rezygnował, gdy ruda wojowniczka go przeganiała. 
Medycy też powoli mieli dosyć wybuchowego charakteru kotki, która ostro dawała im popalić. Oprócz pretensji do całego świata, że musi wypoczywać. narzekała również na smak ziół czy też zapach unoszący się w legowisku chorych. 

— No, ja się będę już zbierać, muszę jeszcze kilka spraw załatwić.

Zamruczała, liżąc partnerkę w czoło, po czym szybko wyszła na zewnątrz. Tak naprawdę miała chwilę spokoju, jedyne co musiała zrobić to iść na patrol wieczorem, jednak do tego zostało jeszcze sporo czasu. Po prostu kotka potrzebowała chwili spokoju i odpoczynku, tak, by przemyśleć kilka spraw.

Ona i Olcha to nadal był dla szylkretowej kotki swego rodzaju temat tabu. Niby były razem tylko z umowy, jednakże... miała wrażenie, że zaczyna coś do niej czuć. W towarzystwie rudej czuła się niesamowicie komfortowo, nawet czułostki, które kiedyś napawały ją wstydem, teraz były czymś niebywale przyjemnym.

— Iskrzący Kroku

Zastrzygła uszami, gdy podszedł do niej brat. Z lekka zdziwiona uśmiechnęła się w stronę kocurka, wlepiając w niego żółte ślepia. Ciekawiło ją, co takiego może od niej chcieć.

— Tak? Coś się stało, Kwaśny?

Czarno-biały wojownik pokręcił jednak łebkiem. 

— Skąd... — zaczął niepewnie, nerwowo poruszając ogonem — Skąd wiedziałaś, że kochasz Olchowe Serce? 

Zamrugała zdziwiona. Sama właściwie nie wiedziała czy ją kocha. Udawały dwie zakochane po uszy kotki, jednakże nikt poza nimi tego nie wiedział. Iskrzący Krok zmieszała się.

Spuściła wzrok, wbijając go w swoje łapy, nerwowo machnęła ogonem, nawet nie mając pojęcia, od czego mogłaby zacząć.

— Wiesz... — zaczęła nieśmiało — Jakoś tak... sama to zrozumiałam. Od kiedy zaczęłam spędzać z nią więcej czasu, czułam się tak lekko. Jakbym mogła zrobić wszystko. Olchowe Serce była dla mnie wsparciem. I nadal jest

Kwaśny wlepiał w nią swoje ślepka, chyba nie bardzo rozumiejąc słowa siostry.

— Miłość to takie uczucie, kiedy wiesz, że dla kogoś zrobisz wszystko. Serce ci szybciej bije a ty czujesz takie przyjemne ciepło — miauknęła z lekkim uśmiechem na mordce, pesząc się lekko — Masz kogoś takiego, Kwaśny?

< Kwaśny?>

Od Lisiej Łapy

Łabędzi Plusk ponoć nie mógł zabrać ją na trening, Berberysowa Gwiazda coś tam wspomniała, że point wylądował u medyka z bólem brzucha, jednakże ona, tak jak i uczennica nie były przekonane co do prawdomówności kocura. Już wcześniej unikał treningów z uczennicą, dlatego ta zmuszona była latać od jednego, do drugiego wojownika i prosić, by cokolwiek jej pokazali. Dzisiaj wylądowała na treningu z samą liderką i jej bratem - Kwaśną Łapą.
— Idziesz, Lisia Łapo? — Berberys nie kryła zirytowania, gdy zatrzymali się po raz kolejny, bo Kwaśny zobaczył jakiegoś robaczka na listku. Lisiczka będąca o kilka kroków w tyle odmiauknęła twierdząco, po czym truchtem pokonała dzielącą ją odległość od kocicy.
— Jak ci idzie na treningu z mentorem? — na to pytanie miała ochotę zaśmiać się liderce w pysk. Mentor? Dobre sobie, jeśli już, to mentorzy. Zacisnęła szczęki, spinając mięśnie, co nie uszło uwadze kotki — Coś nie tak?
— Nie... znaczy... — mruknęła niewyraźnie, nie wiedząc, jak ma się wysłowić — Łabędzi Plusk w szyszki sobie leci i często nie chce prowadzić ze mną treningów. Nie wiem dlaczego — dodała, udając głupią. Oczywiście, że wiedziała, dlatego ten nie chce prowadzić z nią treningów! Korzystając z tego, że mentorka Kwaśnego wyraźnie się nad czymś zamyśliła, podeszła do brata, trącając go w bark.
— A tobie jak idzie trening, hm?
Czarny kocurek nastawił uszu, przyglądając się siostrze.
— Gdzie twoja druga połowa? — miauknął niewinne, robiąc wielgaśne oczyska. Szylkretka cofnęła się o krok z początku nie wiedząc, co odpowiedzieć.

— E-eh? Co masz na myśli?
— No twoją drugą połowę! Lisią Gwiazdę! Jesteście przecież jednym kotem! — zawołał dziarsko. Czyli Kwaśny wierzył w te buble całym sobą. 
— Ja i Lisia Gwiazda jesteśmy osobnymi kotami- — próbowała to jakoś wytłumaczyć najprościej, jak się da, jednak w głowie miała pustkę.
— Tak się da? — kwaśny przechylił głowę — To przez magiczne ziółka?
— C-co? Ni- — urwała, widząc słodki wyraz pyszczka brata. Westchnęła ciężko, nie wierząc w to, co właśnie miała zamiar powiedzieć — Tak, przez magiczne ziółka. Sokole Skrzydło mi je dał i puf! Jestem osobnym kotem! — miauknęła, udając dziecięcy entuzjazm.

 < Kwaśny? >