Od Postrzępionego Mrozu Do Lśniącej Gwiazdy

Z niedowierzaniem patrzyła, jak lider musi ogłosić odejście Truskawkowego Pola. Jak to, zastępczyni klanu tak po prostu… Odeszła..? Od swojego partnera, dzieci..? Biedni Firmament i Migot, ale i przede wszystkim sam lider… Znała go z czasów żłobka, potem ich drogi trochę się… Rozeszły. Jednak czasem nadal zastanawiała się, czy gdyby podjęła inny wybór, to jej partnerem mógłby być Złota Droga, a może nawet… Lśniąca Gwiazda..? Gdy już wszyscy rozeszli się, szeptając do siebie, zauważyła stojącego w wejściu do żłobka Firmamentu. Patrzył z chłodnym jak lód spojrzeniem na ojca, po czym w końcu wszedł z powrotem do środka. Pewnie ciężko będzie im przejść taką stratę… Zdecydowała się jednak nie rozmawiać jeszcze z liderem, potrzebował pewnie chwili dla siebie…

«────── « ⋅ʚ♡ɞ⋅ » ──────»

Podeszła do niego, widząc, że sam wybiera coś dla siebie ze sterty zwierzyny. ona sama mogła już coś zjeść, skoro wróciła już z porannego patrolu. Stanęła obok, patrząc na stertę, po czym zerkając na niego.

— Lśniąca Gwiazdo… Chciałbyś może zjeść razem? Chyba, że masz już jakieś inne plany. — zapytała niepewnie, mając nadzieję, że nie urazi go przypadkiem w żaden sposób. Ten jednak odpowiedział delikatnym uśmiechem.

— Nie, nie mam nic w planach, w sumie to przydałoby mi się jakieś towarzystwo. Możemy zjeść przy wejściu do mojego legowiska. — Wskazał ogonem na półkę skalną, na co skinęła głową. Razem z kocurem udała się w to miejsce, układając się wygodnie przed nim. Wgryzła się w zwierzynę, na co on sam zrobił to samo. Przyjrzała się mu dokładniej. Wyglądał na zmęczonego. Może ostatnio gorzej sypiał..? Co miała w sumie powiedzieć..? Może to wspólne jedzenie było złym pomysłem…

— Przykro mi… Z powodu Truskawkowego Pola. Nikt nie mógł się tego spodziewać. — powiedziała w końcu, na co ten przestał gryźć jedzony właśnie kawałek drozda. Spojrzał na nią.

— Cóż, mogłem się tego spodziewać. Pewnie będzie się to za mną ciągnęło, biorąc pod uwagę to, że wiele kotów kwestionowało mój wybór zastępcy. — odpowiedział jej.

— Coś o tym słyszałam… Wiele kotów szeptało na ten temat w legowisku wojowników.

— Domyślam się nawet i kto… — przewrócił oczami, wgryzając się znów w drozda. Kotka zrobiła to samo z wiewiórką.

— Tak czy siak przykro mi. Wiem, że była dla ciebie ważna i na pewno musisz za nią tęsknić…

<Lśniąca Gwiazdo?>

Od Postrzępionego Mrozu CD. Naparstnicowej Łapy

Na pytanie syna poczuła, jak jej sierść staje dęba a uszy kładą się po głowie. Odwróciła od niego głowę. Nie mogła spojrzeć mu w oczy, nie kiedy znała prawdę jako jedna z jedynych. Tylko ona i jej brat wiedzieli o tym, kto jest ojcem Naparstnicowej Łapy i jego sióstr.

— To skomplikowane… Nie mogę ci powiedzieć, przepraszam…

— Możesz, ale tego nie zrobisz. — odpowiedział jej syn, patrząc na nią przenikliwie. — Nie jest z Klanu Klifu, prawda?

— Naparstnicowa Łapo, nie zrozumiesz… Nie mogę, naprawdę nie mogę… — Naparstnicowa Łapa patrzył na nią przez chwilę, po czym usiadł na ziemi. Teraz przeniósł wzrok na swoje łapy, a jego matka nie mogła znieść widoku syna, który zapewne kwestionował własne istnienie.

— Czy on… W ogóle wie o naszym istnieniu? O moich siostrach? O mnie..? — zapytał w końcu, czekając na to aż matka da mu odpowiedź. Cokolwiek, co choć trochę uspokoi jego myśli. Jednak czy mogła mu dać cokolwiek takiego?

— On… Wie o twoich siostrach. Natomiast… Nie wie o tobie. — Słowa ledwo przechodziły jej przez gardło. Czuła się tak, jakby cały Klan Gwiazdy teraz patrzył na nią z pogardą, wiedząc, że skrzywdziła swoje własne dzieci. Jak ona mogła to zrobić..?

— Czy nadal jest żywy? Czy poznam go kiedykolwiek? — Tyle pytań, a mogła mu udzielić tak mało odpowiedzi…

— Nie wiem, naprawdę, Naparstnicowa Łapo…

— Moje siostry… One nie wiedzą, prawda? Czyli je też oszukiwałaś, a raczej nadal oszukujesz? Jak możesz nam to robić? Mamy prawo wiedzieć, kim jest. Muszą cierpieć prawdopodobnie przez niego, w końcu każda z nich jest chora! Moi bracia musieli przez niego umrzeć! — wstał, teraz idąc w stronę kotki. — Nie masz pojęcia, jak to jest stracić kogoś, kogo ledwo się znało. Czuję tą pustkę po nich, czuję, że powinni tu być, a ty po prostu spisałaś ich na straty przez zejście się z jakimś… Przypadkowym kocurem! W dodatku dwukrotnie! Jesteś okrutna i przez ciebie cierpimy!

— Naparstnicowa Łapo, on nie był przypadkowy… Naprawdę go kochałam, a on kochał i was…

— Więc czemu go tu z nami teraz nie ma? — zapytał, a na to pytanie nie potrafiła odpowiedzieć. Kocur uciekł z grupą kotów, które zbuntowały się przeciwko Klanu Wilka, a ona sama nie wiedziała dlaczego. Jeśli Judaszowcowa Gwiazda dowiedziałby się o tym, kim jest ojciec jej kociąt, zapewne wydaliłby ją z klanu. Nie miałaby gdzie się podziać.

— Naparstnicowa Łapo, przepraszam cię… Ale musisz mi coś obiecać. Nie mów nikomu o tym, że podejrzewasz, że wasz ojciec nie jest z naszego klanu, albo że w ogóle żyje. Proszę, musisz to dla mnie zrobić. — skuliła się, patrząc na syna z nadzieją w oczach. Bo tylko to jej zostało. Nadzieja, że syn nie wyda jej przed jej klanem.

<Synu..?>

Od Postrzępionego Mrozu

Przeszłość, po zgromadzeniu

Ze zgromadzenia koty wróciły szeptając o tym, czego się dowiedziały. Widać było napięcie wśród pobratymców. Zastanawiała się jedynie czym było ono spowodowane. Jednak coś czuła, że odpowiedź przyjdzie do niej sama. Brat przyszedł do niej, z niepokojem w oczach. Wstała, idąc w jego stronę od razu zmartwiona jego wyrazem pyska.

— Co się stało? Mam złe przeczucia… Coś stało się na zgromadzeniu? — zapytała, próbując odgadnąć po jego reakcji co mogło być powodem jego stresu.

— Nie, gorzej… Nikła Gwiazda, on… Powiedział, że uciekło od nich kilkanaście kotów. W tym, z tego co zrozumiałem przynajmniej… Kosaćcowa Grzywa. — na te słowa kotka od razu wbiła pazury w glebę. Uciekł z Klanu Wilka..? Jak to..? Otępiona patrzyła na brata. — W ich grupie był morderca, nie wiem, co dokładnie się stało i dlaczego uciekli. Są okrzyknięci zdrajcami i kazano innym klanom uważać na nich. Nie wiem nawet, gdzie mogli pójść…

Kotka nie słuchała jednak już jego słów. Wszystkie zmywały się ze sobą, a imię niegdyś ukochanego brzmiało jak echo pośród tego wszystkiego. Słyszała szum własnej krwi w uszach, a jej oddech zdawał się urywać. Pomimo swoich ociężałych łap ruszyła powoli przechodząc obok brata. Ten od razu odwrócił się w jej stronę, próbując ją zatrzymać jednak ta syknęła, gdy stanął jej na drodze, po czym wyminęła go, wybiegając z obozu. Nie odwracała się choćby na chwilę. Biegła przed siebie, jak się okazuje, w stronę granicy z Klanem Wilka. Łapy same poniosły ją w tą stronę. Przedostając się przez rzekę ślizgała się na głazach, przez które to tak kiedyś szczęśliwie skakała w drodze na ich spotkania. Biegła przez łąkę prowadzącą do lasu, którą to tak ubóstwiała. Dotarła do lasu, w którym razem patrzyli nocami w gwiazdy. Zatrzymała się tuż przed granicą. Łzy spływały jej po policzkach, gdy patrzyła na miejsca, które kiedyś dawały jej tyle szczęścia. Teraz nie miała nic, a Klan Gwiazdy śmiał jej się w twarz każdego dnia. Krzywdził ją i jej dzieci, a dwójkę nawet odebrał… Spojrzała na swoje łapy. Sreberko, który opuścił ją zbyt wcześnie, niczym Złota Droga… Irys, którego chciała, jednak nie mogła uratować, niczym miłość z Kosaćcową Grzywą. Traciła to wszystko, nie będąc w stanie nic zrobić za każdym razem. Była gotowa już dziś odejść do Klanu Gwiazdy, aby nie czuć więcej cierpienia, ale nie mogła… Nie wiadomo czy gwiezdni w ogóle by ją tam chcieli. Mogła tylko czekać, aż śmierć sama przyjdzie po nią pewnego dnia…

Miłego oglądanka <3

Od Postrzępionego Mrozu

Kotka od początku wiedziała, że jej zastanie się w legowisku medyka nie było mile widziane. Widziała krzywe spojrzenia Ćmiego Księżyca. Czyżby domyślała się, że kocię cierpi z jej własnej winy? Powinna była pomyśleć przed desperacką próbą zatrzymania przy sobie Kosaćcowej Grzywy… Była głupia. Bardzo głupia. Mogła przecież wybrać Złotą Drogę, ocalić go, mieć zdrowe kocięta. Zamiast tego patrzyła na okaleczone przez los dzieci, pogrzebała jedno z kociąt, a teraz w ciszy razem z bratem szła trzymając zimne ciało Iryska. Powoli kierowali się do Pogorzeliska. Gdy już dotarli, Gąsienicowy Ogryzek zabrał się za kopanie dołu, w którym to następnie ułożyli zmarłe kocię. Postrzępiony Mróz patrzyła na nie z pustką w oczach. Musiała się z nim pożegnać tak wcześnie… Tak bardzo chciała znów poczuć jego oddech na swoim nosie… Jednak było już za późno. Nie była w stanie go uratować. Teraz mogła tylko płakać nad jego życiem, jednak nawet tego nie potrafiła zrobić. Czuła niewyobrażalny ból, na który czuła, że zasługuje. Gąsienicowy Ogryzek okrył ją swoim ogonem i spojrzał na nią.

— Czy mogę już go zakopać? — zapytał czule, tak, aby kotka nie czuła się źle. Była mu wdzięczna za to, że jest on teraz przy niej. Kto by pomyślał, że wiele księżyców temu nienawidziła go za coś, nad czym nie miał kontroli.

— Nie, daj mi jeszcze chwilę. — odpowiedziała mu od razu. Patrzyła na swoje dziecko. To samo, które jeszcze przed zachodem słońca trzymała w swoich łapach. Na nic zdałyby się błagania. Na nic zdałyby się prośby. Klan Gwiazdy wyszarpał Iryska z jej łap, zabierając go ze sobą o wiele za wcześnie. Kazano jej płacić za miłość, nad którą nie miała kontroli, a w dodatku okazała się być fałszywa. Czyżby gwiezdni przodkowie obrali ją sobie za cel swych drwin? Czyżby po prostu nie mieli komu dokuczyć, więc wybrali ją? Patrząc nadal na ciało, w końcu wzdrygnęła się. — Zakop go. — wyszeptała cicho.

— Dobrze. — Gąsienicowy Ogryzek powoli zasypywał ziemią kociaka, a jego matka patrzyła na nie przez cały czas. Aż do momentu, w którym zniknęło pod grudkami. Droga do obozu była powolna, smutna. Brat trzymał ją za ogon swoim własnym, dając jej znać, że jest przy niej. Jednak nic nie było w stanie naprawić jej bólu. Nic już nie ocali jej pękniętego, postrzępionego serca.

Od Postrzępionego Mrozu

Kotka każdego dnia doglądała swojego umierającego kociaka. Irys walczył o swoje życie, a od dziecka przypominał jej… Kosaćcową Grzywę. Pomimo nienawiści do kocura chciała utrzymać młodego przy życiu. Kochała swoje kocięta. Tak samo bardzo, jak te starsze… Dlatego właśnie chciała, aby Irys przetrwał. Usłyszała, jak do legowiska medyka, w którym spędzała teraz większość swojego życia, wchodzi jej brat.— Postrzępiony Mrozie. Naparstnica pytał o ciebie… Widział cię tylko kilka razy. On cię potrzebuje. — Na jego słowa kotka zjeżyła sierść. Potrzebuje jej? Może i tak, ale jej drugie kocię walczyło o życie. Naparstnica może zaczekać. Jednak… Nie był niczemu winien. Spojrzała na kociaka w swoich łapach. Ledwo dyszącego. Czuła, że tylko utrudnia mu odejścia z tego okrutnego świata. Polizała jego łebek i spojrzała znów na brata.

— Przyjdę do niego przed zachodem słońca. — odpowiedziała, przenosząc znów wzrok na Irysa. Jej brat westchnął tylko, po czym wyszedł z legowiska medyków.

— Mamo… — wychrypiał mały — Kto to Naparstnica..?

— To twój brat… On… Czeka na ciebie. Aż wyzdrowiejesz. Wtedy będziemy wszyscy szczęśliwi, wiesz? — odpowiedziała młodszemu ze słabym uśmiechem. Ten lekko pociągnął noskiem.

— Mamo..?

— Tak, Irysku? — polizała jego czoło czule.

— Nie chcę umierać. — wyszeptał do kotki. — Ja… Nie chcę jeszcze widzieć się ze Sreberkiem…

Kotka patrzyła na niego tępo. Nie wiedziała, co może powiedzieć. Jedynie zamknęła oczy, myśląc o kociaku. Nie tylko jednak o nim, ale i o Złotej Drodze. Byli do siebie tak podobni… Spojrzała znowu na syna. Na syna, który przypominał jej Kosaćcową Grzywę. Czyżby umierał, jak uczucie, które do siebie żywili..? Nie chciała o tym myśleć. Nie chciała już nawet znać kocura. Straciła wszystko. Miłość, rodziców… Jej dzieci zostały ukarane przez Klan Gwiazdy, a jedno zostało od niej brutalnie zabrane… Co jeśli i to jej zabiorą..?

***

Naparstnica ugniatał swoimi łapkami jej brzuch, sycąc się jej mlekiem. Wzrok Postrzępionego Mrozu był pusty, gdy tak leżała, patrząc na legowisko medyka, w którym znajdował się jej drugi syn. Stale był pod opieką medyczki, jak i jej byłej uczennicy. Spojrzała teraz na Naparstnicę, który szturchał jej ramię łapką.

— Mamo, skoro już jesteś, chcesz się ze mną pobawić? — zapytał z nadzieją w głosie.

— Chciałabym, ale powinnam wrócić zaraz do twojego brata. Może pobawisz się z Gąsienicowym Ogryzkiem? — na jej odpowiedź kociak posmutniał.

— Ale to nie to samo. Ja chcę ciebie… — odpowiedział cicho. Postrzępiony Mróz mogła jedynie patrzeć na niego, nie wiedząc, co ma powiedzieć. W końcu wstała, gdy zauważyła niedaleko Pietruszkową Błyskawicę. Koniuszkiem ogona zawołała ją do siebie, gdy zauważyła, że ta zerka na nią. Gdy już podeszła, poprosiła ją o popilnowanie syna, samej wychodząc bez zbędnych rozmów. Gdy znów znalazła się u boku Irysa, spojrzała na niego zmartwiona. Kocurek widocznie bardzo męczył się z każdym kolejnym wdechem. Ile już minęło jego życia..? Albo raczej… Ile mu zostało..? Położyła się, zasypiając ze zmęczenia.

***

Poczuła czyjąś obecność. Może to Aster, która przyszła zobaczyć, co u niej słychać? Albo jej brat? Wszelkie wątpliwości rozwiała postać. Postać, której jasne, prążkowane futro lśniło jak złoto w bladym blasku nocnej tarczy. Wojowniczka znała to futro. Jeszcze niedawno przecież jadała w jego obecności, jeszcze niedawno widziała je pokryte szkarłatem po bitwie z Klanem Wilka.

— Czy mnie oczy zwodzą, że widzisz mnie? — łagodny, acz zdziwiony głos rozlał się po legowisku wojowników, ale nikt nawet nie ruszył uchem. Szylkretka była jedyną, do której dotarł. — Czy wreszcie... Ktoś pomoże mi zaznać spokoju i ukoi nerwy w wędrówce, która, choć krótsza niż ta wielu... ciągnie się niczym samotna męczarnia..?

Pobladłe oczy Złotej Drogi rozjaśniły się nadzieją. Postrzępiony Mróz podniosła się z legowiska, nie dowierzając własnym oczom.

— Złota Drogo..? Czy to ty? Co ty tu robisz? — zapytała zaskoczona. Podniosła łapę, aby dotknąć kocura, jednak ten był jak przeźroczysty. Nie mogła go poczuć u swojego boku. Już nie. W kącikach jej oczu zebrały się łzy. Czy też nie mogła wybrać jego, zamiast Kosaćcowej Grzywy..?

— Tak, we własnej osobie. Postrzępiony Mrozie… Tak bardzo przykro mi, że straciłaś kocię. — spojrzał na Irysa, który nadal spał. — Oraz, że… Cóż, kolejne będzie musiało cierpieć.

— Co masz przez to na myśli..? — zapytała zbita z tropu.

— Postrzępiony Mrozie. Te kocięta nie powinny były przyjść na świat, a Klan Gwiazdy ukaże je tak jak tamte. Jednak w inny sposób. Ukaże też ciebie. — na jego słowa zjeżyło jej się futro na karku. Spojrzała na niego niepewnie.

— Dlaczego tu jesteś..? — zapytała w końcu.

— Potrzebuję twojej pomocy. Chcę odnaleźć spokój. Być w końcu częścią Klanu Gwiazdy, nie tułać się w zaświatach. Czy mogłabyś mi pomóc..? — Po chwili zastanowienia kotka skinęła.

— Tak. Czego potrzebujesz?

— Tego nie wiem. Może… Wyjdźmy stąd na chwilę. Dawno nie wyszłaś poza obóz, prawda?

— Tak, to prawda… — Gdy kocur odwrócił się, podążyła za nim. W ciszy opuścili obóz, choć ona na chwilę jeszcze odwróciła się w stronę legowiska medyków. Złota Droga jednak przejechał pod jej brodą swoim ogonem, więc podążyła znów za nim. Dotarli do łąki, na której odbyła się walka z Klanem Wilka. Na samą myśl przeszły jej ciarki. Gdyby wtedy nie siedziała z Kosaćcową Grzywą, ocaliłaby Złotą Drogę… Tak bardzo żałowała tej decyzji. Wybrała zdrajcę zamiast własnego przyjaciela. Spojrzała na niego kątem oka. W jego oczach była pustka, gdy patrzył na to miejsce. W końcu odezwał się.

— Nigdy nie pomyślałbym, że moje życie może skończyć się tak szybko. Tak łatwo. Że nie zdążę nawet mrugnąć, a wykrwawię się na łące. No i że znajdziesz mnie ty. To był okropny widok, Strzępko. Nawet po śmierci musiałem patrzeć na cierpienie swoich bliskich.

— Złota Drogo. Tak bardzo mi przykro… Ja… Chciałam cię ocalić, ale…

— Byłaś zajęta kimś innym. — dokończył za nią, na co ta jedynie przełknęła ślinę. Wstał, w końcu patrząc na nią. — Choć chciałbym, żebym to był ja, to rozumiem twój wybór. — Znów odwrócił wzrok. Kotka natomiast spojrzała na niego zdziwiona.

— Jak to? Co masz przez to na myśli? — Chciała przywrócić jego wzrok na siebie, jednak ten jedynie uśmiechnął się pod nosem.

— Nigdy tego nie zauważyłaś, prawda? — zapytał w końcu.

— Czego?

— Kochałem cię, Postrzępiony Mrozie. Byłem w tobie zakochany. Byłaś dla mnie wszystkim. Gwiazdami na Srebrnej Skórze, najpiękniejszą błyskotką… Wszystkim. — odpowiedział, patrząc w końcu na nią. W jego oku znów zobaczyła tę iskrę, którą obdarzał ją za życia. Postrzępiony Mróz poczuła, jak jej oczy zachodzą się znów łzami.

— Ja… Też cię kochałam. — odpowiedziała cicho, jednak kocur spojrzał na nią smutno.

— Wybrałaś Kosaćcową Grzywę. Sreberko umarł jak nasza miłość, a Irys… — odwrócił głowę — Być może będzie następny.

— Nie. Nie, Irys przeżyje, on po prostu… Urodził się słaby. Ja będę przy nim, uratuję go, ja… — Zaczęła panikować, zaprzeczając wszystkiemu.

— Nie możesz ocalić każdego, Postrzępiony Mrozie. Przykro mi… — Złota Droga podszedł do niej, liżąc jej czoło. Po chwili spojrzała na niego.

— Kiedyś opowiadałeś mi o życiu za bycia samotnika. Też chciałeś kogoś uratować. Też kogoś prawie straciłeś. — Spojrzała na swoje łapy. — Czy to nie tego potrzeba ci, aby wrócić? Poczucia, że ocaliłeś kogoś?

— Może i tak? Może tego właśnie było potrzeba..? — Złota Droga spojrzał na nią. Postrzępiony Mróz zaś spojrzała na swoje łapy, po czym na obóz. Skinęła do niego głową, aby poszedł za nią. Gdy dotarli, zwróciła się w stronę legowiska medyków. Stanęli nad kociakiem. Nad Irysem. Gdy tylko zobaczyła jego małe, ledwo pewnie ciepłe ciałko, zalała się łzami. Poczuła ogon Złotej Drogi na swoim barku. Gdy w końcu uspokoiła się, zerknęła na kocura.

— On nie może tak żyć, prawda..? On… Musi zginąć… Jak moja miłość do Kosaćcowej Grzywy… Masz rację. On nie zasługuje na takie cierpienie. — W końcu spojrzała na niego, a on odwzajemnił ten gest. — Proszę. Zabierz go ze sobą. Jeśli ma cierpieć mniej, zabierz go.

— Panienko… — Miał ją zwyczaj tak nazywać. W jej sercu rozlało się na to słowo ciepło. Złota Droga w końcu przeniósł wzrok na kociaka. Podszedł bliżej, schylając się nad nim. Przez chwilę zawahał się, jednak dotknął nosem jego czoła. Przez moment nic się nie stało, jednak po chwili zobaczyła, jak mała duszyczka opuszcza już teraz zapewne zimne ciało. Postrzępiony Mróz przeszył chłód. Kociak patrzył na nią teraz pomimo śmierci żywszy. Poczuła znów łzy. Tonę łez. Praktycznie dusiła się płaczem, w pewnym momencie padając na ziemię z rozpaczy. Poczuła jednak ostatni raz mały, ciepły nosek, który dotknął jej pyszczka. Uśmiech, jakim obdarzył ją Irys był dla niej wszystkim, czego potrzebowała. Zauważyła, że Złota Droga robi się bardziej rozmyty, z resztą jak i młodszy.

— Dziękuję, Postrzępiony Mrozie. Możesz mieć pewność, że zabiorę go do Klanu Gwiazdy. — wyszeptał Złota Droga. Kotka podniosła się gwałtownie, chcąc go złapać, jednak w tym momencie rozmył się w powietrzu.

***

Ze snu wyrwał ją zgiełk. Jakby ktoś panikował. Jej oczy powoli otworzyły się, a to, co zobaczyła, wolałaby odzobaczyć. Jej kocię było w desperacji ratowane przez medyczki. Od razu zerwała się na łapy, sen nadal był dla niej okropnie realny. Cóż, okazuje się, że chyba był. Ćmi Księżyc próbowała przywrócić Irysa do życia, ale bezskutecznie. W pewnym momencie medyczka wzdrygnęła się, patrząc na wojowniczkę. Słyszała krzyk, brzęczał w jej uszach, pełen desperacji i bólu. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę z tego, że wyszedł on z jej pyska. Jej łapy same ruszyły w stronę zimnego ciała syna. Przytuliła się do niego, łkając żałośnie. Ledwo mogła oddychać.

— Nie, proszę… Tylko nie to… — Pomimo tego, że wiedziała, że była to jej decyzja, nadal nie chciała wierzyć w to, że musiała ją podjąć. Podniosła głowę, w końcu patrząc w pełni na ciało. Pociągnęła nosem, mrugając kilka razy, aby pozbyć się łez. — Niech Klan Gwiazdy ma cię w opiece Irysku. Oraz Złota Droga. Zajmie się tobą. Obiecuje. — wyszeptała na tyle cicho, że medyczka nie usłyszała. Nie mogła już nic więcej zrobić dla Irysa. Mogła tylko modlić się, że razem ze Sreberkiem i Złotą Drogą będą szczęśliwi w Klanie Gwiazdy…

Od Postrzępionego Mrozu Do Kosaćcowej Grzywy

Kotka chodziła poddenerwowana od samego rana. Wiedziała, że miała się tego dnia spotkać z Kosaćcową Grzywą. Od ostatniego spotkania minęło trochę czasu, a kotkę wypełniała coraz większa tęsknota, jednak cały czas była zdruzgotana. Nie mogła pojąć, czemu kocur nie odpowiedział na jej pytanie. Czyżby faktycznie nic do niej nie czuł, czy może był po prostu zagubiony? Te pytania od kilku dni męczyły ją po nocach. Teraz stała nad stertą zwierzyny nie wiedząc, czy chce w ogóle cokolwiek jeść. Jedna z jej córek, Drobna Łapa, zaczepiła ją przed wyjściem na trening, widząc ją na swojej drodze.

— Hej mamo! Jak się czujesz? — zapytała ją młodsza. Postrzępiony Mróz od razu zwróciła na nią wzrok. Była jedyną pociechą, która odziedziczyła jej wzrost. Z tego powodu od młodości uczyła ją jak sobie radzić z niektórymi zadaniami, oraz podpowiadała jak najskuteczniej polować, czy nawet walczyć. Uśmiechnęła się teraz słabo do córki.

— Nawet dobrze. A ty? Od Pomocnego Wróbelka słyszałam, że bardzo dobrze sobie radzisz na treningach. Jestem z ciebie dumna. — odpowiedziała, ignorując swoje kłamstwo. Jak mogłaby wytłumaczyć córce, że jest owocem zakazanego związku? Że dzisiaj zobaczy się z jej ojcem, a jedynie Gąsienicowy Ogryzek wie o ich pochodzeniu?

— Dziękuję, naprawdę miło mi słyszeć, że mnie chwali… — Drobna Łapa uśmiechnęła się, lekko się zawstydzając. Jej matka ogonem przejechała po jej barku.

— Cóż, ma na to dobry powód. Sama widzę twoje postępy. — Z daleka zauważyła, jak Pomocny Wróbelek zbliża się do wyjścia z obozu. Skinęła w jego stronę do córki. — Lepiej uciekaj, chyba nie chcesz, żeby czekał.

Drobna Łapa skinęła i odwróciła się w stronę mentora, chwilę potem wychodząc z obozu. Postrzępiony Mróz znowu posmutniała i wróciła do legowiska wojowników, nie wybierając końcowo niczego ze sterty. W środku nie było nikogo, wszyscy krzątali się po obozie czy też patrolowali. Ona sama wczoraj już zajęła się większością patroli, więc zdecydowała, że odpocznie przed wyjściem. Ułożyła się na swoim legowisku, gdy do środka wszedł jej brat. Od razu spojrzał na siostrę skuloną w mchu, na co lekko posmutniał. Podszedł bliżej, kładąc ogon na jej plecach. Odwrócił się na chwilę, sprawdzając, czy nikt nie podsłuchuje ich rozmowy, jednak nikogo nie było w pobliżu. Położył się obok i polizał ją w ucho.

— Wszystko w porządku? Od waszego ostatniego spotkania jesteś jakaś… Cicha. — wyszeptał do siostry.

— Tak, wszystko okej. Nie martw się. — odpowiedziała kocurowi. Przez chwilę leżeli tak w ciszy, gdy w końcu Gąsienicowy Ogryzek westchnął.

— Widzisz się z nim dziś, prawda..? Powiedz, na ostatnim spotkaniu… Coś się stało, prawda? Tylko nie chcesz mi o tym powiedzieć. Wiesz, że jestem tu dla ciebie…

— Wiem. Ale dam sobie z tym radę. Obiecuję.

***

Dziękowała sobie w głębi duszy, że zjadła coś jednak przed wyjściem. Gdyby nie to, chyba padłaby ze zmęczenia. Właśnie przeciskała się przez krzaki, będąc już blisko granicy Wilczaków. Jej łapy trzęsły się lekko, ale nie z zimna. Czuła stres, nie wiedziała, jak przebiegnie ich spotkanie, rozmowa… Nie wiedziała co robić. Tak długo nad tym myślała, a teraz… Nie znała odpowiedzi. W końcu wyłoniła się z drzew, widząc nieopodal płynącą rzekę. Spojrzała na kamienie, które już tak wiele razy przeskakiwała, pokonując strumień. Westchnęła, będąc chwilę później po drugiej stronie. Gdy już dotarła do granicy, usiadła, patrząc na swoje łapy. Pazury wbiła w ziemię, nie wiedząc, co ma myśleć o zdarzeniu. W końcu usłyszała, jak krzaki po drugiej strony granicy szeleszczą, a z nich po chwili wyłonił się wojownik. Spojrzała w jego oczy. Te same, które tak bardzo ubóstwiała… Teraz jednak nie wiedziała już, co ma myśleć na temat kocura. Ten po chwili podszedł do niej i wtulił się w nią. Postrzępiony Mróz nie ruszyła się, przez chwilę jedynie wdychając zapach kocura. W końcu odsunął się, patrząc na nią. Jednak czy patrzył na nią tak czule, jak kiedyś?

— Tęskniłem. Jak się masz? A kocięta? Jak tam idzie im szkolenie? — zapytał z uśmiechem na pyszczku, kładąc swój ogon na jej barku. Ten gest ruszył coś w sercu kotki. Może jedynie wydaje jej się, że kocur się odkochał? Potrząsnęła głową i spojrzała na niego z uśmiechem.

— Dobrze. Kociaki radzą sobie świetnie, Pomocny Wróbelek ostatnio bardzo pochwalił do mnie Drobną Łapę. Jestem z nich dumna… — Spojrzała na swoje łapy.

— Chciałbym też patrzeć na ich postępy… — odpowiedział cicho kotce. Ta zwróciła na niego znowu wzrok.

— Też bym tego chciała… — przez chwilę patrzyła na niego, w końcu zdobywając się na większy uśmiech. Brakowało jej ich czułych momentów, tych beztroskich spotkań… Może jest jeszcze szansa na odbudowanie ich relacji? Wstała, sunąc po nim wzrokiem. — I też za tobą tęskniłam. Nawet… Bardzo. Dawno nie spędzaliśmy razem czasu tak jak kiedyś. Nie leżeliśmy na trawie, patrząc sobie w oczy…

— Tak, w sumie, to nie… — kocur spojrzał na chwilę do tyłu. Kotka przesunęła swoim ogonem pod jego podbródkiem, co sprawiło, że znowu zwrócił na nią wzrok.

— Wiesz… Może byłoby do tego dobrze wrócić? — odeszła za jego plecy, a ten po chwili zdziwiony odwrócił się, widząc, że stoi ona bliżej lasu. — Żyć tą beztroską miłością, jak kiedyś?

— Cóż… Dobrze wiesz, że Klan Gwiazdy nie wspiera naszej miłości. Nie jest beztroska. Nigdy nie była… — Podszedł tylko trochę bliżej, a ona od razu zbliżyła się do niego na długość wąsa.

— Ale może być. — odpowiedziała od razu, lekko spanikowana. Spojrzała na jego szyję, po czym powoli wtuliła się w nią, chowając w niej pyszczek. — Proszę, Kosaćcowa Grzywo… Pozwól mi pokazać ci, że nie wszystko jeszcze jest stracone…

Kocur patrzył na nią, a na jego pysku był widoczny konflikt, jakby toczył wewnętrzną walkę, jednak ona nie widziała tego. Polizała jego szyję, nadal tuląc się do niego, a on westchnął w końcu, poddając się jej kompletnie, pomimo tego, że powinna być zakazanym owocem. Gdy odsunęła się i skinęła w stronę niedalekich krzaków, kocur jedynie podążył za nią bez słowa.

***

Leżeli razem w trawie, patrząc sobie w oczy. Kotka czuła, jakby znów cały jej świat był ułożony. Jakby każdy element był na swoim miejscu. Może powinna była nie stresować się tak ostatnimi wydarzeniami. Zbliżyła pyszczek do jego grzywy, wtulając się w nią. Uśmiechnęła się delikatnie pod nosem, czując bicie jego serca.

— Kocham cię, Kosaćcowa Grzywo. — odpowiedź była tak szczera, niosła w sobie tak wiele wspomnień… Nareszcie czuła obok jego ciepło, a wypowiedzenie tego było jak obietnica. Jednak… Po chwili odsunęła się od niego i spojrzała mu w oczy. Nie patrzył na nią. Odwrócił swój wzrok. Sekundy mijały w ciszy, a brak odpowiedzi zaczynał do niej docierać zbyt późno. W końcu położyła się już na brzuchu, patrząc w pełni na kocura. Cisza przytłaczała ją powoli, a w uszach słyszała tylko szepty rozmowy z ostatniego spotkania. — Kosaćcowa Grzywo..?

— Tak? — potrząsnął głową, teraz patrząc na nią znowu.

— Kochasz mnie, prawda? — zapytała go. Ten patrzył na nią z otwartym pyszczkiem, jakby szukając odpowiednich słów. Ale najwidoczniej nie znalazł ich, bo odwrócił od niej głowę. Kotka wstała teraz, patrząc na niego zagubiona.

— Chwila, ty… Co ty do mnie czujesz? Czy w ogóle coś jeszcze czujesz? Albo czy kiedykolwiek czułeś? — nadal, cisza. W końcu szarpnęła go mocno za ucho, na co ten syknął, zwracając w jej stronę głowę. Wyglądał na złego, ale na pewno nie na tak złego, jak ona. — Odpowiedz mi.

— Postrzępiony Mrozie, ja… To nie tak, że nic nie czuję. Ostatnio wiele się dzieje… — usiadł, patrząc na nią.

— Cały czas wiele się dzieje, co? Dlatego nie mogłeś mnie odwiedzić. Ale jak dla mnie wygląda to na wymówki. — syknęła, ogonem bijąc po ziemi. Jej uszy były położone nisko na głowie, a futro nastroszone.

— Żadne wymówki, Strzępko, ja… — gdy chciał się zbliżyć, kotka odsunęła się.

— Nie nazywaj mnie tak. Po tym wszystkim, co razem przeszliśmy, po tym, jak walczyłam dla naszych kociąt, jak musiałam patrzeć na ich cierpienie, oraz po tym, jak dzieliliśmy znów moment miłości… Nie wiesz, co czujesz? — spojrzała na niego ze złością.

— To nie tak…

— A ja myślę, że właśnie tak. — Kocur spojrzał na nią teraz już również zły. W końcu jednak westchnął i jego wyraz twarzy zmienił się na smutny.

— Słuchaj, wiele się zmieniło — zaczął przez zaciśnięte zęby. Spojrzał w dół — Nie spotkasz mnie już więcej. Nasze dzieci zostały okaleczone przez ten parszywy Klan Gwiazdy, w który wierzysz — mówił z trudem — I w dodatku cała odpowiedzialność spadła na ciebie, podczas gdy ja latam po terenie Klanu Wilka, wiedząc, że zrobiłem ci kocięta i uciekłem jak dzikus. Ja... Już nie wiem. — pod koniec jego głos się załamał. — Naprawdę nie wiem, co do ciebie czuję, Strzępko. Najlepiej będzie, jeśli... zapomnisz o mnie. Na zawsze. A więc ci odpowiadam... — westchnął ciężko — ... Nie, nie kocham cię.

W tym momencie jego słowa przerwało draśnięcie jej pazurów o jego pysk. Kotka patrzyła, jak z rany pozostawionej po ciosie sączy się powoli krew. Jednak nawet ten cios nie mógł naprawić jej złamanego serca. Nic nie wypełni pustki, jaką kocur po sobie zostawił. Patrzyła na niego teraz zdruzgotana, a on stał tam po prostu, zdziwiony niespodziewanym atakiem. 

— Jak mogłeś, Kosaćcowa Grzywo. Ja… Zaufałam ci… A ty tak mnie potraktowałeś. Nie znam cię. Nigdy, ale to NIGDY nie zbliżaj się do moich córek. — Z oczu zaczęły jej się lać łzy, a wojownik stojący naprzeciwko patrzył na nią zszokowany.

— To też moje córki…

— Już nie. Nie są twoje. Skoro uważasz, że są tak wielce okaleczone, to nie masz prawa się nazywać ich ojcem. — odsyknęła mu. W końcu odwróciła się, aby nie patrzeć już na jego twarz. Przynosiła jej tak wiele bólu… — Nie chcę cię już więcej widzieć. Żegnaj, Kosaćcowa Grzywo.

Po tych słowach od razu odbiegła w stronę rzeki, nie oglądając się za siebie. Kocur został w lesie sam ze swoimi myślami i piekącą raną, a Postrzępiony Mróz odeszła ze złamanym sercem, już bez miłości swojego życia. Jednak gdyby tylko wiedziała, że po tym spotkaniu nie zostaną jej jedynie wspomnienia…

(Jak mogłeś..? Nie chcę cię więcej widzieć… Żegnaj, Kosaćcowa Grzywo.)

Od Postrzępionego Mrozu

Krótko po narodzinach kociąt

W nocy nie potrafiła zasnąć. Męczyły ją myśli o tym, dlaczego jej kocięta zostały pokarane w tak okrutny sposób przez Klan Gwiazdy. Łzy spływały jej po policzkach, gdy patrzyła na swoje śpiące pociechy. Och, ile by dała, aby Kosaćcowa Grzywa mógł teraz tu być, obok niej. Aby mógł końcówką ogona wytrzeć słone łzy i wesprzeć ją. Jednak nie było go tu. Kto wie, jak zareagowałby na swoje dzieci. Czy w ogóle by je kochał? Co jeśli nie chciałby ich nawet znać przez ich niepełnosprawność… Może by je porzucił? Albo gorzej, zabił? Postrzępiony Mróz zadrżała na samą myśl, po czym przytuliła młode bliżej do siebie, kuląc się wokół nich. Nie. Nigdy by tego nie zrobił. Kochałby je z całego serca. Jednak co miała począć teraz, gdy sypało się tyle pytań o ich pochodzenie..? Nie chciała oszukiwać swoich pobratymców, ba, nawet swoich bliskich. Jedynie Gąsienicowy Ogryzek wiedział o ich pochodzeniu. Cieszyła się, że może mu na tyle zaufać, aby mu to wyznać. Pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno nienawidziła go całym sercem, za coś, czego nawet nie mógł kontrolować. A teraz on mógł przecież znienawidzić ją, za to, że ma kocięta z kocurem z innego klanu. Mogła przecież nie zakochać się w Kosaćcowej Grzywie. Spojrzała na swoje kocięta, które spały u jej boku, czasami ruszając się delikatnie, aby poprawić pozycję. Cóż, może i mogła się zakochać w kimś innym, jednak czy potrafiłaby oszukać miłość?

Od Postrzępionego Mrozu

Przed narodzinami kociąt

Jej serce rozrywało się na strzępy, myśląc o tym, co może teraz czuć Kosaćcowa Grzywa. Tak dawno nie widziała się z nim, więc co teraz myśli sobie kocur? Że porzuciła go? Że go nie kocha..? Nie mogła spać w nocy na samą myśl. Gąsienicowy Ogryzek właśnie wszedł do żłobka, przynosząc jej coś do jedzenia. Na pyszczku jak zawsze miał ciepły uśmiech, a w oku było widać ten jej ulubiony błysk troski. Czasami chciałaby, żeby Kosaćcowa Grzywa był z nią w Klanie Klifu i mógł się nią tak zajmować… Jednak było to niemożliwe. Patrzyła teraz na swojego brata niepewnie, gdy kładł przed nią mysz. Ostatnio nie była prawie głodna, a jedzenie wmuszała w siebie dla dobra kociąt… Powoli wgryzła się w mysz, gdy jej brat przemówił.

— Jak się czujesz? Potrzebujesz czegoś? — Przyglądał się temu, jak jego siostra je.

— Nie, ale dziękuję za troskę. — odpowiedziała kotka. Nadal jednak jej brat mógł zauważyć, że złapała ona zawiasa.

— Hej, jesteś pewna, że wszystko okej? Wyglądasz na rozkojarzoną… Tylko mnie nie oszukuj. Proszę. — Patrzył na nią z poważną miną. W końcu Postrzępiony Mróz westchnęła pokonana.

— Wiesz… Martwię się o niego. Nie wiem, co teraz może czuć. Praktycznie się nie widzimy… — Spojrzała w bok. Słowa te mówiła szeptem, chociaż w kociarni byli sami w tym momencie. Mysi Postrach akurat zabrał swoje kocięta na spacer po obozie, aby rozprostowały swoje małe łapki. Często spoglądała na to, jak jego kocięta bawią się w żłobku. Czy jej też będą takie radosne..? Miała taką nadzieję… W końcu nawet bez poznania ojca będą kochane nie tylko przez nią.

— Przykro mi… Na pewno mu przekażesz, gdy już będziesz gotowa i urodzisz. — Na jego słowa do głowy wpadła jej myśl. Od razu odwróciła się w jego stronę.

— No tak, przecież! Ty mógłbyś mu przekazać! — Kocur patrzył na nią zszokowany.

— Ja? Przekazać? Co jak ktoś mnie przyłapie? — Był zmieszany, kotka mogła to zauważyć prawie od razu, jednak nie miała zamiaru się poddawać.

— Na granicy. Dasz radę, wierzę w to. Wiesz, gdzie się spotykaliśmy, prawda? — Jej brat widział, że mówi ona na serio. W końcu westchnął.

— Tak, mniej więcej… Jesteś pewna, że to dobry pomysł..?

— Tak. Definitywnie. Zrób to dla mnie, proszę. — Jej błagalny wzrok od razu przełamał kocura.

— Przecież wiesz, że nie mogę ci odmówić…

***

Ból przeszywał całe jej ciało. Na Klan Gwiazdy, niech to się już skończy! Słyszała, jak Wieczne Zaćmienie mówi do niej coś, jednak nie była w stanie nawet określić tego, co dokładnie próbuje jej przekazać medyczka. Czy można ogłuchnąć z bólu? Chyba właśnie się to dzieje. Postrzępiony Mróz panikowała wewnętrznie, jednak tym razem w końcu usłyszała kotkę.

— Jedno jest! Jeszcze trochę, Postrzępiony Mrozie! Dasz sobie radę! — Te słowa od razu dodały kotce otuchy i determinacji. Zaraz jednak miała ją stracić… Wieczne Zaćmienie spojrzała sceptycznie na kociaka, po czym podała go drugiej medyczce. — Ćmi Księżycu, sprawdź, czy wszystko z nią okej.

— Dobrze. — Skinęła głową i razem z Astrową Łapą zaczęły sprawdzać stan kociaka. Usłyszała pisk malutkiej kotki, na co spojrzała zmartwiona na medyczki.

— Chyba ma słabą tylną kończynę… Oprócz tego… Chyba wszystko okej. Przynajmniej tak mi się zdaje… — Astrowa Łapa zaraportowała swojej mentorce. Wieczne Zaćmienie jednak zerknęła szybko w tył na kociaka i spojrzała na uczennicę.

— Nie ma też źrenicy. Sprawdźcie ją dokładnie, czy na pewno nic więcej jej nie dolega. — Czy kotka dobrze słyszała? Czy jej kociak jest chory..? W tym momencie wrzasnęła prawie z bólu, gdy kolejna kulka wyszła z niej. Od razu rozpoczęła się kolejna inspekcja. Druga kotka wyglądała na zdrową. Trzecia natomiast… Gdy wyszła z brzucha matki, medyczki od razu zauważyły, że nie oddycha. Postrzępiony Mróz zamarła, słysząc, jak Medyczki od razu wkroczyły do akcji.

— Nie oddycha. Ćmi Księżycu, zajmij się Postrzępionym Mrozem, ja zajmę się kociakiem. — Zaczęła szybko wylizywać je, aby nabrało ciepła, a po chwili też masować klatkę piersiową małej kotki. Postrzępiony Mróz patrzyła na to z przerażeniem. Na Klan Gwiazdy, oby nie umarło. Oby jej ukochane kocię nie umarło…

— Czy wszystko z nią będzie okej..? — wydyszała, sama tracąc siły. Wszystko wydawało jej się odległe, jednak Astrowa Łapa przejęła stery i przycupnęła przy niej, uspokajając ją.

— Hej, Postrzępiony Mrozie, spójrz na mnie. Wszystko będzie okej. Obiecuję ci to. — Lekko uśmiechnęła się do starszej, na co ta spojrzała na nią lekko smutna.

— Astrowa Łapo… Przepraszam, że byłam tak okropną mentorką…

— Co..? Przecież byłaś doskonała, to po prostu nie była ścieżka dla mnie… Nie było mi pisane zostanie wojowniczką… — Na jej słowa kotka po prostu ułożyła głowę na ziemi zamykając oczy. Nie miała już siły na dyskusje czy rozmowy. W końcu usłyszała, jak trzecie kocie piszczy donośnie. Otworzyła delikatnie oczy. Wieczne Zaćmienie westchnęła, widząc, że w końcu się jej udało. Jej kocięta, były bezpieczne… Gąsienicowy Ogryzek spojrzał na nią z uśmiechem na pyszczku.

***

Maluchy tuliły się do jej brzucha, ssąc od niej mleko. Patrzyła na nie z lekkim uśmiechem, jednak czuła i zmartwienie. Bała się tego, jak będą funkcjonowały w późniejszym życiu. W końcu nie wiadomo, czy nie dolega im coś więcej… Co jeśli przez to umrą..? Potrząsnęła głową. Kątem oka zauważyła, jak jej brak wchodzi do żłobka z jedzeniem. Położył przed nią kosa i uśmiechnął się na widok kociaków.

— Są piękne. Nazwałaś je już może jakoś? — Zapytał kocur. Postrzępiony Mróz spojrzała na swoje pociechy teraz z uśmiechem. Nie powinna się aż tak przejmować. Powinna im pomagać najbardziej jak potrafi, oraz je kochać.

— Tak. Światełko, Niebo i Drobna. — Wskazywała każdego kociaka po kolei.

— Śliczne imiona. Pasują im! — Uśmiechnął się, kładąc się obok siostry. Dzięki swojemu bratu miała pewność, że dostaną wiele miłości, nie tylko od niego. Zapewne zostaną odwiedzone też przez inne koty bliskie jej. Tego mogła być pewna.

Od Postrzępionego Mrozu

Poranny wiatr delikatnie muskał sierść kotki, podczas gdy wybierała się właśnie na polowanie z bratem i jego uczniem, Świergoczącą Łapą. Młodszy kocur właśnie węszył w powietrzu, szukając zwierzyny. Gdy już zareportował mentorowi zapachy, które wyczuł, został odesłany do łowienia. Postrzępiony Mróz uśmiechnęła się delikatnie. Przypomniały się jej czasy, w których sama szkoliła Astrową Łapę… Może i teraz znów dostała uczennicę, jednak była przy niej bardziej spięta, niż wtedy, gdy trenowała Aster. Bała się, że znowu zawali jej trening, że popełni błąd. Potrząsnęła głową, czując ogon brata na swoim barku.— Wszystko okej? — zapytał zmartwiony. Kotka uśmiechnęła się ciepło. Jego wsparcie naprawdę pomagało jej przejść cięższe chwile.

— Tak, dzięki. Szkolenie Świergoczącej Łapy idzie ci nawet nieźle, z tego, co widzę? — spojrzała w krzaki, w których zniknął kocurek.

— Oczywiście, jestem z niego dumny. A Zmierzchnicowa Łapa? Słyszałem, że jest nietypowa.

— Jakoś sobie radzi… Nie trenuję jej jakoś długo. Nie wiem, czy mogę powiedzieć coś więcej. — spojrzała na swoje łapy. Kocur przez chwilę tylko przyglądał się jej.

— To nie twoja wina — wyszeptał czule — Każdy przeczuwał, że Astrowa Łapa zmieni ścieżkę. Od małego interesowała się ziołami. Kręciła się obok legowiska medyków nieustannie.

— Ale wydawała się być na mnie zła. Albo… niezadowolona. Gąsieniczku, ja po prostu czułam się niechciana. — spojrzała na niego z zaszklonymi przez łzy oczami. Kocur liznął ją pomiędzy uszami i spojrzał na nią ze zmartwieniem.

— Nie przejmuj się. Po prostu nie potrafiła przekazać tego, jak się czuje.

— Może masz rację… — przyznała szylkretka. Jednak jeśli miała być szczera, w obecności byłej uczennicy czuła się niekomfortowo, jakby w gardle ugrzęzło jej coś, czego nie była w stanie połknąć. Z krzaków wyskoczył Świergocząca Łapa z sójką w pyszczku, na co kotka prawie podskoczyła, nie spodziewając się go.

— Zobacz! Może być? — skierował pytanie do mentora, na co ten skinął głową z aprobatą.

— Brawo. Ja i Postrzępiony Mróz też pójdziemy zapolować, więc jeśli chcesz, to możesz coś jeszcze znaleźć. — na jego słowa kocurek od razu zakopał pod drzewem zdobycz i znów zniknął w krzakach. Gąsienicowy Ogryzek wstał, wskazując na dalszą część lasu. Kotka podążyła więc za nim, aby zapolować. Wskoczyła za nim w jeden z krzaków jeżyn, zadrapując brzuch, przez co syknęła. Jej brat od razu odwrócił się, patrząc na nią z pytającym wzrokiem.

— Wszystko okej?

— Tak, tylko te krzaki jeżyn potrafią być denerwujące. — burknęła pod nosem, łapiąc kłaczek futra zębami, delikatnie wydostając go z kolców. Polizała ranę, zdenerwowana na swoją nieuwagę. Kocur podszedł do niej i westchnął.

— Będzie najlepiej, jak Wieczne Zaćmienie to obejrzy. — stwierdził, na co kotka przewróciła oczami.

— Jakby po wojnie nie miała wystarczająco roboty. — mruknęła, wstając. — Zapolujmy i wracajmy.

***

Patrzyła, jak rudy kocurek odkłada zdobycz na stertę ze zwierzyną. Sama odłożyła złapaną przez siebie wiewiórkę i wybrała sobie z niej kosa. Ostatnio jej brzuch robił się bardziej okrągły, pomimo tego, że ze zwierzyną było słabo. Co się dziwić, skoro po wojnie było wiele rannych, nie było wystarczająco kotów do polowań, a uczniowie musieli chodzić przez to na jeszcze więcej treningów. Niedaleko dostrzegła Płomienną Łapę, która wychodziła z legowiska uczniów, patrząc na swojego brata. Szylkretce było szkoda tych kociaków, a szczególnie Płomiennej Łapy. Nie dość, że straciła brata, to jeszcze okazało się, że jej mentorka, z którą zapewne była blisko, okazała się być zdrajczynią. Ona sama patrzyła na Zielone Wzgórze z nienawiścią. W końcu to przez nią umarła jej matka. Prawie podskoczyła, już drugi raz tego dnia, gdy znikąd pojawił się obok niej jej brat.

— To co, odwiedziłaś już Wieczne Zaćmienie? — spytał, na co kotka westchnęła.

— Już, już… Chociaż bym zjadła…

— Już ja wiem, że będziesz się próbowała wymigać. — odpowiedział kocur, unosząc brew. Cóż, może i miał trochę racji…

— No dobrze, dobrze… — odłożyła kosa obok niego, aby popilnował jej posiłku, a sama skierowała się do legowiska medyczek. Cóż, jak podejrzewała, te wcale nie cieszyły się na więcej roboty. Wieczne Zaćmienie westchnęła, widząc kotkę.

— Czego trzeba… — zapytała, widocznie zbierając się na bycie miłą. Postrzępiony Mróz rozejrzała się. W kącie legowiska Ćmi Księżyc uczyła czegoś Astrową Łapę. Od razu odwróciła wzrok. Nie chciała patrzeć na młodszą…

— Zraniłam się w brzuch, jeśli nie da się na to nic poradzić, to po prostu pójdę… — odpowiedziała na pytanie medyczki. Ta przywlokła się do szylkretki, sprawdzając ranę. Zatrzymała się jednak gwałtownie, gdy pod swoją łapą oprócz krwi wyczuła też coś winnego. Spojrzała na kotkę dociekliwie.

— Postrzępiony Mrozie, czy ty… Starałaś się z kimś może o potomstwo? — zaczęła ostrożnie medyczka. Potomstwo? Postrzępiony Mróz momentalnie zamarzła. Dlaczego o to pyta?

— Nie, skąd takie pytanie..? — czy medyczka zawsze była tak ciekawska pod względem czyjegoś życia miłosnego? Może i Klanowi Klifu brakowało po wojnie kotów, jednak czemu miałaby akurat jej wspominać o takich rzeczach. Wieczne Zaćmienie spojrzała na nią poważnie.

— Cóż, twój brzuch w takim razie wskazuje na coś innego. — stwierdziła jak gdyby nigdy nic. Futro szylkretki zjeżyło się słysząc te słowa.

— Co!? Jak to, to niemożliwe, ja… — zaczęła się gubić we własnych słowach. Język plątał się jej, jak chyba nigdy dotąd. — Wieczne Zaćmienie, musisz żartować, prawda..?

— Czy wyglądam na kogoś, kto żartuje? Zresztą, nie miałabym nawet na to humoru. — odburknęła.

— Nie możesz sprawdzić jeszcze raz..? To musi być pomyłka… Po prostu więcej ostatnio jem… — zaczynała powoli panikować. Przecież nie mogła być w ciąży, jak? Kiedy to się stało..?

— Postrzępiony Mrozie, po twoich sutkach widzę, że za niedługo zaczniesz produkować mleko, a twój brzuch nie zrobił się większy, zrobił się nabrzmiały. Lekko, ale jest to znak, że jesteś w ciąży. Nie wiem, co mogę ci jeszcze powiedzieć, oprócz tego, że z twoją raną nie jestem w stanie nic zrobić. — Postrzępiony Mróz słuchała tych słów w szoku.

— Oh. Cóż, no… Dobrze… Dzięki za pomoc. — odpowiedziała cicho, tępo patrząc w ziemię. Odwróciła się i wyszła z legowiska. Skierowała się w stronę wyjścia z obozu, jednak zatrzymał ją Gąsienicowy Ogryzek.

— Hej, Postrzępiony Mrozie, co się stało? Źle wyglądasz… — zmartwiony pysk kocura skanował jej twarz dokładnie, jednak ta nadal patrzyła w ziemię. Nie mogła w to uwierzyć. Jak mogła do tego dopuścić? W normalnych okolicznościach cieszyłaby się, jednak… Jej ukochany kocur nie był tu z nią. Nie mógł jej wesprzeć. Nagle, pomimo tego, ilu miałam przy sobie bliskich, poczuła się… Samotna. Jakby ktoś wyrwał jej serce. Spojrzała na swojego brata, na swojego ukochanego braciszka… Przecież jeszcze nie tak dawno razem bawili się w żłobku, a teraz..? A teraz wali się jej życie. Nie wiedziała, co powiedzieć. Słowa ugrzęzły jej w gardle, rozglądała się w kółko nerwowo, aż poddała się, zwieszając głowę. Jedyne, co była z siebie w stanie wydusić, to:

— Jestem w ciąży. — słowa te były tak ciężkie do wypowiedzenia. Podniosła delikatnie głowę, patrząc na zszokowanego już teraz brata. On sam nie mógł uwierzyć tak jak i ona. Klanie Gwiazdy, wybacz mi. Wybacz, że miłość pochłonęła mnie, nie zostawiając nic.

Od Postrzępionego Mrozu Do Zmierchnicowej Łapy

Nie, tylko nie to. Tylko nie wojna, nie z Klanem Wilka. Postrzępiony Mróz chodziła w kółko niedaleko obozu, podczas gdy jej brat obserwował ją ze zmartwieniem.

— Jesteś pewna, że chcesz walczyć? Bo osobiście nie wiem, czy to dobry pomysł… — Gąsienicowy Ogryzek patrzył na nią, mając nadzieję, że ta zmieni zdanie. Kotka nadal jednak kręciła się nerwowo.

— Nie mogę, wyznaczono mnie, nie mogę tak po prostu powiedzieć, że zostaję! — odpowiedziała kotka.

— To co zrobisz, jeśli przyjdzie ci z nim walczyć? — Gąsienicowy Ogryzek wpatrywał się w nią teraz, wiedząc pewnie, że by tego nie przetrwała. Cóż, miał rację. Nie podniosłaby łapy na ukochanego. Wolałaby dać się zabić. Wolałaby, żeby wojownik Klanu Wilka rozszarpał ją na strzępy, rozrywając gardło, aby jej krew wylała się na terytorium Klanu Klifu, ale nie jego. Nie on, był zbyt piękny, zbyt idealny, aby umierać… Postrzępiony Mróz spojrzała na brata.

— Uciekłabym. Albo… Udawalibyśmy.

— Co jak ktoś zauważy? — dociekał brat.

— Nie wiem… Nie mam pojęcia. — przyznała kotka, jej głos załamał się delikatnie. — Wracajmy do obozu…

— Po prostu się o ciebie martwię. — zaczął, podążając za siostrą. Domyślała się, że nie chce dla niej źle, wręcz przeciwnie. Jednak co mogła mu powiedzieć? Sama nie wiedziała, co zrobi podczas wojny.

— Wiem, tylko… Kocham go. A teraz wszystko się sypie. Sypało się od czasów śmierci Melodyjnego Trelu. Po prostu… To wszystko jest skomplikowane. Mam tylko nadzieję, że nic mu nie będzie…

— A ja mam nadzieję, że nic nie będzie tobie. Nie chciałbym cię stracić. Wystarczy mi to, że umarła Melodyjny Trel… — kotka warknęła pod nosem na słowa brata.

— Pokrzywowe Zarośle za tym stoi. Przecież widziałeś, jak Melodyjny Trel się przez nie zachowywała… — biła ogonem po ziemi, podczas gdy jej brat patrzył na nią zmartwiony.

— Myślisz, że by to zrobiło..? — spytał niepewnie. Kotka odwróciła wzrok.

— A kto inny by mógł..? To wszystko jest podejrzane, nie sądzisz? Zagubiony Obuwik też umarła, tak nagle. Czy aby na pewno zabił ją ktoś z Klanu Wilka..?

— Czy mówisz to dlatego, że mieszka tam Kosaćcowa Grzywa? — spytał podejrzliwie, na co kotka spojrzała na niego niepewnie.

— Czemu tak myślisz? Nie usprawiedliwiam ich, tylko zastanawia mnie, czemu uważamy, że tak nas nienawidzą… — spojrzała na swoje łapy, po czym zauważyła, że są już przy wejściu do obozu.

— Nie wiem, na pewno jest jakiś powód, na przykład ta wojna. Chodźmy coś zjeść… — po tych słowach wszedł do obozu. Kotka westchnęła i podążyła za nim.

***

Wchodząc do obozu kotka widziała zmartwione pyszczki innych kotów. Nie wiedzieli, jak może się skończyć ta bitwa. Co jeśli przegrają..? Nie, nie mogliby… Są silni. Choć… Musiała przyznać, Klan Wilka wydaje się być silniejszy. Widziała mięśnie kotów z tego klanu na zgromadzeniach. Z resztą, sam Kosaćcowa Grzywa jest również dobrze umięśniony, jak i silny. Było to widać na pierwszy rzut oka. Usiadła na środku obozu, czekając na wymarsz. Siedziała nadal obok brata, w końcu dawał jej tyle spokoju…

— Cześć Strzępko — Źródlana Łuna przywitała się, ignorując siedzącego obok brata kotki. — Jak samopoczucie?

Prawie podskoczyła, gdy kotka nagle wyrosła tuż obok niej. Widziała i jej zdenerwowanie, jednak miała szczęście, że nie było ono wywołane kochankiem, który mieszka w przeciwnym klanie, z którym właśnie dzisiaj mieli zawalczyć. Choć, kto wie, może i więcej kotów z klanu ma romanse poza klanowe. Potrząsnęła głową i uśmiechnęła się do kotki. Musiała na czymś skupić myśli, a Źródlana Łuna wydawała się być dobrym wyborem.

— Trochę się stresuję, nie codziennie bierze sie udział w wojnie. — przyznała, patrząc przez chwilę przed siebie, jednak wróciła wzrokiem do rówieśniczki. — A ty? Jak się trzymasz?

— W miarę dobrze — miauknęła, marszcząc brwi. — Wiesz, nie wiadomo, czy do niej dojdzie. Trzeba mieć nadzieję, że to tylko jakieś nieporozumienie. — Strzepnęła ogonem i przeniosła wzrok na przód grupy. — Choć... Muszę przyznać, nie za bardzo wierzę w umiejętności negocjacji Liściastej Gwiazdy.

— Też nie bardzo wierzę, że zatrzymamy to, co nieuniknione. Ale kto wie. Oby jednak się udało… Nie uśmiecha się mi rozlew krwi. — skrzywiła się delikatnie na samą myśl ciała ukochanego, które mogłaby znaleźć na polu walki. Nie. Jest silny. Da sobie radę. — Poza tym, każde życie się liczy, prawda?

— Prawda... — mruknęła. — No cóż, liczmy, że Klan Gwiazdy będzie dziś po naszej stronie.

— Tak… — odpowiedziała towarszyszce. Usłyszała, jak koty zbierają się. Łuna odeszła od niej, więc zdecydowała się iść na razie sama. Spojrzała na Złotą Drogę, który siedział przy żłobku. Rzuciła mu delikatny uśmiech. Kocur wspierał ją podobnie jak i brat po ostatnich przeżyciach i śmierci jej matki. Wyruszyli z obozu kierując się w stronę granicy z Klanem Wilka. Łapy kotki trzęsły się delikatnie, wiedząc, że na miejscu może ją czekać dosłownie wszystko. Kto wie, co się wydarzy… Po dłuższym czasie nareszcie dotarli na miejsce. Rozglądała się dookoła, stojąc z tyłu. Nie chciała się wychylać. Bała się tego, co mogłaby zobaczyć. Bała się, że wśród kotów zobaczy Kosaćcową Grzywę. Jej żołądek ściskał się. Czuła, że zaraz zwymiotuje. Nie jest gotowa na walkę. Powinna była faktycznie zostać. Na Klan Gwiazdy, przecież to nie skończy się negocjacjami. Nikła Gwiazda już teraz kipiał nienawiścią, bijąc ogonem po ziemi. Patrzył na Liściastą Gwiazdę jakby była jego ofiarą, a być może nawet i nią zostanie. Postrzępiony Mróz przełknęła ślinę. Co teraz? Co ma zrobić? Spojrzała na koty dookoła siebie. Zdecydowała się w końcu przejść do przodu. Wzięła głęboki wdech, podchodząc do reszty. Spojrzała w tłum wilczaków. Z początku uspokoiła się nie widząc partnera, jednak zmieniło się to, gdy zauważyła, jak stoi obok ciemnego wojownika. Momentalnie poczuła, jak łapy trzęsą się jej ze stresu. Nie, tylko nie to. Oby tylko nie odbyła się walka. Oby… udało się wynegocjować pokój. Jej liderka w końcu przemówiła.

— Nikła Gwiazdo, witaj — powiedziała uroczyście. Patrzyła kocurowi prosto w ślepia. — Czy chciałbyś wyjaśnić czemu zaszczyciłeś nasze tereny tak... liczną wizytą?

Lider wilczaków przeciął ogonem powietrze, powstrzymując swych wojowników przed wyskoczeniem ku gardłom klifiaków. Parsknął sarkastycznie.

— Że też masz czelność pytać — prychnął pogardliwie — Niby taka pewna siebie, atakuje nasze patrole, zapowiada kradzież terenów, ale gdy przychodzi co do czego nagle się lęka. Czyżby przytłoczyła cię nasza armia, Liściasta Gwiazdo? Niestety, muszę cię rozczarować, na zmianę zdania już za późno.

Na jego słowa kotka zamarła.

— Atak? Jak to, przecież nikt nie powiedział nic o żadnym ataku… — spojrzała na Źródlaną Łunę — Jeśli dobrze pamiętam, żaden wojownik naszego klanu nie zgłaszał zaatakowania Klanu Wilka.. Prawda..?

— Nie przypominam sobie — wymamrotała Źródlana Łuna, jej oczy szeroko otwarte. Podniosła wyżej podbródek. — Nic nie zrobiliśmy! — Syknęła kotka. Nagle liderzy zawyli. Nie, nie! Patrzyła z przerażeniem jak koty zaczynają się na siebie rzucać. Wycofała się, nie wiedząc gdzie się podziać. Na Klan Gwiazdy, nie mogła z nimi walczyć! Odwróciła się, biegnąc w stronę krzaków. Nie chciała walczyć. Skryła się, obserwując walkę. Była tchórzem, to fakt, ale jeśli ktokolwiek zabłąkałby się szukając medyka, to mogłaby pomóc go szukać… Obserwowała, jak koty wylewały krew, tylko… Za co? Za głupie nieporozumienie? Nie rozumiała, jak mogło się to stać. Dostrzegła, jak niedaleko walczył Kosaćcowa Grzywa, z tym samym ciemnym wojownikiem, z którym stał, przeciwko Judaszowcowemu Pocałunkowi i Mniszkowemu Nektarowi. Zastępca był nieźle potargany, podobnie jak Mniszek. Szylkretka przełknęła ślinę. Jak tak dalej pójdzie, to wszystkich ich wybiją. Nagle przerażający, przenikający śmiech rozlał się po Czarnych Gniazdach. Wydawał się dochodzić znad głów, z koron... Sprawił, że koty zastygły. Wątła, wręcz nie kocia postać zeskoczyła z jednego z drzew, a za nią dwie kolejne, z krzaku wypełza czwarta... Pierwsza niosła w pysku... coś... Coś, co przypominało łapę. Może nawet kiedyś nią było. Postrzępiony Mróz zamarła ze strachu, gdy wyszła z ukrycia. Czy to…

— Jacy wy jesteście rozkoszni — powiedziała kotka, kiedy wypluła już lekko nadgniłą łapę. Uśmiechnęła się do znanych jej kotów z Klanu Klifu. — Kojarzycie prawda? Miała takie futerko, że trudno nie rozpoznać... Ja nawet rozpoznałam, kiedy biedną widziała, jak się wykrwawia, a ostatnio moje oczy spotkały się z jej, kiedy

— Nie... — Judaszowcowy Pocałunek uśmiechnął się, wręcz maniakalnie, choć nie było mu do śmiechu. — Co za... Co za wronia strawa! — wypluł wręcz z pyska, nie mogąc oderwać wzroku od Terpsychory.

— Och... Jak grzecznie milczycie, jak patrzycie i czekacie... Że też nie mogliście być tacy spokojni od początku. — Pokręciła głową. — Bo wiecie, ja was obserwowała, z moimi towarzyszkami... Już od dawna mące sobie i mącę... Głównie w Klanie Klfiu, jednak co rodzina, to rodzina... ale mącenie w Klanie Wilka też było przezabawne! Tak łatwo się wami zabawiać! Bhaha! — Zaśmiała się na widok pyska Judaszowca. Postrzępionemu Mrozu zrobiło się niedobrze. — Oj mój drogi! Czy pamiętasz, jak skradłeś mi piórka w kociarni? Oh... Judaszowcu, czy ja też ci coś teraz skradłam? Czy opłakałeś jedną lub drugą z tych kotek? Ale nie... Och bo wy myślicie, że to ja zabiłam biedną, smutną Obuwik? Bhahah! WY GŁUPCY!

— Jak nie ty to kto, co? Któraś z tej twojej ślepej bandy? — warczał zastępca, robiąc powolne, pełne napięcia kroki.

Uśmiechnęła się i również zrobiła jeden krok do przodu. — Hm... Wiesz, mój drogi... Myślę, że odpowiedź jest po prostu zbyt blisko ciebie... Tak blisko, że jej nie dostrzegasz. My, w głównej mierze, w tej sprawie łapeczek nie taplałyśmy... Chociaż, może troszkę kłamie... Ale dopóki serduszko jej biło, my nic nie zrobiłyśmy. Potem dopiero... Wiesz, jak to mówią Judaszowcu... Stare znajomosći nigdy do końca nie umierają, trzeba sobie pomagać... — Spojrzała na łapę Obuwik. Miała wysuniete pazury, a między nimi dalej widoczne były kępki sierści. — Chodź, podejdź... Przyjrzyj się dokładnie temu futerku, które tak się wciąż dzielnie trzyma.

Terpsychora wybuchła śmiechem, patrząc na Zielone Wzgórze.

— Spójrzcie na nią! Zielona nie tylko z imienia, zaraz chyba puści pawia! Pani wielka wojowniczka! — na jej słowa Postrzępiony Mróz sama przeniosła na nią wzrok. Nie, to niemożliwe…

— Czy to… — widziała ból w oczach Judaszowcowego Pocałunku. Nigdy nie spodziewałaby się, że tak właśnie potoczy się walka.

— Och tak! Spójrz bliżej! — Podniosła cuchnące łapsko. Niemal rzuciła nią w kocura. — Futerko tak ci znane, tak ci bliskie, chociaż... No nie do końca tobie... twojej siostrze na pewno! Czarne jak smoła! Specjalnie je zachowałyśmy, żeby miec pewność, że umowa zostanie uszanowana. Z wami nigdy nie wiadomo... Wszystko byłoby okej, ale... Proste zadanie przerosłą biedną Zielone Wzgórze, a miała tylko jedno... — powiedziała, wpatrując się nie w kocura, a w zielone ślepia dawnej przyjaciółki. Nagle jej łagodny, rozbawiony wyraz pyszczka zmienił się. Była rozsierdzona, pluła wszędzie dookoła — Miała trzymać kogokolwiek, kto stanie między mną, a moim Pokrzywkiem, moją rodziną, daleko! Miała nie pozwolić, aby ktokolwiek się wtrącał! Aby jakiekolwiek zaszczane łajno nie pałętało się wokół niego, nie smuciło go, ani nie sprawiało kłopotów! A ona nawet z tym sobie nie poradziła! Nawet zabicie tej głupiej, szurającej po trawie brzuszyskiem, pchły ją przerosło! Nawet tego nie mogła zrobić dobrze!

Zielone Wzgórze patrzyła po kotach wokół siebie. Postrzępiony Mróz odwróciła się i odbiegła. Dopiero co wyszła z ukrycia, a znów chciała się schować… Zauważyła, że Kosaćcowa Grzywa stoi niedaleko. Niket nie zwracał na niego aktualnie uwagi, wszyscy byli wpatrzeni w Terpsychorę. Podbiegła skrycie do Kosaćcowej Grzywy, który stał obok wojowników, z którymi wcześniej walczył. Pchnęła go w bok, ukrywając się razem z nim w krzakach. Popatrzyła na jego rany zmartwiona.

— Wszystko w porządku? Nic ci nie jest? — patrzyła na jego rany z paniką w oczach.

— Nie, nie… Wiesz, że jakby nas zobaczyli, mielibyśmy przechlapane. — kocur skarcił ją, na co te westchnęla.

— Wiem, ja… Martwiłam się. Przepraszam, że nie mogliśmy się spotkać. Ja chciałam, tylko…

— Było ci ciężko. Wiem, widzę to po tobie, sama mówiłaś, że wiele ostatnio przeszłaś. — Postrzępiony Mróz patrzyła na kocura, który był całym jej światem. Jego słowa były jak miód na jej ostatnio złamane serce.

— Przepraszam…

— Nic się nie stało. Tylko, proszę, uważaj na siebie w tej walce. — przez chwilę patrzył na nią, po czym polizał jej ucho delikatnie. Wstał, przez co syknął lekko z bólu. — Muszę wracać. Powodzenia.

— Powodzenia… — patrzyła, jak kocur wychodzi z krzaków, pojawiając się obok Kruczego Pióra, który wrócił z nieudanych poszukiwań medyków. Krzyk Zielonego Wzgórza rozniósł się na cały las, podczas gdy Judaszowcowy Pocałunek patrzył na nią z niedowierzaniem. Pazury znów zaczęły przecinać powietrze, gdy ta została w swoim ukryciu. Całą walkę obserwowała z krzaków. Czuła się z tym okropnie, przecież mogła pomóc, ba, powinna! A teraz mogła tylko patrzeć na ciała pobratymców. Wzdrygnęła się widząc ciało swojego przyjaciela. Nie, to niemożliwe… Złota Droga, on… nie żył. Kotka zapłakała. Dlaczego on? Był dla niej tak bliski, więc czemu musiał umrzeć… Podeszła do kocura, którego krew lśniła w słońcu.

— Złota Drogo, nie, proszę, obudź się… Błagam… — kocur był dla niej tak ważny, a teraz leżał przed nią z wyprutym gardłem. Jego ostatnie chwile były pełne męczarni… Załkała nad jego ciałem. Widząc jednak, że tuż obok niej ktoś walczy, zdecydowała, że zaciągnie jego ciało na bok. Gdy spotkała inne na swojej drodze, zrobiła to samo. Nie chciała, aby musieli leżeć teraz wokół walczących kotów. Zasługiwali na spokojną drogę do Klanu Gwiazdy. Nic nikomu nie zrobili. Przecież to wszystko przez te przeklęte samotniczki! Syknęła ze złością, spoglądając na ciało Złotej Drogi. Podeszła do niego, kładąc się obok. Oby czuwał nad nią i nad Klanem Klifu z góry… Rozejrzała się dookoła. Przegrywali, było bardzo źle. Gdzieś niedaleko widziała, jak Kosaćcowa Grzywa nadal walczy. Wojownicy z jej klanu nie równali się jego sile, cóż, widać, że jest umięśniony. Ale jak może się nad nim rozpływać, podczas gdy zabija jej pobratymców? Potrząsnęła głową. Usłyszała, jak zastępca ogłasza odwrót. Ostatni raz spojrzała na przyjaciela, bliskiego jej sercu, po czym odwróciła się i pobiegła w stronę obozu.

***

Ranni, wszędzie ranni, a ona nawet nie tknięta. Tak źle się z tym czuła… Przecież mogła ocalić Złotą Drogę… Prawie podskoczyła, gdy Gąsienicowy Ogryzek podszedł do niej z ulgą.

— Jak dobrze, że nic ci nie jest… — polizał siostrę pomiędzy uszami. Postrzępiony Mróz spojrzała na swoje łapy

— Tak, tak… Też się cieszę. Niestety inni nie mieli tyle szczęścia. — odpowiedziała.

— Przykro mi… — jej brat spojrzał na przyniesione dla czuwania ciało Złotej Drogi. — Nie mogłaś nic zrobić…

— Stchórzyłam, Gąsienicowy Ogryzku. Powinnam była po prostu zostać w obozie… — odwróciła się od brata i podeszła do Judaszowcowego Pocałunku, który zbierał patrol. Westchnęła. Jak może odkupić swoje winy? Co zrobić, aby nie stracić w oczach Klanu Klifu? Patrzyła na kocura, który czasem odwiedzał ją w żłobku. Teraz miał się stać liderem jej klanu. Zostanie Judaszowcową Gwiazdą. Nigdy nad tym nie myślała, wiedziała, że jest zastępcą, jednak nie spodziewała się, że dostanie awans w takich okolicznościach. Patrzyła po kotach, które albo zostały w obozie, albo wojnę opuściły bez większych szkód na sobie. Nie było ich wiele, więc przeczuwała, że czeka ich dużo roboty. Kątem oka zobaczyła, jak Mysi Postrach wychodzi ze żłobka z radością wymalowaną na pyszczku. Cóż, chociaż jego nie dotknęła tak bardzo wojna. Odkąd został ojcem bije od niego tylko dobra energia. Co się dziwić, miał przekochane kocięta, jednak urodzone w bardzo nieciekawych okolicznościach… Cieszyła się wewnętrznie, że żaden wilczakn nie wpadł na pomysł ataku na obóz. Byłoby to okrutne. Dreszcze przeszły jej po ciele na samą myśl.

***

Patrzyła na Zmierzchnicową Łapę, której wzrok był… Pusty. Stresowała się, w końcu nie skończyła szkolenia swojej pierwszej uczennicy. Obwiniała się za to każdego dnia, jednak jedynie Gąsienicowy Ogryzek o tym wiedział. Cóż, może i wspominała coś o niej Kosaćcowej Grzywie, jednak nie aż tak dogłębnie. Ostatnio coraz ciężej jest jej otworzyć się kocurowi.

— Jesteś gotowa na wyjście, czy potrzebujesz jeszcze chwili? — spytała młodszą. Ta jednak od razu podniosła się z pozycji siedzącej.

— Nie, możemy już iść. Jestem gotowa. — odpowiedziała monotonnym głosem. Postrzępiony Mróz skinęła tylko głową i ruszyła w stronę wyjścia, a młodsza podążyła za nią. Wiatr lekko targał jej futrem. Nie minęło dużo czasu od wojny, zaledwie pare dni, niektórzy wojownicy nadal kuleli przez zadane im rany. Spojrzała na uczennicę, gdy zatrzymały się na polanie. Stwierdziła, że dziś zapolują, gdyż po tak poważnej walce pokarm jest potrzebny w dużych ilościach. Zawęszyła, wyczuwając dość szybko nawet sporo zwierzyny. Kilka myszy, zając, oraz wiewióka.

— Powiedz mi, wyczuwasz jakąś zwierzynę? — zdecydowała się sprawdzić Zmierzchnicową Łapę.

(2801 słów)

<Zmierzchnicowa Łapo?>

[przyznano 28%]

Od Postrzępionego Mrozu

Przed straceniem uczennicy

— Już nie będziesz mentorką Astrowej Łapy. Zmienia ona ścieżkę, zostanie protektorem. — słowa Liściastej Gwiazdy zakłuły ją w serce. A może po prostu nikt nie chce jej powiedzieć wprost, że jest słabą mentorką? Astrowa Łapa wydawała się czasem niezadowolona ze swojego szkolenia, choć starała się to ukryć. Postrzępiony Mróz uśmiechnęła się lekko do liderki.

— Nauczyłam ją tyle, ile mogłam. Mam nadzieję, że sprawdzi się dobrze jako protektor i użyje wiedzy, którą jej przekazałam. — odpowiedziała jedynie liderce. Jednak od momentu stracenia uczennicy jeszcze bardziej podłamała się psychicznie. Czuła się tak, jakby była porażką. A może i jest..?

teraźniejszość

Nie widziała się z kocurem od dłuższego czasu, nie miała siły, ani chwili wytchnienia od obowiązków. Może i nie była już mentorką, ale czasem łapała się na tym, że gdy budzi się, szła w stronę legowiska uczniów, tylko po to, żeby przypomnieć sobie, że już nie szkoli Astrowej Łapy. Nadal chodziła na patrole, czasem sprzątała legowiska sama z siebie, próbując sobie jakoś zająć myśli czymkolwiek innym, niż ostatnimi wydarzeniami. Jej brat oraz Złota Droga, do którego znacznie się zbliżyła ostatnimi czasy, bardzo wspomagali ją w tych trudnych chwilach. Chciała tylko zapomnieć. Wymieniała teraz mech w legowiskach, gdy do obozu wpadły koty, które patrolowały, powiadamiając o grupie Wilczaków stojących na ich terytoriach. Już wtedy wiedziała, że zapowiada się wojna.

Od Postrzępionego Mrozu

W czasie zgromadzenia

Patrzyła na brata, który przemoczony odnalazł ją nareszcie wśród przerażonego pogodą tłumu. Poczuła ulgę, jednak jego oczy nie spoczywały na niej. Spoczywały niżej. Podążyła za jego wzrokiem i odnalazła jego punkt zainteresowania. Jej ogon nadal był spleciony z Kosaćcową Grzywą, który aktualnie leżał nieprzytomny. Gdy to zauważyła, od razu go odsunęła. Spojrzała na z desperacją w oczach brata, błagając, aby nikomu nie mówił.

— Gąsienicowy Ogryzku, ja… Ja mogę ci to wyjaśnić, proszę, tylko- — kocur zatrzymał ją, zanim skończyła.

— Masz pojęcie, co zrobiłaś? Klan Wilka zagraża nam, prawdopodobnie zabili naszego pobratymca, a ty… — spojrzał na wojownika Klanu Wilka. Postrzępiony Mróz przeszła z desperacji w panikę. To nie tak miało wyglądać. Miała mu powiedzieć, ale w swoim czasie!

— Wyjaśnię ci to, ale nie tutaj, ja po prostu… — nie wiedziała, co ma powiedzieć kocurowi. Widziała jego ból w oczach. Był zawiedziony, bo mówili sobie o wszystkim. Obiecali to sobie. A ona skłamała. Skłamała w jego żywe oczy, za co znienawidziła się.

***

Gdy dotarli do obozu, Liściasta Gwiazda zaszyła się w swoim legowisku. Koty, które zostały w klanie, były zdezorientowane zachowaniem tych, którzy przyszli ze zgromadzenia, ale same doświadczyły pogody, która nic dobrego nie wróżyła… Ona sama była zdruzgotana. Co, jeśli to jej wina? Co, jeśli to przez nią zgromadzenie zakończyło się w taki sposób..? Szła na samym końcu grupy, jednak… Zatrzymała się przy wyjściu z obozu. Gąsienicowy Ogryzek obrócił się w jej stronę.

— Chyba musimy pogadać. — cóż, najwyraźniej brat nie chciał dać jej ani chwili odpoczynku po tym, co przeżyli na zgromadzeniu. Głowa Potrójnej Łapy cały czas siedziała jej przed oczami. Przypomniała jej o jej matce. Gdy tylko obraz ciała Melodyjnego Trelu zalał jej wspomnienia, załkała. Kucnęła przy wyjściu z obozu, patrząc w ziemię. Jej brat momentalnie znalazł się przy niej, teraz już pocieszając ją, zamiast patrząc na nią karcącym wzrokiem.

— Nic nie idzie po mojej myśli! Gąsienicowy Ogryzku, ja nie wiem co mam robić… — załamana kotka łkała, podczas gdy ten tulił się do niej.

— Wyjdźmy na spacer… — stwierdził, jednak kotka potrząsnęła głową.

— Nie pozwolą nikomu wyjść po tym, co się stało. — stwierdziła smutnie kotka. Kocur spojrzał na gromadę wstrząśniętych kotów, które chyba same już nie wiedziały, co ze sobą zrobić.

— Myślę, że nawet nie zauważą, kiedy wyszliśmy. — wskazał ogonem w stronę wyjścia z obozu, więc w końcu westchnęła i wstała, podążając za nim. Pogrążeni w ciszy szli przez las, który powoli owijał się znowu blaskiem księżyca. Grad skończył się szybko, co zdziwiło chyba wszystkich. Nie zdążyli dojść do obozu, a już go nie było. Gąsienicowy Ogryzek zatrzymał się w końcu. Spojrzał na nią przez chwilę, jednak w jej oczach można było zobaczyć tylko zrezygnowanie i żal.

— A więc..? — delikatnie chciał poruszyć temat. — Opowiesz mi, jak to się stało? — Postrzępiony Mróz usiadła na ziemi, patrząc tępo na swoje łapy.

— Ja i Kosaćcowa Grzywa kiedyś wpadliśmy na siebie na granicy, jeszcze jako uczniowie. Złapaliśmy ze sobą dobry kontakt, chyba. Nie wiem, kiedy przerodziło się to w to, czym jest teraz. — odwróciła wzrok od ziemi, teraz patrząc w głąb lasu. — Spotykaliśmy się każdej nocy. Nadal to robimy.

— Czemu mi nie powiedziałaś? — jego głos miał w sobie nutę żalu. Kotka westchnęła. Nie chciała go ranić.

— Bałam się tego, jak zareagujesz. Zresztą, gdy to wszystko się zaczęło, nadal byliśmy ze sobą skłóceni. Kosaćcowa Grzywa wiele razy wspomógł mnie. Jakoś jego widok poprawiał mi zawsze humor, a zapach przynosił ukojenie, jakiego nikt inny nigdy mi nie dał.

— Tylko co teraz masz zamiar zrobić? On nie mieszka w Klanie Klifu, a ty nie mieszkasz w Klanie Wilka. Macie zamiar się tak po prostu spotykać w tajemnicy? — na jego pytanie nie miała dobrej odpowiedzi. Podszedł do niej bliżej, patrząc jej w oczy. — Zostawiłabyś Klan Klifu..?

— Co? Nie! Ja- ja nie potrafiłabym… — spojrzała od razu na niego, a potem gubiła wzrok na wszystkim innym. Chciałaby być u boku Kosaćcowej Grzywy, ale czy zostawiłaby klan, w którym się urodziła? — Nie chciałabym cię zostawić. Ani Pietruszkowej Błyskawicy.

— A czy on zostawiłby Klan Wilka? — na to pytanie również nie znała odpowiedzi.

— Wątpię. Jest na to zbyt dumny. — zaśmiała się cicho pod nosem. — A może właśnie to mi się w nim tak podoba? — wypowiedziała te słowa cicho, jednak z delikatnym uśmiechem na pyszczku.

— Postrzępiony Mrozie… Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć. — przyznał Gąsienicowy Ogryzek.

— Nie powiesz nikomu, prawda? — spytała z lekkim strachem w oczach.

— Nie, skądże. Jesteś moją siostrą, zawsze cię wesprę, tylko… Proszę, uważaj na siebie. Nie chcę, aby coś ci się stało. Nadal nie wiemy, kto zabił Zagubionego Obuwika. Równie dobrze to mógł być ktoś z Klanu Wilka. Nigdy nie wiadomo. — kotka skinęła na jego słowa. Miał rację, jednak była ostrożna. Nie musiał się martwić, da sobie radę. Spojrzała na niego.

— Dziękuję ci. Za to, że mnie rozumiesz i że jesteś tu dla mnie. — uśmiechnęła się delikatnie, co kocur odwzajemnił i otarł się o jej futro.

— Nie ma za co, siostro. — szepnął cicho. — Zawsze będę u twojego boku. Choćby nie wiem co.

Od Postrzępionego Mrozu CD. Drzemlika (Drzemiącej Łapy)

Kotka widząc entuzjazm kociaka zaśmiała się delikatnie. Nie spodziewała się aż takiej ekscytacji!

— Cóż, klany są cztery. Klan Klifu, czyli nasz, Klan Burzy, Klan Nocy oraz… — zrobiła chwilową pauzę myśląc o tym czwartym. — Klan Wilka… Każdy z tych klanów ma własne terytoria, jest dobry w czymś innym, na przykład Klan Nocy potrafi bardzo dobrze pływać. Może i nie chcemy między sobą wszczynać wojen, ale swoje terytoria musimy patrolować, w razie, gdyby ktoś polował na naszym własnym. Taki podział musi istnieć ze względu na to, że każdy klan musi przetrwać, mieć zwierzynę do upolowania… — spojrzała na młodszego, który z zaciekawieniem wpatrywał w nią. Był dociekliwy, tego mu nie odbierze!

— Czy w takim razie nie rozmawiamy z kotami z innych klanów? — spytał kocurek, wysłuchując starszej ze skupieniem.

— Nie, niekoniecznie. Nie jesteśmy do siebie nastawieni negatywnie, tylko bronimy terytoriów. Raz na każdy księżyc wszystkie klany spotykają się na zgromadzeniu, liderzy przekazują najnowsze wiadomości, a reszta może porozmawiać ze sobą. — Postrzępiony Mróz rozmyślała o zgromadzeniach na których była. Już trochę przeżyła, to musi przyznać.

— To brzmi ciekawie, czy też kiedyś pójdę na zgromadzenie? — Drzemlik był bardzo dobrym słuchaczem, widać było, że faktycznie interesują go słowa kotki. Sam nie urodził się w klanie, więc po części się mu nie dziwiła. Sama byłaby pewnie bardzo ciekawa tego, gdzie teraz będzie mieszkała.

— Oczywiście, że tak! Lider wybiera również uczniów, może i nawet wybierzesz się tam w pierwszym księżycu swojego szkolenia. — na jej słowa oczy kocurka zaświeciły się z zachwytu.

— Naprawdę? Nie mogę się doczekać, pewnie ciekawie będzie poznać inne klany. — Drzemlik strzepnął lekko ogonkiem na samą myśl.

— Tak, tu się zgadzam. Cieszysz się na zostanie uczniem? — spytała Postrzępiony Mróz.

<Drzemliku?>

Od Postrzępionego Mrozu CD. Płomiennej Łapy

Kotka zaśmiała się z młodszej i jej podekscytowania. Naprawdę była ciekawska, gdy już komuś zaufała.

— Cóż, nie da się tego opisać. Za tym wodospadem jest pięknie, to mogę ci zapewnić. Złote Kłosy, czyli pola zbóż, w których bardzo dobrze łowi się myszy, są moim ulubionym miejscem. Może dlatego, że ledwo mnie tam widać. W dodatku uwielbiam las przy granicy z Klanem Wilka. Jest… piękny. — Nie tylko las, dodała w myślach kotka. Pewien puchaty kocur był o wiele ciekawszy niż iglaki. — Tam pogodziłam się ze swoim bratem, Gąsienicowym Ogryzkiem. Wcześniej przed testem na wojownika nie dogadywaliśmy się jakoś najlepiej. Ale teraz jest dla mnie wielkim wsparciem.
— Nie wyobrażam sobie niedogadywania się z braćmi. To byłoby okropne. — Płomykówka spojrzała kątem oka na swoich braci.
— Doskonale to rozumiem. Mam nadzieję, że dopilnujesz tego, abyście się dogadywali. — Rozczochrała czuprynę młodszej swoją łapą. Ta natomiast otrząsnęła się od razu i zaczęła ją poprawiać.
— Są jeszcze jakieś inne ciekawe miejsca? — spytała z nadzieją. Starsza przez chwilę się zastanowiła.
— Może i tak. Wyspa, na której odbywa się co księżyc zgromadzenie, też jest ciekawa. Zbiera się tam każdy klan, dowiadujemy się o ostatnich wydarzeniach w każdym z nich i możemy porozmawiać z innymi wojownikami, oraz uczniami. Na pewno poznasz kogoś ciekawego! — stwierdziła kotka z uśmiechem. Młodsza wyskoczyła do góry z ekscytacją, zapewne już z kolejnymi pytaniami w swojej małej główce.

<Płomienna Łapo?>

Od Postrzępionego Mrozu

Kotka mozolnie przeżuwała posiłek, który wyglądał dość marnie. Przez stres i brak czasu praktycznie nie jadła. Gąsienicowy Ogryzek martwił się o kotkę. W końcu była jego siostrą.

— Wszystko okej Postrzępiony Mrozie..? — spytał kocur ze zmartwieniem. Kotka natomiast wzruszyła ramionami.
— A wygląda? Związek naszych rodziców rozpada się na naszych oczach. Chyba nie mam się z czego cieszyć, prawda? — odpowiedziała z przekąsem, jednak jej brat nie miał jej tego za złe.
— Wiem, że strasznie źle to przeżywasz. Uwierz mi, ja też. Boję się… Ale masz mnie. Masz Pietruszkową Błyskawicę… Jesteśmy tu dla ciebie. Proszę, nie poddawaj się. — Kocur patrzył na nią z nadzieją w oczach. Postrzępiony Mróz zwiesiła głowę i załkała.
— Po prostu chciałabym, żeby znów się dogadywali… Tak bardzo się martwię… — Gdy łzy zaczęły spływać po jej policzkach, jej brat momentalnie przytulił się do niej.
— Już, już… Wszystko będzie dobrze… — próbował ją pocieszyć.
— Mam taką nadzieję, ja po prostu nie zniosłabym widoku ich rozdzielonych… — wyszeptała, podczas gdy jej głos załamywał się od łez.
— Głowa do góry. Obiecuję, że wszystko się ułoży.

* * *

Chciała zabrać Astrową Łapę na trening, jednak jej motywacja bardzo szybko opadała. Pozwoliła jej pomóc w układaniu mchu w legowiskach, a potem zbieraniu ziół. Sama natomiast spędziła dzień w obozie, nie pomagając zbyt wiele. Nie chciała tego, naprawdę próbowała zebrać siły do, chociażby patrolu, jednak nie potrafiła. Po prostu brakowało jej sił, widząc, jak jej rodzice znów kłócą się.
— Cóż, czyżby ktoś wrócił? — Melodyjny Trel ze złością strzepnęła ogonem, kładąc po sobie uszy. Pokrzywowe Zarośla spojrzało na nią zdziwione.
— Melodyjny Trelu, właśnie wracałom od Terpsychory- — Na jego słowa kotka syknęła jedynie.
— Oh, tak, oczywiście. Bo dla niej zawsze masz czas! Wstyd mi za to, że mam takiego partnera. — Po tych słowach odwróciła się i poszła do legowiska wojowników. Postrzępiony Mróz położyła po sobie uszy, a jej futro stanęło dęba. Jej ojciec zaś westchnął jedynie i poszedł coś zjeść, jakby nic się przed chwilą nie stało. Dlaczego musieli się tak zachowywać… Gąsienicowy Ogryzek podszedł do niej, widząc z dala konwersację ich rodziców. Polizał delikatnie jej ucho, próbując bez słów przekazać jej, że może na nim polegać. Ta jednak wpatrywała się jedynie w niedokończoną nornicę, z czego zjedzoną już część miała ochotę zwymiotować.

* * *

— Dobrze Astrowa Łapo, a więc… Może pozbieramy mech do legowisk..? — Postrzępiony Mróz wlokła łapy po ziemi tak, jakby za chwilę miała upaść. Jej uczennica wyglądała na zmartwioną.
— Na pewno nie jesteś zmęczona? — spytała Astrowa Łapa. Widać było, że oprócz faktu, że widziała, że przez ostatni czas tylko zbierała mech z mentorką, miała też świadomość, że Postrzępiony Mróz jest wykończona. Mentorka jednak uśmiechnęła się delikatnie.
— Tak, czuję się dobrze. Nie przejmuj się. Jeśli bardzo chcesz, mogę ci dać zapolować. Sprawdzę, jak ci idzie. — po słowach kotki uczennica rozpromieniła się.
— Oczywiście! — zaczęła węszyć, podczas gdy Postrzępiony Mróz usiadła wygodnie. Popatrzyła w stronę granicy z Klanem Wilka. Czasami marzyła, że żyje razem z Kosaćcową Grzywą w jednym klanie. Tak bardzo by pragnęła mieć teraz kocura przy sobie. Ile by za to oddała… Wtuliłaby się w jego futro, próbując zapomnieć o tym, co teraz przeżywa.
— Widziałaś! Złapałam drozda! — Wojowniczka wzdrygnęła się, gdy jej uczennica wyrwała ją z letargu. Skinęła głową z lekkim uśmiechem.
— Bardzo dobrze ci poszło. — Postrzępiony Mróz pochwaliła Astrową Łapę, a ta odwzajemniła uśmiech, jednak zapewne widziała, że starsza nie jest w najlepszej formie.
— Chyba możemy wracać. Zebrałam trochę mchu, możesz go wziąć? — spytała młodsza.
— Jasne. — Postrzępiony Mróz podniosła mech z ziemi i skierowała się w stronę obozu. Gdy dotarła, jej matka siedziała przy wejściu do obozu zestresowana.
— Hej mamo. Może chciałabyś zjeść razem? — spytała delikatnie. Jej matka jednak strzepnęła ogonem.
— Wybacz, ale czekam na twojego ojca. Może następnym razem — odpowiedziała sucho.
— Wiesz, nie wiem, czy jest sens… Widzę, że się stresujesz… — Astrowa Łapa nie wiedząc co ze sobą zrobić odeszła i odłożyła drozda na stertę zwierzyny, podczas gdy mentorka kontynuowała rozmowę z matką.
— Postrzępiony Mrozie, nie. Nie mam teraz czasu. — Zignorowała kompletnie słowa córki. Młodsza poczuła ukłucie w sercu. Odeszła od matki bez słowa, aby pogrążyć się we łzach w legowisku wojowników.

* * *

— Tęskniłam za tobą. — Postrzępiony Mróz otarła się o futro kocura, wdychając jego zapach.
— Miałem taką nadzieję! Jeszcze kazałaś mi czekać, toż to okrutne! — Wojownik położył dramatycznie łapę na czole, na co ta lekko uśmiechnęła się.
— Nie przesadzaj. Chyba nie czekałeś aż tak długo. — po jej słowach większy spojrzał na nią przez chwilę.
— Wiesz, wyglądasz na trochę zmęczoną. Nie żebym jakoś bardzo się tym przejmował, ale może powinnaś czasami odpocząć? — Próbował ukryć troskę pod przykrywką swojego wpatrzenia w siebie, zawsze był tak postrzegany, jednak kotka znała jego prawdziwe oblicze. Na swój sposób się martwił.
— No cóż, treningi z Astrową Łapą trochę ode mnie wymagają. — Przez chwilę siedziała w ciszy, jednak jedno pytanie cisnęło jej się na język. — Gdyby… Gdyby nagle cały twój świat walił się… Co byś zrobił? — Spojrzała w jego oczy z nadzieją, że w nich znajdzie odpowiedź.
— Chyba zależy od sytuacji. Chyba walczyłbym jak to ja. Nie poddałbym się. — Spojrzał przez chwilę w niebo. — A dlaczego pytasz?
— Bez powodu. Tak po prostu. — Sama spojrzała na gwiazdy, które wisiały nad nią. — Mam po prostu nadzieję, że Klan Gwiazdy czuwa nad nami.
— Klan Gwiazdy… — kocur przez chwilę wydawał się zamyślony. — Też… Mam taką nadzieję.

* * *

Od rana kotka czuła się tak, jakby coś wisiało nad nią. I nie było to nic dobrego. Czarne chmury nie zwiastowały niczego dobrego.
— Wybierzemy się na trening? — spytała Astrowa Łapa z nadzieją.
— Nie wolisz pomóc medyczkom? Uwielbiasz z nimi przebywać. — Wojowniczka miała nadzieję, że młodsza posłucha jej. Ku jej uldze, faktycznie odwróciła się w stronę legowiska medyczek.
— Dobrze! Jeśli byś mnie potrzebowała, daj znać. — Po tych słowach odeszła do legowiska. Postrzępiony Mróz chciała jakoś zająć sobie czas. Zobaczyła Gąsienicowy Ogryzek, który wrócił z porannego patrolu ze swoim uczniem. Od razu podeszła do niego.
— Możemy się przejść? Proszę? — Błagalnie patrzyła na brata, więc ten zgodził się. Swojego ucznia posłał na odpoczynek, a sam skierował się do wyjścia z siostrą. Bez słowa przeszli pod wodospadem. Jego dźwięk wcale nie koił jej nerwów jak kiedyś. Szum teraz jedynie przyśpieszał bicie jej serca. Jakby wybijał czas do tragedii. Nie musieli długo iść, aby dotrzeć w miejsce, w którym miała zamiar porozmawiać z bratem. Szli przy brzegu morza, gdy zdecydowała się w końcu odezwać.
— Martwię się. Czuję się tak, jakby coś się miało dzisiaj stać. Cisza przed burzą — stwierdziła, nerwowo drgając koniuszkiem ogona. Jej brat spojrzał na nią zdziwiony.
— Wydaję mi się, że to po prostu cały ten stres, przez który ostatnio przechodzisz. Nie martw się. Melodyjny Trel i Pokrzywowe Zarośla pogodzą się, naprawdę. My też kiedyś prawie ze sobą nie rozmawialiśmy, pamiętasz? — Na słowa jej brata sierść podniosła się jej nieznacznie. Pamiętała, aż zbyt dobrze. Nienawiść, jaką czuła do niego była okropna. Choć zaczęło ją to zastanawiać. Czy to po Melodyjnym Trelu odziedziczyła takie zachowanie? Czy to po niej unikała konfrontacji, jednak syczała na tę osobę, która uważała, że ją zraniła? Zaczęła nerwowo rysować w piasku pazurem.
— Może i tak, ale teraz jest inaczej. W sensie to inna sytuacja. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Po prostu czuję to. — spojrzała na horyzont. Fale rozbijały się na brzegu i kamieniach wystających z ziemi. — To nie jest zwykła kłótnia. Coś za tym jest. — szepnęła cicho.
— Czemu tak sądzisz? — spytał ją brat.
— Ta cała grupa samotników jest strasznie podejrzana… W dodatku nagła śmierć Zagubionego Obuwika? Co jak coś jest na rzeczy?
— Ja… Ja nie wiem. Nie myślałem tak nad tym. Postrzępiony Mrozie… Może powinniśmy przestać się tak tym przejmować? Są dorośli, załatwią to między sobą. — Na słowa brata syknęła.
— Nie prawda! Niczego nie rozumiesz, prawda? Zaraz wszystko się rozpadnie, a ja mogę jedynie na to bezczynnie patrzeć! A chcę im pomóc! Co innego niby mam zrobić, co? Chciałam z nimi pogadać, ale nie mają czasu! Na Klan Gwiazdy, oni w końcu sobie gardła powyrywają! — oddech kotki stał się ciężki. Zwiesiła głowę. — Ja nie wiem co robić… — Gdy jej brat zobaczył ją w tym stanie, od razu wtulił się w nią.
— Wracajmy… Potrzebujemy odpoczynku… Zjemy razem, co ty na to? Może przyprowadzisz Astrową Łapę, a ja Świergoczącą Łapę? — spytał z czułością.
— Dobrze… Ale tylko chwilę… Muszę zmienić mech w legowiskach… — Kocur skinął i pomógł jej wstać. Gdy już wytarł jej łzy ogonem, spacerem dotarli do obozu. Usiadła razem z nim i uczniami w kącie obozu i zjedli razem.
— Zioła są strasznie fajne! Już nawet pamiętam ich kilka! — Astrowa Łapa chwaliła się młodszemu koledze.
— O jejku, ale super! A ja dzisiaj nauczyłem się wspinać na drzewach! Gąsienicowy Ogryzek jest w tym świetny! — spojrzał z uśmiechem na mentora, który odwzajemnił gest. Postrzępiony Mróz w końcu zjadła jakiś większy posiłek, z czego jej brat był bardzo dumny.
— A może jutro wybierzemy się na wspólny trening? — Gąsienicowy Ogryzek zaproponował. Dwójka uczniów z aprobatą skinęło z radością.
— Tak, prosimy! — Świergotek poprosił z nadzieją. Postrzępiony Mróz skinęła.
— Postaramy się. — Na jej słowa dwójka uczniów z radością wstało i poszło do legowiska, gdyż skończyli posiłek. Ona sama podziękowała bratu za wspólny czas i skierowała się do legowiska kociąt, w którym zaczęła wymieniać mech. Jednak gdy już skończyła pierwsze, usłyszała swoją matkę. Od razu podniosła łeb do góry.
— Tak? A więc po prostu znalazłeś sobie pewnie kogoś innego! Przyznaj się! — syknęła ze złością Melodyjny Trel ze złością. Pokrzywowe Zarośla stało jak słup, zdziwione wybuchem kotki. Postrzępiony Mróz natomiast nie dziwiła jej się, ostatnio faktycznie przejawia on zachowania wskazujące na co najmniej zdradę.
— Melodyjny Trelu, proszę, nie histeryzuj. Przecież tylko spotykam się z siostrą. Musisz zrozumieć, że tęskniłom za nią. I to bardzo. — Próbowało się bronić.
— Nie obchodzą mnie twoje fałszywe słowa! Mam dość! Nie zależy ci na mnie, przyznaj się! — Słysząc te słowa, Postrzępiony Mróz wyjrzała ze żłobka, nadal trzymając w pyszczku kawałek mchu.
— Proszę cię, uspokój się — odpowiedziało, wyraźnie zestresowane, jednak kotka dalej ciągnęła swój monolog.
— Oj zamknij się! Jesteś okropne, nienawidzę cię, Klan Gwiazdy mi świadkiem, zapłacisz za to, czego dokonujesz, Pokrzywowe Zarośla. — Po tych słowach odwróciła się od kocura i ruszyła w stronę wyjścia z obozu. Postrzępiony Mróz od razu rzuciła się w stronę matki, zostawiając mech za sobą. Znalazła się obok niej w parę skoków.
— Melodyjny Trelu, zaczekaj, porozmawiajmy… — Błagalny ton kotki nie wywarł na jej matce żadnego efektu.
— Zostaw mnie. Przykro mi, Postrzępiony Mrozie. To koniec. Twój ojciec jest nic niewart. — Po tych słowach wybiegła z obozu, a Postrzępiony Mróz patrzyła otępiona na wodospad, za którym zniknęła. Zanim jej brat znalazł się obok niej, upadła na ziemię, zalewając się łzami.

* * *

— Melodyjny Trelu! — Pokrzywowe Zarośla bezskutecznie próbowało zatrzymać partnerkę, jednak ta nie chciała się nawet odezwać. Postrzępiony Mróz również chciała z nią porozmawiać, lecz nie dostała odpowiedzi. Położyła się niedaleko niej i zasnęła. Nigdy nie spodziewałaby się jednak, że to ostatnia noc, jaką spędzi obok matki. Obudziła się rano, patrząc na Melodyjny Trel ze smutkiem. Zdecydowała się wbrew jej woli położyć się obok niej, aby poczuć jej ciepło. Jednak… nie poczuła go. Zdezorientowana kotka podniosła łebek i spojrzała na matkę.
— Melodyjny Trelu…? — trąciła ją łapą. Brak odpowiedzi. Zaczęła szturchać matkę w panice, a gdy obróciła ją na drugi bok… Wydała z siebie okropny krzyk. Jej matka nie oddychała. Jej usta były lekko sine oraz oczy delikatnie otwarte, zamglone. Postrzępiony Mróz zaczęła w panice nadal otrząsać ją z nadzieją, że się obudzi. Gdy jeden z wojowników obudził się i zobaczył całe to zamieszanie, zawołał Wieczne Zaćmienie, która od razu pojawiła się na miejscu zdarzenia. Medyczka starała się odciągnąć kotkę, jednak ta ani drgnęła. Koniec końców odciągnąć musiał ją jej brat i ojciec, którzy obudzili się przez zgiełk. Postrzępiony Mróz odepchnęła tego drugiego, sycząc w jego kierunku.
— To wszystko twoja wina! Gdyby nie ty nadal by żyła! — załkała kotka. Pokrzywowe Zarośla chciało ją uspokoić, jednak ta odepchnęła jeno łapę. — Mam nadzieję, że spotkania z siostrą były warte jej śmierci. — wycedziła przez zęby, po czym wybiegła z obozu. Miała nadzieję, że spotka kocura przy granicy. Więc tak czekała. Siedziała w paprociach przez cały dzień, czekając na niego, tracąc rachubę czasu. Gdy patrol przechodził, przy okazji szukając jej, kucała nisko, modląc się do Klanu Gwiazdy, że po prostu przejdą obok. Gdy nadszedł moment ich spotkania i Kosaćcowa Grzywa przyszedł na jego miejsce z trzęsącymi się łapami podeszła do niego i wtuliła w jego sierść. Kocur był zszokowany jej stanem, wyglądała na głodną i zziębniętą.
— Co ci się stało? — spytał po chwili, zbyt zmieszany, aby cokolwiek powiedzieć. Postrzępiony Mróz jedynie załkała.
— Obiecaj, że zostaniesz przy mnie. Proszę.