Od Pierzastej Kołysanki CD. Lulkowej Łapy

Kilka księżyców temu

Słońce wyłaniało się zza ciemnych, leniwych chmur a z rozgałęzionych drzew zaczęły spadać liście Srebrne futerko Pierzastej Kołysanki było starannie układane, na ceremonię mianowania wężyniątek. Spieniona Gwiazda poinformowała ją o tym wcześniej, przez to ogrodniczka wiedziała, że jej podopiecznym zostanie Lulek. Była do tego pomysłu bardzo zniechęcona, ale nie miała wyboru. Nie odmówiłaby swojej liderce w takiej sprawie, zwłaszcza, kiedy czasem brakuje mentorów. Pora nagich drzew zbliżała się nieubłaganie, a ogrodniczka już gromadziła potrzebne jej sadzonki, których nie będzie mogła znaleźć przez najbliższy sezon. Księżniczka wzdrygnęła się kiedy usłyszała kroki na wyspę, wyjrzawszy zza legowiska zauważyła tam Czyhającą Murenę.
– Witaj siostro! – wymruczała z zadowoleniem ogrodniczka. Siostra skinęła jej głową, ostrożnie stąpając po grządkach.
— Przyszłabym z Szałwikiem ale… — urwała.
— Nadal ma focha? — zapytała Piórko. Dymna przytaknęła i zmrużyła oczy.
— Idziemy? — wydukała. Siostra uśmiechnęła się jednym kącikiem ust i pokiwała głową.

Wojowniczka poprowadziła srebrną do obozu, gdzie odbywała się już ceremonia. Może była nieco spóźniona, ale wisiało jej to. Wężynowa Łapa? Co to za imię… Będą mylić ją z tą starszą, nie mogli jej dać innego imienia.
— Lulkowa Łapo, wystąp — Usłyszała. To była jej chwila, chociaż nie chciała mieć ucznia. Wolała, spędzać czas na wyspie sama. W ciszy, w spokoju. A teraz będzie się tam plątał dzieciak, który nie ma o niczym pojęcia…
— Twoją mentorką zostanie Pierzasta Kołysanka — wymruczała Spieniona Gwiazda. 

“No nie… Co teraz się robiło? Nie pamiętam, nie pamiętam! A, chyba styknięcie nosem… Tak, chyba to” — spanikowała. Pręgowana ogrodniczka z gracją wyłoniła się zza tłumu kotów, podeszła do kocura i zetknęła z nim nos. Kiedy to zrobiła, szybko wycofała się. Nie chciała koło niego siedzieć, a co jeżeli ten zasypywałby ją pytaniami? Piórko lubiła, gdy nikt się do niej nie odzywał. A szczególnie dzieci, nie lubiła dzieci. Kiedy zakończenie się skończyło, przyszła kolej, żeby wracać na wyspę. “W końcu! Nie chce ani chwili dłużej przebywać z nikim innym” — pomyślała.
— Dzień dobry… – powiedział, pochylając lekko głowę, chcąc okazać szacunek Pierzastej Kołysance — Ja… Uch… Nie jestem właściwie pewien, co powinienem powiedzieć, ale cieszę się z tej roli. Dam z siebie wszystko, obiecuję.
— Ugh, mam taką nadzieję! A teraz chodź za mną, zaprowadzę cię na wyspę — miauknęła.

***

— Dobrze, tu mamy legowisko, a tam sadzimy trujące rośliny — wyjaśniła. Młody uczeń jedynie przyglądał się wyspie z podziwem. Jego duże oczy podkreślały te chwilę.
— To jak, gotowy na dalszą naukę? — zapytałam. Wężyniątko pokiwało głową i usiadło przy konarze. Ogrodniczka poprowadziła go do strużek wody, mając sadzonkę w pyszczku.
— To tak… Pazurem robisz dziurkę, a potem sadzisz roślinę — wytłumaczyła — Spróbuj!
Czarny van wyciągnął pazury i zrobił dziurkę, po czym włożył tam sadzonkę. Uśmiechnął się i spojrzał na mentorkę, z nadzieją na pochwałę.
— Dobrze Lulku! Spróbujmy teraz nieco o ziołach, bo nawet nie zadrapałeś powierzchni ogrodnictwa.

Młody kocur uniósł głowę. Wyglądał na zaciekawionego. Końcówka jego ogona poruszyła się lekko — nerwowo, ale z ekscytacją. Pierzasta Kołysanka westchnęła i podeszła do płytkiego zagłębienia w ziemi, gdzie w suchych liściach spoczywały splecione łodygi i łebki roślin.
— Widzisz to? To rdest. Pomaga na zatrucia, ale tylko jeśli dasz go zaraz po zjedzeniu czegoś podejrzanego. Inaczej... — Zawiesiła głos, spoglądając na niego z ukosa. — ... nie pomoże. 

Lulek skinął głową. Jego oczy śledziły każdy ruch mentorki. Zbyt uważnie.
— A to? — zapytała, podsuwając pod jego nos długą łodygę z białymi kwiatkami.
— Krwawnik? — odgadł niepewnie.
Pierzasta zmrużyła oczy.
— Skąd znasz krwawnik?
— Pamiętam, że Różana Woń kiedyś dała go mojej siostrze. Po tym jak się skaleczyła kolcem.

Mentorka chrząknęła.

— Dobrze. Działa na rany, jak to. — Pokazała mu kępkę krwawnika. — Ale nie zawsze. Ostrożeń zostawiamy, gdy coś już się jątrzy. Krwawnik kładziemy od razu, gdy rana jest świeża. Inaczej nie zatrzyma krwi. Zrozumiano? 

Kocurek skinął głową z nowym rodzajem powagi. Już nie błyskał zębami, nie zerkał na ptaki. To jej się podobało.
— Chodź — powiedziała cicho, odwracając się od grządki. Ruszyli ścieżką wzdłuż niskich, szeleszczących traw, do skraju wyspy. Wyschnięte łodygi pałętały się między korzeniami drzew, a powietrze pachniało chłodem. Tam, pod sosną, gdzie ziemia była czarna i miękka, rósł jeden samotny krzew z czerwonymi jagodami.
— Tego nie ruszaj nigdy sam.
— Jej głos był cichy, prawie szeptany. — To cis. Rośnie rzadko. Uśmierza ból, ale też otwiera bramy... tam, gdzie nie wszyscy chcą zajrzeć.
Lulek cofnął łapę, którą już wyciągnął. — Myślałem, że to tylko czerwone jagody…
— Część rzeczy staje się legendami, bo nikt nie chce ich pamiętać. — Spuściła wzrok. — A część dlatego, że nie pamiętano ich nigdy do końca. Zapadła cisza, przerywana tylko szelestem liści. Kocurek podszedł bliżej, ale nie dotknął sadzonki. Usiadł. Jego oczy były teraz spokojniejsze, nieco przygaszone.
— Mogę zadać pytanie? — zapytał niepewnie.
— Nie jestem twoją matką, Lulku. Pytaj, kiedy chcesz.
— Dlaczego właściwie zostałaś ogrodniczką? 

Pierzasta zamarła. Długo nic nie mówiła. Tylko wiatr zsunął z jej grzbietu kilka szpilek sosny.
— Bo to jedyna rzecz, którą można naprawiać w kółko. — Jej głos był jak suchy liść. — Kiedy roślina umiera, sadzisz kolejną. Kiedy coś gnije, usuwasz. Zawsze można zacząć od nowa. Nie tak jak z kotami. 

Nie spojrzała na niego. Nie chciała widzieć w jego oczach współczucia.
— A ty? — zapytała nagle. — Dlaczego chciałeś być ogrodnikiem? 

Lulek podrapał się za uchem. 

— Chyba… chciałem czuć się potrzebny. Nie jestem dobry w walce, nie jestem szybki. Ale zapamiętuję rzeczy. I lubię wiedzieć, że coś rośnie, że dzięki mnie ktoś nie umrze. 

Westchnęła.
— Wiesz, że większość rzeczy i tak umrze, prawda?
— Wiem — odparł — ale nie dzisiaj. 

I właśnie wtedy, po raz pierwszy od rozpoczęcia ceremonii, Pierzasta Kołysanka poczuła coś dziwnego. Jakby cichy pąk kiełkował jej w piersi. Może to była duma. A może po prostu cień nadziei, że z tego dzieciaka coś jednak wyrośnie.
— Chodź — powiedziała. — Pokażę ci, jak suszymy liście.

***

Wieczorem siedzieli przy legowisku, układając ostrożnie zasuszone liście dziewanny. Półmrok sączył się przez gałęzie, cienie długie i łagodne. Lulek zasnął pierwszy, z głową opartą o własny ogon, półszeptem mamrocząc jakieś nazwy ziół przez sen. Pierzasta spojrzała na niego. W ciszy, która znów należała tylko do niej, coś w niej zmiękło. Podeszła powoli i poprawiła kępę mchu pod jego policzkiem. Potem usiadła, wsłuchując się w oddech młodego kocura i w szelest sosen za wodą. Nie miała wyjścia, to prawda. Nie prosiła o ucznia, ani o to, żeby ktoś zaburzał jej świat. Ale może... może natura też nie prosi o nowy pąk. On po prostu się pojawia. I jeśli nie złamie się przy pierwszym mrozie, będzie rósł dalej.
— Jutro pokażę ci, gdzie rośnie szanta — szepnęła. — I nauczysz się ją zbierać, tak, żeby korzeń nie umarł.

 Lulek poruszył uchem przez sen, ale nie obudził się. A Pierzasta Kołysanka, ogrodniczka samotna jak cień księżyca, pierwszy raz od dawna nie czuła się sama.

<Lulek?>

[słowa: 1088]

[przyznano 11%]

Od Lulka (Lulkowej Łapy) do Pierzastej Kołysanki

Słońce już dawno wyłoniło się z nocnego ukrycia, rozgrzewając ziemię ciepłymi snopami światła i budząc obecne w obozie koty, ogłaszając początek nowego dnia. Nie dotyczyło to jednak rezydentów żłobka, którego gruba okrywa skutecznie chroniła kocięta i ich opiekunów przed przedwczesnymi pobudkami — przynajmniej zazwyczaj. Tym razem jednak nie było im to dane — lulkowy sen został bowiem brutalnie przerwany przez głos matki, a powrót do niego — kompletnie udaremniony przez rozwijający się w kociarni gwar. Zanim zdążył porządnie dojść do siebie, poczuł na swoim futerku język Wężyny, najwyraźniej próbującej z całych sił doprowadzić go do w miarę schludnego stanu, tak, aby nie przyniósł jej wstydu. W międzyczasie rozmawiała z resztą jego rodzeństwa, ale ze względu na wciąż towarzyszącą mu senność, kocię nie zarejestrowało zbyt wiele z tych konwersacji, wyłapując tylko pojedyncze słowa, kompletnie obdarte z jakiegoś kontekstu. Ziewnął cicho, przeciągając się delikatnie (ku dezaprobacie matki zmuszonej do przerwania swoich pielęgnacyjnych wysiłków). ‘’Liderka’’, ‘’skała’’, ‘’szybko’’... Szeroko otworzył oczy, czując, że jego serce momentalnie przyspieszyło, gdy uświadomił sobie, co to wszystko tak naprawdę znaczyło. Nadszedł wielki dzień, dzień, który od dawna już zapowiadany był przez szylkretową kocicę! Prędko, acz niezgrabnie podniósł się z ziemi, przebierając łapkami w miejscu.
— Ojej, ojej… — pisnął cicho, nie będąc pewnym, czy odczuwał ekscytację, strach, obie te rzeczy na raz lub zupełnie coś innego. Cóż, bynajmniej nie była to obojętność.
Rozejrzał się po żłobku, widząc jedynie ogonki rodzeństwa znikające w wyjściu. Pośpieszył za nimi, posyłając matce przepraszające spojrzenie.
Wraz z resztą swoich bliskich ustawił się wokół legowiska liderki, przekierowując wzrok uważnych oczek na Spienioną Gwiazdę, oczekując… w sumie sam nie wiedział, na co konkretnie. Czy powinna wypowiedzieć jego imię? Jak tak naprawdę miało to wyglądać? A co, jeśli nawet nie o to chodziło? Przecież w identyczny sposób przekazywane były klanowiczom także inne informacje… A co jeśli-
Nie zdążył nawet dokończyć tej myśli — została ona gwałtownie przerwana, gdy usłyszał imię pierwszej ze swojego rodzeństwa, wypowiedziane przez przywódczynię. Kotka wystąpiła z szeregu z dumnym uśmiechem, dotykając się nosami z Dryfującą Bulwą. Nie widać po niej było szczególnej ekscytacji — jak zwykle trzymała fason, ani na moment nie zmieniając filisterskiego wyrazu pyszczka. Przyglądał się tej scenie do momentu, w którym to on został wywołany przez Spienioną Gwiazdę.
— Lulku, wystąp — zaczęła liderka, patrząc mu prosto w oczy. — Ukończyłeś sześć księżyców i nadszedł czas, abyś został uczniem. Od dzisiaj znany będziesz jako Lulkowa Łapa. Będziesz szkolony na ogrodnika, a twoją mentorką zostanie Pierzasta Kołysanka. Liczę, że przekaże ci ona całą swoją wiedzę.
Przełknął cicho ślinę, po czym naśladując zachowanie siostry, wyszedł z tłumu, aby spotkać się ze swoją nową nauczycielką. Zetknął się z nią nosami z nieskrywaną radością, szczęśliwy z przydzielonej mu roli. To uczucie minęło jednak dość prędko. Gdy tylko odwrócił się, aby ponownie zająć miejsce w grupie zebranej przed sumakiem, zauważył wyrazy pyszczków swoich współklanowiczów. Wydawały się… cóż, dalekie od ukontentowania. Niepewne. Niektóre nawet otwarcie zirytowane. Czy to była jego wina? Czy to on zrobił coś złego? Nie miał pojęcia i nie chciał tego drążyć — sprawnie powrócił na miejsce, cicho pragnąc, aby choć na chwilę stać się niewidzialnym. Wciąż bowiem czuł palący wzrok oceniających go kotów na swoim grzbiecie, nawet gdy starał się nie patrzeć w tym kierunku. Miał to wciąż z tyłu głowy, gdy całe jego rodzeństwo otrzymało już nowe imiona. Gdy cieszyli się i celebrowali nowy etap, gdy ich matka także otrzymała klanowe miano. Uśmiechał się jedynie niezręcznie, potakując, ilekroć Rosiczka mówiła coś do niego podekscytowanym głosem. Czy powinien spodziewać się czegoś innego? Cóż, miał taką nadzieję. Oczywiście był przekonany, że nie nadawał się na wojownika — liczył jednak na to, że w takim razie decyzja, która ostatecznie padła, ucieszyłaby klan. Najwyraźniej się przeliczył.
Westchnął cicho, otulając łapy puszystym ogonem. Z zamyślenia wyrwała go obecność srebrnej kotki, która krokiem pełnym gracji podeszła do niego od boku.
— Dzień dobry… — powiedział, pochylając lekko głowę, chcąc okazać szacunek Pierzastej Kołysance. Jej ponowne pojawienie się nieco ukoiło jego nadwyrężone nerwy — Ja… Uch… Nie jestem tak właściwie pewien, co powinienem powiedzieć, ale… Cieszę się. Z tej roli. Dam z siebie wszystko, obiecuję.

< Pierzasta Kołysanko? >

Od Lulka Do Pierzastej Kołysanki

Lulek siedział przy wejściu do kociarni, grzebiąc łapkami w piaszczystej glebie, przyglądając się wykopanym przez siebie skarbom - wijącym się bezcelowo dżdżownicom i różnokolorowym kamyczkom, które szczególnie przypadły mu do gustu. Ułożył je więc starannie w stosik przy ściance żłobka, z zamiarem późniejszego przywłaszczenia ich i schowania gdzieś pod swoim legowiskiem tak, aby przypadkiem jego wścibskie rodzeństwo się do nich nie dobrało. Przykrył swoje drogocenne zdobycze kupką liści i odwrócił się, starając się wyglądać nonszalancko i dyskretnie - co, rzecz jasna, mnie wyszło mu tak, jak sobie to wyobrażał, dając zupełnie przeciwny skutek, sprawiając, że wyglądał sztucznie, wręcz teatralnie. Przekierował jednak wzrok na obóz, obserwując poruszające się po nim koty. Jego uwagę przykuła zwłaszcza młoda, pręgowana kotka, która właśnie weszła do obozu, niosąca w swoim pyszczku jakieś nieznane przez malucha listki. Zaczął się więc jej uważnie przypatrywać, śledząc wzrokiem jej eleganckie, pełne gracji kroki. Nie miał pojęcia, gdzie kierowała się nieznajoma – postanowił jednak iść za nią, widocznie bardzo zainteresowany wojowniczką.
Niezgrabnie podniósł się z ziemi i starał się nadgonić drogi, nie chcąc stracić kocicy z pola widzenia. Nie widział jej nigdy w pobliżu legowiska medyków, któremu zawsze bacznie się przyglądał – kim więc mogła być? A może rzeczywiście pełniła rolę klanowej uzdrowicielki, ale z jakiegoś powodu przez jakiś czas przebywała poza obozem? Lulek nie miał pojęcia – i niezbyt obchodziły go w tym przypadku technikalia. Zdecydowanie jego uwaga została zagarnięta przez różnorodne listki i korzonki, które ze sobą niosła. Może udałoby mu się ją namówić, aby mu o nich opowiedziała?...
Całkowicie zatracił się w tym rozmarzeniu, zupełnie nie rejestrując kierunku, w którym zmierzał. I wyglądało na to, że nie on jeden na chwilę stracił czujność – srebrna kotka, ewidentnie nieświadoma lulkowej obecności, potknęła się o białą kluskę i wylądowała na ziemi. Kociak na ten widok nieco się spiął, a jego żółte oczka rozszerzyły się w geście zaskoczenia.
Zamrugał kilka razy, przyglądając się kotce, gdy ta obrzuciła go wściekłym spojrzeniem zielonych ślepi. Szybko przeanalizował jej wygląd, mentalnie notując obecność szkarłatnego symbolu na jej mordce. Przechylił delikatnie łebek, a jego spojrzenie stało się jakby nieobecne, jak gdyby odpłynął – dość szybko jednak powrócił na ziemię, znowu spoglądając na niesione przez starszą kocicę. Jedynie odchrząknął cicho, dodając sobie otuchy przed rozpoczęciem rozmowy.
- Dzień dobry... - powiedział cicho, unosząc nosek, wskazując na swój obiekt zainteresowań - Co to jest?... Gdzie to pani niesie? - zapytał, głosem wciąż cichym, choć nieco bardziej podekscytowanym niż zwykle, przebierając nerwowo łapkami.
- Idę do legowiska medyka - prychnęła - Takie młode kociaki jak ty powinny być w żłobku - rzekła na odchodne, po czym wstała z miejsca i bezceremonialnie, chociaż wciąż elegancko, odsunęła kociaka ogonem. Pozbierała prędko niektóre z ziół, które rozsypały się dookoła podczas kolizji i, ignorując kocurka, ruszyła przed siebie.
Kociak przez chwilę podążał za nią wzrokiem, ale szybko zauważył, że pręgowana kotka pozostawiła kilka listków za sobą, najwyraźniej nie odnotowując ich braku. Pozbierał je z ziemi i niezgrabnie ‘’pogonił’’ za nią, chcąc zwrócić jej zagubione własności.
- Pse pani, zgubyła pani lyście... - wyseplenił z pyszczkiem pełnym medykamentów, łapką delikatnie pacając jej bok, chcąc zwrócić na siebie jej uwagę. Nie zraziło go jej oschłe podejście - trudno się zresztą dziwić. Gdy dorasta się w takim towarzystwie, niewiele może kota odtrącić.
Zanim zdążył powiedzieć cokolwiek innego, srebrna zgrabnie chwyciła listki i jedynie skinęła głową w jego stronę, po czym prędko odwróciła się w stronę legowiska medyków. Wydawała się trochę… hm, Lulek tak właściwie nie był pewien, w jakim nastroju była kotka. Na pewno nie w dobrym – ale nie wyglądała już na wściekłą. Ani nawet na zirytowaną. Uznał to więc za dobry omen i nieme przyzwolenie, aby się od niej nie odklejać. Podreptał więc za nią, utrzymując niewielki dystans.
- Wie pani, to smakowało dziwnie... Ale jest ładne! Roślinki w ogóle są ładne... Jest pani medyczką?
- Nie, jestem ogrodniczką - wymruczała. Kiedy pręgowana doszła do celu, zatrzymała się przy wejściu i wzrokiem omiotła wnętrze legowiska. Wyglądało jednak na to, że nie znalazła tam tego, czego szukała – czymkolwiek by to nie było.
- Ogrodniczką? - zdziwił się. Wcześniej myślał, że tylko medycy mieli cokolwiek do czynienia z roślinami. To w końcu ich ciągle podpatrywał przy pracy! - Pierwszy raz o tym słyszę... I pierwszy raz panią widzę…
- Zwykle jestem na swojej wyspie i sadzę sadzonki - wyjaśniła. Kotka odłożyła zioła w kącie lecznicy, a następnie zawróciła, zmierzając w stronę wyjścia z obozu.
Słysząc te słowa, kociak pisnął ze zdziwienia. Na wyspie? Sama? Bez głośnych kotów i rodzeństwa kradnącego rzeczy w pobliżu? To brzmiało jak spełnienie marzeń! Nawet, jeśli nie miał pojęcia, na czym dokładnie polegała jej profesja, to perspektywa życia gdzieś na uboczu, w spokoju, zajmując się roślinkami wydawała się naprawdę kusząca.
- To brzmi fajnie… - zawyrokował kotek. Końcówka jego ogonka drżała delikatnie, a on sam co jakiś czas poruszał uszkami, nie potrafiąc zapanować nad ekscytacją. Może dla innych kotów nie brzmiało to zbyt pasjonująco – ot, fucha jak ich wiele, do tego życie gdzieś na kompletnym pustkowiu… Ale młodemu nocniakowi niezwykle to imponowało, zwłaszcza z jego dziecinnej jeszcze perspektywy. – Jak się pani nazywa?...
- Pierzasta Kołysanka, prawnuczka Sroczej Gwiazdy, księżniczka i ogrodniczka – powiedziała, po czym westchnęła cicho i usiadła, spoglądając na malca.
- Księżniczka... Oh! - zatrzymał się obok niej. Wcześniej niewiele słyszał o tej hierarchii – Wężyna wolała raczej przedstawiać swoje własne dzieci jako te najlepsze i najważniejsze, coś jednak zasłyszał od innych kotów z obozu. Nie to go jednak w tym momencie interesowało. - Opowiem o pani mamusi... Pani jest bardzo fajna. Czy chciałaby mi pani opowiedzieć o roślinach?...
Spojrzał na nią proszącym wzrokiem. Zamrugał kilka razy żółtymi ślepkami, wbijając niecierpliwie pazurki w grunt. Jej odpowiedź niestety nieco go zawiodła.
- Niestety teraz nie mam czasu, młody kociaku. Jednak może jeszcze kiedyś się spotkamy i ci o nich opowiem. Co ty na to? – zapytała, podnosząc się z ziemi.
Pierzasta Kołysanka kiwnęła mu głową na pożegnanie i musnęła go końcówką ogona po łebku, odchodząc, po chwili znikając za wyjściem z obozu. Lulek jeszcze przez chwilę gapił się w to miejsce, po czym potuptał z powrotem do żłobka, chcąc pochwalić się tym spotkaniem swojej rodzicielce. Oraz Rosiczce – wiedział bowiem, że reszta rodzeństwa raczej zignoruje te rewelacje. Jedynie młodsza siostra wydawała się być jakkolwiek zainteresowana tym, o czym kocurek opowiadał.
Wparował do kociarni, niemalże skacząc z podekscytowania. Podbiegł do wielkiej szylkretki i zaczął opowiadać o swojej dzisiejszej ‘’przygodzie’’, zataczając kółeczka dookoła niej. Nie zauważył tego, zbyt przejęty przytaczaniem tej jakże fascynującej opowieści, ale w oczach królowej-więźniarki pojawiła się drobna iskierka, a na jej pyszczek wstąpił delikatny, choć nieco złowrogi, uśmiech. Pochwaliła kociaka, wyraźnie zadowolona z jego poczynań. Kocurek, przepełniony dumą, odmaszerował z głową uniesioną do góry, chcąc znaleźć siostrzyczkę, aby i jej opowiedzieć o srebrnej ogrodniczce.

***

/Kilka wschodów słońca później/

***

Lulek niedługo musiał czekać na kolejne spotkanie z pręgowaną kotką. Początkowo dzień ten zapowiadał się ponuro – gęste, ciemne chmury zbierały się na niebie, grożąc ponownym przejściem ulewy. Po poprzednim deszczu pozostały jeszcze kałuże i śliskie błota, unikane przez wojowników i starszych, w których obecnie bawiła się trójka rodzeństwa kociaka – zapewne ku niezadowoleniu ich matki. On sam przegrzebywał miękką od wilgoci glebę, poszukując w niej ukrytych skarbów. Co jakiś czas odpowiadał na pytania siedzącej u jego boku Rosiczki, żywo zainteresowanej tym, czym jej braciszek obecnie się zajmował. Ciemne błoto ubrudziło jego łapki aż po łokcie, zostawiając również wiele plam na reszcie białego futerka, ale nie przejmował się tym obecnie. Udało mu się ostatecznie wygrzebać starą, zwapnioną i nieco popękaną muszlę winniczka, którą podsunął siostrze. Miał już powrócić do przekopywania terenu obok kociarni, ale coś innego przykuło jego uwagę, sprawiając, że momentalnie porzucił swoje poprzednie zajęcie.
W obozie znowu pojawiła się bowiem srebrna księżniczka. Malec podekscytował się momentalnie. Wskazał w jej kierunku nosem, informując siostrę, że to właśnie o niej opowiadał, po czym, nie czekając na jej reakcję, ruszył w kierunku Pierzastej Kołysanki. W trakcie biegu stracił równowagę, ślizgając się na bagnistym gruncie i wpadł wprost na nią, na szczęście nie z wielką siłą – wystarczyło to jednak do tego, aby sam przewrócił się, raczej nie robiąc na niej najlepszego drugiego wrażenia…

<Pierzasta Kołysanko?>