Od Niedźwiedziówkowego Pyłu do Wzburzonego Kormorana

Zgromadzenie 26.09, krótko przed przemowami

Niedźwiedziówkowy Pył przemierzała Bursztynową Wyspę w poszukiwaniu kolejnego kota, z którym mogłaby porozmawiać na jakiś ciekawy temat. Gdy rozglądała się na boki, przypomniała sobie, że wchodząc na wyspę, zgubiła gdzieś Gąbczastą Perłę. Od razu poczuła, jak narasta w niej gniew — nie mogła przecież pozwolić na to, by dymna szlajała się sama po wyspie! Co, jeśli zacznie rozpowiadać kotom, że buraska jest zdrajczynią i morderczynią? Co, jeśli zrobi lub powie cokolwiek wbrew woli Niedźwiedziówki? Nocniaczka zaczęła gorączkowo rozglądać się wokół, wypatrując znajomego, ciemnego futra. Jak tylko wrócą do obozu, obedrze Gąbkę ze skóry własnymi łapami! Jak ona w ogóle śmiała się od niej oddzielić? Jak śmiała się zgubić? Przecież doskonale wiedziała, że nie wolno jej było tego robić!

Nim jednak wypatrzyła w tłumie bujną czuprynę nocniackiej medyczki, z impetem wpadła na obcego kota. Zderzyli się z taką siłą, że Niedźwiedziówce na moment zawirował przed oczami cały świat. Miała wrażenie, że na wizji mignęło jej równie znajome futro co to należące do Gąbki. Gdy wreszcie się ocknęła, pierwszym, co zrobiła, było stęknięcie:

— Szałwiowe Serce! Nie widzisz, że szukam ko- — przerwała jednak, gdy otworzyła ślepia i ujrzała przed sobą zupełnie innego kocura. Ten nie nosił na czole czerwonego znaku lotosu, a jego futro było ciemniejsze. Oczy miał jednak całkiem podobne. Miał też pędzelki na uszach, zupełnie jak nocniacki książę.

Przez moment stała w szoku, zdziwiona tym, że pomyliła jakiegoś obcego kocura z Szałwiowym Sercem, jednak już po chwili zdenerwowała się jeszcze bardziej. Skoro kot, który na nią wpadł, nie był księciem, a jedynie jakimś brudasem z obcego klanu, nie miała już żadnych powodów, by powstrzymywać się przed zwyzywaniem go od góry do dołu.

— Nic ci nie jest? — spytał nagle nieznajomy. — W dodatku czemu nazwałaś mnie Szałwiowym Sercem? Jestem aż tak podobny do jakiegoś obcego kota?

Niedźwiedziówkowy Pył nie zdążyła ułożyć kwiecistej wiązanki obelg, dlatego postanowiła wkręcić się w rozmowę z pointem i być może przebrnąć przez nią w pokojowej atmosferze. Nawet jeśli wciąż była zdenerwowana tym, że Gąbczasta Perła była teraz wolna niczym ptak i mogła rozmawiać, z kim chciała, i o czym chciała.

— Cóż, w pierwszej chwili wydawałeś się całkiem podobny. Ale teraz widzę, że pysk masz całkiem prosty, a czoło nienaznaczone znakiem lotosu — mruknęła, mrużąc ślepia. — Podobne umaszczenie i kolor oczu to pewnie przypadek, no nie? W końcu, dlaczego miałbyś być spokrewniony z samym księciem! Nie byle kto może przynależeć do królewskiej rodziny — stwierdziła, uśmiechając się chytrze.

Na szczęście ona nie była byle kim i wkrótce zamierzała jakoś wkupić się w łaski rodu. Nie była jeszcze do końca pewna, jak chciała to zrobić, gdyż jak dotąd każdy z jej planów zawodził, lecz wiedziała, że kiedyś wreszcie dopnie swego.

— Nigdy nic nie wiadomo, nieprawdaż? Tak się składa, że moja matka nie mówi mi wszystkiego o ojcu, którego nie poznałem. W dodatku tak się składa, że moja siostra ma krzywy pysk oraz znak na czole, który może przypomina lotos, nie jestem pewien — przyznał.

Niedźwiedziówkowy Pył nie mogła powstrzymać parsknięcia, które wydobyło się z jej gardła. Nie wiedziała co prawda nic o tym, jak może wyglądać potomstwo dwójki kotów ani jakie cechy mogą po nich odziedziczyć, jednak była niemal pewna, że krzywy pysk i znaczek na czole, który w każdej chwili mógł zostać zmyty, nie przenosiły się na kocięta.

— Co za zbieg okoliczności! — mruknęła. — Muszę cię jednak zawieść, młody. Nie sądzę, by uraz szczęki czy znak lotosu wykonany z krwi i jagód był w stanie przenieść się z Szałwiowego Serca na twoją siostrę, o ile rzeczywiście byłaby jego córką. Chociaż co ja tam wiem! Może przyprowadzisz tu swoją matkę, a ja zaciągnę za uszy Szałwiowe Serce?

— Nie, nie, ten znak jest częścią jej umaszczenie. U was w klanie da się go zmyć? — spytał, jawnie ignorując propozycję przyprowadzenia matki do Nocniaczki. — Skąd w takim razie wiecie, kto jest z tego rodu? Nie zdarza się, że ktoś go sobie samemu wykonuje?

Burasce nie podobało się, że point tak po prostu zmienił temat, lecz nie postanowiła tego drążyć. Gdyby matka tego kota faktycznie okazała się obcą kotką, musiałaby zaciągać tutaj Szałwiowe Serce na marne, o ile w ogóle został zabrany na zgromadzenie. Całkiem możliwe, że został w obozie, a buraska nawet o tym nie wiedziała. W końcu, dlaczego miałaby się skupiać na tym, kto wyrusza na Bursztynową Wyspę, skoro miała przy sobie Gąbczastą Perłę?

— Nie przesadzaj! Kotów z rodu wcale nie jest tak wiele i wszyscy należą do tej samej rodziny. Ty chyba wiesz, kto jest twoim rodzeństwem czy kuzynostwem, no nie? — odparła, unosząc brew. — Znak może się zmyć, dlatego księżniczki i książęta muszą go sobie odnawiać. Nie sądzę więc, żeby twoja siostra mogła odziedziczyć go w formie permanentnej. No chyba, że ten cały Klan Gwiazdy maczał w tym palce! — stwierdziła.

— To ile jest kotów z rodu? — Nocniak kontynuował zadawanie pytań.

Bura westchnęła. Dlaczego point zadawał jej aż tyle pytań? Zachowywał się tak, jakby wcale jej nie słuchał, a jedynie postępował według wcześniej ustalonego scenariusza. Może był jakimś szpiegiem? Może Lśniąca Gwiazda specjalnie rozkazał mu dowiedzieć się czegoś o rodzie w Klanie Nocy? Niedźwiedziówka prędko się wyprostowała, wypinając pierś.

— Wiesz, co ci powiem? Nie interesuj się, bo mysiej mordki dostaniesz! — stwierdziła, mierząc kocura podejrzliwym wzrokiem. — Czy wasz lider nasłał cię, żebyś wyciągnął informacje na temat Klanu Nocy? Jeśli tak, to się przyznaj, bo cię rozgryzłam! Ciągle tylko zadajesz jakieś pytania. Planujecie na nas jakiś atak, co? — zapytała, unosząc brew.

Klifiak przewrócił oczami.

— Tak, jestem szpiegiem z polecenia brata mojej matki — sarknął. — Weź, puknij się w ten pusty łeb. Wymyślasz coś niestworzonego, nie mając nawet podstaw. A nie, chwila. Masz je, uważając po prostu moją ciekawość za szpiegostwo. Proszę cię, gdyby tak faktycznie było, to bym nie pytał wprost i raczej nie ciebie — dodał. Odwrócił się na pięcie, mając zamiar odejść.

Wojowniczka parsknęła śmiechem na widok tego, jak łatwo kocur dał się sprowokować. Zdziwiła się, że gdy na niego wpadła, okazał się taki spokojny. Szybko jednak wyszło na jaw, że nie jest aż tak cierpliwy, jak początkowo się spodziewała. Trudno. Przynajmniej teraz mogła wrócić do poszukiwań Gąbczastej Perły, która najpewniej wciąż kręciła się po Bursztynowej Wyspie lub — nie daj Marionetko — rozmawiała z którymś z kotów.

* * *

Już w drodze powrotnej ze zgromadzenia Niedźwiedziówka odnalazła w tłumie Gąbkę i niemal się do niej przykleiła. Gdy tylko ich spojrzenia się spotkały, buraska uśmiechnęła się niewinnie, choć każdy, kto przebywał w jej otoczeniu wystarczająco długo i znał jej mroczniejszą stronę, wiedział, że za tym uśmiechem kryło się coś groźnego. Wojowniczka miała wrażenie, że pod jej spojrzeniem medyczka nieznacznie zadrżała. Gąbka po chwili odwzajemniła jej uśmiech, choć był on słabszy i wyraźnie nerwowy. Wiedziała, że Niedźwiedziówkowy Pył była na nią zła. Wściekła, wręcz. Tej nocy potwornie się na niej zawiodła, a za to z pewnością spotka ją kara. Bura zaraz coś wymyśli. Zaraz zaplanuje coś takiego, że Gąbczastej Perle nawet przez uderzenie serca nie przejdzie przez głowę, by kiedykolwiek ponownie się od niej oddalić.

— No, więc… co tam robiłaś podczas zgromadzenia, co? — zagaiła bura wojowniczka, niby udając szczerze zainteresowaną, choć w środku kipiała ze złości. Miała nadzieję, że Gąbka nie rozmawiała z nikim z Klanu Nocy. Niedźwiedziówka nie chciała, by ktokolwiek dowiedział się, że dymna jest w stanie funkcjonować w miarę normalnie, gdy nad jej karkiem nie dyszy pewna kotka o białym pysku.

— Nic specjalnego… — oznajmiła Gąbczasta Perła, wlepiając spojrzenie we własne łapy. — Rozmawiałam tylko ze swoją wnuczką, Fiołkową Łapą. Nie masz się o co martwić — dodała cicho, a jej głos się załamał.

Bura wolałaby móc upewnić się, czy to, co mówiła Gąbka, było prawdą, jednak nie zamierzała teraz wypytywać Fiołki o to, czy faktycznie rozmawiała ze swoją babcią. Mogłaby co prawda zapytać ją, czy rozmawiała z kimś podczas zgromadzenia, a wtedy może szylkretka przyznałaby, że rozmawiała z medyczką — a może właśnie, że wcale z nią nie rozmawiała.

— Dlaczego się ode mnie oddaliłaś, Gąbko? — mruknęła w końcu, głosem cichszym niż sam szum wiatru. — Przecież wiesz, że jako twoja przyjaciółka bardzo martwię się o twój stan. Cały czas ostatnio chodzisz zestresowana, czyż nie? Boję się, że kiedyś pod moją nieobecność zrobisz coś głupiego, czego później będziesz żałować — wyjaśniła równie cicho, tak by żaden kot, który przechodził w pobliżu, nie był w stanie jej usłyszeć.

Medyczka skinęła jedynie głową.

— Wybacz, Niedźwiedziówko… To się nigdy nie powtórzy — zapewniła ją, na co bura uśmiechnęła się z satysfakcją.

— Mam nadzieję — odparła. Jak ona uwielbiała mieć Gąbkę owiniętą wokół paluszka! Kotka nie była w końcu byle kim, a samą księżniczką! Szkoda tylko, że medycy nie mogli być oficjalnie razem ani zawierać ślubów, bo w przeciwnym razie Niedźwiedziówkowy Pył już dawno przekonałaby ją do związku — choćby tylko po to, by sama mogła wspiąć się nieco wyżej w hierarchii. Och, jak bardzo marzyła o tym, by kiedyś związać się z jakimś księciem czy księżniczką! Szkoda tylko, że Czyhająca Murena wciąż była taka… niedostępna. Może powinna obrać sobie inny cel i zacząć trzepotać rzęsami przed jej rodzeństwem? Miała go przecież całkiem sporo, a każdy z nich nosił na czole ten jakże przepiękny, szkarłatny znak lotosu.

* * *

Od ostatniego czasu, a konkretniej od poprzedniego zgromadzenia, Niedźwiedziówkowy Pył zrobiła sobie z lecznicy drugi dom. Już wcześniej przebywała w niej niezwykle często, by mieć Gąbkę na oku, jednak teraz przeszła samą siebie. Żyła w lecznicy, jadła w lecznicy, czyściła futro w lecznicy, a nawet w niej spała. Gąbczasta Perła nie miała co do jej zachowania żadnych zastrzeżeń — choć to nie tak, że w ogóle mogła je mieć. Był natomiast ktoś, kto Niedźwiedziówce wyjątkowo działał na nerwy. Był to czarno-biały książę, Klekoczący Bocian. Nie krył swojej niechęci do buraski. Zawsze, gdy układała się wygodnie na swoim nowym posłaniu, mogła dostrzec, jak spoglądał na nią z pogardą. Czasem słyszała też, jak rozmawiał z dymną o tym, że wojowniczka nie ma prawa tu przebywać i powinna spać wraz z kotami o takiej samej randze. Brązowooka w rozmowach ze swoim asystentem dzielnie jednak broniła Niedźwiedziówkowego Pyłu, za każdym razem skutecznie uciszając sfrustrowanego kocura.

Z takiego obrotu spraw buraska również czerpała ogromną satysfakcję. Nawet ten głupi, wyszczekany książę nie mógł jej podskoczyć, gdy miała po swojej stronie Gąbczastą Perłę. Gorzej będzie, jeśli kiedykolwiek odważy się złożyć skargę Mandarynkowej Gwieździe. Może wtedy srebrna uzna, że Niedźwiedziówka faktycznie nie powinna tak często przebywać w lecznicy? Nie, dlaczego miałaby to zrobić…! Narwana Gonitwa również nie spała zbyt często w legowisku przeznaczonym dla kotów o randze, którą pełniła. Niedźwiedziówkowy Pył zakładała, że jej córka zasypiała obok swojego brata — Narcyzowej Łapy — który wciąż jeszcze był uczniem. Poza tym miała wrażenie, że niegdyś widziała, jak szylkretka późnym wieczorem zaszywała się w legowisku uczniów, choć od dawna nosiła już nowe miano.

W każdym razie Niedźwiedziówka nadzorowała pracę medyczki i z przyjemnością podsłuchiwała inne koty. Ostatnio do lecznicy przybyła Wzlatująca Uszatka z infekcją ucha. Bura obserwowała, jak Gąbka wlewa jej do ucha najpewniej jakiś nektar z kwiatu, a potem odsyła ją do legowiska. Widziała też zmartwioną minę dymnej, gdy ta wracała z legowiska starszyzny, w którym przebywała jej matka. Algowa Struga od kilku dni męczyła się z wymiotami, lecz Gąbka donosiła, że podobno jej stan nieco się poprawiał.

Oprócz tego Niedźwiedziówka najwyraźniej sama musiała się czymś zarazić, gdyż zaczął męczyć ją katar. Na szczęście nie musiała długo czekać, by uzyskać pomoc. Od razu poskarżyła się medyczce, która podała jej jakieś zioła. Katar niemal natychmiast jej przeszedł.

* * *

Mimo że na tym etapie można było już nazwać ją asystentką medyczki, wciąż musiała chodzić na patrole i polować, by wykarmić Klan Nocy. Zawsze, gdy była poza azylem, myślała tylko o Gąbczastej Perle i o tym, czy dymna przypadkiem nie rozmawia z jakimś innym kotem i nie zdradza mu jej sekretów. Bura najbardziej obawiała się tego, że pewnego dnia wróci do obozu, a tam będą już na nią czyhać Nocniaki znające całą prawdę na temat zniknięcia Mewiego Puchu. Mimo że nie czuła szczególnego przywiązania do swojej przynależności, wciąż pragnęła wspiąć się na wyżyny hierarchii — a teraz, gdy w jej głowie pojawił się zarys pewnego planu, stawka była znacznie większa. Nie mogła się doczekać, aż w końcu będzie mogła go zrealizować. Gdyby jednak Gąbczasta Perła postanowiła się jej sprzeciwić, z jej planu byłyby nici! Nie mogła pozwolić, by coś tak dobrego, tak genialnego… poszło w piach! Musiała być więc ostrożna. Bardziej niż wtedy, gdy pozbywała się domniemanego partnera Czyhającej Mureny i przyłapała ją na tym medyczka. Brązowooka była łatwa do zmanipulowania, ale czy wszyscy tacy byli?

Niedźwiedziówkowy Pył przypadkiem odłączyła się od patrolu, jako że była pogrążona w myślach. Zawędrowała aż nad brzeg morza, gdzie uderzył ją zapach Klanu Klifu. Czy naprawdę zagapiła się aż tak bardzo, że trafiła nad granicę z sąsiadami? Prychnęła coś pod nosem i zamierzała wrócić do swoich pobratymców, lecz wtem dostrzegła majaczącą w oddali sylwetkę. Była podobna do Szałwiowego Serca, co musiało oznaczać… że należała do tego kocura ze zgromadzenia! Nie, chwila… Dlaczego teraz widziała dwa koty? Dlaczego ten kot ze zgromadzenia właśnie podszedł do sylwetki, którą Niedźwiedziówka spostrzegła jako pierwszą i która również była tak łudząco podobna do nocniackiego księcia? Czyżby ten Klifiak spacerował właśnie ze swoją siostrą, o której opowiadał burasce podczas zgromadzenia?

Na Marionetkę… może oni jednak byli jakąś zaginioną rodziną księcia?

<Kopio Szałwiowego Serca?>

Wyleczeni: Wzlatująca Uszatka, Spopielona Alga, Niedźwiedziówkowy Pył

Od Niedźwiedziówkowego Pyłu CD. Baśniowej Stokrotki

— Wrócisz do obozu, zapłakana, wystraszona, biedna. Powiesz swojej przywódczyni, że dopóki nie odda Baśniowej Stokrotce swojej rodziny w jej łapy, ty wyjawisz na światło dzienne mały sekrecik. O tym, jak Mandarynkowa Gwiazda wysłała swego zastępcę, by ten zabił MNIE. Wszystko dotarło? — kremowa szepnęła jej do ucha.

Niedźwiedziówka zastrzygła uszami, nieco odpuszczając dotychczasowe targanie się po ziemi. Pokiwała nieznacznie głową, wciąż próbując wydostać się z uścisku włóczęgi. Kiedy ta wreszcie ją puściła, bura zrobiła fikołka do przodu, próbując nie stracić równowagi.
— Dotrzymaj słowa, a będę twoją dłużniczką — dodała Stokrotka, skinąwszy głową. — Ale jak odmówisz, osobiście cię znajdę i uduszę, a flaki będą służyć jako pokarm dla wron.
Pręgowana cofnęła się niepewnie. Odwróciwszy się w stronę kremowej, spojrzała się na nią po raz ostatni, a później zniknęła w krzakach.
— Nim miną trzy wschody słońca, mam was widzieć w Brzozowym Zagajniku! — krzyknęła na odchodne kremowa.
Wojowniczka pędziła już jednak do obozu Klanu Nocy, śmiejąc się pod nosem. Czy właśnie otrzymała szansę, by wprowadzić wśród Nocniaków zamieszanie? Może Baśniowa Stokrotka została jej zesłana przez Marionetkę, która najwidoczniej zaczynała się już nudzić? Zresztą, nieważne, dlaczego akurat pojawiła się w życiu Niedźwiedziówkowego Pyłu. Liczyło się tylko to, że bura mogła teraz udać się do Mandarynkowej Gwiazdy i zgrywać przerażoną, a także szczerze przejętą jej reputacją.
Może w ten sposób uda jej się nieco zyskać w oczach srebrzystej liderki? W końcu właśnie na tym najbardziej jej zależało. Chciała być lubiana. Chciała piąć się w hierarchii. Chciała znajdować się jak najbliżej rodu! Jej największym marzeniem było posiadanie na czole krwistego znaku, choć zdawała sobie sprawę, że było to raczej niemożliwe. Nie urodziła się przecież jako potomkini rodu, a nie wiedziała nawet, czy gdyby poślubiła jakiegoś księcia, otrzymałaby znak lotosu, czy też nie.
W każdym razie nie mogła teraz myśleć o rodzie. Miała ważniejszą sprawę do załatwienia!
Gdy znalazła się bliżej obozu, przyspieszyła, a także położyła po sobie uszy i wygięła pysk w wystraszonym grymasie. Obserwowała, jak z każdym susem azyl stawał się coraz większy. W klatce piersiowej czuła bicie własnego serca, które zachowywało się, jakby miało zaraz wyrwać się na świat zewnętrzny. Jej łapy paliły ze zmęczenia po przebiegnięciu takiego kawału terenów, a w oczy wiał silny wiatr, który je podrażniał i sprawiał, że wydawały się zaszklone.
Gdy Niedźwiedziówka wtargnęła do obozu, od razu skierowała się w stronę legowiska przywódczyni, nim ktokolwiek zdążył ją powstrzymać. Udało jej się stanąć tuż przed Mandarynkową Gwiazdą, oddychając ciężko. Chwilę później dogonił ją Żmijowcowa Wić, któremu wcześniej nie udało się zatrzymać wojowniczki.
— Mandarynkowa Gwiazdo! — wydukała Niedźwiedziówka, wbijając pazury w ziemię na wypadek, gdyby strażnik chciał odciągnąć ją stąd siłą. — Mam do ciebie sprawę… — wyjaśniła, po czym spojrzała na Żmijowcową Wić błagalnym wzrokiem, prosząc, by dał jej przeprowadzić rozmowę z liderką.
Przywódczyni wyrwana z rozmyślań patrzyła nierozumiejącym wzrokiem to na Niedźwiedziówkę, to na Żmijowca.
Brak sprzeciwu bura odebrała jako pozwolenie na kontynuowanie rozmowy. Rozluźniła się nieco, starając się wyrównać oddech, nim zacznie przemawiać do Mandarynkowej Gwiazdy. Żmijowcowa Wić, który jeszcze przed chwilą stał niebezpiecznie blisko niej, teraz odsunął się nieco, wciąż jednak obserwując wojowniczkę podejrzliwym wzrokiem.
Ta postanowiła go zignorować, skupiając całą swoją uwagę na liderce.
— Gdy byłam na spacerze… zaatakowała mnie dwójka samotników! — wydusiła drżącym głosem. — Zemdlałam… a kiedy się obudziłam, byłam na gałęzi. Było już ciemno. Oni… oni mi zagrozili… — urwała, z trudem przełykając ślinę. Spojrzała Mandarynkowej Gwieździe prosto w oczy. — To znaczy… jedna samotniczka przedstawiła się jako Baśniowa Stokrotka. Powiedziała, że masz oddać jej całą jej rodzinę. Bo jeśli tego nie zrobisz… cały Klan Nocy pozna jakiś twój… sekret — wyjaśniła, kładąc po sobie uszy.
Mandarynka przetarła pysk łapą.
— Po kolei, Niedźwiedziówkowy Pyle — miauknęła zaspana.
Bura strzepnęła ogonem z nerwów, patrząc na srebrzystą ze zmęczonym wyrazem pyska.
— Przepraszam, Mandarynkowa Gwiazdo, że nachodzę cię tak późno w nocy. Chciałam tylko przekazać, że za dnia uprowadziła mnie samotniczka o imieniu Baśniowa Stokrotka razem z jakimś kocurem. Zażądali, żebym przekazała ci wiadomość. Masz oddać im ich rodzinę. Powiedzieli też, że jeśli tego nie zrobisz, cały klan dowie się o jakimś twoim sekrecie — miauknęła, starając się zachować spokój i brzmieć jak najbardziej neutralnie.
Liderka patrzyła na kotkę, jakby zobaczyła ducha.
— Jak wyglądał ten kocur? — zapytała.
Niedźwiedziówka zamilkła na chwilę, próbując przypomnieć sobie wygląd drugiego porywacza.
— Nie widziałam zbyt wiele. Pod osłoną nocy ciężko było dostrzec kolory ich futer. Jestem jednak niemal pewna, że ten kocur miał ciemną sierść, a jego oczy były… chyba brązowe — wyjaśniła, po czym zastrzygła uchem. — Znasz ich, Mandarynkowa Gwiazdo? — dodała zaniepokojona.
— Nieważne — ucięła liderka. — Wiadomo, gdzie przebywają?
Bura wzruszyła ramionami.
— Nie wiem. Było ciemno, a ja nie pamiętam zbyt dobrze, gdzie dokładnie mnie dopadli. Zakładam jednak, że dałoby się ich odszukać po zapachu. Tylko pewnie już dawno opuścili tereny Klanu Nocy… — mruknęła, spuszczając wzrok na łapy. Dopiero po chwili wzięła głęboki wdech i uniosła lekko brodę. — Czy oni… mogliby napaść na obóz Nocniaków? — spytała ciszej. — Wydają się jacyś… psychiczni! — dodała, a w jej głosie ponownie pojawiło się zaniepokojenie.
— Są zbyt słabi — mruknęła. — Inaczej już próbowaliby to zrobić. To niegodziwe tchórze — skomentowała pogardliwie. — Zanim cokolwiek zrobię, będę musiała znaleźć miejsce ich pobytu — zastanawiała się na głos.
Niedźwiedziówkowy Pył nie wiedziała, czy powinna zostawić już Mandarynkową Gwiazdę w spokoju, czy może kontynuować rozmowę. Była ciekawa tego, jak potoczy się cała sytuacja i jaki los ostatecznie spotka rodzinę kremowej samotniczki.
— Jestem w stanie wziąć udział w poszukiwaniach tej dwójki — oznajmiła, chcąc jeszcze w jakiś sposób przydać się w tej sprawie. — Lecz one, jak mniemam, odbędą się dopiero z samego rana. Nie chcę ci przeszkadzać, Mandarynkowa Gwiazdo, więc jeśli pozwolisz, udam się już do legowiska. Chyba że masz jeszcze jakieś pytania — miauknęła, pochylając przed liderką głowę, by okazać jej szacunek.
Srebrzysta kocica westchnęła ciężko przez to wszystko.
— Nie, to tyle… dziękuję Niedźwiedziówkowy Pyle. I tak, chętnie przydzielę cię do grupy poszukiwawczej. Możesz iść.
Bura ruszyła już do wyjścia, a za nią podążył Żmijowcowa Wić. Nim jednak zdążyła postawić choćby jeden krok poza legowiskiem liderki, przypomniały jej się słowa, które Baśniowa Stokrotka wykrzyczała za nią, gdy ta zaczynała swój bieg w stronę azylu.
Niedźwiedziówkowy Pył zatrzymała się i odwróciła głowę w stronę Mandarynkowej Gwiazdy.
— Ta samotniczka… wspomniała też, że mamy przyprowadzić jej rodzinę za trzy wschody słońca do Brzozowego Zagajnika — miauknęła.
— Czyli musimy działać szybko — stwierdziła przywódczyni. — Wybrali sobie miejsce dziwnie oddalone od granicy… Poszukiwania śladów zapachowych zaczniecie jutro od tamtego miejsca. Jeśli nic nie znajdziecie, zostawimy tam wiadomość.
Wojowniczka skinęła głową, po czym wyszła na zewnątrz, odprowadzona przez Żmijowcową Wić. Następnie skierowała się prosto do legowiska wojowników, by ułożyć się na swoim posłaniu i jak najszybciej zasnąć. Nie chciała przecież być półprzytomna podczas poszukiwań. Wtedy ktoś mógłby jeszcze pomyśleć, że celowo próbuje je sabotować! A przecież nie zamierzała tego robić… prawda?

* * *

Z samego rana Mandarynkowa Gwiazda wyznaczyła patrol, który miał odnaleźć jakiś trop Baśniowej Stokrotki i jej przydupasa. Na jego czele rzecz jasna stała Niedźwiedziówkowy Pył, a oprócz niej zostali wybrani także Czosnkowa Krewetka i Morszczynowy Wąs. Bura wiedziała, że raczej niczego nie uda im się znaleźć. Przez noc było całkiem wietrznie i pewnie zapach, który pozostawiła po sobie dwójka samotników, już dawno ulotnił się z terenów Klanu Nocy. Mimo to musiała co najmniej udawać, że jest niezwykle zaangażowana w poszukiwania i czujna. Nie chciała w końcu, by liderka uznała, że nie martwi się o jej interesy. Bo przecież się martwiła. I to bardzo. A to tylko dlatego, że może w przyszłości do czegoś będzie jej potrzebna łaska przywódczyni. Do czego? Jeszcze nie wiedziała, lecz w głowie miała już kilka pomysłów…
Po jakimś czasie w końcu trójka kotów wyruszyła z azylu. Buraska wysunęła się na sam przód, zostawiając swoich kompanów w tyle. Uszy miała postawione wysoko, a nos pracował jej o stokroć ciężej niż u jakiegokolwiek psa. W jej oczach błyszczała determinacja, choć w głębi była ona sztuczna, a ogon wymachiwał ze skupienia na boki.
— Dokąd idziemy najpierw? — zapytała szylkretowa kotka. — Mandarynkowa Gwiazda mówiła, że mamy zacząć od przeszukania Brzozowego Zagajnika, ale jak na razie się do niego nie przybliżamy. Czy ty na pewno wiesz, gdzie idziesz? — dodała, co sprawiło, że Niedźwiedziówka zatrzymała się gwałtownie i zwróciła w stronę Czosnkowej Krewetki z niezadowolonym wyrazem pyska.
— Słuchaj, to ja zostałam wzięta jako zakładniczka, a nie ty, więc wiem lepiej, gdzie ich szukać — odburknęła, tym samym uciszając szylkretową wojowniczkę.
Kontynuowali swoją podróż, lecz gdy wreszcie dotarli w okolice, w których Niedźwiedziówkowy Pył została porwana, nie było już ani śladu po Baśniowej Stokrotce i burym kocurze. W powietrzu można było wyczuć jedynie ich nikłą woń, która nie prowadziła jednak nigdzie dalej.
— No i po co nam było przychodzić tutaj? — odezwał się Morszczynowy Wąs, widocznie niezbyt zadowolony z faktu, że musiał ruszać się z obozu na patrol poszukiwawczy z dwiema kotkami. Zresztą, on zawsze był gburem. Niedźwiedziówka przewróciła oczami na jego słowa.
— Mówię wam, że tu się obudziłam i tu ich ostatnio widziałam! Jeśli skądś miałby prowadzić ich trop, to właśnie stąd. To nie moja wina, że była straszna wichura. Ja nie kontroluję pogody — stwierdziła, robiąc nadąsaną minę. — Teraz możemy iść do Brzozowego Zagajnika, ale nie sądzę, by było tam coś przydatnego. W końcu dopiero mamy odstawić tam rodzinę tej samotniczki za kilka wschodów słońca. Nie mówiła mi, że ma się tam znaleźć jakaś wskazówka — oznajmiła, wzruszając ramionami.
Czosnkowa Krewetka strzepnęła ogonem i pokręciła łebkiem.
— Tak rozkazała nam Mandarynkowa Gwiazda, więc tak musimy zrobić! — upomniała buraskę.
Pręgowana od razu spochmurniała.
— No przecież wiem! Nigdy w życiu nie zlekceważyłabym rozkazu naszej przywódczyni, Czosnkowa Krewetko. Bardzo ją szanuję i jestem jej wdzięczna za to, że użyczyła mi schronienia w swoim klanie. Jestem jej za to dłużna do końca swoich dni i nie wiem, jak mogłaś pomyśleć, że mogłabym tak zignorować jej prośby — oznajmiła starsza, głęboko urażona słowami swojej towarzyszki na patrolu.
— A mogłybyście przestać się kłócić? Mamy zadanie do wykonania i nie zamierzam słuchać waszych dyskusji — wtrącił się Morszczynowy Wąs, na co obie kotki jedynie burknęły coś pod nosami i zaraz zaczęły zmierzać w stronę Brzozowego Zagajnika.
Gdy cała trójka tam dotarła, zaczęli przeszukiwać to miejsce. Niedźwiedziówkowy Pył sprawdzała każdy kamyczek, czy nic się pod nim nie kryje, i obwąchiwała każde źdźbło trawy. Jakiś czas później grupka, która niedawno się rozdzieliła, spotkała się znowu, tym razem z niezadowolonymi wyrazami pyska.
— Mi niestety nie udało się nic znaleźć, choć szukałam bardzo dokładnie. Z tego wynika, że ci samotnicy nie zostawili nam żadnych śladów. Musimy poczekać, aż miną trzy wschody słońca — ogłosiła bura kocica.
— No, ja również nic nie znalazłam… — dodała Czosnkowa Krewetka.
Morszczynowy Wąs nie odezwał się do nich słowem, lecz nie wyglądał, jakby miał im coś ważnego do przekazania. Najpewniej jego poszukiwania również zakończyły się fiaskiem.
— To przykre, że nie mamy dobrych wieści dla Mandarynkowej Gwiazdy — westchnęła pręgowana, po czym sfrustrowana i zawiedziona ruszyła w stronę obozu Klanu Nocy, nie czekając nawet na swoich pobratymców.

Koniec sesji

Od Niedźwiedziówkowego Pyłu CD. Rzekotki (Wesołej Łapy)

— Dzień dobry! — przywitała się. — Jestem Rzekotka i mam dwa księżyce! Twoja twarz wygląda upiornie i pewnie będzie mi się śnić po nocach!

Oznajmiła z błyszczącymi oczkami. Następnie zaatakowała przytulakiem jedną z łap wojowniczki.
— A teraz pora na przytulanie! Mama mi mówiła, że koty lubią komplementy — zaczęła mówić dalej. — I wtedy chętniej się tulają! Więc ja dałam ci komplement i przytulas. Prawda? Tak? Powiedz! Powiedz!
Z każdym słowem coraz bardziej przyklejała się do kończyny Niedźwiedziówki.
Nie wiedziała jednak, że właśnie spełnił się jej najgorszy koszmar. Brązowooka nienawidziła kociąt. Całym swoim sercem. Całym swoim istnieniem. Nawet własnych nie potrafiła przełknąć i gdy tylko wchodziły jej w drogę, starała się je od siebie odtrącić. To znaczy głównie Narcyzową Łapę. Nim najbardziej lubiła pomiatać. Wobec Narwanej Łapy była nieco bardziej litościwa, bo przypominała jej świętej pamięci Wieleni Szlak. Przypalony Kasztan z kolei nie wchodził jej tak często w drogę, dlatego nie przejmowała się nim wcale. Żyła tak, jakby był po prostu jednym z wojowników Klanu Nocy, z którym nie miała nic wspólnego.
Bura w końcu potrząsnęła łapą, próbując zrzucić z siebie niebieskiego stwora. Ten jednak zacisnął się na niej jeszcze mocniej, nie mając zamiaru puścić. Niedźwiedziówka obnażyła kły, ledwo powstrzymując się przed złapaniem Rzekotki za kark i ciśnięciem nią jak najdalej. Najlepiej prosto do rzeki, żeby nurt zaniósł ją do innej przynależności i to jej członków męczyła swoją obecnością.
— A mi mama mówiła, że takie wygadane kociaki szybko kończą w szponach drapieżników — fuknęła w odpowiedzi, wciąż próbując odczepić od siebie Rzekotkę, nie robiąc jej jednak krzywdy. Nie chciała od razu wyrobić sobie złej opinii wśród Nocniaków. Gdyby tylko coś stało się tej niebieskiej kupce futra, Niedźwiedziówka zostałaby posądzona o celowe jej skrzywdzenie. O bycie brutalnym, niewychowanym samotnikiem. A jeśli naprawdę chciała coś osiągnąć w Klanie Nocy, nie mogła sobie pozwolić, by takie nieprzychylne wieści rozeszły się po całym azylu.
— Wygadaneeee? To znaczy jakie? I jakich drapieżników? Tak upiooornych, jak ty? — zaczęła wypytywać Rzekotka, na co bura zatrzęsła wibrysami z irytacją. Czy ten dzieciak mógł się wreszcie od niej odczepić?
— Tak. Tak upiornych, a nawet bardziej! — fuknęła, po czym w końcu delikatnie chwyciła młódkę zębami za skórę na karku i odciągnęła ją od swojej łapy.
Po chwili uniosła paluch, wskazując nim koteczkę.
— Wygadane to znaczy takie — mruknęła, mrużąc oczy. — Właśnie takie jak ty.
Rzekotka zrobiła wielkie oczy, po czym prędko zanurkowała pod łapy Niedźwiedziówki.
— Ratuj mnie, och! Czy te drapieżniki już tu idą? Och, proszę pani!

* * *

TW: Śmierć

Jej życie w Klanie Nocy było nudne. Potwornie nudne. Czuła się zupełnie tak samo, jak wtedy, gdy była kociakiem zamkniętym w brudnej piwnicy. Z tą jednak różnicą, że tym razem tą brudną piwnicą był azyl rybojadów. Co prawda mogła z niego wychodzić, kiedy tylko chciała, lecz ograniczały ją granice, zasady i kodeks. Nie mogła się już wcale bawić!
Gdy była samotniczką, bezkarnie wchodziła sobie na tereny Klanu Burzy i mieszała Słonecznemu Fragmentowi oraz Burzowym Chmurom w głowach. To były dopiero czasy! Teraz nie miała jednak kogo omamiać. Szałwiowe Serce wydawał się niedostępny, Pierzasta Kołysanka również. Błękitna Laguna miał na głowie mnóstwo obowiązków, a poza tym Niedźwiedziówka nie wiedziała już, jak wyglądała jego relacja z Wężynowym Kłem. Pozostawała jeszcze Czyhająca Murena, lecz ona nie reagowała na zaloty buraski. Wolała trzymać się u boku tego fajtłapy — Mewiego Puchu!
Niedźwiedziówkę mierził sam jego widok. Za każdym razem, gdy widziała, jak zbliża się do księżniczki, miała dziką ochotę rozerwać jego głupkowaty pysk na strzępy. Dlaczego to akurat jemu przypadł zaszczyt przebywania u boku kotki tak pięknej, a przede wszystkim... tak wysoko postawionej w hierarchii?
Jakiż ten świat był niesprawiedliwy! Kotom tak szlachetnym, jak Niedźwiedziówka odbierał wszystko po kolei. Ciotkę, siostrę, radość z życia… Tym natomiast, które nie robiły nic poza marnowaniem powietrza, dawał wszystko. Gdzie tu był sens? Mewi Puch nie zasługiwał na nic z tego, co posiadał. Zasługiwał natomiast na coś zupełnie innego...
Dlatego, gdy Niedźwiedziówkowy Pył spostrzegła, jak czule pożegnał się z Czyhającą Mureną, po czym lekkim krokiem ruszył ku wyjściu z azylu, od razu dostrzegła swoją szansę. Końcówka jej ogona drgnęła z ekscytacji. Nim jednak zdążyła wstać, przed pyskiem przemknął jej liliowy kocur — Konwaliowa Mielizna. Opuścił obóz chwilę po Mewim Puchu, co ucieszyło buraskę jeszcze bardziej. Na tyle, że musiała spuścić głowę, by nikt nie dostrzegł szerokiego, niepokojącego uśmiechu rozciągającego się na jej pysku.
Odczekała jeszcze kilka uderzeń serca, żeby nie wzbudzać podejrzeń. Dopiero wtedy podniosła się z miejsca i opuściła azyl, wcześniej upewniając się, że żadna para ciekawskich oczu nie jest skierowana właśnie na nią.
Ruszyła śladem Mewiego Puchu. Podążała za jego odciskami łap, które z każdą chwilą stawały się coraz płytsze, bo z nieba nieustannie sypał śnieg. To działało na jej korzyść. Co jakiś czas wiatr zawiewał mocniej, rozwiewając też zapachy pozostawione przez koty. Czyżby miała właśnie popełnić zbrodnię idealną? Nie, żeby poprzednie takie nie były. W końcu czy ktokolwiek kiedykolwiek przyłapał ją na czymś złym?
W końcu sylwetka biało-czarnego kocura zamajaczyła przed nią w śnieżnej mgle. Dostrzec go nie było łatwo, bo tereny Klanu Nocy niemal tonęły w białej zawiei.
Niedźwiedziówkowy Pył wysunęła pazury i zaczęła skradać się od tyłu. Każdy krok stawiała ostrożnie, niemal bezszelestnie. Wiatr świszczał jej w uszach. Mewiemu Puchowi zapewne również. Przy takiej pogodzie większość zmysłów stawała się bezużyteczna.
Gdy znalazła się wystarczająco blisko, wybiła się gwałtownie z tylnych łap i rzuciła się prosto na grzbiet wojownika, wbijając pazury w jego barki. Biało-czarny wydarł z siebie zduszony okrzyk i zachwiał się do przodu, niemal tracąc równowagę.
— Co do...! — wyrwało mu się.
Nie potrzebował nawet chwili, by zrozumieć, że ktoś rzucił się na niego z zaskoczenia. Szarpnął się z całej siły, próbując zrzucić napastniczkę. Niedźwiedziówka zacisnęła pazury jeszcze mocniej, lecz śliski od śniegu grzbiet nie dawał jej dobrego oparcia. Kocur wykonał kolejny gwałtowny ruch i tym razem nie udało jej się utrzymać. Łapy ześlizgnęły jej się z pleców wojownika, a ona sama runęła w zaspę. Śnieg prysnął na wszystkie strony, gdy ciężko wylądowała na boku, zapadając się w miękkim puchu.
— K-Kim ty jesteś?! — mruknął Mewi Puch, cofając się o krok przed rozwścieczoną buraską.
Ta jednak nawet nie zamierzała odpowiadać. Poderwała się na równe łapy i ponownie rzuciła w jego stronę. Tym razem dosięgnęła pazurami jego szyi. Bez chwili zawahania rozcięła delikatną skórę, a na jasnym futrze natychmiast pojawiła się cienka smuga krwi. Rana nie była jednak śmiertelna.
Mewi Puch syknął z bólu, po czym gwałtownie obrócił się i chwycił burą zębami za kark, próbując odciągnąć od swojego gardła. Niedźwiedziówka szarpała się jednak jak oszalała. Wymachiwała łapami na oślep, aż w końcu poczuła, jak jeden z pazurów rozcina skórę na jego pysku.
Kocur syknął i mimowolnie rozluźnił uścisk. To wystarczyło, by buraska odwinęła się i z całym impetem wpadła barkiem w jego bok, powalając wojownika na śnieg. Biały puch wzbił się w powietrze, gdy kocur przeturlał się po ziemi. Nim Mewi Puch zdołał unieść głowę, Niedźwiedziówka przycisnęła ją łapą do podłoża, wbijając pazury głęboko w jego policzek. Drugą łapę oparła na jego barku, unieruchamiając go całym ciężarem ciała.
— Nieważne, jak bardzo będziesz walczył. I tak nie wrócisz stąd żywy! — syknęła, coraz mocniej zagłębiając pazury w jego ciało. — Nie zasługujesz na życie! Koty tak głupie, jak ty zbyt długo polegają na szczęściu. Ale dziś twój los jest w moich łapach!
Wpatrywała się prosto w jego żółte oko, szeroko otwarte z przerażenia.
Mewi Puch uchylił pysk, chcąc coś powiedzieć, lecz bura nie pozwoliła mu. Obniżyła głowę i jednym, pewnym ruchem zatopiła kły w jego gardle. Natychmiast poczuła, jak gorąca krew wypełnia jej pysk. To było... tak przyjemne. Bo choć wokół panował przeszywający mróz Pory Nagich Drzew, ona czuła tylko przyjemne ciepło rozlewające się po całym ciele.
Po kilku uderzeniach serca szkarłatna posoka wypełniła jej pysk do tego stopnia, że musiała odskoczyć i wypluć ją na śnieg. Dawniej nieskazitelnie biały puch momentalnie pokrył się czerwonymi plamami.
Niedźwiedziówka stała nad nieruchomym ciałem Mewiego Puchu, ciężko dysząc. Krople krwi rytmicznie spadały z jej pyska na ziemię. Oblizała wargi, a potem przez chwilę w milczeniu przyglądała się swojej ofierze, zastanawiając się, co zrobić z ciałem.
Nagle gdzieś obok rozległ się głośny trzask, a bura natychmiast nastawiła uszy i odwróciła głowę. Dopiero wtedy dostrzegła źródło hałasu.
Niedaleko leżała Gąbczasta Perła, a tuż obok niej spoczywała gruba gałąź, która najpewniej złamała się pod jej ciężarem.
Niedźwiedziówkowy Pył parsknęła śmiechem i ruszyła w stronę medyczki.
— Próbowałaś schować się w koronie drzewa? W Porze Nagich Drzew? — prychnęła z pogardą. — Doprawdy, jesteś zabawna.
Gąbczasta Perła otworzyła szeroko oczy. Jej wzrok natychmiast zatrzymał się na zakrwawionym pysku wojowniczki.
— Morderczyni! — wrzasnęła.
Zanim Niedźwiedziówka zdążyła zareagować, medyczka wstała i rzuciła się na nią z całej siły. Buraska kompletnie nie spodziewała się ataku. Zachwiała się i runęła na śnieg. Nie pozwoliła jednak przeciwniczce wykorzystać przewagi. Natychmiast kopnęła Gąbczastą Perłę w brzuch, odrzucając ją od siebie. Sama zerwała się na łapy niemal w tej samej chwili i zanim medyczka zdążyła odzyskać równowagę, dopadła ją ponownie, przygważdżając do ziemi ciężarem własnego ciała.
— Uspokój się! Wcale nie muszę cię zabijać — warknęła.
Przez kilka uderzeń serca wpatrywały się w siebie w milczeniu. Powietrze między nimi zdawało się gęstnieć z każdą chwilą.
— Jeśli tylko obiecasz mi, że nikomu nie piśniesz ani słówka... — kontynuowała Niedźwiedziówka.
— W życiu! Zgnijesz w Miejscu, Gdzie Brak Gwiazd, morderco! — wrzasnęła Gąbka.
Bura zmarszczyła brwi. Sięgnęła po patyk leżący obok większej gałęzi i wepchnęła go do pyska dymnej.
— Siedź cicho albo taki sam los jak tego głupka, spotka i ciebie. A może i nawet całą twoją rodzinkę! — prychnęła. — Algowa Struga, Senna Łza. Tak, wiem, że są dla ciebie ważne. Ty natomiast dobrze wiesz, że mogę pozbyć się ich równie szybko, co tamtego mysiego móżdżka... — dodała chłodno. — Właśnie dlatego niczego nikomu nie powiesz. Ani Klekoczącemu Bocianowi, ani Mandarynkowej Gwieździe. Nikomu. Och, a poza tym będziesz mnie bronić, choćby cały Klan Nocy stanął przeciwko mnie! W przeciwnym razie... nawet jeśli mnie wygnacie, i tak cię znajdę. Ciebie i wszystkich, których kochasz!
Wokół nich śnieżyca szalała coraz mocniej, zagłuszając niemal każde jej słowo.
W końcu Gąbczasta Perła przestała się wierzgać i posłusznie skinęła głową. Dopiero wtedy Niedźwiedziówka odsunęła się od niej. Dymna natychmiast wypluła patyk na śnieg, łapczywie nabierając powietrza.
— Jesteś... potworem! — wydyszała, wpatrując się w kotkę z obrzydzeniem wymalowanym na pysku.
— Cóż, póki Klan Nocy o tym nie wie, jestem tylko ich pobratymczynią... — odparła z uśmiechem Niedźwiedziówka.
Potem podeszła do truchła wojownika i chwyciła je za kark. Powoli weszła na skute lodem jezioro. Dopiero gdy pod jej łapami rozległ się pierwszy trzask pękającego lodu, puściła ciało i błyskawicznie odskoczyła na brzeg.
Razem z Gąbczastą Perłą patrzyła, jak tafla ustępuje, a Mewi Puch znika pod lodowatą wodą.
— Dobrze to wymyśliłam, co nie? — odezwała się po kilku uderzeniach serca z nutką satysfakcji w głosie. — Prawie tak, jakby tym razem los był po mojej stronie. To doprawdy niesamowite, że Mewi Puch postanowił przejść się właśnie brzegiem jeziora... Kto wie, może zmierzał w stronę granicy z Klanem Burzy? Powiedz mi, Gąbeczko... myślisz, że mógł mieć romans z jakąś Burzaczką? — zachichotała.
Dymna nie odpowiedziała. Trzęsła się jak liść na wietrze. Trudno było stwierdzić, czy z zimna, czy z przerażenia.
— Och, prawie zapomniałam... — mruknęła Niedźwiedziówka, spoglądając na rozlaną po śniegu szkarłatną plamę. — Musimy jeszcze coś zrobić z tym zakrwawionym śniegiem.
Odwróciła łeb w stronę medyczki i uśmiechnęła się szeroko.
— Jesteś może głodna?

* * *

To, co stało się z zakrwawionym śladem… można się jedynie domyślać. Wiadomo jednak, że gdy Niedźwiedziówkowy Pył i Gąbczasta Perła odchodziły znad jeziora, śnieg w tamtym miejscu był już perłowobiały. Sam zapach krwi szybko rozwiała potężna wichura szalejąca nad terenami Klanu Nocy.
Bura wróciła u boku medyczki do azylu. Gdy miały się już rozstać, nie opuściła jej jednak ani na krok, podążając za nią wprost do lecznicy. Była pusta. Klekoczący Bocian musiał być czymś zajęty. Idealnie.
— Nie masz może jakichś ziółek? Chyba mam gorączkę, wiesz... Myślę, że lawenda byłaby na to idealna — uśmiechnęła się szeroko.
Dymna nie miała ochoty protestować. Po prostu podeszła do składziku, wyjęła kilka gałązek lawendy i zaczęła nacierać nimi futro Niedźwiedziówki. Kilka kwiatów wsunęła nawet między kosmyki jej sierści.
Gdy skończyła, wojowniczka skinęła jej głową i skierowała się do wyjścia.
— To do zobaczenia, Gąbko. Dobra z ciebie przyjaciółka.
Rozluźniła mięśnie, kierując się w stronę legowiska wojowników. Po tak męczącej wędrówce, a później walce, należał jej się odpoczynek. Tym bardziej że była kompletnie przemarznięta. Spędzenie tak długiego czasu poza obozem przy tak surowej pogodzie naprawdę nie należało do najprzyjemniejszych.
Nim jednak zdążyła zniknąć w półmroku legowiska, musiała się zatrzymać. Przed nią stała znajoma, niebieskofutra kotka — Rzekotka. A właściwie, z tego, co słyszała, już Wesoła Łapa. O dziwo nie rzuciła się na jej łapę, co trochę zdziwiło buraskę.
— Och, kogo ja tu widzę. Czyżbyś zdążyła już dorosnąć, Rzekotko? — zapytała.
Ona również musiała zaskoczyć uczennicę swoim tonem. Nie brzmiała ani na złą, ani na zirytowaną. Zabicie Mewiego Puchu sprawiło jej tyle satysfakcji, że zwyczajnie nie miała nastroju, by denerwować się na młodziaka, którego znowu przywiał jej pod łapy wiatr.

<Wesoła Łapo?>

Od Niedźwiedziówkowej Łapy (Niedźwiedziówkowego Pyłu) CD. Pajęczej Nici

Dawno, dawno temu

Wspomnienie ostatniego zgromadzenia wciąż było świeże w umyśle Niedźwiedziówkowej Łapy. Nie mogła się doczekać, aż w końcu opowie o wszystkim, co ją spotkało, swojej ukochanej siostrzyczce! Powie jej o Słonecznym Fragmencie, o Burzowych Chmurach, o nieszczęsnym losie Wieleniego Szlaku i o honorowym zabójstwie kilku przypadkowych kotów z Klanu Burzy. Sama była też ciekawa, co przez ten czas zdążyła poczynić szylkretowa. Miała nadzieję, że jej również udało się unicestwić kilku Klifiaków zgodnie z wolą Marionetki! Byłoby niedobrze, bardzo niedobrze, gdyby okazało się, że podczas gdy ona i Ballada wypruwały sobie żyły, by uczynić ten świat lepszym, Kukiełka siedziała bezczynnie. Nie musiała robić jakichś wielkich rzeczy, bo wiadomo, że była sama i może wolała czekać na zjednoczenie swoich sióstr, ale bez przesady! W takim tempie nigdy nie zadowolą Marionetki, a jeśli naprawdę im się to nie uda, to jaki sens miało ich istnienie? W ich ciała życie zostało tchnięte tylko po to, by siać zamęt. By pokazać tym klanowym pokrakom, jak to wszystko powinno wyglądać!

Właśnie dlatego Niedźwiedziówka kilka dni po spotkaniu z siostrą na zgromadzeniu postanowiła wyruszyć na granicę z Klanem Klifu. Udało jej się uzyskać pozwolenie od swojej mentorki, bo z tego, co wiedziała, uczniom nie wolno było wychodzić samotnie bez niczyjej wiedzy. To takie niesprawiedliwe, że miała już na karku tyle księżyców, a wciąż traktowali ją jak kociaka!
Ku jej zdziwieniu, na granicy stała już czyjaś sylwetka. Niedźwiedziówka byłaby bardzo zdziwiona, gdyby okazało się, że udało jej się spotkać siostrę za pierwszym razem. Jednak z każdym lisim ogonem, o jaki się do niej zbliżała, coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że to naprawdę była ona! To oznaczało, że szczęście było dziś po ich stronie. Prawie tak, jakby los sam dawał im pozwolenie na zawładnięcie klanami, a potem także całym światem!
— Kukiełko! Siostro moja! — krzyknęła bura, gdy znalazła się już wystarczająco blisko kotki.
W końcu stanęła naprzeciwko niej, szczerząc się jak głupia.
— Nie wierzę, że udało mi się cię tu spotkać za pierwszym razem! To chyba jakaś sprawka Marionetki, co? — mruknęła radośnie, poruszając wibrysami z ekscytacją.
— Tak, za pierwszym razem... — wymamrotała pod nosem Pajęcza Nić, co jednak umknęło uwadze Niedźwiedziówki. — No, ale mniejsza o to. Mówiłaś, że masz mi sporo do opowiedzenia, więc słucham — dodała spokojnie, strzygąc nieznacznie uszami.
Bura przytaknęła głową, uspokajając się nieco. Po chwili przysiadła na piachu i spojrzała w stronę terenów Klanu Burzy, jakby próbowała wyobrazić sobie na nich Słoneczny Fragment i Burzowe Chmury. Właściwie istniała szansa, że ich tu spotkają, ale wolałaby raczej nie oglądać ich na oczy.
— Wiesz, gdy jeszcze żyłam z Pararelą, Marionetka często nas odwiedzała. Miałam okazję z nią rozmawiać, wymieniać się nowinkami... — zaczęła, wzdychając ciężko, jakby na samo wspomnienie o ciotce czuła niewyobrażalny ból. Co było częściowo prawdą, a częściowo tylko efektem specjalnym do jej teatrzyku. — Jednak pewnego dnia spotkania z nią ustały. Marionetka jakby rozpłynęła się w powietrzu, a słuch po niej zaginął! Teraz już wiem dlaczego, lecz wtedy? Myślałam, że może się gdzieś zgubiła. Że może po prostu zapomniała o mnie i Parareli. Dlatego... poszłam jej szukać — kontynuowała, po czym spojrzała wprost na swoją siostrę.
Pajęcza Nić również posmutniała.
— Dobrze wiesz, co było potem... — chrząknęła Niedźwiedziówka. — Udało mi się dotrzeć aż w okolice terenów Klanu Burzy. Tam udało mi się nawiązać kontakt z naszą siostrą, Balladą, a tak właściwie Wielenim Szlakiem. To od niej dowiedziałam się o smutnym losie Marionetki — wyjaśniła, kręcąc głową z rezygnacją.
Kukiełka do tej pory słuchała uważnie, lecz gdy zapanowała cisza, a bura przygotowywała się do dalszego opowiadania, zapytała:
— A potem? Co było potem? Dlaczego Burzacy zabili naszą siostrę?
Niedźwiedziówkowa Łapa wyciągnęła łapę do przodu, kładąc ją na łapie Pajęczej Nici.
— Cóż... wraz z Wielenim Szlakiem udało mi się zaplanować morderstwo. Pozbyłyśmy się wówczas dwójki Burzaków! Właściwie nawet i większej liczby, bo jedna z tych ofiar podobno spodziewała się kociąt... Ale... nie wiem, czy to wszystko naprawdę było tego warte...! — pociągnęła nosem, odwracając spojrzenie od szylkretki. — Głupi Burzacy! Dowiedziałam się, że przeprowadzili jakieś durne śledztwo i odkryli, że to Wielena zabiła tamte koty! I wiesz, co zrobili potem? Zabili ją! Skazali ją na śmierć z zimną krwią! — oburzyła się, aż futro na karku jej się zjeżyło.
Pajęcza Nić też była w szoku. Rozwarła szerzej swoje brązowe ślepia, a z jej pyska wydobyło się zdumione parsknięcie.
— Tak, Kukiełko, to skandal! Nie mogłam w to uwierzyć, gdy jeden z ich rodzaju mi o tym opowiadał... Bo słuchaj, po śmierci siostry poznałam taką dwójkę kocurów! Jeden z nich nazywa się Słoneczny Fragment, a drugi Burzowe Chmury. Ach, byli tacy głupiutcy! Ten drugi traktował mnie jak księżniczkę! Ten pierwszy, cóż, był nieco bardziej podejrzliwy, ale mimo wszystko nie mógł oprzeć się mojemu urokowi — zachichotała, jakby przed chwilą nie opowiadała o śmierci swojej siostry. — Niestety później okazało się, że spodziewam się z którymś z nich miotu. Wydaje mi się, że raczej ze Słonecznym Fragmentem, bo niektóre z moich kociąt też mają takie zakręcone uszy, zupełnie jak on! Jednocześnie jeden z moich synów, niestety już martwy, wyglądał uderzająco podobnie do Burzowych Chmur! Myślisz, że to możliwe, by te kocięta miały dwóch różnych ojców? — zaczęła się zastanawiać, jednak Pajęcza Nić nie wyglądała, jakby znała odpowiedź na to pytanie. — Ach, a jedna z moich córek przypomina Balladę! No mówię ci, są jak dwie krople wody! To musi być ze sobą jakoś powiązane, bo nie wierzę, że to zwykły przypadek... Moja córka, Narwana Łapa, stworzona jest do wielkich rzeczy — oznajmiła dumnie.
Szylkretka przyglądała się Nocniaczce w skupieniu, jakby przez cały czas starała się zrozumieć jak najwięcej z jej słów. Było jednak po niej widać, że jakaś sprawa nie daje jej spokoju.
— A tak właściwie... to jak trafiłaś do Klanu Nocy? — spytała w końcu, przechylając głowę.
Niedźwiedziówkowa Łapa przewróciła oczami.
— Gdy dowiedziałam się, że spodziewam się miotu, chciałam dołączyć do Klanu Burzy! Nie zamierzałam samodzielnie wychowywać tych pasożytów. Spotkałam więc patrol i powiedziałam im, że oczekuję kociąt! Według tego ich zapchlonego kodeksu powinni mnie przyjąć bez względu na okoliczności! — fuknęła, z frustracji uderzając ogonem o piach. — Domyślasz się pewnie, że zbezcześcili te swoje durne zasady i postanowili zostawić mnie na pastwę losu! Ale ja mimo wszystko nie zamierzałam się poddać, dlatego wyruszyłam na poszukiwania innej przynależności, w której mogłabym się zagnieździć. I tak trafiłam do Klanu Nocy! Nie mówię, że mi to nie pasuje. Mogę realizować wolę Marionetki nawet stąd!

* * *

Teraźniejszość

Wciąż nie podobał jej się fakt, że to Wężynowy Kieł podbiła serce księcia — Błękitnej Laguny. Nie powinno tak być! To Niedźwiedziówka miała go omamić, to ona miała mieć z nim miot, to ona miała wspinać się wyżej w hierarchii! Wyobrażała sobie nawet, jak bierze z nim ślub, jak wszyscy im gratulują, jak cały Klan Nocy świętuje razem z nimi… To nic, że nawet się nie przyjaźnili. Kiedyś w końcu udałoby się jej zakręcić wokół czarno-białego kocura, a on z całą pewnością nie mógłby się jej oprzeć. Tak samo, jak Słoneczny Fragment i Burzowe Chmury! Jakby nie patrzeć, byli tylko głupiutkimi kocurami… Każdy z nich był taki sam.
Jednak teraz? Teraz, gdy po świecie stąpał ten skundlony Rogaty Flaming, a sytuacja w rodzie wydawała się napięta, Niedźwiedziówka nie miała najmniejszych szans! Wprawdzie mogłaby jeszcze podbijać do Czyhającej Mureny, Szałwiowego Serca czy Pierzastej Kołysanki, ale czy którekolwiek z nich odwzajemniłoby jej zaloty? Tak właściwie próbowała już nawiązać jakąś pozytywną relację z tą pierwszą, lecz na ten moment były ledwie znajomymi.
Niedźwiedziówkowy Pył westchnęła ciężko, leżąc na swoim posłaniu w legowisku wojowników. Zrobiła to na tyle głośno, że któryś z wojowników zwrócił wzrok w jej stronę. Bura z ciekawości spojrzała na owego kota, a jej oczom ukazał się biało-czarny kocur o żółtych oczach. Dziwak.
— Co się patrzysz? — zapytała bura, unosząc jedną brew. — Nigdy nie słyszałeś, jak kot wzdycha? — dodała, przewracając oczami.
Wojownik jednak jej nie odpowiedział, dlatego kotka postanowiła wstać i wyjść z legowiska wojowników. Był już wieczór, a ona odkąd wróciła do obozu z patrolu, czuła się niedobrze. Myślała, że może jeśli poleży chwilę w cieniu, to jej przejdzie, lecz najwyraźniej było to coś poważniejszego.
Udała się więc do lecznicy, by dowiedzieć się, co jej dolega. Gdy przekroczyła próg, spostrzegła Rosiczkową Kroplę, którą właśnie zajmowała się Gąbczasta Perła. Rosiczkowa Kropla… to jedna z córek Wężynowego Kła, czyż nie? Ciekawe, co sądziła o poczynaniach swojej matki.

* * *

Kilka dni później

Niedźwiedziówkowy Pył siedziała w azylu, niczym sęp obserwując ruchy Błękitnej Laguny, który akurat krzątał się po polanie. Jego oko było w opłakanym stanie i bura zastanawiała się, dlaczego żaden z Nocniaków jeszcze nie dostał odruchu wymiotnego na jego widok. Dlaczego nikt się tym nie przejmował? Czy chodzenie z zainfekowanym okiem było czymś normalnym w tej przynależności? To już przekraczało kocie pojęcie.
Bura postanowiła wziąć sprawy we własne łapy. Wstała z miejsca i pewnym krokiem ruszyła w stronę zastępcy, marszcząc brwi z obrzydzenia. Kocur zauważył, że Niedźwiedziówka zmierza do niego i zamarł w bezruchu, obserwując ją ze zdziwieniem.
— Hej, Błękitna Laguno — mruknęła wojowniczka, gdy znalazła się już wystarczająco blisko. Wtedy też wyraz jej pyska nieco złagodniał, a w oczach pojawiło się zatroskanie. — Czy przeglądałeś się ostatnio w jakiejś kałuży? Zakładam, że nie, skoro od kilku dni paradujesz po obozie z zainfekowanym okiem… — stwierdziła, po czym zatrzepotała rzęsami.
Zastępca nie wyglądał na zachwyconego rozmową z burą, ale jej to nie zniechęcało.
— Nie mam teraz czasu iść do medyczki — oznajmił, odwracając wzrok od Niedźwiedziówki.
Ta jednak nie zamierzała się poddawać. Smagnęła gniewnie powietrze ogonem, po czym miauknęła:
— To zajmie tylko chwilę, a przynajmniej przestaniesz straszyć pobratymców swoim wyglądem!
Błękitna Laguna najwyraźniej został wybity z rytmu słowami kotki.
— Kim ty w ogóle jesteś? — westchnął, nieznacznie się krzywiąc.
— Nazywam się Niedźwiedziówkowy Pył! — przedstawiła się, z grzeczności pochylając przed zastępcą głowę. — Może i się tu nie urodziłam, ale to nie znaczy, że mam być obojętna na stan swoich pobratymców! Tylko nie wiem nawet, komu bardziej powinnam współczuć; tobie czy kotom, które muszą patrzeć na twoje zaropiałe oko — przyznała, poruszając wibrysami z rozbawienia.
Czarno-biały nie podzielał humoru Niedźwiedziówki, ale chyba zmęczył się już dyskusją z nią, dlatego pozwolił odprowadzić się do legowiska Gąbczastej Perły. Wraz z burą przekroczył próg lecznicy i zaczął rozmawiać z medyczką. W międzyczasie do wojowniczki podszedł jej syn — Narcyzowa Łapa.
— Cześć, mamo! — miauknął chrapliwie.
Mina pręgowanej natychmiast zgorzkniała. Posłała mu ostrzegawcze spojrzenie, a gdy Błękitna Laguna odwrócił głowę w jej stronę, odepchnęła od siebie syna.
Zastępca zmrużył podejrzliwie ślepia, po czym ponownie zwrócił się do medyczki, która już niosła dla niego zioła.
Niedźwiedziówka spojrzała znowu na Narcyzową Łapę.
— Co ci się stało z głosem? — szepnęła gniewnie do jego ucha. — Niech medyczka szybko coś z tym zrobi, bo nie da się ciebie słuchać! — stwierdziła, po czym odsunęła się od syna, który na jej słowa przytaknął głową.

* * *

Słońce coraz słabiej grzało grzbiety kotów żyjących nad morzem. Ten coraz mniejszy skwar zwiastował tylko jedno — nadchodziła Pora Opadających Liści.
Niedźwiedziówkowy Pył postanowiła wybrać się na samotny spacer, by uczcić ostatnie ciepłe dni Pory Zielonych Liści. Chociaż może nie powinna? Wciąż pamiętała dzień, w którym przegrzała się na słońcu i skończyła pod opieką Gąbczastej Perły!
Teraz było jednak za późno na odwrót. Spacerowała właśnie brzegiem morza, zbliżając się do granicy z Klanem Klifu. Nie ukrywała, że miała nadzieję spotkać swoją siostrę… Od poprzedniej rozmowy czasem przechadzała się po tych okolicach, licząc na to, że na nią natrafi, jednak do tej pory ani razu nie udało jej się spotkać kocicy.
W końcu przysiadła na brzegu, pozwalając, by morskie fale obmywały jej łapy. Wpatrywała się w horyzont przed sobą, zastanawiając się, kiedy znowu porozmawia z Pajęczą Nicią. Chciała opowiedzieć jej o zabójstwie Burzowych Chmur, a także spytać, co ona sama osiągnęła w swoim życiu! Ostatnio Niedźwiedziówka tak bardzo się rozgadała, że finalnie Kukiełka nie zdążyła powiedzieć jej praktycznie nic o sobie.

<Siostrzyczko?>

Wyleczeni: Rosiczkowa Kropla, Błękitna Laguna, Niedźwiedziówkowy Pył, Narcyzowa Łapa

Od Niedźwiedziówkowej Łapy (Niedźwiedziówkowego Pyłu) CD. Narcyzowej Łapy

Niedźwiedziówkowa Łapa stała nieopodal stosu ze zwierzyną, uważnie mu się przyglądając. Co tym razem powinno znaleźć się w jej żołądku? Ryba? Ogon Kasztanka, a może jakiś ptak? Kiedyś w końcu by o tym zadecydowała, lecz przerwał jej piskliwy głosik:

— Mamo. — Narcyzowa Łapa pociągnął za spływające jej z grzbietu futro i uśmiechnął się elegancko. — Prawie się dzisiaj utopiłem.
Bura zamrugała kilka razy i nawet zdziwiona przymknęła ślepia, lecz gdy już słowa syna do niej dotarły, uśmiechnęła się sztucznie, jakby złośliwie.
— Szkoda, że prawie — wycedziła przez zęby, wciąż się szczerząc. Nim jednak Narcyz zdążył coś odpowiedzieć, zaraz strzepnęła ogonem, uciszając go. — Musisz pokazać tej Muśniętej Iskrze, że z ciebie dobry materiał na Nocniaka — mruknęła, zachowując się tak, jakby nie wypowiedziała wcześniejszych słów. “Pajączek zapewne już by miał rangę wojownika!” — myślała, lecz nie przyznała tego na głos. — Będzie mi za ciebie wstyd, jeśli cię okrzykną leniwą niedorajdą. A chyba nie chcesz, żeby mi było za ciebie wstyd, czyż nie?
— Ależ skądże! — odparł Narcyz, prostując się i wypinając pierś niczym dumny paw. Dobrze, że przynajmniej zapału mu nie brakowało; o ile tylko nie udawał zaangażowanego przed matką, a na treningach się obijał.
— Świetnie. Jak zauważę, że się lenisz, to osobiście porozmawiam z Muśniętą Iskrą i każę jej wyrwać ci wszystkie kłaki — oznajmiła, wciąż zachowując pogodny wyraz pyska.
— Chwila… Muśniętą Ikrą? Jej? — zapytał nagle czarno-biały, przekręcając głowę. — Mój mentor to Lśniąca Ikra. Jest ko-
— Shh! — przerwała mu Niedźwiedziówka, kręcąc łbem. — Nie interesuje mnie żadna Leśna Igła. To, jak się nazywa, nie wpływa na to, jak masz się zachowywać podczas treningów — stwierdziła, po czym bez słowa odwróciła się od swojego syna i zniknęła w legowisku uczniów. Trochę wstyd, że wciąż musiała spać pod jednym dachem wraz ze swoimi dziećmi, ale była w stanie jakoś to przełknąć. I tak była od nich o stokroć zdolniejsza, lepsza i piękniejsza.

* * *

Trochę długo Mandarynkowa Gwiazda trzymała ją jako ucznia. Ponadto teraz Niedźwiedziówka musiała użerać się na treningach z Algową Strugą, bo Wężynowy Kieł skrzywdziła się, wydając na świat jakieś brzydkie kocię, które w dodatku zostało odrzutkiem. Bura starała się interesować rodziną królewską i wszystkim, co z nią związane, toteż nie umknął jej fakt, że Flaming nie nosił na czole tej krzywej plamy niby-lotosu. W ogóle by się tym pewnie nie zajmowała, gdyby nie fakt, że pragnęła mieć dobre stosunki z najważniejszymi osobistościami w Klanie Nocy. A by mieć z nimi dobre stosunki, wypadałoby mieć jakieś pojęcie o ich życiu.
Algowa Struga też nosiła na czole ten lotos, ale nie była już tak istotna, jak reszta swojej rodziny. Była stara, trochę dziwaczna i raczej nie wtrącała się w obecne kontrowersje w rodzinie królewskiej. Można by rzec, że była “emerytowana” — ale na dobry początek relacja z nią musiała Niedźwiedziówce wystarczyć.
— Czemu wszyscy tak nienawidzicie czekoladowych kotów? — zapytała raz bura, gdy wraz ze swoją mentorką odbywały trening. Zatrzepotała niewinnie rzęsami, wpatrując się wprost w brązowe oczy księżniczki.
— Wężynowy Kieł jeszcze ci nie opowiadała? — odparła Algowa Struga, trochę zdziwiona. — U nas w Klanie Nocy już od kilku pokoleń krąży opowieść o tym, jak powstały różne koty — zaczęła wyjaśniać. Jej pysk przybrał skupiony wyraz. — To długa historia, więc proponuję usiąść.
Niedźwiedziówka skinęła głową, na co wojowniczka zatrzymała się i przysiadła, owijając łapy ogonem.
— Kontynuując… Mówi się, że na początku nasz świat spowity był ciemnością. Nie było w nim niczego, prócz czerni, pustki — mówiła, podczas gdy bura utrzymywała z nią kontakt wzrokowy i co jakiś czas potakiwała z zaangażowaniem głową. — Dopiero chęć naszych przodków do życia sprawiła, że kawałki nieba zaczęły się kruszyć, dając początek nowemu życiu… — Jej oczy zalśniły na moment, lecz zaraz potem Alga odchrząknęła i potrząsnęła łbem. — Z odłamków czarnego nieba powstały koty czarne, a z okruchów Srebrnej Skórki zrodziły się koty białe. Powstały też koty czarno-białe, które stanowią połączenie barw czarnego nieba i Srebrnej Skórki. Są harmonią, są… ponad wszystkim — wyjaśniała, a potem jej wzrok zaczął błądzić po futrze Niedźwiedziówki. — Tacy jak ty z początku także mieli gładkie, jednokolorowe futra. Odcisnęły się jednak na nich szlaczki zarysowane w korze drzew i w taki sposób powstały pręgi.
Była samotniczka uśmiechnęła się z dumą. Kto wie, czy prawdziwą, czy tylko udawaną…
— Niezwykle piękna legenda! Moje kociaki zostały obdarowane jakże pięknymi kolorami futra, takimi wpasowującymi się w wasze wierzenia. Ale wciąż nie wiem, co z tymi czekoladowymi kotami… — przyznała Niedźwiedziówka.
— Racja. Nie mam czasu, by opowiedzieć ci o wszystkich maściach, ale jestem w stanie zdradzić ci jeszcze, że koty czekoladowe powstały z lepkiego błota — mruknęła, lecz gdy to mówiła, jej mina nieco zrzedła.
— Więc… nie należy im ufać, bo gdy za bardzo się do nich zbliżysz, wciągną cię do swojego bagna?
Alga drgnęła.
— Tak. Mniej więcej — odparła, lecz trochę bez przekonania.
— Nie wierzysz w to, prawda? — zapytała Niedźwiedziówka, na co wojowniczka otworzyła szerzej oczy i nagle podniosła się z miejsca.
— Temat skończony. Właściwie to myślę, że jesteś już wystarczająco przystosowana do życia w Klanie Nocy. Wrócimy do obozu i przekażę tę informację Mandarynkowej Gwieździe.

* * *

— Niech wszystkie koty, które są zdolne do samodzielnego polowania, zbiorą się na zebranie klanu! — rozległ się głos liderki. Algowa Struga zrobiła tak, jak obiecała. Przekazała srebrzystej kotce, że Niedźwiedziówka jest już gotowa na awans.
Była samotniczka dumnie wkroczyła między tłum, ustawiając się w pierwszym rzędzie kotów. Gdy Mandarynka nawiązała z nią kontakt wzrokowy, kontynuowała:
— Niedźwiedziówkowa Łapo, wystąp — rozkazała, co bura posłusznie wykonała. — Ja, Mandarynkowa Gwiazda, przywódczyni Klanu Nocy, wzywam moich walecznych przodków, aby spojrzeli na tę uczennicę. Trenowała pilnie, aby poznać zasady waszego szlachetnego kodeksu. Polecam ją wam jako kolejną wojowniczkę. Niedźwiedziówkowa Łapo, czy przysięgasz przestrzegać kodeksu wojownika i chronić swój klan nawet za cenę życia? — zapytała, mierząc kotkę poważnym, lodowatym spojrzeniem.
— Przysięgam — przyznała brązowooka, starając się brzmieć wiarygodnie. Jakby wymawiała to słowo z pewnością, ekscytacją. Jakby przez te kilka księżyców stała się fanatyczką Klanu Gwiazdy i wszystkich tradycji, które panowały w rybnej społeczności.
— Zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Niedźwiedziówkowa Łapo, od tej pory będziesz znana jako Niedźwiedziówkowy Pył. Klan Gwiazdy ceni twoje zaangażowanie i pracowitość oraz wita cię jako nową wojowniczkę Klanu Nocy — zakończyła Mandarynkowa Gwiazda.
Nim bura zdążyła wykreować jakąś myśl odnośnie do swojego imienia, rozległy się krzyki:
— Niedźwiedziówkowy Pył! Niedźwiedziówkowy Pył!
Tłum zaczął skandować jej nowe imię. Bura rozejrzała się, a jej uwagę przykuł pysk Narcyzowej Łapy. To takie zabawne, że był w nią zapatrzony… Przecież nawet nie starała się być dla niego autorytetem czy wsparciem.

* * *

TW: Śmierć

Swoje mianowanie postanowiła uczcić pierwszym samotnym spacerem. Nie musiała zastanawiać się dwa razy — wiedziała, dokąd chce pójść. Przekraczając próg obozu, od razu skierowała się ku granicy z Klanem Burzy. W jej sercu tliła się nadzieja, że spotka tam pewnego niebieskiego kocura. Tak bardzo podobnego do Pajączka… Zapewne to właśnie on był jego ojcem, choć bura nie miała już pewności. Werwa i Narcyz mieli uszy identyczne jak Słoneczny Fragment, ale Pajączek i Kasztan przypominali raczej Burzowe Chmury. Czy to możliwe, by miot miał dwóch ojców? A może to jakieś okrutne zrządzenie losu sprawiło, że dwoje z jej kociąt było tak uderzająco podobne do dymnego wojownika?
Westchnęła ciężko. Po co właściwie zaprzątała sobie głowę takimi rzeczami? Co ją obchodziły kocięta, co ją obchodzili dawni partnerzy… Choć, jeśli miała być szczera, w tym momencie obchodzili ją całkiem mocno. Chciała spotkać Burzę albo Słońce, powiedzieć im kilka starannie dobranych słów, pokazać, jak dobrze radzi sobie w Klanie Nocy… Zasiać w nich nadzieję, że jeszcze zobaczą swoje dzieci — a potem zniknąć. Nie przyjść na umówione spotkanie, wystawić ich. Czy to nie byłoby zabawne? Owszem, pod warunkiem, że za kilka księżyców znów by ich spotkała i mogła wysłuchiwać, jak bardzo się o nią martwili. No, przynajmniej w przypadku Burzowych Chmur, bo Słoneczny Fragment raczej nie dawał sobą tak łatwo manipulować. On prędzej potrząsnąłby nią za kark, niż pozwolił wciągnąć się w jej gierki.
Zanim jednak zdążyła się w tym wszystkim zatracić, dotarła na znajome tereny. Polany wyglądały dokładnie tak, jak je zapamiętała. Aż ścisnęło ją w środku. Kiedyś bywała tu często. Kiedyś była dla Burzy kimś wyjątkowym. Traktował ją niemal jak boginię. Robił wszystko, czego od niego chciała — bronił jej, polował, obsypywał komplementami… I co najzabawniejsze, był święcie przekonany, że odwzajemnia jego uczucia.
Nie miała jednak czasu, by dłużej rozpamiętywać przeszłość. Powietrze przeciął znajomy głos.
— Pacynko! Pacynko!
Zamarła na moment. Jej żołądek ścisnął się boleśnie, a futro na karku stanęło dęba. Rozejrzała się gwałtownie i po chwili dostrzegła go — Burzowe Chmury. Jego sylwetka wyraźnie odcinała się na tle zieleni, a oczy błyszczały podekscytowaniem i niedowierzaniem, gdy biegł w jej stronę.
— Och! Burzowe Chmury! — odpowiedziała, choć w jej głosie zabrzmiała nuta zawodu. Szybko odchrząknęła, próbując się opanować. Nie mogła sobie teraz pozwolić na takie potknięcia.
Kocur pewnie przekroczył granicę i podbiegł do swojej byłej “partnerki”. Rzucił się na nią, o mało jej nie przewracając. Na ten gest Niedźwiedziówka odskoczyła jak poparzona, przez co spotkała się ze zdziwionym spojrzeniem Burzy.
— Nie! Nie możesz mnie dotykać — warknęła, może nieco zbyt ostro.
Niebieski odsunął się od niej, kładąc po sobie uszy. Wyraz pyska burej od razu złagodniał.
— Chodzi o to, że jak Nocniacy wyczują twój zapach, to będzie po mnie! — zaczęła się tłumaczyć.
Wojownik skinął głową, przez moment wciąż wyglądając jak skrzywdzone szczenię. Jego smutek zniknął jednak tak szybko, jak się pojawił. Wąsy dymnego zadrżały, a oczy znów zalśniły.
— Co ty robisz w Klanie Nocy! Byłem przekonany, że umarłaś, wyparowałaś…! To niemożliwe, że cię tu spotkałem! — ucieszył się, a jego ciało drgnęło, jakby znów chciał przytulić się do swojej byłej partnerki, ale z trudem się powstrzymał. — Wędrowałem tymi polanami i nagle zauważyłem znajomą sylwetkę w oddali, ale nie sądziłem, że to naprawdę ty… Myślałem, że umysł płata mi jakieś figle. Jak to się stało, że zadomowiłaś się w Klanie Nocy?
Niedźwiedziówka jak zwykle uśmiechnęła się z politowaniem.
— Ach, jakoś tak wyszło. Nie raczyliście przyjąć mnie w swoje progi, więc musiałam szukać pomocy gdzie indziej… — mruknęła, trochę smutno, jakby chciała w Burzy wywołać poczucie winy.
— To oni nie raczyli! Dobrze wiesz, że wtedy rzuciłbym się na każdego, kto sprzeciwiłby się twojej obecności w obozie Klanu Burzy… — przyznał szczerze.
— Wtedy? Czyli już ci na mnie nie zależy? — zapytała, unosząc jedną brew do góry. — Jeszcze mi powiedz, że znalazłeś sobie jakąś inną w Klanie Burzy! — oburzyła się nagle, a jej końcówka ogona zadrżała ze złości i oburzenia. Dobrze jej szedł ten teatrzyk. Obrazi się na niego i zostawi samego z własnymi myślami — z najgorszym wrogiem każdej żyjącej istoty.
— Skąd takie przypuszczenia! W moim sercu nie ma miejsca dla innej — uparł się, próbując jakoś udobruchać burą. Ta jednak odwróciła od niego wzrok i spuściła głowę.
— Och, nie musisz mnie okłamywać… Nie zabronię ci przecież szukania szczęścia u innych kotek — westchnęła ponuro, pociągając nosem.
— Przestań gadać głupoty!
Niedźwiedziówkowy Pył jednak milczała.
— Może… zmieńmy temat, co? Jak się nazywasz w Klanie Nocy? Bo raczej nie Pacynka, prawda? — zapytał, choć w jego głosie pobrzmiewała nuta niepewności.
— Niedźwiedziówka.
— Niedźwiedziówka co?
— Niedźwiedziówkowy Pył.
Dymny skinął głową, po czym ucichł. Zrobiło się trochę niezręcznie, dopóki jego pysk nie rozjaśniał, a z gardła nie uciekły słowa:
— Mówiłaś, że oczekujesz kociąt. To prawda? Nie okłamałaś mnie, czyż nie?
Wojowniczka spięła mięśnie na wzmiankę o dzieciach. Nie kłamała, a szkoda. Wolałaby raczej nie mieć tych pasożytów z tyłu głowy.
— Nie okłamałam. Jest ich trójka — przyznała bez większych emocji. Imion postanowiła jeszcze nie zdradzać, by w razie czego kocur nie mógł mieć pewności, że jest ich ojcem, gdyby spotkał ich na zgromadzeniu czy granicy.
— To świetnie! Nie mogę się doczekać, aż wreszcie je zobaczę… Przyprowadzisz je na granicę i będziemy mogli być jak prawdziwa rodzina, mam rację? Może… może nawet dołączę do Klanu Nocy, żeby móc być z wami przez cały czas! Pójdę do Mandarynkowej Gwiazdy i powiem jej, że cię kocham… Że jestem ojcem trójki przyszłych wojowników i należy mi się miejsce w nocniackim azylu! — stwierdził, ciesząc się jak małe dziecko. — Co sądzisz o tym pomyśle? Mogę pójść z tobą nawet teraz! Zaprowadzisz mnie do liderki i będziesz towarzyszyć w rozmowie. Co ty na to?
Spotkał się jednak z ciszą. Przenikliwą ciszą.
— Nie — odparła krótko Niedźwiedziówka. Jej głos był pewny.
— Dlaczego? Myślisz, że mnie nie przyjmie? — dopytał zmartwiony.
— Mandarynkowa Gwiazda? Nie wiem, mogę zgadywać. Wiem jednak, gdzie na pewno cię przyjmą — mruknęła.
— Gdzie…?
— W zaświaty.
Burzowe Chmury zastygł w bezruchu, a na jego mordce pojawiło się zdumienie. Przez moment wpatrywał się w pysk swojej byłej partnerki, jakby próbował wyczytać z jej brązowych oczu jej intencje.
— Słucham? — miauknął, cofając się o krok.
Niedźwiedziówka jednak nie odpowiedziała, a jedynie uśmiechnęła się szerzej. W odpowiedzi dymny zrobił kolejny krok, a potem jeszcze drugi. Zaczął się cofać, aż w końcu nie rzucił się pędem w którąś ze stron.
Bura nie zamierzała marnować czasu. Od razu pognała w pogoni za nim, zdeterminowana do tego, by wygrać ten wyścig na śmierć i życie. Mroźny wiatr owijał jej ciało i szczypał w oczy, ale nie pozwalała sobie na stracenie ofiary z pola widzenia. Biegła tak, jakby zależała od tego jej przyszłość — bo po części tak było.
W końcu Burzowe Chmury zwolnił. Biegł przez tereny Klanu Nocy, a teraz przed jego łapami rysowało się długie i szerokie jezioro. Nie próbował zawrócić, nie próbował czmychnąć na tereny Klanu Burzy. Odwrócił się przodem do burej, dysząc ciężko.
— Czego… chcesz? — wysapał, marszcząc brwi. — Zachowujesz się… dziwnie — przyznał łamiącym się głosem.
Brązowooka powolnym krokiem ruszyła w jego stronę. Serce biło jej w piersi z wysiłku, ale starała się zrobić wszystko, by nie dać po sobie poznać, że jest zmęczona. Gdzieś w połowie drogi wysunęła pazury, a gdy była wystarczająco blisko, wyskoczyła do przodu tak zwinnie, jak żaba.
Niebieski wojownik wykonał unik, lecz zaraz później Niedźwiedziówka przydzwoniła mu w pysk łapą. To na moment go ogłuszyło, co bura wykorzystała. Z całej siły skoczyła na niego, starając się go przewrócić. Wkrótce Burza przetoczył się po ziemi, lądując w płytkiej wodzie. To musiało go rozbudzić, bo zaraz się podniósł i zakasłał kilka razy. Otwarł pysk raz jeszcze, teraz, by coś powiedzieć, jednak Nocniaczka nie dała mu dojść do słowa.
Ponownie rzuciła się na niego, popychając go w głąb jeziora. W końcu udało jej się znowu go przewrócić, a potem przyszpilić łapą do dna zbiornika. Burza zaczął się szamotać, lecz nie odważył się strącić z siebie kotki. Może za bardzo ją kochał, by to zrobić? Położył swoje łapy na jej klatce piersiowej, ale nie wysunął nawet pazurów. Nie chciał zrobić jej krzywdy. Wiedział, że nadszedł jego czas.
Gdy kocur zwiotczał, sięgnęła zębami po jego skórę na karku i wywlokła go jeszcze dalej od brzegu. Nie było na nim żadnych śladów kłów czy pazurów, bo tego dnia nie odbyła się tu żadna walka. Jego śmierć mogła wyglądać jak nieszczęśliwy wypadek podczas pływania, a może jak celowe odebranie sobie życia… Kto wie.
W drodze powrotnej do obozu rozszalała się burza. Ta Pora Nagich Drzew była wyjątkowo ulewna. Ciężkie krople deszczu rozmywały ślady łap i zapach Burzowych Chmur na terenach Klanu Nocy. Poza tym wojowniczka mogła później powiedzieć, że to deszcz tak bardzo zmoczył jej futro.
Gdy dotarła do azylu, była przemoczona do suchej nitki. Woda spływała z jej futra, a ciało drżało z zimna. Nim zdążyła przemknąć do legowiska wojowników, wpadła na kogoś.
Narcyzowa Łapa.
Zamilkła, wpatrując się w jego dwukolorowe ślepia.

<Narcyzowa Łapo?>

Od Niedźwiedziówki (Niedźwiedziówkowej Łapy) do Czyhającej Mureny

Teraźniejszość

Wreszcie otrzymała imię ucznia – Niedźwiedziówkowa Łapa. Nie wiedziała, czemu to imię jest takie długie, ale nawet jej to nie przeszkadzało. Marionetka lubiła takie skomplikowane nazwy, toteż pewnie by się ucieszyła, gdyby dowiedziała się, jakie imię nosi teraz Pacynka. No, w każdym razie, ten awans był tylko krokiem bliżej do zostania kimś bardziej szanowanym w Klanie Nocy, bo jak na razie większość spoglądała na nią raczej jak na kogoś obcego, niegodnego miana Nocniaka. Niech tylko zaczekają. To się jeszcze zmieni. Jeszcze owinie sobie wokół palca Czyhającą Murenę, a jeśli będzie tego trzeba, to nawet i Błękitną Lagunę. Jej celem było zbliżenie się jak najbardziej do tego całego królewskiego rodu, który był tu najważniejszym fundamentem. Słyszała też coś o ślubach i odkąd ta informacja przeszła przez jej uszy, Niedźwiedziówka zaczęła wyobrażać sobie taką ceremonię z nią i kimś z rodu. Bo czy to nie piękne? Związać się tak oficjalnie z kotem tak istotnym w Klanie Nocy? Brzmiało jak marzenie, a może raczej prosty sposób na to, by wspiąć się wyżej w hierarchii. Jednak czy w praktyce też było to takie cudowne? Czy taki kot z rodu nie zostałby obrzucony podejrzliwymi i oceniającymi spojrzeniami? A zresztą, czy to teraz ważne? Tym się będzie przejmować… później, o ile w ogóle.
W tym momencie słońce było już w zenicie. Buraska wciąż jeszcze leżała w swoim posłaniu w legowisku uczniów, czekając tylko, aż Wężynowy Kieł przyjdzie i ją stąd zabierze. Trochę dziwnie się tu spało, biorąc pod uwagę, że reszta uczniów była znacznie młodsza od niej. Czuła się trochę upokorzona, ale na szczęście nie na długo. Starała się sprawiać wrażenie takiej, która przykłada się do treningów i ceni sobie nocniackie tradycje oraz umiejętności. Nie opanowała jeszcze do końca pływania i łowienia ryb, ale z każdym dniem była coraz bliżej perfekcji. Nawet jeśli nie zawsze była zachwycona zachowaniem swojej mentorki, uważnie wysłuchiwała jej słów i powtarzała jej ruchy.
W końcu szylkretka zjawiła się w progu legowiska uczniów.
— Wstawaj. — Jej głos był znużony, jakby dopiero co wstała i przyszła tu bardzo niechętnie. Co było bardzo możliwe… Wężyna nie była może przykładną wojowniczką Klanu Nocy, ale z tego, co Niedźwiedziówka zdążyła zauważyć, zbratała się z Mandarynkową Gwiazdą, więc nieważne, jak leniwa by była, i tak nie spotka ją za to żadna kara. Co za niesprawiedliwy świat, w którym przyszło jej żyć…
Niedźwiedziówkowa Łapa podniosła się z miejsca i podeszła do Wężynowego Kła, by po chwili w ciszy wyjść u jej boku z legowiska. Gdy zaś wychodziły z obozu, szylkretka zaczęła wyjaśniać:
— Dziś pójdziemy w głąb terenów Klanu Nocy, nad jezioro — oznajmiła, zadzierając brodę.
Jednak mimo jej pewności Niedźwiedziówka zauważyła, że kotka delikatnie kuśtyka, choć starała się to jak najbardziej zamaskować.
— Tam spróbujesz popływać bez obawy o to, że prąd cię zniesie — mówiła dalej, ale bura przestała już skupiać się na jej słowach.
— Aha, dobrze. A jesteś pewna, że to bezpieczne zbliżać się tak do wody, gdy się kuśtyka? — zapytała, przechylając głowę.
Wężynowy Kieł milczała przez chwilę, po czym zmarszczyła nos i fuknęła pod nosem.
— Nie wiem, o czym mówisz — przyznała, idąc dalej przed siebie.
Niedźwiedziówka chętnie by ją jeszcze o to pomęczyła, ale nie chciała wchodzić kotce pod skórę. W końcu obiecała sobie, że będzie udawać przyjazną i pomocną. Nie chciała uchodzić teraz za natrętną.
Po jakimś czasie udało im się w końcu dotrzeć nad brzeg jeziora. W późnej Porze Nowych Liści było tu całkiem ładnie. No, a przede wszystkim było też ciepło. Słońce przygrzewało w grzbiety kotów, które zdecydowały się opuścić swoje zacienione legowiska. Niedźwiedziówkowa Łapa zbliżyła się do tafli wody, by następnie pochylić się nad nią i zaczerpnąć trochę wody.
— Nauczyłam cię już podstaw pływania — mruknęła w końcu Wężyna, również przybliżając się do wody. — Ale w Klanie Nocy są sami świetni pływacy. Ty takim nie jesteś. Nie teraz — mówiła dalej.
Obecnie znajdowały się na brzegu cypla, więc na horyzoncie dokładnie było widać drugi brzeg.
Bura przełknęła ślinę. Miała wrażenie, że wie, co ją czeka.
— W ramach testu przepłyniesz stąd na drugą stronę. Będę szła brzegiem i cię obserwowała. Tylko nie zacznij się topić, bo nie zamierzam cię ratować — oznajmiła, przewracając oczami.
“Pf… Co za pocieszająca informacja” – pomyślała, jednak mimo wszystko uśmiechnęła się pogodnie i odparła:
— W życiu! Jestem pewna, że nie zacznę się topić. W końcu już tak dokładnie mi pokazałaś, jak powinnam pływać.
Wężynowy Kieł uniosła jedną brew do góry.
— No ja mam nadzieję.
W ten sposób Niedźwiedziówkowa Łapa dała się zaciągnąć do wody. Na szczęście dzięki swojej determinacji i uprzednio zdobytej wiedzy bez szwanku udało jej się dopłynąć na drugi brzeg. Choć gdy już wyszła na ląd, zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo bolą ją łapy. Musiała się nieźle zmęczyć, gdy tak nimi machała.
Po tym wróciły już do obozu. Rozstały się przy wejściu, ale bura dostrzegła, że Wężynowy Kieł zmierza w stronę lecznicy. Więc naprawdę coś musiało ją boleć. Nie chciała się jednak przyznać, bo to uraziłoby jej majestat.

* * *

Przeszłość, przed mianowaniem kociąt Niedźwiedziówki na uczniów

Od samego rana Niedźwiedziówka siedziała poza żłobkiem w obecności Wężynowego Kła. Wojowniczka opowiadała jej dziś o zwyczajach, które panowały w Klanie Nocy. Mówiła o nienawiści do kotów czekoladowych, o ślubach… a przede wszystkim o rodzie królewskim. Bura słuchała jej dziś niezwykle uważnie, zaintrygowana tą grupą kotów, które w klanie uchodziły za najważniejsze. Gdyby tylko mogła zbliżyć się do jednego z nich, a najlepiej… do każdego! Tylko czy była na tyle czarująca, by jakoś zaskarbić sobie ich szacunek?
Nagle przed jej twarzą przemknęła dobrze zbudowana kocica o średnim wzroście. Miała półdługie, biało-czarne futro, a na czole widniał szkarłatny znak lotosu. Uniesiony ogon świadczył o tym, że musiała być dumną i poważną wojowniczką. Pasowała niemal idealnie do opisu wzorcowej księżniczki, o którym opowiedziała jej Wężynowy Kieł, przez co bura spojrzała wymownie w jej stronę, unosząc delikatnie kąciki ust.
— Jest z rodu, prawda? — szepnęła jej niemal do ucha, jednocześnie czujnie śledząc ruchy wojowniczki krzątającej się nieopodal.
Szylkretowa zmrużyła oczy, po czym cicho odchrząknęła.
— Najwidoczniej — odparła, prostując się przy tym, jakby próbowała sprawić wrażenie niewzruszonej. Jej pysk wygiął się w ten typowy dla niej grymas, który świadczył tylko o jednym – że uważa się za kogoś ponad wszystkimi.
Niedźwiedziówka przewróciła oczami, a końcówka jej ogona zastukała kilka razy o ziemię.
— Dobra, koniec tego gadania na dzisiaj. Idę się z nią przywitać — oznajmiła, szczerząc zęby w uśmiechu.
Wężyna jedynie zmarszczyła brwi, jakby bezsłownie chciała skrytykować poczynania burej, ale mimo wszystko nie próbowała jej powstrzymać.
Brązowooka ruszyła pewnie przed siebie i podeszła do biało-czarnej kotki, która właśnie wylizywała jedną z przednich łap.
— Strasznie dziś chłodno, prawda? — mruknęła karmicielka, przysiadając obok księżniczki. Nie znała jej imienia i miała wrażenie, że zapytanie o nie byłoby niegrzeczne. Zapewne wymagano od niej, by znała cały ród królewski na pamięć. — Nazywam się Niedźwiedziówka, ale to pewnie już wiesz. Chociaż mam nadzieję, że liderka nada mi dwuczłonowe imię, gdy już ukończę ten… trening — dodała jeszcze, z lekkim zawahaniem. Nie była może zachwycona wszystkimi klanowymi zwyczajami, ale wizja otrzymania takiego fikuśnie brzmiącego miana całkiem jej się podobała.
— Z pewnością takowe otrzymasz — odparła kotka po chwili. — Przypomnisz mi, kto zajmuje się twoim szkoleniem?
Niedźwiedziówka uśmiechnęła się pod nosem, po czym spojrzała za siebie. Nieopodal wciąż jeszcze siedziała szylkretowa wojowniczka.
— Wężynowy Kieł — odparła, po czym wróciła spojrzeniem do czarno-białej kotki. — Lubisz ją?

<Księżniczko?>

Wyleczeni: Wężynowy Kieł

Od Niedźwiedziówki do Kasztanka

tw: poród

Miała wrażenie, że im dłużej była w ciąży, tym mniej poczytalna się stawała. Nie podobała jej się wizja, że właśnie w jej brzuchu przebywały cztery żywe istoty, którymi teraz już do końca swojego życia będzie musiała się opiekować. Będzie musiała wysłuchiwać ich lamentów i żalów, jednocześnie udając, że ją to cokolwiek obchodzi. A nie obchodziło wcale. I nie będzie obchodzić.
Nie chciała żyć nudnym życiem pokornej matki – zależało jej na tym, by w Klanie Nocy knuć i wspinać się na wyżyny hierarchii. Jak na razie koty nie patrzyły tu na nią zbyt przychylnie, ale już planowała, jak może to zmienić. Ten plan nie zawierał jednak czwórki bachorów.
Niedźwiedziówka zamierzała, przynajmniej na razie, zachowywać się jak wzorcowa Nocniaczka. Gdy już być może dostanie jakiegoś mentora, na pewno zamierzała bardzo przykładać się do treningów. Będzie ćwiczyć dwa razy ciężej od każdego ucznia w tym klanie, jednocześnie starając się popisać przed kimkolwiek, kto był tu ważny – przywódcą, zastępcą i całą resztą.
Jeszcze nie do końca wiedziała, jak to wszystko funkcjonuje, ale nie było to dla niej przeszkodą. Jeszcze się dowie. Jeszcze omami jakiegoś frajera i sprawi, że ten skoczy za nią w ogień. Dokładnie tak, jak zrobiła to z Burzowymi Chmurami i Słonecznym Fragmentem.
W tym momencie leżała w miarę spokojnie, wpatrując się w sufit swojego legowiska. Czuła się obserwowana przez kocura, który – jak już się dowiedziała – nazywał się Złocisty Widlik. Nie zwracała jednak na niego większej uwagi. Zresztą… to nawet dobrze, że wzbudzała czyjeś zainteresowanie, prawda? Może kiedyś do niego zagada, gdy już zmuszą ją do opiekowania się tymi pokrakami przez następne sześć księżyców.
No właśnie, sześć! Kto to widział? Przez tyle czasu byłaby w stanie zabić już co najmniej dwa koty, a także wzniecić jakiś bunt. No, ale mimo wszystko zawdzięczała tym kociętom swój pobyt w Klanie Nocy. Gdyby w momencie znalezienia przez patrol nie była w ciąży, pewnie wyrzuciliby ją na zbity pysk ze swoich terenów. Szkoda, że nie mogła się ich pozbyć jakoś… gdy już ją tu przyjęli. Może dzięki temu zyskałaby też współczucie Nocniaków, gdyby zaczęła tak bardzo rozpaczać nad ich stratą.
Jej nienarodzonym dzieciom chyba nie spodobał się ten pomysł, bo Niedźwiedziówka nagle poczuła spazm bólu, który rozszedł się po całym jej ciele. Nie mogła się powstrzymać od wydania stłumionego krzyku, a także zgięcia się w pół i zagryzienia wargi. Jej szamotanie się wzbudziło uwagę łaciatego kocura, który aż podniósł się ze swojego posłania, by do niej podejść.
— Wszystko w porządku? — zapytał, choć bez większego niepokoju. Jakby był to obowiązek, a nie akt wykonany z troski.
Niedźwiedziówka zamachnęła się łapą, jakby chciała go uderzyć, ale spudłowała. Jak on śmiał zadawać takie pytanie, skoro widział, że nic nie jest w porządku? Wiła się tu jak dżdżownica, a on naprawdę miał czelność pytać, czy wszystko jest w porządku?! Czy on w ogóle miał oczy?
— Zawołaj pomo- — warknęła przez zęby, jednak kolejna fala bólu nie dała jej dokończyć.
Potem słyszała oddalające się kroki, które nadzwyczajnie głośno dudniły jej w uszach. Ból przyćmiewał jej myśli, jej wizję.
“Jak pozwolić Pacynka mogła na to, by znaleźć się w takiej sytuacji? Tak bezbronna wobec spojrzeń i woli cudzej?” – słyszała w myślach głos Marionetki. Gdzieś między zlewającymi się uderzeniami serca złapała się nawet za głowę, próbując pozbyć się głosu ciotki z umysłu. “Czy Pacynka pojmuje, że Słoneczny Fragment i Burzowe Chmury w kłamstwo swe wciągnęła? Prawda prędzej czy później ją dopadnie, a wtedy wszystko, co dotychczas zdobyła, w proch się obróci…”.
Niedźwiedziówka miała wrażenie, że na chwilę omdlewa, tylko po to, by znów odzyskać świadomość. Pamiętała jedynie urywki. Niespokojne głosy, rozkazy. Czasem ukradkiem otwierała oczy i widziała panujące w żłobku zamieszanie, tylko po to, by zaraz jej wizja zaszła czernią.
Z tego wszystkiego wyłapała też rozmowę medyczek:
— Ten… patrz, Różana Woni, on… nie rusza się.
— Musiał umrzeć przy porodzie. Lepiej, by ta samotniczka się o tym nie dowiedziała.
— Mam go zabrać?
— Zabrać. Zakopać. Cokolwiek, by nie wiedziała o jego istnieniu.
Wtedy leżała nieruchomo, oddychając ciężko. Oczy miała zamknięte, wyglądała niczym trup. A jednak jej klatka piersiowa powoli unosiła się i opadała. Każdy założył, że zemdlała, że nie jest świadoma tego, co dzieje się wokół. Bujda. Była świadoma, i to jak.
Wcale nie straciła przytomności, nie zasnęła. Była po prostu na tyle zmęczona, że każdy, nawet najmniejszy ruch wywoływał u niej ból. Nawet jeśli bardzo chciała wygarnąć tym dwóm kotkom, że to, co robią, jest podłe, po prostu nie potrafiła.
Nie było tak, że zależało jej na tym kocięciu – bo nie zależało. Im mniej, tym lepiej. Nie lubiła być jednak oszukiwana i gdy medyczki próbowały zataić przed nią istnienie jednego z kociąt, aż krew się w niej gotowała.
W każdym razie w takim stanie, na pograniczu snu i jawy, nie utrzymała się zbyt długo. W końcu naprawdę usnęła, mogąc odpocząć.

* * *

Niedźwiedziówka od porodu miała problemy ze snem. Bywały noce, w których ani razu nie zmrużyła oka. Nie, żeby to miało większe znaczenie, bo w końcu i tak całymi dniami gniła nieszczęśliwie na swoim posłaniu. Nie musiała się wysilać, a właściwie… nawet nie mogła. Z jednej strony trochę do tego dążyła, z drugiej czuła się jak w klatce. Jak wtedy, gdy jako kocię była zamknięta w tej zapchlonej piwnicy. Tyle że teraz było jeszcze gorzej, bo musiała znosić popiskiwania tych okropnych, śmierdzących stworzeń, których nawet w myślach nie potrafiła nazwać swoimi dziećmi.
Za każdym razem, gdy kierowała wzrok ku nim, w piersi narastała nienawiść. Gniew, złość, obrzydzenie… Wyjątkiem była jedynie Werwa, która wyglądała zbyt podobnie do swojej zmarłej cioci – Wieleniego Szaku – by bura mogła traktować ją z taką samą odrazą.
Mimo że tak bardzo nie cierpiała swoich dzieci, postarała się nawet o imiona. Musiała zachować pozory miłej, potulnej matki, dlatego teraz po żłobku hasały Werwa, Narcyz i Kasztan. Nawet swojemu martwemu kociakowi nadała imię – Pajączek. Choć tak naprawdę nie był to jej pomysł, a bardziej podszept Marionetki. To właśnie ciotka podpowiedziała jej, by od teraz zwracać się do nieżyjącego kociaka właśnie tak. No dobrze, ale właściwie, dlaczego miałaby się w ogóle do niego zwracać? A no dlatego, że w jej głowie zakorzeniło się przekonanie, że Pajączek był złotym kociakiem. Lepszy niż Narcyz i Kasztan, na tym samym poziomie co Werwa. Co z tego, że nigdy go nie zobaczyła. Ona to czuła. Była pewna, że Pajączek wyrósłby na kogoś wielkiego w Klanie Nocy. Że pomógłby jej w realizacji planu zdobycia władzy w tej głupiej społeczności. Nie, to co te dwa… nieudane twory.
Gdy zapadła już noc, a cała dzieciarnia w końcu zasnęła, Niedźwiedziówka wpatrywała się tępo w ciemność przed sobą. Gdzieś z tyłu słyszała spokojny, równy oddech Złocistego Widlika. Miała wrażenie, jakby wszystkie jej myśli rozpłynęły się w powietrzu, a w głowie zapanowała pustka. Przynajmniej do chwili, gdy znów nie usłyszała głosu, który nawiedzał ją od kilku dni:
“Nikt nie obserwuje Pacynki. Może zrobić, co tylko zechce” – odezwała się Marionetka. Choć ciotki nie było tu w postaci materialnej, bura mogła przysiąc, że widziała jej szeroki uśmiech przed oczami. “Śmiało, Pacynko, śmiało. Wszyscy wiemy, jak bardzo nie cierpisz tych kociąt!” – kontynuowała, niemal wdzierając się do myśli Niedźwiedziówki, odcinając ją od wszystkiego innego. Bura czuła się tak, jakby duch ciotki wprost opętywał jej ciało. “Żaden Nocniak się nie dowie, a Pacynka będzie mogła jedynie wzbudzić w nich współczucie!”.
Zanim zdążyła się powstrzymać, poczuła w pysku odgryziony ogon. Nie należał on do żadnej myszy czy nornicy. Och, nie… Jej wzrok padł na ledwo przytomnego Kasztana. Kocurek wiercił się po podłodze, powoli budząc ze snu, jeszcze półprzytomny. Niedźwiedziówka pamiętała tylko przez mgłę to, co wydarzyło się przed chwilą. Dlaczego to zrobiła? Jak to zrobiła? Kiedy zdążyła chwycić ten ogon i wyrwać go z nasady?
W przypływie paniki zerwała się z miejsca i chwiejnym, przyspieszonym krokiem ruszyła ku wyjściu ze żłobka. Na zewnątrz uderzył ją lodowaty, ostry wiatr, który wręcz szeptał do jej uszu. Opuszczając obóz, zatrzymała się dopiero nad wartko płynącą rzeką, która oddzielała wysepkę azylu od reszty terenów.
Strzepnęła sfrustrowana ogonem i spojrzała na wzburzoną, ciemną wodę pod stopami. Bez wahania pozbyła się dowodu, pozwalając, by nurt porwał go daleko, ku morzu. Teraz pozostawało tylko wrócić i udawać, że całą noc przespała spokojnie. Co będzie rano? Tego nie wiedziała. Nie zamierzała nawet zgadywać, ale i tak miała wrażenie, jakby jej żołądek wywrócił się na drugą stronę.

* * *

Z każdym kolejnym dniem coraz częściej znikała ze żłobka, by szwendać się po obozowej polanie, i coraz rzadziej zajmowała się swoimi dziećmi. Jednocześnie oczywiście starała się sprawiać wrażenie zwykłej, tylko nieco roztrzepanej matki, która mimo wszystko kocha swoje kocięta nad życie, a jedynie gubi się w tym całym rodzicielstwie. Odkąd dostała mentorkę – Wężynowy Kieł – znacznie łatwiej było usprawiedliwiać swoje zniknięcia. Tłumaczyła, że wojowniczka miała jej do przekazania coś naprawdę ważnego, coś, co zainteresowało ją na tyle, że zapomniała wrócić do swoich trzech latorośli.
Zazwyczaj nikt nie kwestionował jej nieobecności, choć czasem same kocięta pytały, gdzie była tak długo. Wtedy wciskała im wszystkie te kity, a że ani Narcyz, ani Werwa, ani Kasztan nie wiedzieli zbyt wiele o świecie, raczej nie sprzeczali się ze swoją matką.
Niedźwiedziówka nie potrafiła nawet określić, ile księżyców minęło od jej porodu. Każdy dzień wyglądał dla niej niemal tak samo – nawet jej myśli były identyczne, bo co ranek modliła się o to, by te dzieci wyfrunęły już z gniazda. By zostały im nadane dwuczłonowe imiona, przydzieleni mentorzy i by zostali wysłani na treningi oraz patrole – byleby bura widywała ich jak najrzadziej i mogła dalej wdrażać w życie swoje plany.
Tym razem leżała grzecznie na swoim posłaniu, wpatrzona w ścianę przed sobą. Robiła wszystko, byle tylko odciąć się od otaczających ją piskliwych głosów kociąt. Starała się też na nie nie patrzeć, bo nawet nie ręczyła za siebie. Czasami samo dostrzeżenie jednego z tych małych łajnojadów było dla niej na tyle frustrujące, że mogłaby na miejscu wydłubać mu oczy. Czego jednak… nie robiła, bo wolała, by nie wyrzucili jej z klanu. Jeszcze nie teraz.

<Kasztan?>

Od Pacynki (Niedźwiedziówki)

Pacynka krzątała się po terenach zupełnie obcego jej klanu, nie znając nawet jego nazwy. A co, jeśli to w ogóle nie był klan? Co, jeśli natrafiła na ziemie obce? Samotnicze? A może wciąż jeszcze znajdowała się na terytorium Klanu Burzy? Trudno było to stwierdzić, gdy wszystko wyglądało niemal tak samo. Co prawda wydawało jej się, że mijała gdzieś oznaczenie zapachowe, zwane też granicą, ale nie mogła być niczego pewna. Może z jakiegoś innego powodu nagromadził się tam silny zapach… Może nie miało to nic wspólnego z granicami.

Buraska postanowiła skryć się pod jednym z nielicznych drzew w tej okolicy. Właściwie nie podobało jej się, że tak duża część terenu była tu pod otwartym niebem. Zdecydowanie wolała gęste lasy, gdzie mogła zniknąć między krzewami i zakamuflować się. Nie bez powodu miała w końcu takie piękne, brązowe futerko! Na tych polanach czuła się… odkryta. A ona, jako istota lubiąca atakować z zaskoczenia, nie znosiła tego uczucia.
Czas mijał, a kotka wciąż siedziała pod pniem. Miała przymrużone oczy i właściwie nadal nie wiedziała, po co dokładnie tu przyszła. Może to jej umysł podświadomie czegoś szukał? Tylko czego mogła się spodziewać na tych terenach? Gdy w końcu otworzyła ślepia, w oddali dostrzegła migoczące pośród traw sylwetki. A konkretniej – były to trzy koty. Z tej odległości nie widziała wielu detali, lecz wydawały się dosyć młode. Nie były ani zbyt wysokie, ani masywne czy umięśnione. Może się zgubiły? A może Pacynka naprawdę natrafiła na kolejny klan?
Postanowiła wyjść im naprzeciw. Bez wahania opuściła kryjówkę i żwawo podeszła do obcych. W końcu nie mogli jej nic zrobić, prawda? Tym bardziej, jeśli rzeczywiście należeli do któregoś z klanów. Burzowe Chmury opowiadał jej przecież, że te klanowe kleszcze mają obowiązek przyjmować ciężarne oraz samotniczki z kociętami. Co za pech, że akurat jej nie przyjęto do Klanu Burzy… Zdrajcy. Czy przywódca Burzaków byłby zadowolony, gdyby dowiedział się, że jedna z jego poddanych tak bezcześci ich święte prawa?
W pewnym momencie dostrzegła, że trójka kotów zatrzymuje się w miejscu. Jeden z nich wysunął się naprzód i zaczął coś mówić do pozostałej dwójki. Pacynka delikatnie przywarła brzuchem do ziemi, kryjąc się wśród zieleni. Powoli zaczęła zmierzać w stronę obcych, zastanawiając się, o czym tak rozmawiają. Czyżby ją wyczuli? Czy to ona wywołała między nimi oburzenie?
Zajęci rozmową nawet nie zauważyli burej, która czaiła się niedaleko. Pacynka poruszyła powoli wibrysami, rozbawiona tą sytuacją. Klanowe koty – niby takie silne, zgrane, a jednocześnie tak… nieuważne. Gdyby tylko chciała, mogłaby rozciąć im gardła, a żaden z nich nawet by się nie zorientował. Postawiła uszy do góry, próbując podsłuchać ich rozmowy.
— Konwalio, twoje wypowiedzi są często redundantne. Zaprzestań swoich działań.
Redu… co?
Pacynka zmrużyła powieki i subtelnie wysunęła głowę w stronę obcych, próbując wyłapać sens tego dziwacznego słowa. Co ono w ogóle miało znaczyć? Czy klanowe koty porozumiewały się jakimś sekretnym kodem? A może to po prostu jeden z tych nadętych terminów, którymi lubili się popisywać.
Nagle jeden z nich uniósł głowę i spojrzał prosto na burą.
— Ten kot pachnie Klanem Burzy… i czymś jeszcze…
Pacynka wyprostowała się na równe łapy i podeszła do trójki zgromadzonych, widząc, że ci nie zamierzają ruszyć się w jej stronę. Wydawali się skłóceni, może nawet odrobinę przerażeni. Świetnie. Lepiej nie mogła trafić. Czy takie młodziki w ogóle ją zrozumieją? Czy dadzą radę zaprowadzić ją do klanu? Bo właśnie tego chciała, prawda…? Chciała dołączyć do jakiegoś klanu.
— Witajcie, nieznajomi… — mruknęła, przenosząc wzrok na własne łapy. — Ja… — urwała na moment, po czym uniosła jedną z nich i przyłożyła ją do skroni — …potrzebuję waszej pomocy!
— Nieźle — odezwała się jedna z nich. Brązowooka podniosła wzrok, spoglądając na pozostałych. Kolejna posłała jej szczery, lecz nerwowy uśmiech i mruknęła:
— Dzień dobry... W czym potrzebujesz naszej pomocy? I powiesz nam, czemu pachniesz Klanem Burzy? Jesteś Burzaczką?
Trzeci kocur natomiast zachował milczenie.
Pacynka odłożyła łapę na ziemię, a w jej oczach mignęło zirytowanie. Czemu te koty patrzyły na nią jak na idiotę? Przecież jeszcze nie zrobiła nic złego! Nie zamierzała ich nawet skrzywdzić. Głupie klanowe szczury. Nie szło się z nimi dogadać.
— Gdybym była Burzaczką, siedziałabym teraz zamknięta w czterech ścianach kociarni — rzuciła w stronę czarnej szylkretki, delikatnie szczerząc kły. — Więc… czy możecie, proszę, trochę się rozluźnić? Nie szukam zwady, szukam tylko miejsca, w którym mogłabym wychować swoje kocięta! — wyjaśniła, niemal nie mając odruchu wymiotnego na słowo “kocięta”.
— Och, jesteś w ciąży! W sumie mogłam się domyślić, wystarczyłoby spojrzeć na twój rysujący się śliczny brzuch i delikatną woń mleka... Pewnie nie wyczułam jej przez aromat Burzaków. Cóż... Według kodeksu wojownika powinniśmy zabrać cię do obozu, aby Mandarynkowa Gwiazda zdecydowała czy cię przyjąć. Co nie? — mruknęła nagle czarna szylkretka.
“Śliczny brzuch? Czy ona mi sugeruje, że zgrubłam?” – pomyślała Pacynka, gdzieś w myślach wywracając oczami. Oczywiście w rzeczywistości tego nie zrobiła, ale gdyby mogła, pewnie… tak by się wydarzyło. Obawiała się jednak – choć obawa to słowo zbyt przesadzone – że taki gest zepsułby jej przedstawienie.
— Przepraszam, a... jak cię zwą? Ja nazywam się Słodka Łapa! — dodała jeszcze.
Druga kotka zaraz zgromiła ją wzrokiem, dorzucając:
— Właśnie, jak cię zwą i skąd jesteś?
Bura zmrużyła na moment oczy, by zaraz zastrzyc subtelnie uchem. A co to było, jakieś przesłuchanie? Kąciki jej ust drgnęły w ledwie zauważalnym uśmiechu, zanim zdążyła powiedzieć:
— Nazywam się… Niedźwiedź… ówka — wymamrotała, by zaraz później wziąć głębszy wdech. — Niedźwiedziówka — powtórzyła wyraźniej, a jej ogon zadrżał na wietrze.
Istniało w ogóle coś takiego? Pacynka nie wiedziała, ale brzmiało fajnie. A skoro te klanowe kotki chcą bawić się w prywatność, to ona też może. Dlaczego ma się im przedstawiać oficjalnym imieniem, skoro one nie potrafią?
— Niedźwiedziówka... Nigdy nie słyszałam tego imienia, jest bardzo unikatowe! — skwitowała Słodka Łapa, przenosząc następnie spojrzenie na jedynego kocura w tym towarzystwie. 
— Nie patrz tak na mnie — liliowy rzucił w stronę siostry. — Imię me tajemnicą pozostanie — dodał, po czym zwrócił się do samotniczki:
— A skąd przybywasz, Niedźwiedziówko? — spytał, a raczej powtórzył pytanie jasnej szylkretki.
No proszę, kto by się spodziewał, że ten kocur potrafi mówić. Od samego początku siedział cicho jak mysz pod miotłą. Pacynka jedynie rozejrzała się wokół, niemal beztrosko, po czym wróciła wzrokiem do trójki kotów. Gdy chciała już otwierać pysk, nagle przerwał jej dźwięk głosu Słodkiej Łapy:
— Tja, tja… Nie bądź już taki tajemniczy! Nazywa się Konwaliowa Mielizna — oznajmiła.
Pacynka tylko skinęła na to głową. Mało ją to interesowało. Westchnęła i zaczęła mówić:
— Cóż, nie powiem, że przybywam z konkretnego miejsca. Szwendam się tu i ówdzie, ale czy to źle? Nigdy w życiu nie przyszło mi znaleźć stałego miejsca zamieszkania; gdzieś jednak w końcu muszę zarzucić kotwicę, czyż nie? — mruknęła łagodnie, niby trochę melancholijnie. Pozwoliła, by do jej głosu wtargnęła się nutka zmęczenia. Jakby naprawdę zależało jej na miejscu, w którym wreszcie mogłaby osiąść, jak kurz na płaskiej powierzchni.
Słodka Łapa pokiwała ze zrozumieniem.
— Mhm... Pewnie ciężko jest tak latać po świecie bez swojego własnego kąta niczym wolny duch na wietrze... — Po tych słowach zwróciła głowę ku liliowemu. — Braci-, to znaczy, Konwaliowa Mielizno, myślę, że powinniśmy zabrać ją do obozu... Co o tym sądzisz?
Ten cały Konwalia nie wyglądał na przekonanego, co nieco podsyciło irytację Pacynki. Jeśli do kolejnego klanu jej nie wezmą, tym razem ze względu na jakiegoś małego kozaczka, to nie daruje. Zanim stąd odejdzie, zaatakuje go. Bez litości.
— Zabranie jej do obozu równa się przeprawa przez wodę. I tak to ryzykowne posunięcie, brać obcego kota do samego centrum, naszej bezpiecznej ostoi — odparł.
— No to w takim razie co robimy? Idziemy po drugą część patrolu? Nie... Są na drugim końcu terytorium...
— Na drugą część patrolu poczekajmy tam, gdzie ustaliliśmy — zaproponował.
Słodka Łapa na chwilę umilkła, zastanawiając się nad słowami Konwalii. Wkrótce ogłosiła:
— Dobry pomysł! W takim razie chodźmy!
Pacynka ruszyła za trójką kotów, która najprawdopodobniej zmierzała w to całe “ustalone” miejsce, gdziekolwiek by się ono znajdowało. Bura miała nadzieję, że udało jej się podbić serca tych młodzików – szczególnie przekonana o jej prawości zdawała się Słodka Łapa, która gdyby tylko nie jej sztywni towarzysze, pewnie zaprowadziłaby brązowooką pod sam próg obozu, a potem jeszcze oddała swoje życie, próbując wytłumaczyć komukolwiek, kto rządzi tym ich klanem, że Pacynka jest tylko bezbronną samotniczką, potrzebującą pomocy.
Właśnie dlatego pręgowana postanowiła do niej podejść, mimowolnie oddalając się nieco od Konwaliowej Mielizny i tej trzeciej kotki.
— Nie mogę uwierzyć, że w końcu udało mi się znaleźć jakąś przystań! O ile, rzecz jasna, nieco wyżej postawione koty pozwolą mi u was zostać… Ty, Słodka Łapo, jak mniemam, w razie problemów mi pomożesz, czyż nie? Wytłumaczysz im, proszę, że tylko szukam pomocy i poprzesz moje słowa? — mruknęła, patrząc na szylkretkę z błyskiem nadziei w oku. — Bardzo mi zależy na tym, by u was zamieszkać i wychować kocięta. W zamian za pomoc wasz klan zyska kilkoro sprawnych wojowników! Czy nie tego potrzebujecie? — zwróciła się do reszty, już nieco głośniej.
Wtedy jednak Słodka Łapa odparła:
— Rozumiem, że zależy ci na jakiejś stałej przystani, ale nie wiem, czy będę w stanie ci pomóc…