Od Żmijowej Łapy (Żmijowego Płaczu)

Niebieska szylkretka od rana była niespokojna. Z samego rana Lisia Gwiazda rzucił jej tekst typu 'dziś twoje mianowanie'. Sama nie wiedziała czy to powiedział, bo była wtedy ledwo przytomna, po długim śnie. Chwilę potem do legowiska uczniów doszli Miodowa Chmura wraz z Lwią Grzywą. Zawiadomili ze maja wyjść na partol, więc Żmija bez większego obijania się poszła za nimi. Obeszli szybko cały teren, chwilę popolowali i wrócili do obozu, z dużą ilością zwierzyny w pyskach. Zanim zdążyła się obejrzeć Lisia Gwiazda zwołał spotkanie klanu. Żmija staneła jak wryta, aż wkońcu jej  ojciec wbił w nią z pogardą wzrok i machnął ogonem. 

- Ekhem.. - Miauknął głośno, tak aby niebieska szylkretka dosłyszała. Żmija przełkneła głośno ślinę, podchodząc pod miejsce przemówień. Zdała sobie sprawę z tego że jest cała w błocie, po tym jak się wywaliła podczas polowania. Super. Była tak zestresowana, że usłyszała tylko jej nowe wojownicze imię i prawie zapomniała o liznięciu przywódcy w bok. Odeszła szybko w bok, słysząc nieliczne głosy wykrzykujące jej imię. Wzięła głęboki wdech, wsumie nie do końca zdając sobie sprawę z tego co się stało.
Żmijowy Płacz. Lepszego imienia nie było, tak? Wywróciła oczami, czując jak uderza w nią rzeczywistość, mówiąca o zostaniu Wojowniczką. Żmija bała się tego że będzie sama wychodzić z obozu.. s-sama polować? Uświadomiła sobie że tak naprawdę dopiero teraz zrobiła się.. dorosła. Nikt nie będzie już skakał jej nad tyłkiem, gonił do treningów czy pilnował dyscypliny. To ją przeraziło, mimo że bycie uczniem Berberys nie było dla niej zbyt przyjemne, bała się tego zostania sama sobie. Przez cały stres i emocje.. wybuchła nagłym płaczem. Fajnie zgrało się z imieniem nie?

Od Żmijowej Łapy cd. Sroczej Łapy (Sroczego Żaru)

Żmii zakręciło się w głowie na myśl kolejnej walki. Serce zabiło jak szalone, a wspomnienie niedawnej walki i obleśnej blizny na pół pyska przyprawiało ją o mdłości. Napięła mięśnie i od niechcenia praktycznie podskoczyła do mentorki. Coś w środku niej cieszyło się jednak, że mogła wyżyć się, wydrapać im połowę futrszyska i poczuć tą euforię, zobaczyć krew na swoich łapach. Przymknęła oczy a tak naprawdę rozbudziła się dopiero wtedy gdy dwa nowe kotu doszły na pole bitwy. Rzuciła się błyskawicznie w stronę nieznanego jej kota  pochodzącego z klanu Wilka. Wbiła kły w jego szyje, a że był nawet sporo mniejsza od Żmijki udało jej się trochę podnieść kotkę oraz walnąć ją o ziemię. W sumie nie wiedziała z kim walczyła, nawet nie zorientowała się czy to kotka czy kocur, nie przyjrzała i nie oceniła jego rangi. Zanim obcy się pozbierał, Żmijowa Łapa pazurami zaczęła wdrapywać się w jego skórę, przy okazji wgryzając się w ucho. Spod jej pazurów zaczęła wypływać krew, a bardziej z skóry mniejszego rywala po każdym drapnięciu niebieskiej szylkretowe bicolorki, członkini klanu Klifu. Żmija też dostała, jednak w jej oczach i sercu paliła się taka determinacja, że nawet ból jej nie wstrzymywał. Cała była podrapana, w niektórych miejscach cała we krwi, a na szyi była odrapana prawie że do kości. Po długiej szarpaninie z kotem, nie wyglądała jak wcześniej. Całe łapy były w odbijającym promienie słońca, czerwonym kolorze, a reszta ciała w zadrapaniach. Gdy dostała prawie po oku, czerwony kolor zaczął zasłaniać jej widoczność. Nie widziała co się wtedy stało, nie wiedziała czy walczyła z kimś obcym, czy z kimś od niej..Biła na oślep, czuła że walnęła w czyjś ogon, że prawie wpadła do wody i że naprawdę już nic nie widziała. Uskoczyła w bok i otrzepała się z krwi. Wykończona, dotarła do miejsca wcześniejszej batalii, a zastała tam prychające i syczące na siebie straszę kotki. Skuliła się nieco, nie wiedząc co się stało.

- Wszystko jest dobrze? - Zapytała mentorki oraz cętkowanej, spodziewając się że odpowiedź jednak jest przecząca. Wbiła po chwili wzrok w Sroczą Łapę najbardziej denerwując się jej stanem, bo nie wyglądała zbyt dobrze..,

<Sroko?>

Od Żmijowej Łapy cd. Psiej Łapy

Przerzuciła poddenerwowany wzrok na Psią Łape, gdy już prawie wyszli z obozu. Mineli już wojownika, którego praktycznie nie znała i drżącym ze strachu ogonem pokazała kocurkowi że mogą już iść. Zdziwiona była tym faktem, że cętkowany nie denerwował jej swoim dogryzającym charakterkiem. Przyjemnie się jej z nim rozmawiało, ale do rzeczywistości przywrócił ją patrol przechodzący tuż za drzewami.

- Szybko! - Miaukneła tylko rzucając się za drzewo. Zaraz po tym, koło niej przycupnął cynamonowy. Poczuła że jest bardzo ściśnięta, jednak w tej sytuacji ważniejsze było unikanie kotów. Tak, był to patrol jej klanu jednak wiedziała że samotnie wychodzący uczniowie nie byli zbyt miło widziani. Kiedy przeszli, odetchnęła z ulgą.

- Start! - Krzyknął nagle pomarańczowo oki i wyskoczył jak z procy. No tak, przez to wszystko całkowicie zapomniała o polowaniu. Przypadła do ziemi, oddychając nieco ciężko. Nie ćwiczyła bardzo dużo polować, a pomimo to że umiała coś upolować było to bardzo przeciętne COŚ. Strzepneła ponownie ogonem i szybkim krokiem ruszyła w głąb lasu, szukając czegokolwiek.

Nagle, na jej drodze wyskoczył Wróbel. Nie zastanawiając się, odbiła się na łapach, które mimo wyglądania jak badyle (długie badyle, jeden plus) nie zawiodły. Dorwała go szybko w łapy i ugryzła w gardło. Ha! Trening z Berberys chyba wcale nie był taki zły, przynajmniej czegoś się uczyła.

<Psia Łapo?>

Od Żmijowej Łapy cd. Psiej Łapy

Opowieści kocura wprawiły ją w zakłopotanie. Podziwiała go, kot wielu talentów! Nie była świadoma ze to tylko historyjki, zresztą phi! Nawet jagby to wiedziała, podziwiała by wyobraźnię kotka. Ona taj nie potrafi.. Robił tyle rzeczy a ona upolowała tylko jedną myszkę! Zwiesiła głowę i wbiła wzrok w łapy.
- Wow! Fajnie masz że tyle umiesz, ja upolowałam tylko jedną marną mysz. - Mrukneła smutno po czym przypomniała sobie słowa Berberysowej Bryzy, które mimo tego iż zostały wypowiedziane tak dawno, nadal raniły tak samo. 'Jesteś totalnym zerem' przebijało się w jej myśląc ciągle, dosłownie c i ą g l e. Załkała cicho, starając się jednak nie rozbeczeć przy młodszym i sporo(bardzo sporo) niższym kocurku. Wzięła gwałtowne wdech odpychając od siebie negatywne myśli.
- Co jest? - Miauknął Cynamonowy, przekrzywiając trochę pysk. -To że jesteś gorsza to nie tragedia! - Żmijowa Łapa po tych słowach wywróciła oczami. No tak, każdy zawsze myśli że jest jej przykro z powodu takich rzeczy.. no tak, bo tak jest. Owineła się ogonem i szybko położyła.
- Dzięki za pocieszenie. - Miaukneła trochę oburzona, kładąc pysk na ogonie.
- Pff, musisz mieć fucha? Jak tak to sio albo nie marudź. - Miauknął Psia Łapa, domyślając się że niebieska szylkretka zacznie zaraz stulać. Ta tylko prychneła i wzięła głęboki wdech.

<Piesku?>

Od Żmijowej Łapy

- Jeszcze raz. - Miaukneła karcąco Berberysowa Bryza do swojej Uczennicy, głosem nie pokazując emocji. Żmija dała sobie trochę ich z siebie wypuścić, waląc ogonem w ziemię. Rzuciła się od boku na przygotowaną już do tego kotkę i tak szybko jak na nią wskoczyła, tak zleciała. - Nie, nie nie. Nie w taki sposób. Staraj się robić to bardziej z zaskoczenia. Wiesz, patrz na pysk a rzucaj się na ogon. Jeśli patrzysz na mój kark, ogonem pokazujesz że chcesz to zrobić, nie uda ci się powalić silniejszego kota. Co jak co ale w obencnym stanie nikogo nie przygnieciesz. - Miaukneła kotka, przy ostatnich słowach patrząc się na sylwetkę Żmijowej Łapy. Była ona bardzo wysoka i smukła, jednak nie umięśniona. Berberys leko uchyliła głowę aby dać jej sygnał że trenują dalej. Żmiji wydawało się że kotka na kilka sekund się uśmiechnęła, jednak szybko pokręciła głową i ruszyła do przodu. Blisko ziemi, uważnie wytężając wzrok, patrzyła prosto na pysk starszej. Wkońcu odbiła się najmocniej jak umiała i wylądowała na barkach kotki. Gdy ta próbowała ją zrzucić, co zajęło więcej czasu niż zazwyczaj, Żmija lekko ugryzła futro mentorki na szyji, chcąc utrzymać równowagę. Na chwilę puściła się jedną łapą, po czym po małym zgięciu dosięgneła łopatki zastępczyni. Trzepneła dość mocno łapą ją w to miejsce, aby straciła równowagę. Prawie się już wywaliła, gdy nagle Żmija straciła równowagę i rąbneła w ziemię. Z triumfem, Berberys lekko przygwoździła kotkę do ziemi.

- Już lepiej. -

                          ***

Przechodząc obok legowiska wojowników, trafiła na kotkę a dokładniej Tańcząca Pieśń, która niedawno jescze nocowała w jednym legowisku ze Żmiją. Niebieska z małą irytacją, że tak szybko skończyła trening wbiła w nią wzrok.
- H-hej? - Mrukneła niepewnie Żmijka.

<Tańcząca?>

Od Żmijowej Łapy

Cisza, głupia bezdenna cisza obijała się o uszy. Nikt nie odzywał się słowem, skład tego patrolu był kompletnie nie dopasowany, szczególnie biorąc uwagę charakter członków klanu Klifu którzy podążali za sobą mała zbitą grupką, nie myśląc nawet o odezwaniu się.

Martwy cień, który przewodził temu patrolowi (wsumie, Żmija nie wiedziała czy Lisia Gwiazda to ustanowił czy Martwy sam się takowym nazwał) czasem wydawał dźwięki, mówiące gdzie idą co zrobią i czy ktoś może zapolować. Szła, patrząc na swoje łapy, nie zbyt interesując się otoczeniem.
Do czasu.
Nawet nie zoorientowała się gdy Martwy Cień zaczął coś szeptać, a wszyscy członkowie patrolu przycupneli przy krzaku.
Serce jej prawie stanęło, gdy usłyszała krzyk burego i wszyscy jak z bicza wyskoczyli przed siebie. Żmija podskoczyła do przodu, omiotła z przerażeniem koty. Obce koty oraz członkowie jej klanu, szarpali się długość lisiej kity od niej. W tym momencie, pazury ucznia Klanu Wilka, Leśnej Łapy przejechały po policzkach kotki, po drodze rysując krwawą linię także pod nosem i reszta futra które leżało na tej lini.
Krew błyskawicznie rozbryzgneła jak fontanna, lądując na pysku wilczaka który stał przy wysokiej uczennicy tylko czekając aż krew spłynie jej do pyska, zdezorientuje się i ten z łatwością będzie mógł ją przewrócić. Właśnie tak się stało, a przed tym jak niebieska szylkretka zaczęła pluć krwią, leżała już na ziemi. Kocur już się odwrócił aby odskoczyć by mieć pewność że Kotka szybko go nie zaatakuje, jednak Żmijowa Łapa na ślepo zadrapała mi ogon, zatrzymał się wydając jęk bólu. Kotka szybko wstała na łapy, od razu rzucając się na kocura. Próbowała przewrócić go na kark, jednak gdy ten się zaparł szylkretka z coraz większą furią wymyślała plan działania. Spontanicznie jednak zaczęła rozdrapywać mu futro przy, jak i sam nos. Wtedy zaczęli się przepychywać, starając się wywalić to drugie. Trwało by to wieczność, gdyby Żmija nie zauważyła.. drętwego ciała Liliowej Sadzawki. Zamarła, nie przejmując się już tym że krew nadal spływała w dół, kapiąc jej na język i wystające kły.
Gdyby ktoś nie znał wystarczająco dobrze charakteru Żmiji, pomyślał by że się rozpłacze, jednak tej było bliżej do śmiechu, z powodu śmiesznej pozycji ciała martwej kotki. Szybko jednak znikneła spowrotem za krzewem, wołać uchronić swój żywot. Martwy Cień.. no cóż, nie przejął się tym zbytnio. Szedł więc spowrotem do obozu, nawet nie patrząc czy Żmijowa Łapa podąża za nim. Ta więc przysiadła i usilnie zaczęła próbować zmyć krew że swojego futra.

Wtedy jescze nie wiedziała tego wszystkiego, ale od tamtego momentu mogła poszczycić się majestatyczną blizną, niezaprzeczalnie przyjemnym doświadczeniem jakim była śmierć kota oraz pierwsza w jej życiu walka nie w celu treningu.

Od Żmijowej Łapy

Miała dzisiaj wyjątkowo dobry dzień, nie zbyt męczący trening i przyjemną rozmowę z Siostrą i Matką. Berberys przyszła po nią później, na tyle że na luzie zjadła sporego ptaka, wyczyściła starannie futro i nawet zaglądneła do starszyzny pytając czy wszystko okej. Wschodząca Fala poprosiła tylko o zwierzynę, więc Żmija szybko podleciała po myszkę. Dopiero wtedy zauważyła swoją żóltooką mentorkę

                       **

Niebieska szylkretka po jednym z treningów wygrzewała się przed legowiskiem uczniów. Nie była sama, w środku znajdował się również Psia Łapa, który najwidoczniej również wypoczywał po treningu. Niebieska co rusz lustrowała go wzrokiem, szykując się by zagadać. Sama nie wiedziała czy miała przyjaciół, oczywiście oprócz Cyprys więc postanowiła że musi zrobić sobie paczke znajomych, albo przynajmniej poznać.
kogokolwiek.
Psia Łapa, a wtedy jescze Piesek za czasów żłobka nie traktował jej zbyt dobrze mimo wszystko ciekawił ją. Spodziewała się że jej słowo zacznie kłótnie, jednak była szansa że jakoś się dogadają. Jeśli nie wyjdzie - spróbuję z kimś innym, w mniej więcej jej wieku.

- H-hej.. P-psia Ł-łapo! -

Miaukneła niepewnie, patrząc na pomarańczowe oczy kocura, które mimo wszystko wydawały się patrzeć na nią lekceważąco i prześmiewczo. Kotka zazdrościła mu tak dużej pewności siebie i odwagi. Usiadła trochę bliżej niego, owijając się ogonem.

<Psia Łapo?>

Od Żmijowej Łapy CD. Berberysowej Bryzy

Żmija syczała cicho na każde ponagalenie przez Berberysową Bryzę. Kotka była zmęczona budząc się każdego ranka, a niedługo po przebudzeniu Żmijowej Łapy do legowiska wkraczała z reguły Berberysowa Bryza. Brązowooka najbardziej nie lubiła walki, a wydawało jej się że właśnie walka zajmuje większość jej treningów. Dzisiejszego dnia już od początku wyczuwała że będzie beznadziejnie. Beznadziejny trening, beznadziejne jedzenie i beznadziejna pogoda. W większości podanych nie miała racji jednak jak zwykle z swojego legowiska wyszła skwaszona. Nie pamiętała dnia kiedy obudziła by się uśmiechnięta i naprawdę to ją bardzo, bardzo bolało. Wróćmy jednak do rzeczywistych zajęć Żmii w ówczesnym czasie. Trochę czasu temu razem z mentorką wybyły z obozu, prostu na trening walki. Żmijce od początku nie podobał się ten pomysł, jednak za wiele do gadania nie miała. Starała się robić jak najwięcej uników, tylko czasem starając się wywrócić mentorkę na kark, bo to najlepiej jej wychodziło. Kotka była już bardzo wysoka jak na ucznia i przewyższała już całkiem liczne grono wojowników o długość kociego ucha. Nie miała więc bardzo dużego problemu uderzyć mentorki, gdyż już była prawie wzrostowo jak ona. Kiedy dostała pozwolenie na odpoczynek, usłyszała z pyszczka Berberyski pytanie, które oczywiście niezbyt ją zadowoliło.

- Co wiesz o kotach z innych klanów? - Zapytała starsza kotka, obserwując Żmiję.
- E-em.. w.. wiem że nie można im ufać, że są naszymi wrogami i.. i że trzeba ich przeganiać jak wejdą na nasze tereny.. i.. i to tyle. - Miauknęła, czasem zjadając jakieś słowa. W tym momencie można było odczuć u niej strach, bo co jak co wolała zostać pochwalona, niż ochrzaniona a tego właśnie się spodziewała.
Berberysowa Bryza uniosła na chwilę głowę, zastanowiła się po czym lekko kiwnęła głową.
- Coś takiego.
Na tą odpowiedź uniosła nawet lekko ogon, ciesząc się że coś jednak wie. Była już w wieku że na upartego można by było odbyć mianowanie na wojownika, jej się nie spieszyło ale cieszyła się że wiedzę ma przynajmniej prawie wystarczająca.
Przełknęła ślinę, w końcu pozwalając sobie usiąść.
- Berberysowa Bryzo? Znasz jakiegoś kota z poza klanu Klifu?.. - Zapytała Żmija, w sumie nie wiedząc po co o to zapytała.
- Hm.. - Mruknęła mentorka, podchodząc do Żmii. Kiedy chciała już otworzyć pysk, młodsza wtrąciła się.
- Opowiedź proszę! 
Pozwoliła sobie pokazać małą ekscytacje, ponieważ tak samo jak kiedyś uwielbiała słuchać opowiadań innych kotów.

<Berberysowa Bryzo?>

Od Żmijowej Łapy CD. Berberysowej Bryzy

Miała ochotę powiedzieć coś w stylu

'' co powiedziałaś?'' jednak nie mógła. Pysk był jagby siłą zamknięty, a oczy coraz bardziej zalewające się płaczem patrzyły na starszą kotkę. To co mówiła, złamało jej serce, nie do odwołania. Nie zdawała sobie sprawy że jej zachowanie może doprowadzić do czegoś takiego. Nie przepadała za Berberys od jakiegoś czasu, jednak wcześniej była nadzieja na to, że coś się zmieni. Jednak to wydarzenie zapamięta do końca życia. Zapamięta że świat jest okropny, co odciśnie wielkie piętno na psychice Żmiji. Utwierdzi w przekonaniu że jej nienawidzi. Powinna być na to gotowa, chciała pokazywać jaka ona to jest cudowna. Jednak pod warstwą marudy nadal była ona, ta Żmijka z psychiką wrażliwszą od piórka najmniejszego wróbelka. Nie miała siły na płacz, jak i na cokolwiek. Dugotała tak okropnie mocno, jagby czekała na śmierć. Jest gówniarą, zerem. Niczym. Karmą dla wron, mysia strawą. Nie chciała jej widzieć. Nie chciała już widzieć tego jak dla niej potwora, nigdy.
— J-jesteś n-najgorszym.. k-kogo p-poznałam! W-wiedz że c-cie n..nienawidzę! — Wrzasnęła i rzuciła się przed siebie, płacząc jak jescze nigdy. W jej głowie odbijały się tylko słowa kotki. ''..Za kogo ty się niby uważasz, gówniaro? Na razie jesteś totalnym zerem.. ''.
To było jak meteoryt, jak drzaga przekówająca skórę.

<Berberyyys?>

Od Żmijowej Łapy

Już nie nawidziła bycia uczennicą, a szczególnie Berberysowej Bryzy.
Przypomnijmy, była uczennicą zaledwie kilka wschodów słońca. Ta niebieska durnota ciągle kazała jej chodzić w jakieś miejsca i uczyła jakiś głupich rzeczy, które nigdy nie będą przydatne, jak naprzykład włażenie na drzewa. Tak wcześniej tak bardzo ulubiona Berberysowa Bryza stała się znienawidzonym cholerstwem, które jest tylko po to żeby mu przeszkadzać. Żmija też wkońcu przestała być aż taka dupą wołową, jednak już nie raz popłakała się podczas treningu, tylko przez tą kupe futra. Nie widziała czemu akurat ona musi ja szkolić, ale wiedziała że to nie będzie przyjemnie spędzony czas. Nauka nie była dla niej, tak samo jak uważanie, więc o każdym kocie który musiałby ją szkolić tak by myślała. Dzisiaj, gdy tylko otworzyła oczy, zobaczyła ją. Żmiji już chciało się z tego powodu płakać, walać się po ziemi, ryczeć jak głupek, żeby tylko poszła.
Gdy obie na siebie spojrzały, młodsza kotka tylko chrząkneła, ocierając łapką prawie już mokre oczy.
— Dzisiaj też nie masz humoru? — Miaukneła z troską Berberysowa Bryza, jednak w jej wykrzywionym w lekki uśmiech pysku można było dostrzec zniżenie ciągłym marudzeniem swojej terminatorki. Nie ma się co dziwić, każdy by się nieco znudził bachorem ciągle ryczacym czy marudzącym gdy ty robisz wszystko najlepiej jak się da.

<Berberysowa Bryzo? Rozumiesz coś xD? >

Od Żmii CD. Łabędziego Plusku

Za co spotkała ją ta ich przeprowadzka? Wolałaby już siedzieć w PRAWDZIWYM obozie zupełnie sama, bez mamy! Była już tak zmęczona, ciągle brudne od błota łapy i mokre futerko od płaczu nie wyglądało na coś, co ma jej pomóc. Czasami mama jeśli byli już strasznie zmęczeni poniosła ich kilka chwil. Dość częste przystanki w niczym, ale to niczym nie pomagały. Niebieska szylkretka w pewnym momencie postanowiła że będzie się cieszyć z tego że może być z rodziną i jako takimi przyjaciółmi. Postanowiła nie marnować czasu na smucenie się, a niedługo później okazało się, że gdy ma entuzjazm prawie się nie męczy.

* * *

— Kto pierwszy ten lepszy! — Wrzasnął Nocek, a Żmija wyskoczyła do przodu. Mieli się ścigać, jednak ta pokraka wolał nawet nie wstać, jak siedzieć oczekując że Żmija nie zauważy i pomyśli że był na długo przed nią.

Pobiegła więc na sam koniec grupy, ignorując krzyki matki. Wpadła pod łapy jednego z wojowników, Łabędziego Pluska. Wesoło wbiegła mu pod brzuch, a krzyki matki nie zamierzały ustąpić. Powtórzyła ten ruch na chwilę się oddalając jednak po chwili wróciła prosto przed Łabądka. Rzecz jasna zapytała czemu jest taki samotny, jednak odpowiedź typu 'nie wiem' niezbyt ją usatysfakcjonowała.

— Nie lubisz innych kotów? Boisz się? Często tak masz? Lubisz Samotność? Ja ci potowarzyszę! —Pisnęła uradowana, nie przejmując się tym że point ewidentnie nie chciał rozmawiać.

— E-em... n-nie dz-dziękuje — Praktycznie, że wyjęczał kocur, coraz bardziej próbując oddalić się od kluski, jednak ta niczym rzep na ogonie podążała za nim.

Niebieska jednak nie dawała za wygraną.

— Ale widzę, że jesteś smutny! — Mruknęła ciągle tuptając za kotem, co i raz łapiąc się jego ogona aby czekał, jednak ten odpowiadał na nie cichym instynktownym sykiem.

— N-naprawdę n-nie m-musisz...— Powiedział już wręcz zmęczony. 

Mała uznała to za znak, iż jednak potrzebuję on jej, aby czuć się wspaniale!

— Nie udawaj! Przecież ja chce ci poooomóc! — Miauknęła pocieszająco Żmija.

<Łabędzi Plusku?>

Od Żmii CD. Berberysowej Bryzy

Propozycja Berberyski apropo 'potrenowania' bardzo kusiła Żmiję, szczególnie, że na dworze temperatura nie była zbyt zadowalająca. Koteczka rzuciła się do przodu, po czym zaczęła skakać do góry aby złapać ogonek kotki. Jeden taki skok zakończyła złapaniem ogonu i przywalenie prosto w ziemię razem z nim. Niezbyt przejmowała się zaciekawionymi spojrzeniami innych kociaków. Ważny był jedynie jej cel.
Wbiła kły w ogon i zaczęła nim szarpać. Wojowniczka machnęła ogonkiem tak, że Żmija zmuszona była oderwać od niego łapki, gdyż miotający się po ziemi ogon z łatwością mógł uderzyć w łapki, a to naprawdę mocno bolało. Taki los spotkał właśnie łapeczki małej koteczki, gdyż podczas wykonywania jednego ze skoków zbyt późno się odbiła. W tamtym momencie uciekła od tego okropnego ogona. Widać było że miała ochotę się rozpłakać, lecz nie mogła tego ukazać. Łzy koczowały przy jej oczach, czekając aż tylko będą mogły wypłynąć. Ta jednak nie poddając się nie dała dojść Berberysce nawet do słowa, gdyż zajęta była gonieniem. A dokładniej pseudo gonieniem, gdyż gdy tylko owy ogon się zbliżał odskakiwała do tyłu. Dysząc usiadła na zadku, spoglądając na większą kotkę.
― Koniec... Proszę. Dziękuję za trening

Miauknęła z uśmiechem Żmija. W tej chwili nie marzyła o niczym więcej niż dostaniu Berberysowej Bryzy na mentorkę. Była S U P E R. Odnosiła wrażenie że była nawet fajniejsza od mamy!
― Nie ma problemu, malutka. ― Odpowiedziała z jeszcze większym uśmiechem wojowniczka, a Żmija coraz bardziej utwierdzała się w przekonaniu że byłaby idealnym materiałem na nauczycielkę przyszłej terminatorki.

Od Żmii

Dość słabo znała Śwista, a zależało jej na dobrej relacji z rodzeństwem... no dobra, wszystkimi oprócz Nocka. W głowie ciągle miała ból spowodowany przez niego i to ile łez wypłynęło z jej oczu przez czarnego kocura. Lśniące kiełki tego kota okropnie źle wspominała, a charakterystyczny sposób dla niego chodzenia chyba tylko jej nie śmieszył. Biała plama na pysku często gęsto nawiedzała ją w snach. Chciała się zemścić tyle razy, tyle razy już nie wyszło. Strzepnęła ogonem. Nie. Da radę, da radę jeszcze się go pozbyć. Sama nie do końca, ale z rodzeństwem wszystko się uda. No dobra. Może trochę przesadza. Cyprys już odmówiła, Śwista właśnie chciała zapytać, chociaż była całkowicie pewna że odmówi. Zostawał jeszcze Miętek, ale jego naprawdę chciała unikać. Pobiegła więc do szarego kocurka śpiącego przy matce.
- Śśświiiiisssst
Szepnęła nad jego uchem.
- Śśświiiiissssttttt
Po raz drugi.
- Śśświiiiissssttttt!
Kolejna próba nie dała niczego.
- ŚWIIIIIIIISTTTTTTTTTTTTT!!!
Tym razem musiało się udać. Albo i nie? No dobra, nie udało się.
Pacnęła więc łapą brata, a ten odwdzięczył się sykiem. Dużym Sykiem.
- CZEGO?! - Warknął, że Żmija się aż wystraszyła.
- No bo wiesz, ja ten, tylko, no, wiesz! - Miauknęła.
- No nie wiem. Wysłów się n o r m a l n i e. - Miauknął kocur, patrząc na nią spod łba.
- Pomóż mi zaatakować Nocka! Proszę, proszę, proszę, proszę, proszę!
Oparła łapy na jego ciałku i zaczęła nim trzepać.
- Nie.

Od Żmii

Żmija rzuciła się na plecy, odpychając z siebie brata. Warknęła zaciekle i drasnęła go w policzek. Ten odwdzięczył się tym samym, więc dwa Kociaki przeturlały się przez żłobek. Żmijka zaczęła się wyszarpywać, jednak Nocek był silniejszy.

- Zaczęłaś sama, nie ma odwrotu!

Syknął brat, stawiając na grzbiecie niebieskiej szylkretki jednocześnie przydeptując ją do ziemi.

- Zostaw! ZOSTAW! - Zaczęła drzeć się Żmija ze łzami w oczach. 

Skoczyła do góry, podbijając do góry czarne futro.

Zezłoszczona, odbiegła na bok. Łezki nie przeszkadzały w zawziętym syczeniu na brata.

-   Głupia jesteś! Niech cie borsuk żywcem połknie! - Wykrzykiwał kocur, gdy ta się kuliła.

- A ciebie to, to.. niech cię spali! - Parsknęła groźnie, łapami skrobiąc ziemię.

-Albo ja cie zjem! - Odezwała się nagle i rzuciła prosto do kocura. 

Z zaskoczenia powaliła go na ziemię tym razem ona go przygniotła.

- No i kto teraz wygrał? - Powiedziała z dumą.

- Ja! -Warknął rozwścieczony Nocek.

***

- Cyprys, wiesz co?

Zagadała do szylkretowej kotki.

Ta odpowiedziała kiwnięciem głowy.

- Musisz iść ze mną pokonać Nocka! - Rzuciła Żmija.

- Ale... nie jestem zbyt dobra w walce, pamiętasz? - Nieśmiało powiedziała Cyprys.

-No to trudno, damy radę! - Gdy siostra niechętnie ponownie machnęła pyskiem, Żmija wywróciła oczami i sama poszła zapolować na Nocka. Już prawie go miała, jednak ten wyszedł. Aha. Westchnęła i położyła się w koncie, czekając aż wróci.

Od Żmii CD. Lisiej Gwiazdy

Zdruzgotaną kotkę każdy ruch rudego kocura straszył i niepokoił, przez każdy ruch coraz bardziej się trzęsła. Kiedy w jej uszach tylko odbił się jego głos tylną łapkę odsunęła do tyłu, po czym położyła uszy. Niedbałe przywitanie przywódcy nie usatysfakcjonowało zbytnio kotki, jednak spodziewała się że ta wymiana zdań nie będzie zbyt przyjemna.

― Tato, bo.. ― Zaczęła, jednak urwała gdy rozmówca wziął srokę do pyska i udał się do legowiska, ogonem dając znak aby szła z nim. 

Chciała powiedzieć coś w stylu tego że przyszła się przywitać i uciekać do żłobka, jednak ta sytuacja z lekka pokrzyżowała jej plany.

Na chwiejących się nóżkach podreptała za kotem, a gdy weszli do legowiska zatrzymała się i niepewnie powąchała wejście.

― Szukasz czegoś? ― Odezwał się nagle rudy.

Szuka czegoś?

W gruncie rzeczy to tego jak opuścić to legowisko.

― No? Lis ci odgryzł język? 

Lis odgryzł język? Okej.. to zabrzmiało jak groźba.

― Możesz tu zostać, jeśli matka ci pozwoli ― Mała wzięła wdech, szykując się do odpowiedzi.

― Pytałam ją czy mogę wyjść i mi pozwoliła.. ― Odpowiedziała chwiejnym głosem Żmija.

― Tia, super. ― Miauknął z niechęcią Lisia Gwiazda, przegryzając srokę. 

Zaciekawiona Żmija wpatrywała się uważnie w powoli pochłaniane przez ojca zwierzątko.

― Przyszłam się z tobą przywitać i porozmawiać.. ― Wymamrotała niebiesko-rudo-biała koteczka, na co Lis odpowiedział krzywym kiwnięciem głową.

― Mogę już iść jeśli chcesz.. ― Wyszeptała.

<Lisia Gwiazdo?>

Od Żmii

Żmijka postanowiła że zostanie rebeliantką. Rodzeństwo zaczęło tak już ją wkurzać, że po prostu musiała, ona musiała coś zrobić.
Chciała więc ruszyć zebrać rebelie i iść na brata! Gdzie zaczęła szukać? Oczywiście poza żłobkiem, bo Cyprys i Świst by się nie zgodzili, a Miętka wolała unikać. Dziarskim krokiem ruszyła na podbój, omijając błoto.
Pech chciał, że stanęła na gałązce, na której była drzazga. Gdy poczuła ból, rzuciła się na ziemię i zaczęła drzeć się  wniebogłosy.
― AŁAAA! UMIERAAAM! RATUNKU NIECH KTOŚ MNIE RATUJE! POMOCY! ―
Rzucając się po zabłoconej nowej trawie, zdobyła grono patrzących na nią z niechęcią kotów.
― RATUNKU! BOLI MNIE! B O L I! ― Pisnęła, a po jej policzkach spłynęły łzy. Z żłobka wyszła Zachodzący Promyk z nieco zdezorientowaną miną. Zawstydzona podeszła do Żmii.
― Cii mała. Chodź... pójdziemy do medyka. ― Szepnęła i wzięła niebieską za kark, prosto do Medyka. Na posterunku był akurat nowy asystent medyka, Szybująca Mewa.
― Co? ―
Spytał kocur, gdy dwie kotki weszły do jego legowiska. Ciągle płacząc Żmija rzuciła się na łapy buraska.
― Ucisz to! ― Warknął do matki niebieskiej szylkretki, po czym zaczął ją oglądać.
― Co jej? ― Zakłopotana Zachodzący Promyk westchnęła.
― Chyba drzazga w łapie.
Szybek parsknął coś pod nosem, po czym zabrał się do roboty.
Przybliżył się do łapki kotki, a gdy zaczął wyrywać ta zaczęła się drzeć, okładać  go łapami i syczeć.
― Sama wypadnie, kysz mi stąd!
Syknął, a Żmija skacząc na trzech łapkach rzuciła się do żłobka.

Od Żmii

― Cypryyyyyyys ― Jęczała żałośnie Żmija nad czarno rudym futrem starszej siostry. ― Cyyyyyyyyyyyyyyyyyyypryyyyysss nooo
Podeszła śmiało krok i usiadła na plecach kotki. Ta otworzyła swe bardzo senne oczyska i trzepiąc całym ciałem zrzuciła niechcianą kotkę.
― Co się dzieję Żmijko? ― Jęknęła tym razem niezadowolenie Cyprys.
― Chodźmy się przejść, chodźmy chodźmy chodźmy! ― Zaczęła skakać wokół siostry.
― No nie wiem.. ― Miauknęła cicho Cyprys.
― Pff, to idę sama! ― Walnęła Żmija i powolnym krokiem podeszła do mamy.
― Mamusiu.. chcę iść pobawić się na polu! ― Oznajmiła, ocierając się o futerko kotki.
― Em.. No dobra, możesz iść kochana. ― Odpowiedziała z małym, nieco wymuszonym uśmiechem rodzicielka.
Niebieska postawiła krok przed siebie, zbliżając się do wyjścia. Gdy stała już w przejściu, zauważyła przy stercie zwierzyny swojego ojca, Lisią Gwiazdę. Chciała uciec. Bała się go. Gdy ten spojrzał na nią z kamiennym wyrazem pyska, miała ochotę się rozpłakać, ale widziała że już nie ma odwrotu. Jeśli nie chce wyjść na tchórza MUSI wyjść. Przełknęła ślinę i na trzęsących się łapach stanęła na przeciwko rudego kocura. Chciała wyglądać dumnie... jednak z daleka było widać że chybocze się na łapkach.
― Hej tato. ― Powiedziała w takim tempie, że można by było nawet nie usłyszeć.
Pręgowany, dużo większy kocur spojrzał na nią, z nie czytelnym wyrazem pyska.

<Lisia Gwiazdo?>

Od Żmii CD. Berberysowej Bryzy

Małe ślepia Żmii świdrowały po żłobku, skupiając się głównie na Nocku. Gdy ten, leżący dotychczas na przeciwko niej wstał, trzasnęła jak z długiego bicza ogonem. Czarny przechylił pysk i z nieco zdezorientowaną miną postanowił się przybliżyć

― A ty co? ― Miauknął znużony, mieląc powietrze w pysku.

― A co? ― Odpowiedziała z pod pyska.

― A mogę! ―Dodała bez większego sensu po chwili. 

Nocek spojrzał na nią ponownie znużonym wzrokiem i odszedł. Zdumiona tym, że odbyło się bez bójki miała ochotę rozpłakać się ze szczęścia. Po jej policzku spłynęła pojedyncza łezka, spowodowana tym razem radością. Chciała przeturlać się prosto do mamy, jednak na jej trasie stanął jakiś kształt. Zanim zdążyła się połapać że tym kształtem jest Berberysowa Bryza, już na niej wylądowała. Odskoczyła od łapki kotki i szybko zorientowała się że powinna się przywitać, jednak Berberyska zrobiła to pierwsza.

― Hej, Malutka. Nic ci nie jest? ― Zapytała miłym tonem wojowniczka, uśmiechając się. 

Na jej pytanie zrobiło się jej tak miło, że chciała się rozpłakać. Ktoś się o nią troszczy! Musze się dobrze zaprezentować, pomyślała.

― Nie. ― Odparła dumnie. Nie mogła ukazać słabości, chociaż trochę bolała ją głowa

― A ty kim jesteś? ― Zapytała po chwili, starając się ujarzmić nadmierną ciekawość. 

Jednak przyglądała się kotce z uwagą. Dużo większa kotka przedstawiła swoją osobę, a gdy Żmijka już szykowała się do odejścia o kilka kroczków, w jej uszach znów rozległ się głos kotki.

― A ty jak masz na imię? ― Wzięła wdech, szykując się do odpowiedzi.

― Żmija! Lisia Gwiazda mnie tak nazwał! ― Odparła i wypiela pierś. 

To że lider ją nazwał było prawdziwym powodem do dumy, przecież nie każdy mógł tego doświadczyć. Berberyska na chwilkę się zawahała i mała nie potrafiła odczytać wyrazu jej pyska. Z tyłu poruszyła się Cyprys, a na jej widok Żmija nieco się skuliła. Zazdrość.

Uczucie, którego się nie pozbędzie.

Nigdy.

Przenigdy.

Uczucie, które tak bardzo ją przybijało.

Strząsnęła głową, nie może się zamartwiać przy gościach! W między czasie do żłobka wpadło zimne powietrze i można było usłyszeć głośne świstanie wiatru, oraz syk jakiegoś wojownika. Chwiejnie nóżki kotki prawie nie wytrzymały a ona desperacko rzuciła się w stronę Berberysowej Bryzy, która była najbliższym ciepłym obiektem. Normalnie przytuliła by się do mamy, ale to zajęłoby więcej czasu.

― Zimno ci, tak? ― Zapytała przyjaznym głosem kotka.

Żmija uniosła pysk, zwracając uwagę na uśmiech i mierzwione przez wiatr futro wojowniczki.

― No, tak ― Odpowiedziała cicho. 

Okazała słabość i nie czuła się z tym dobrze, jednak w tym momencie potrzeba ciepła była najważniejsza.

<Berberys? Mam nadzieje że nie zniszczyłam charakteru. >

Od Żmii

Znowu.
Znowu.
I znowu.
Z jej oczu znów pociekły łzy. Krople spadały na ziemię. Odnosiło się wrażenie że ścigały się, która pierwsza uderzy na ziemię i odbije się, pryskając prościutko pod białe łapy kotki. Lały się, lały prosto z przeszkolonych, brązowych oczu. Bolało.
Bolało wspomnienie ataku Nocka.
Zaślinione, zimne i potargane futerko na policzkach, bolało ją zupełnie tak, jak wtedy. Wtedy, gdy czarny kocur wbijał swe błyszczące kły w bok pyska. Ten ból. Ten ból, który wojownik nazwał by zwykłym szczypnięciem. Właśnie on, ten ból. Dla niej, było to gorsze. Gorszę niż byle szczypnięcie. Ból ten równał się dla Żmijki z odgryzieniem połowy pyska.
Łezki toczyły swoje wyścigi dalej. Nie zważały, na to co dookoła. Kapały coraz rytmiczniej. Wystukiwały własną melodię. Stopniowo zwalniały. Coraz mniejsze kropelki słonawej wody uderzały o podłożę. Powoli. Powoli znikały.
Przełknęła ślinę, opierając się mocno na łapach. Zniżyła pysk, patrząc na całe mokre łapy. Była na nich masa pozlepianych włosków, po których spływał brudny roztopiony śnieg. Powoli zaczerpnęła powietrza, próbując przestać szlochać. Serce waliło jak oszalałe, a wcześniejsze jeszcze bardziej zlepiły futerko na policzkach.
W końcu uniosła pysk i spojrzała na nieco zniesmaczony pysk Zachodzącego Promyku. Zaraz przy niej leżał Noc z grymasem, kończąc ssać mleko. Kilkoma ruchami odszedł od brzucha burej kotki, po czym strzepnął ogonem. Przybrał bojową minę, przyprawiając Żmiję o dreszcze.
― W końcu przestałaś beczeć! ―Syknął, kładąc po sobie uszy i strosząc sierść.
Żmija odpowiedziała mu kuląc się nieco, jednak chwilkę potem się wyprostowała.
― MAMOOO! Słyszałaś to? On mnie obraża! Zrób z nim coś! ― Pisnęła szylkretowa i pobiegła ile sił w łapach do mamy.
Nie uniknęła potknięcia i wylądowania na pysku. Brat kotki zaczął się śmiać. W jej oczach znów pojawiły się łzy, które starała się wstrzymać. Szlochając gorzko przefikołkowała w stronę mamy i wylądowała na jej brzuchu. Przytuliła się do kotki, a gdy poczuła jej język na główce, niemo podziękowała. Westchnęła i błyskawicznie zasnęła.

Od Żmii

Żmijka rosła jak na drożdżach. Dni skupiały się ostatnio na jedynie kilku czynnościach, jednak z każdą sekundą, no dobra nie sekundą ― z każdym dniem zdobywała coraz szerszą paletę rzeczy które można wykonywać. Nadal wzrok był dla niej owocem zakazanym, a słuch się polepszał, jednak nadal dobrze nie wychwytywała dźwięków. Pełzała na coraz większe odległości i coraz mniej się męczyła. Przyzwyczaiła się do tego śliskiego czegoś co oczywiście było językiem, spoczywającego na brodzie koteczki, a kiełki przestały odrapywać skórkę. Nauczyła się machać ogonkiem a piszczenie nie było już takie trudne.

Dzień za dniem mijały, Żmija otwarła oczęta, zaczęła dobrze słyszeć i jako - tako chodzić. Mówienia powoli się uczyła, szło opornie ale ważne że szło! Zabawy z rodzeństwem stawały się codziennością, cała ich 4 powolutku się usamodzielniała...

***

Żmija przymrużyła oczy, gdy wpadło w nie światło porannego słoneczka. Prychnęła i odwróciła się gwałtownie. Podniosła się na łapki i przeciągnęła. Sekundę później zobaczyła swoją siostrę, Cyprys. Błyszczące piękne futerko kotki, tak ślicznie ułożone.. ― idealne. Cała była idealna. Tak strasznie jej zazdrościła, nie tak dawno dowiedziała się że nie typowy wygląd jej pyska jest skazą. Była brzydka, po prostu. Może i na swój sposób urocza, ale jednak ― najzwyklej brzydka. Miała ochotę się rozpłakać, co było jej typową reakcją na, wszystko. Przysiadła i opuściła głowę, aby polizać się po łapce. Westchnęła cichutko i położyła się z powrotem.

<Ktoś?>