Od Orlikowego Szeptu cd. Stokrotkowej Łapy

 -.. oj, rozgadałem się - miauknął Orlikowy Szept, a poglądach na swoje łapy. Coś go wzięło na wspominanie tych mniej i bardziej dawnych czasów. Poznanie Konwaliowego Serca, przyniesienie Stokrotki i Burzy do Klanu Burzy. Czas mijał szybko, a wspomnienia przybywały i gnieździły się w umyśle białego na stałe (lub do momentu kociego Alzheimera). Miło mu się robiło, miaucząc o życiu kiedyś. Dawniej wydawało mu się nie dostrzegać tylu problemów, ile czasami zdawało mu się dostrzegać za uczniaka.
- Mów dalej. Nie nudzisz mnie - miauknęła niebieska uczennica medyka, siadając naprzeciwko wojownika. - Jaka była Konwalia kiedyś? Opowiedz coś. Albo o Jeżowej Ścieżce, bardzo proszę - mówiła naprawdę miłym tonem Stokrotkowa Łapa. Dobrze, że nie znała swojej prawdziwej matki, inaczej zapewne w dosyć szybkim tempie przestałaby być taka miła i ukochana.
- Konwaliowe Serce urodziła się jako pieszczoszka. Przybyła tutaj i pozostanowiła zostać medyczką. Mało miauczała, bo posiadała głos, niepasujący do jej drobnej sylwetki. Odkryła lekarstwo na tę dolegliwość. Niestety na początku klan nie przepadał za nią, bo kot z zewnątrz postrzegany jest jako... Odmieniec - opowiadał Orlikowy Szept niebieskiej. - Rozeszły się na jej temat bardzo nieprzyjemne plotki. Dla dobra czarnej nie będę ci ich opowiadał, są... Dosyć nieciekawe... W każdym razie, również byłem w tym gronie. Bałem się jej. Przychodziła dosyć często do żłobka, bo zaprzyjaźniła się z Cętkowanym Kwiatem. Wówczas Cętką. Z czasem poznałem ją bardziej i stworzyliśmy zgrane trio. Przyjaźniliśmy się we trójkę. Konwalia nauczyła mnie naprawdę dużo o podstawach zielarstwa, do dzisiaj pamiętam te nauki. Co do Jeżowej Ścieżki... Jak był uczniem, to się urodziłem. Towarzyszył Zajęczej Stopie przy moich narodzinach. O więcej szczegółów z jego życia dopytaj jego samego.
- Wujku Orliku, proszę, powiedz więcej o Jeżowej Ścieżce - miauczała Stokrotkowa Łapa, robiąc duże oczy do wojownika.
- Naprawdę go zapytaj. To twój mentor. Każda rozmowa zbliży was do siebie - odpowiedział Orlikowy Szept, chcąc iść do swojej partnerki, by spędzić z nią czas.
- No, dobrze. Porozmawiam z nim. I dziękuję za te historie. Musisz mi potem opowiedzieć więcej. - Stokrotkowa Łapa pobiegła w nienznaym białemu kierunku.
- Żegnaj, mała - miauknął cicho Orlikowy Szept z uśmiechem na pysku.
Te same krótkie słowa miauknął nad grobem Stokrotki.
- Żegnaj, mała.
...
- Niech Klan Gwiazd ma nad tobą opiekę - dodał po chwili milczenia. 

Od Orlikowego Szeptu cd. Stokrotki (Stokrotkowej Łapy)

- Mi też to wygląda na lisa - miauknął wojownik, bawiąc się z małymi w zgadywanki. Przyznał, że kotki widziały już naprawdę wiele, jak na swoje młode księżyce.
- Tak! To lis - odparła Burza. - Zbyt łatwo zgadliście. - Niebieska zmarszczyła nos z niezadowoleniem.
- Czyli... Teraz ja - miauknął biały, przyglądając się bacznie córkom Konwalii.
- Tak - odpowiedziała od razu Stokrotka.
Orlikowy Szept chwilę pomyślał. Wpadł na całkiem ciekawy pomysł, żeby urozmaicić obu kotkom zabawę. Siedzieli zbyt długo w jednym miejscu, a młodym przyda się trochę ruchu nim rozpoczną szkolenie na wojownika bądź ewentualnie medyka.
- A więc... To coś... A właściwie ktoś jest biały, puszysty i... Zaciekawiony - powiedział, uśmiechając się pod nosem.
Burza i Stokrotka spojrzały na siebie z niemałym zaskoczeniem. Liczyły na prosty przykład, a Orliczek wyskoczył z czymś niejednoznacznym.
- Chmura? To zaciekawienie nie pasuje, ale biała i puszysta... - zastanawiała się na głos Burza.
- Nie - zaprzeczył wojownik.
- Śnieg - rzuciła Stokrotka.
- Też nie.
Kotki przez chwilę naradzały się ze sobą, aby udzielić prawidłowej odpowiedzi.
- Już chyba wiemy, o kogo chodzi - miauknęła Burza.
- O ciebie! Orliczka! - miauknęła Stokrotka.
- Brawo! A wiecie, czym jestem zaciekawiony? Tym, co ukrywacie za sobą. Jak mi nie pokażecie, to was obie złapię i wyłaskotam za wszytkie czasy! - powiedział Orlikowy Szept i zaczął iść w kierunku kotek z uśmieszkiem. Niebieskie pisnęły i rozbiegły się w obie strony. Przez najbliższe minuty wojownik próbował złapać Burzę i Stokrotkę, dając im fory.
- Nie złapiesz mnie! - wolały raz za razem.
- Zobaczycie, że złapię! - odpowiadał biały. Dla zmobilizowania kotek do biegu, będąc blisko nich, dotykał czubków ich ogonów.
Wymęczeni padli na ziemię i dyszeli. Wojownik sprawdził, co ukrywały za sobą kotki. Tym czymś okazał się martwy ptak i ładnym ubarwieniu piór. Bez słowa syn Koniczynki wziął w zęby martwe zwierzę i zaniósł je na stos ze zwierzyną. Kawałek mięsa okaże się bardziej pożyteczny, trawiąc się w czyimś żołądku.
***
Udał się do legowiska medyków, chcąc odwiedzić swoich znajomych. Chciał porozmawiać z którymś z nich, żeby urozmaicić sobie dzień. W ich kąciku zauważył tylko krzątającą się Stokrotkową Łapę. Niebieska zdołała naprawdę wyrosnąć. Orlikowy Szept nie potrafił uwierzyć, że poszła w ślady matki. Oby sama kiedyś nie próbowała wplątać się w bagno i skończyć jak Konwaliowe Serce. Współczuł czarnej, nie zasługiwała na taki los.
- Witaj, mała - przywitał się, przyglądając się pewnym ruchom kotki.
- Jestem trochę zajęta. Jeżowa Ścieżka jest z Drżącą Łapą, a Konwalia poszła do Mokrej Gwiazdy - rzuciła niebieska, oddzielając od siebie liście mięty.
- No... Dobrze - odpowiedział krótko biały. - Poczekam na nich. Opowiedz, jak ci idzie nauka? Musisz mieć bardzo mało czasu dla siebie - zagadał, chcąc dowiedzieć się czegoś od uczennicy i skrócić czas oczekiwania na czekoladowego i czarną.

<Stokrotkowa Łapo?>

Od Orlikowego Szeptu cd. Stokrotki

przed śmiercią Bluszczowej Poświaty

Kocięta Konwaliowego Serca zdołały przyzwyczaić się do żłobka klanu burzy. Nikt z wojowników nie dostrzegł podobieństwa do czarnej medyczki, może oprócz oczu Stokrotki. Tęczówki obu kotek były żółte. Poza tym dzieci medyczki różniły się znacznie od swojej matki, podającej się za ich ciocię. Córki miały niebieską barwę sierści, dzięki czemu nikt nie doszukiwał się podobieństwa między nimi a Konwalią.
Po udanym patrolu udał się do żłobka. Chciał poznać lepiej małe kulki. Miał nadzieję, że Dreszcz nie dozna wybuchu zazdrości, jak podczas ostatniej wizyty, którą odbył z Konwaliowym Sercem. Kremowy pragnął mieć Orlikowy Szept i czarną kotkę na własność, przed malcem sporo czasu i nauki cierpliwości, która pomoże mu przetrwać.
Już przy wejściu usłyszał głosy Stokrotki i Burzy. Kotki bawiły się w kocie klany. Pierwsza wcieliła się w rolę medyczki, druga została liderką.
- Myślałam, że będziesz... W takim prz-zypatku musimy znaleźć innego wojownika - miauczała smutno Burza. Nie spodziewała się, że siostra będzie chciała być medyczką wymyślonego przez nie klanu kociaka.
- Może ciocia Cętkowany Kwiat? - zapytała się Stokrotka, szukając rozwiązania sytuacji. Troszczyła się o swoją siostrę. Orlikowy Szept zauważył podobieństwo między matką a córką. Niebieska z białym odziedziczyła po mamie nie tylko biel na swoim pręgowanym futrze, ale i empatię oraz chęć pomocy innym. Wojownik nie zdziwiłby się, gdyby mała nie próbowała zostać medyczką w przyszłości. Poszłaby w ślady Konwaliowego Serca. Oby klan gwiazd nie próbował zemścić się na małej kotce za grzech czarnej.
- Nie słyszałaś, że jest zajęta z wujkiem Orlikiem? Tak samo, jak inni dorośli - odpowiedziała Burza.
- To może inny kociak albo uczeń? - zaproponowała Stokrotka.
- Mam dla was niespodziankę... Ciocia Cętka może i jest zajęta, ale z kimś innym. Ja za to jestem wolny i... Cóż... Przydałby się wam wojownik - wtrącił się Orlikowy Szept.
- Wujek Orliczek! - miauknęły w tej samej chwili córki Konwaliowego Serca. Zaczęły radośnie skakać wokoło białego, piszcząc radośnie.
Poczuł się nieco niezręcznie. Zdołał trochę zmienić swoje zdanie na temat kociąt. Nie uważał ich już za coś okropnego, być może dzięki spędzeniu czasu z małym Dreszczem. Mimo wszystko nadal nie czuł się przekonany co do małych kotów. Ruszały się ciągle i ciągle, wydawały strasznie głośne dźwięki, cały czas o coś prosiły.
- Mogę zostać... Powiedzmy... Zastępcą - zaproponował biały. - Klan nie da rady istnieć bez tego, kto zastąpi przywódcę.
- Miałeś być wojownikiem! To niesprawiedliwe! - oburzyła się Burza. Zazwyczaj wydawała się spokojna, lecz widocznie wstała dzisiaj lewą łapą.
- Zastępca też jest wojownikiem. Nawet takim ważniejszym - tłumaczył cierpliwie Orlikowy Szept, przynajmniej tak się starał. Nagła reakcja Burzy nieco go zaniepokoiła i zaskoczyła.
- Ale... Nie chcę zastępcy - miauknęła Burza.
Orlikowy Szept spojrzal na milczącą Stokrotkę.
- Hm... Jesteś medyczką, a medycy powinni pomagać liderowi. Powiedz... Czy Burza ma mnie mianować na zastępcę czy nie? - powiedział do małej Orlik.
Zabawa z kotkami mogła wydawać się bardziej interesująca, niż przypuszczał.

<Stokrotko? >