Od Pierwszego Brzasku cd. Srokoszowej Łapy

Pierwszy Brzask był samotny. Mimo towarzystwa ukochanej Iskierki, mimo uczniów dbających o porządek w starszyźnie, czuł, że klan o nim zapomniał. Gwar codzienności nie docierał do jaskini starszych, życie tętniło poza jego ścianami. Tutaj panował tylko półmrok bezruchu, a sennej woni przeszłości nie trącał najlżejszy podmuch wiatru.
Tęsknił do słońca. Życia. Śmiechu. Chciał znowu czuć się ważny. Potrzebny. Być częścią klanu. Tutaj nawet świeże informacje zdawały się mieć tyle samo lat co mieszkańcy.
Promykiem, który rozjaśniał ciemności legowiska starszyzny, był niewielki uczeń. Brzask nawet nie zauważył, kiedy jego wspomnienie Pójdźkowego Snu się zmieniło. Odcień jej sierści przybrał w jego pamięci chłodniejszy odcień, sylwetka stała się zgrabniejsza, spojrzenie bardziej wojownicze. Srokosz stał się mu równie bliski, co przyrodnia siostra. A nawet bardziej.


Jakiś ruch w legowisku sprawił, że się obudził. Przeciągnął się ostrożnie, szukając źródła dźwięku. Było mu dobrze. Ciepło. Spokojnie.
– Pójdźka! – miauknął radośnie, dostrzegając niewielką sylwetkę. Od razu wstąpiła w niego nowa energia. – Doskonale, że jesteś! Jest taka piękna pogoda… – Obrócił łbem dookoła, łowiąc śpiew ptaków i zapach wiatru. – Chodź, muszę ci coś pokazać!
Nim młodszy zdążył zareagować, bury przepełzł dwa kroki, zachwiał się i spadł całym swoim ciężarem na barki ucznia. Ten się zachwiał, ale ustał. Dopiero teraz zauważył, że jest od starszego wyższy. Kocur nie był też ciężki. Pod jego zmatowiałym, ale wciąż puchatym futrem, były same skóra i kości.
– Pająki zasnuły ci resztki mózgu?! – prychnął, nie odsunął się jednak. Brzask podparł się o niego i postawił kolejny krok. – Chcesz nas zabić?!
– Chodź, nie marudź – pospieszył go z uśmiechem bury, ignorując jego fochy. Zdążył się już do nich przyzwyczaić (a prawdę mówiąc, nawet je polubił).
Chcąc nie chcąc, Srokosz ruszył. Bury szedł powoli, co chwilę się potykając i tylko jego asysta powstrzymywała go przed przewróceniem się i rozwaleniem sobie łba. W jego ślepiach błyszczała jednak taka radość, że uczeń nie miał serca jej go pozbawiać. Było możliwe, że to pierwsza wycieczka starszego odkąd zniedołężniał i odkleił się od rzeczywistości.
– Jakiś czas temu coś zgubiłem. Nie za bardzo pamiętałem gdzie, ale teraz… – Brzask potknął się po raz kolejny, ale nawet nie zwrócił na to uwagi. Srokosz jęknął, gdy prawie spadł mu na grzbiet. Bury rozejrzał się, prawie zachłystując się świeżym powietrzem. Tak bardzo za nim tęsknił. – Będzie twoje, jak mi pomożesz.
– Co to?
– Zobaczysz. – Starszy mrugnął figlarnie. Srokosz prychnął niezadowolony. To wszystko pachniało jak ściema.

Bury rozglądał się dookoła. Widział dokładnie obóz, swój obóz. Drzewa, na które wspinał się z rodzeństwem szumiały delikatnie nad jego głową. Skała, siedziba lidera, rzucała przyjemny cień, z którego korzystali jedzący wojownicy. Wystarczyło przejść ukrytą wśród krzewów ścieżką, by znaleźć się w lesie. A stamtąd…
– Nie może być daleko – miauknął, otrząsając się z zamyślenia. – Chodźmy tam.
– Serio? Nawet nie miałeś jak…
– Tak, na pewno tam – Brzask zupełnie go zignorował. Niebieskiemu nie pozostało nic jak tylko iść za nim (czy raczej obok, robiąc wszystko żeby starszy się nie przewrócił).

Legowisko wypełniał gwar kocięcych głosów. Szczególnie wybijały się dwa z nich, należące do kłócących się sióstr. Brzask przystanął, wsłuchując się w hałas. Na jego pyszczku pojawił się błogi uśmiech. Mamrotał do siebie coś, czego nawet stojący obok Srokosz nie był w stanie dobrze zrozumieć.
– Są piękne. Trochę jak Borsuk… Nie, jak Cętka. Albo Kawka. I Mały. Chociaż może bardziej Skała…
– I co, jest?
Bury nie zareagował na pytanie ucznia, zatopiony we własnych myślach. Niebieski strzepnął ogonem. Powtórzył głośniej. Dopiero za trzecim razem starszy drgnął, jakby wrócił na ziemię. Uśmiechnął się i pokręcił głową.
– Teraz mi się przypomniało, że jednak nie było tutaj. Chodźmy! Mamy kawałek do przejścia.
Potykając się, wycofał z legowiska. Nie sprawdzał nawet, czy Srokosz wciąż przy nim jest. Parł przed siebie, do celu, który tylko on widział. Uczeń coraz bardziej wątpił sens tej wycieczki.
– Znalazłem je kiedyś – miauknął nagle Brzask, jakby wyczuwając jego wątpliwości. – Zupełnie przypadkowo. I przyniosło mi wiele szczęścia. Szczególnie… – kocur urwał i uśmiechnął się szeroko, szczerząc zęby. W odpowiedzi dostał tylko pytające spojrzenie i ciszę. – No wiesz – puścił niebieskiemu oczko. – W miłości.
Zachichotał jak prawdziwa nastolatka, dalej walcząc z równowagą i grawitacją. Srokoszowi nie pozostało nic innego jak załamać się mentalnie i iść dalej.

Uczeń dopiero po chwili dostrzegł, gdzie są. Bury przyprowadził go (choć to trochę za dużo powiedziane, młodszy coraz częściej musiał wlec go na sobie, bo jego słabe łapy odmawiały posłuszeństwa) w miejsce, gdzie grzebano zmarłych.
– Jesteśmy – miauknął.
– Żartujesz sobie?! Zostawiłeś coś, co ponoć pomaga podrywać kotki, na cmentarzu?!
– Mogło być tutaj – odparł niezrażony kocur. – Chyba tutaj. Muszę się rozejrzeć…
Nie przejmując się niezadowoloną tyradą, wylewającą się z pyszczka Srokosza, powoli ruszył przed siebie. Wyższa w tym miejscu trawa muskała jego łapy. Kilkukrotnie musnął któryś kopczyk nosem, jakby próbował wyczuć, kto pod nim leży. Albo witał się ze starym znajomym.
Cmentarz sprawiał raczej przykre wrażenie. Rośliny rosły tu dużo bujniej niż gdziekolwiek indziej, rzadko niepokojone przez zwierzęta. Zarosły wiele ze znajdujących się tu kopców, zacierając pamięć o skrytych pod nimi kotach. Niewiele grobów było zadbanych, na jeszcze mniejszej liczbie leżały świeże kwiaty. Dookoła panowała cisza.
– Do zobaczenia, córcie – Srokosz ledwo usłyszał jego szept. – Już pamiętam. Musimy iść w tamtą stronę.

Błękitne niebo na wschodzie rozświetlała delikatna różowa poświata, barwiąca miękkie kłębuszki obłoków. Padali z łap. Młodszy czuł każdy krąg w obolałych od podpierania burego plecach, starszy sprawiał wrażenie, jakby najlżejszy podmuch wiatru miał strącić jego ciało z osłabionych łap. Potykał się coraz częściej i coraz więcej czasu potrzebował na postawienie kolejnego kroku. Nie zmieniło się tylko jedno – wciąż się uśmiechał.
Strumień szemrał cichutko, mieniąc się czystym srebrem. Różowe promyki muskały go delikatnie, przeglądając się. Nad brzegiem kwitły kwiaty. Wyglądały jak rozsypane nad brzegiem kamyczki.
– Już prawie jesteśmy.
Wiatr mierzwił ich futra, głaszcząc falującą pod jego dotykiem trawę. Łąka ciągnęła się aż po horyzont, z drugiej strony zamknięta pasem gór. W oddali majaczyła sylwetka Orlego Drzewa.
Po drugiej stronie strumienia szumiał las.
– Tutaj ją poznałem. Tam, parę kroków dalej jest niewielka polanka. Wystarczy przejść po kamieniach, minąć parę drzew… Rosną tam najpiękniejsze kwiaty. Słychać śpiew ptaków. Jeśli kiedyś uznasz, że to ona… Zabierz ją tam. W nasze miejsce. Niech będzie też wasze.
Błękitne ślepia zapatrzyły się w błękitne niebo. Brzask milczał. Jego myśli krążyły daleko, po drugiej stronie strumienia… Zrobił parę nieporadnych kroków w bok.
– Zapomniałbym – miauknął po chwili, uśmiechając się delikatnie. – Znalazłem. Kotki je uwielbiają.
Srokosz mógłby przysiąc, że przez te parę chwil jego nieuwagi starszy podniósł pierwszy przedmiot, który wpadł mu w łapy. Było to niewielkie pióro. Lekko wygięte, jakby wypadło ze skrzydła, miało jasny, ciepły odcień, który zakrywał charakterystyczny brązowy wzór, zajmujący prawie całą jego powierzchnię. Ptak, który je zgubił, musiał być niewielki i wyglądać jak pokryty cętkami.

<Srokoszu? Dziękuję za sesję>

Od Srokoszowej Łapy CD. Pierwszy Brzask

Srokosz już kompletnie nie wiedział o co chodziło temu starcowi. Wraz z upływem księżyców jego mózg zamienił się z zadem miejscami. Westchnął zmęczony użeraniem się z nim. Staruszek zdawał się jednak w swoim żywiole. Ożywiony i szczęśliwy. Niebieski wolał nie wnikać jak samotny był, skoro rozmowa z nim tak go cieszyła. 
— Oj, nie przejmuj się tym, to nic złego. Wręcz przeciwnie. Chyba, że… — zamyślił się na moment. — Jeśli… No wiesz… To nic takiego, znam kilka takich kotów, choćby Truskawka. 
Srokosz zmarszczył brwi, próbując zrozumieć o czym do niego papla kocur. Truskawka...? Nie znał takiej. Jedynie ich medyk nosił podobne imię. No chyba, że o to chodziło buremu...
— Może... Nie, jesteś jeszcze za młoda, żeby wiedzieć na pewno. Nie masz co się przejmować takimi rzeczami. Ale jeśli faktycznie… Zawsze możesz ze mną porozmawiać. Nikomu nie powiem. Potrafię dotrzymać tajemnicy. Zresztą, nie raz ci już o tym mówiłem. Zawsze możesz na mnie polegać. — miauknął staruszek, uśmiechając się. 
Srokosz trzepnął ogonem, czując jak coś w sercu mu topnieje. Ile razy dałby, żeby usłyszeć te słowa od kogoś innego niż trzepniętego dziadka. Skrzywił się, czując jak ślepia się mu szklą. 
— Tak? Musze sprawdzić, jakie tajemnice znasz. Może już komuś je wypaplałeś, a nawet nie pamiętasz. — odparł kocurek twardo, zerkając na burasa. 
Pierwszy Brzask zamyślił się.
— Borsuk jak była takim kociakiem jak ty przestraszyła się pająka, dlatego potem tak je później mordowała. — wyznał buras. — Sowa się w niej podkochiwała. Myślała, że nikt tego nie widzi. O właśnie, jeśli chodzi o sprawy miłosne... Mogę zdradzić ci sekret. Ale nie wiesz tego ode mnie! — miauknął podekscytowany staruszek. 
Uczeń podszedł bliżej burasa zaciekawiony. Ktoś go lubił...? W ten sposób? Nie wierzył. Serce nerwowo zabiło mu szybciej.
— Nie mów, że nie zauważyłaś, jak na ciebie patrzy... — mruknął lekko rozbawiony kocur. — Ta urocza szylkretka ze Zgromadzenia. Skradłaś jej serce, Pójdźko. — stwierdził. 
— Nie jestem żadną Pójdźką! — prychnął oburzony, słysząc to kolejny i kolejny raz.
Burasa aż zmroziło. Srokosz nieco przestraszony spojrzał na starca. Miał nadzieję, że nie stanęło mu serce. Nie chciał za to odpowiadać. Niepewnie szturchnął starca.
— Dzierzba...? — miauknął niepewnie Pierwszy Brzask z lękiem w ślepiach. 
Nie wiedział kim była ta cała Dzierzba, ale musiała być kimś strasznym, że wytrąciła starca z jego wesołego pierdolenia. 
— Nie, nie i jeszcze raz nie. — jęknął Srokosz. — Srokosz. Srokoszowa Łapa. — pokazał na siebie. 
Burasek uśmiechnął się pogodnie, kiwając łbem. 
— Dobrze, Pój- znaczy Srokoszku... — odparł Pierwszy Brzask. — Cieszę się, że mnie odwiedziłaś... znaczy odwiedziłeś. Daj znać, jak wyglądają sprawy z tą uroczą szylkretką. 
Niebieski położył uszy, wzdychając. Miał mieszane odczucia do tego stukniętego dziadka. Lecz był pierwszą osobą, która się nim bezinteresownie zainteresowała...

* * * 

Srokosz odwiedził jeszcze parę razy Pierwszy Brzask. Za każdym razem był Pójdźką. Nieważne ile razy go poprawiał. Nie wiedział kim była ta cała Pójdźka, czy Dzierzba. Nikt ich nie kojarzył. Nikt nie wiedział kim były. Wkurzony uderzył łapą o kamień. Ten potoczył się do legowiska starszych.

Westchnął. I tak nie miał nic do stracenia. A starzec pewnie się ucieszy. 

— Oh, witaj Pójdźko! — zawołał wesoło Pierwszy Brzask, widząc go. 

— Hm. — burknął w odpowiedzi kocur, siadając niedaleko burasa.

Poczuł zmartwione błękitne ślepia analizujące go. 

— Coś się stało... — stwierdził po czym złapał się za głowę. — Coś z tą szylkretką...? Oh, Pójdźko tego kwiatu jest z pół światu. 

Srokosz trzepnął uchem. Na myśl przyszła mu Aksamitka. 

— Nie rozumiem jej. Jest głupia. Dziwna. Niedorozwinięta. Wiecznie uśmiechnięta. — jęknął. 

Pierwszy Brzask potakiwał łbem. 

— Brzmi jak cudowna kotka. — stwierdził buras, zupełnie jakby znów żył w swoim świecie. — Pójdźko, musisz wykorzystać swój urok. Zaprosić ją gdzieś. Ja z Iskierką spotykaliśmy się nad strumieniem. To było nasze miejsce. Pamiętam nasze beztroskie zabawy. Chłodną wodę... Zachodzące słońce. Oh, wiele bym dał, żeby wybrać się tam z nią znów...

Srokosz zignorował starca znów mówiącego od czapy. Trzepnął ogonem. 

— Jak ją wyrwałeś? — mruknął od niechcenia. 

Brzask uśmiechnął się dumne, prostując pierś. Siwe i stargane futro uniosło się.

— Dałem jej bukiet kwiatów... — wyznał, odlatując lekko. — Pięknych kwiatów... Bzów, maków i... i szafirków. 

Niebieski skrzywił się. Nie potrafił zapamiętać jego imienia, a pamiętał każdy kwiatek jaki dał tej staruszce? Srokosz zirytował się z lekka. 

— Też mi wielkiego. Każdy potrafi zerwać chwasty. — prychnął zniesmaczony. 

Buras mruknął rozmarzony. 

— Każdy kwiat ma swoje znaczenie, Pójdźko. — wyjaśnił Brzask, przeciągając się. — I tym skradniesz serce tej kotki. Nauczę cię wszystkiego co wiem. — postanowił wesoło buras. 

* * *
 

Srokosz stał niepewnie w wejściu do legowiska. Pierwszy Brzask spał. Coraz ciężej mu się tutaj przychodziło. Z każdym spotkaniem był coraz mniej zniechęcony do starca. A ten był coraz bliżej śmierci. Na samą myśl o tym, poczuł jak coś kuje go w sercu. 

Nie chciał go tracić.

<Pierwszy Brzask?>

[przyznano 5%]

Od Pierwszego Brzasku cd. Srokoszowej Łapy

Pierwszy Brzask widział niewiele. Prawdę mówiąc, nie widział już prawie wcale. Świat był w jego oczach rozmazanymi plamami barw, z których niektóre się poruszały, niektóre zaś miały swoje zapachy lub wydawały dźwięki. Tyle, żeby był w stanie odróżniać dzień od nocy omijać większe przeszkody. Jakby miało mu się to do czegokolwiek przydać, w końcu nie był w stanie zrobić kilku kroków bez przewrócenia się.

Nie przeszkadzało mu to jednak ani trochę. Oczy zastępowała mu wyobraźnia. A ona zyskała w ostatnim czasie u niego olbrzymie możliwości, dlatego gdy wytężył wzrok i przyjrzał się stojącej przed nim sylwetce, dostrzegł lekko przybrudzone cynamonowe futro i ładną, zgrabną figurę. Pójdźka faktycznie dorastała, robiła się niej całkiem ładna kotka. Tylko jej okrągłe ślepia z pomarańczowym poblaskiem wpatrywały się w niego buntowniczo.

– No nie powiem, trochę się zmieniłaś – miauknął w odpowiedzi. – Wyrosłaś, zrobiłaś się naprawdę zgrabna, o ho ho. – Puścił kocurowi oczko. – Jeszcze chwila i zobaczysz, kocury zaczną zwracać na ciebie uwagę. I jeszcze te urocze pędzelki na uszach. – Pysk kocura rozjaśnił szeroki uśmiech.

– Pająki zasnuły ci mózg? Nie mam żadnych pędzelków!

– Tylko pamiętaj, wybierz mądrze! Niektórzy wydają się czarujący, ale na dłuższą metę nie nadają się do związku. Są bardzo nieodpowiedzialni i przejmują się tylko tym co teraz. Nie ma co zawracać sobie nimi głowy, tylko cię zranią. Pamiętasz? Skowronek też sobie takiego znalazła. Co prawda tamten okazał się koniec końców całkiem w porządku, ale… ale i tak. Od razu wiedziałem, że będą z nim kłopoty.

– O czym ty do mnie gadasz?! Nie znam żadnej Skowronek!

Pysk burego wyrażał tę samą pogodną radość co wcześniej. Był daleko w swoim świecie.

– Nie pamiętasz jej? Taka miła, czarna kotka. Była jeszcze całkiem mała… Nie pozwalała Borsuk zabijać żuków. Spędziłyście razem trochę czasu. Zanim jeszcze… – urwał, a na jego pysk wkradł się cień. Szybko się jednak otrząsnął i uśmiechnął, jak gdyby nigdy nic. Jakby zapomniał, że w ogóle pomyślał o czymś przykrym. Niebieski wykorzystał to uderzenie serca na kolejne protesty.

– Odczep się ode mnie, stary dziadzie! I wcale nie wyglądam kobieco!

– Oj, nie przejmuj się tym, to nic złego. Wręcz przeciwnie. Chyba, że… – zamyślił się na moment. – Jeśli… No wiesz… To nic takiego, znam kilka takich kotów, choćby Truskawka. Może… Nie, jesteś jeszcze za młoda, żeby wiedzieć na pewno. Nie masz co się przejmować takimi rzeczami. Ale jeśli faktycznie… Zawsze możesz ze mną porozmawiać. Nikomu nie powiem. Potrafię dotrzymać tajemnicy. Zresztą, nie raz ci już o tym mówiłem. Zawsze możesz na mnie polegać.

Brzask uśmiechnął się ciepło do swojego rozmówcy. Wyglądało na to, że jego monolog chwilowo się zakończył.

<Pójdźko Srokoszu? xD>

Od Srokoszowej Łapy Do Pierwszego Brzasku

*przed śmiercią Szczawiowego Liścia*

Trzepiąc ogonem, kierował się niechętnie do legowiska starszych. Smród stamtąd był jeszcze gorszy. Była ich trójka. Kocur o liliowej sierści, drugi bury i jakaś kotka. Prychnął pod nosem, krzywiąc się. Napotkawszy się ze spojrzeniem z jednym, zmarszczył brwi.

— Śmierdzisz, stary dziadzie. — syknął na niego, kładąc uszy. 

— Ja? Śmierdzę? Jak śmiesz! Mój zapach jest najpiękniejszy w całym klanie! Powinieneś pójść do medyka, widocznie masz coś z nosem. — odparł liliowy. 
— To ty masz coś z łbem, leśny potworze. — skrzywił się. 
— Z moją głową wszystko w porządku, mysi bobku. — odparł tamten
Tylko tego mu brakowało. Starszego bez piątek klepki. 

Prychnął zirytowany. Nienawidził odwiedzał i zajmować się starszymi. Byli bezużyteczni. Głód zaglądał im w ślepia, a on musiał usługiwać pół trupom. Nienawidził Wilczej Pogoni za to. Poszedł w głąb do jakiegoś burego pokurcza. Nie był tak niesamowicie irytujący jak tamten, więc zasłużył na krople wody. 

— O, Pójdźka, dzień dobry. — zawołał starszy, uśmiechając się lekko do niego. 
Srokosz wybałuszył ślepia. Kolejny wariat. 
— Masz tu wodę. I nie mów do mnie. — syknął, jeżąc do mnie. 
Buras pochylił się nad mchem. 
— Dziękuję. To kochane z twojej strony. Dawno cię nie widziałem. Co tam u ciebie? — zapytał pogodnie. 

Niebieski skrzywił się. Nie wiedział kim była ta cała Pójdźka, ale nie miał zamiaru zabawiać czyjegoś dziadka. Tym bardziej, że ten już kompletnie nie kontaktował z rzeczywistością. 
— Spadaj, nie interesuj się mną, dziadzie stary. — prychnął, tupiąc łapą. — Mógłbyś się przejść do jakiegoś dołu i tam zdechnąć. 
Cętkowany uśmiechnął się lekko, kiwając łbem.
— Chyba dorastasz, skoro taka wojownicza się zrobiłaś. — stwierdził, patrząc na kocurka. — Tylko uważaj na kocury w tym twoim wieku. Tylko jedno im w głowie. 
Srokosz tupnął łapą zły. Kolejny beznadziejny przypadek, na który natrafił w tym klanie. Trzepnął ogonem, wbijając wzrok w róg. 
Coś nie dawało mu spokoju
— Wyglądam aż tak kobieco? — zapytał starszego lekko załamany. 

<Pierwszy Brzask?>

[przyznano 5%]